Wilczyca 31-40
-----WILCZYCA------
Część 4 (rozdziały XXXI–XL)
Rozdział XXXI
Jonas
Berlin, wiosna 2011
Jonas von Hagen, prezes jednej z największych firm farmaceutycznych na świecie, opuścił salę konferencyjną z twarzą zastygłą w wyrazie zmęczenia, zniechęcenia i wewnętrznego napięcia.
Ten dzień od samego początku nie zaczął się tak, jak powinien. Poranek należał do mediów. Hagen Pharma AG organizowała konferencję prasową dotyczącą wprowadzenia na rynek nowej generacji terapii stosowanej w leczeniu opornych postaci chorób autoimmunologicznych oraz innowacyjnego programu badań nad terapiami genowymi w onkologii dziecięcej. Projekt był przełomowy, kosztowny i – w zamyśle – miał ustawić spółkę w awangardzie światowej biotechnologii na kolejną dekadę. Jednak zamiast pytań o naukę, inwestycje i przyszłość, jeden z dziennikarzy podniósł temat, który wracał jak cień. Odszkodowania.
Hagen Pharma AG – konsorcjum chemiczno-farmaceutyczne, którego część infrastruktury w czasie wojny została wykorzystana przez aparat Trzeciej Rzeszy, od ponad roku wypłacała świadczenia ofiarom nazistowskich eksperymentów medycznych. To była jedna z pierwszych decyzji Jonasa, gdy objął stanowisko prezesa po tragicznej śmierci starszego brata. Fundusz kompensacyjny, otwarcie archiwów, niezależna komisja historyczna, publiczne przeprosiny. Wiedział, że nie cofnie krzywd, że nie da się naprawić cierpienia ludzi, którzy przeżyli piekło. Wierzył jednak, że można przynajmniej spróbować ułatwić im godne przeżycie ostatnich lat życia. Wielu z nich było już w podeszłym wieku, schorowanych, zaniedbanych przez systemy emerytalne swoich państw.
Dziennikarz zadawał napastliwe pytania: odpowiedzialność moralną zarządu, zyski wypracowane na historycznym cierpieniu, wreszcie o to, czy wypłaty nie są tanim gestem PR-owym. Jonas odpowiedział rzeczowo. Potem chłodniej. A potem – zbyt ostro. Ostatnie zdanie zabrzmiało jak oskarżenie pod adresem samego pytającego. Sala na moment zamarła. Konferencja zakończyła się szybciej, niż planowano. Kilkanaście minut później rzeczniczka prasowa musiała prostować, tłumaczyć, że prezes „nie miał na myśli personalnego zarzutu i nie sugerował finansowania przez konkurencję”.
Dziennikarz zadawał napastliwe pytania: odpowiedzialność moralną zarządu, zyski wypracowane na historycznym cierpieniu, wreszcie o to, czy wypłaty nie są tanim gestem PR-owym. Jonas odpowiedział rzeczowo. Potem chłodniej. A potem – zbyt ostro. Ostatnie zdanie zabrzmiało jak oskarżenie pod adresem samego pytającego. Sala na moment zamarła. Konferencja zakończyła się szybciej, niż planowano. Kilkanaście minut później rzeczniczka prasowa musiała prostować, tłumaczyć, że prezes „nie miał na myśli personalnego zarzutu i nie sugerował finansowania przez konkurencję”.
Miał na myśli. Dokładnie to.
Kolejną część dnia wypełniły negocjacje z Francuzami. Planowane przejęcie tamtejszego producenta, specjalizującego się w generycznych lekach przeciwzakrzepowych, ciągnęło się od miesięcy. Spółka była zadłużona, źle zarządzana, ale posiadała ciekawe i cenne patenty oraz infrastrukturę produkcyjną w Tuluzie i Lyonie. Prezes miał jednak coraz silniejsze wrażenie, że rozmowy stoją w miejscu. Zderzał się z wybujałym ego właścicieli, którzy mimo spadającej wyceny i pogarszających się wyników finansowych wciąż zachowywali się tak, jakby sprzedawali perłę, a nie tonący okręt. Każda klauzula była kwestionowana. Każda poprawka wymagała godzin dyskusji. Grali na czas, licząc na lepszą ofertę. Wiedział, że jej nie będzie. Pod koniec dnia, gdy wreszcie podpisano wstępne porozumienie, nie czuł triumfu. Czuł się jak wyciśnięta cytryna – pozbawiony energii, z duszą obciążoną nieustanną odpowiedzialnością za miliardy euro, tysiące pracowników i historię, na którą nie miał wpływu, ale którą musiał nieść jak brzemię.
Kiedy samochód, którym jechał w końcu skręcił w prywatną aleję prowadzącą do domu w prestiżowej części podberlińskiego Kleinmachnow — modernistycznej willi z betonu i szkła, ukrytej za kutą bramą i pasem starannie przyciętej zieleni, z ogrodem opadającym łagodnie ku ścianie lasu — był przekonany, że cisza tego miejsca, choć na chwilę zdejmie z niego ciężar dnia. Zamiast ciszy czekała na niego jego żona — Clara. Stała w holu, w jasnym świetle wpadającym przez wysokie przeszklenia. Nie podniosła głosu, ale jej ton był napięty, chłodny, ostry jak szkło.
— Nawet nie zadzwoniłeś, że się spóźnisz. Goście siedzieli i czekali jak idioci.
Zdjął powoli płaszcz, jakby zyskiwał w ten sposób kilka sekund.
— Clara, miałem ciężkie spotkania. Mówiłem ci.
— Zobacz, która jest godzina — przerwała mu. — Zawsze masz spotkania. Zawsze jest coś ważniejszego. Ale kiedy chodzi o mnie, o nas, wtedy cię nie ma. Nigdy.
W jej głosie nie było już gniewu, było rozczarowanie, które wracało zbyt często, by jeszcze kogokolwiek zaskakiwać.
— Prosiłam, żebyś dziś przyjechał normalnie do domu. Mieliśmy ustalić, do której szkoły wysyłamy Sophie. Specjalnie zaprosiłam Beckerów, żeby opowiedzieli nam o tej prywatnej szkole w Poczdamie. Ich syn przecież jest już w drugiej klasie...
Przymknął oczy na ułamek sekundy. Obraz konferencji, negocjacji, tabel, oskarżeń i kamer mieszał się teraz z rozmową o wyborze szkoły. Wszystko wydawało się równie ważne i równie nie do udźwignięcia. Westchnął głęboko. Nie miał już siły ani na tłumaczenia, ani na kolejne rozmowy, które zaczynały się od pretensji, a kończyły poczuciem winy. Wziął płaszcz z oparcia fotela i włożył go z powrotem na ramiona, jakby właśnie wychodził na kolejne spotkanie.
Clara patrzyła na niego w milczeniu.
— Naprawdę? To wszystko, co masz mi do powiedzenia? — zapytała cicho.
Nie odpowiedział. Odwrócił się i wyszedł. Drzwi zamknęły się za nim z głuchym, ciężkim odgłosem, który w pustym holu zabrzmiał niemal jak wystrzał.
— Nawet nie zadzwoniłeś, że się spóźnisz. Goście siedzieli i czekali jak idioci.
Zdjął powoli płaszcz, jakby zyskiwał w ten sposób kilka sekund.
— Clara, miałem ciężkie spotkania. Mówiłem ci.
— Zobacz, która jest godzina — przerwała mu. — Zawsze masz spotkania. Zawsze jest coś ważniejszego. Ale kiedy chodzi o mnie, o nas, wtedy cię nie ma. Nigdy.
W jej głosie nie było już gniewu, było rozczarowanie, które wracało zbyt często, by jeszcze kogokolwiek zaskakiwać.
— Prosiłam, żebyś dziś przyjechał normalnie do domu. Mieliśmy ustalić, do której szkoły wysyłamy Sophie. Specjalnie zaprosiłam Beckerów, żeby opowiedzieli nam o tej prywatnej szkole w Poczdamie. Ich syn przecież jest już w drugiej klasie...
Przymknął oczy na ułamek sekundy. Obraz konferencji, negocjacji, tabel, oskarżeń i kamer mieszał się teraz z rozmową o wyborze szkoły. Wszystko wydawało się równie ważne i równie nie do udźwignięcia. Westchnął głęboko. Nie miał już siły ani na tłumaczenia, ani na kolejne rozmowy, które zaczynały się od pretensji, a kończyły poczuciem winy. Wziął płaszcz z oparcia fotela i włożył go z powrotem na ramiona, jakby właśnie wychodził na kolejne spotkanie.
Clara patrzyła na niego w milczeniu.
— Naprawdę? To wszystko, co masz mi do powiedzenia? — zapytała cicho.
Nie odpowiedział. Odwrócił się i wyszedł. Drzwi zamknęły się za nim z głuchym, ciężkim odgłosem, który w pustym holu zabrzmiał niemal jak wystrzał.
Zszedł po schodach do garażu. Pomieszczenie było większe niż niejeden apartament w centrum Berlina. Beton polerowany na gładko, podświetlane nisze w ścianach, równo ustawione samochody, półki z perfekcyjnie poukładanymi akcesoriami. Wszystko sterylne, ciche, niemal bezosobowe. Otto, jego kierowca, odwiózł go wcześniej pod dom. Gdy wysiadał, powiedział krótko, że na dziś ma wolne. Teraz musiał poradzić sobie sam. W garażu stało pięć samochodów. Wszystkie z gwiazdą na masce — rodzinna tradycja i konsekwencja, część kolekcji.
Pierwszy, Mercedes-Benz SL 63 AMG, którym jeździła jego żona. Czarny lakier, beżowa skóra, perfekcyjny w każdym detalu. Samochód był szybki, bezbłędny technicznie, naszpikowany elektroniką, która pilnowała każdego ruchu kierowcy. Spojrzał na niego z czymś na kształt niechęci.
Obok stała G-Klasa z lat dziewięćdziesiątych, kanciasta i surowa. Lakier w kolorze bardzo ciemnej zieleni, na progach drobne ślady po kamieniach, jeszcze sprzed lat. Wnętrze pachniało skórą i olejem napędowym. Jeździła ciężko, jakby wciąż była gotowa wjechać w teren, którego od dawna już nie widziała. Dalej, pod miękkim światłem punktowych lamp, spoczywał Mercedes 450 SLC z 1974 roku. Ciemny granat, długie drzwi bez ramek, cienkie chromowane linie. Samochód wyglądał jak elegancki garnitur z epoki, w której luksus nie potrzebował krzyczeć. Przy przeciwległej ścianie stał czarny model W111, eleganckie, długie coupé z końca lat sześćdziesiątych. Obok najnowszy nabytek — S 63 AMG w wersji W221. Czarny, długi, niemal majestatyczny. Pod maską ogromne V8 biturbo, w środku masaż w fotelach, miękka skóra i perfekcyjna cisza przy każdej prędkości. Komfort absolutny. Potęga ubrana w elegancję. Pięć samochodów. Pięć wersji tej samej marki. Pięć różnych odpowiedzi na pytanie o władzę, prestiż i potęgę niemieckiej inżynierii.
Obok stała G-Klasa z lat dziewięćdziesiątych, kanciasta i surowa. Lakier w kolorze bardzo ciemnej zieleni, na progach drobne ślady po kamieniach, jeszcze sprzed lat. Wnętrze pachniało skórą i olejem napędowym. Jeździła ciężko, jakby wciąż była gotowa wjechać w teren, którego od dawna już nie widziała. Dalej, pod miękkim światłem punktowych lamp, spoczywał Mercedes 450 SLC z 1974 roku. Ciemny granat, długie drzwi bez ramek, cienkie chromowane linie. Samochód wyglądał jak elegancki garnitur z epoki, w której luksus nie potrzebował krzyczeć. Przy przeciwległej ścianie stał czarny model W111, eleganckie, długie coupé z końca lat sześćdziesiątych. Obok najnowszy nabytek — S 63 AMG w wersji W221. Czarny, długi, niemal majestatyczny. Pod maską ogromne V8 biturbo, w środku masaż w fotelach, miękka skóra i perfekcyjna cisza przy każdej prędkości. Komfort absolutny. Potęga ubrana w elegancję. Pięć samochodów. Pięć wersji tej samej marki. Pięć różnych odpowiedzi na pytanie o władzę, prestiż i potęgę niemieckiej inżynierii.
Podszedł do niewielkiej, drewnianej szafki przy ścianie i wyjął ciężki, metalowy kluczyk. Nie elektroniczny pilot. Prawdziwy klucz. Wybrał 450 SLC. Wsiadł. Wnętrze pachniało skórą, drewnem i czymś jeszcze — czymś z przeszłości. Przekręcił kluczyk. Silnik V8 obudził się głębokim, niskim pomrukiem. Nie był tak szybki, jak SL 63. Nie był tak monumentalny jak W111. Nie był tak komfortowy, jak S-Klasa. Był za to prawdziwy.
Minął bramę i wyjechał na pustą ulicę.
Mercedes sunął spokojnie, niemal majestatycznie. Mimo sportowego charakteru, zawieszenie miękko wybierało nierówności, jakby oddzielało go od świata cienką, amortyzowaną warstwą ciszy. Fotel obejmował plecy szeroko i pewnie, sprężyny i skóra pracowały razem, dając poczucie stabilności, którego brakowało mu przez cały dzień. Wnętrze wypełniał niski pomruk V8 — nie agresywny, nie demonstracyjny, lecz równy, pulsujący rytm, który działał jak metronom dla myśli. Kierownica stawiała lekki opór. Każdy ruch dłoni miał znaczenie. Nie było tu elektronicznych asystentów. Samochód reagował bezpośrednio, z wyczuwalnym ciężarem, ale i z elegancją, która sprawiała, że prowadzenie stawało się czymś więcej niż przemieszczaniem się z punktu A do B. To nie był pojazd, który odciążał kierowcę z odpowiedzialności. Wymagał obecności. Skupienia. Uważności. I właśnie to go uspokajało.
W miarę jak mijał kolejne skrzyżowania, napięcie z karku zaczęło powoli ustępować. Oddech wyrównał się z rytmem silnika. Myśli, dotąd chaotyczne i poszarpane, zaczęły układać się w dłuższe, spokojniejsze ciągi. W tym samochodzie nie było miejsca na gwałtowne reakcje ani ostre riposty. Był czas. Był dystans. Na krótkim odcinku autostrady pozwolił silnikowi wejść na wyższe obroty. Dźwięk pogłębił się, ale nadal pozostawał miękki. Po raz pierwszy tego dnia poczuł, że ma nad czymś kontrolę. Nie nad mediami, nie nad Francuzami, nie nad historią firmy — tylko nad kierownicą, pedałem gazu i linią asfaltu przed sobą. I to wystarczyło, żeby choć na chwilę odetchnąć. Jechał bez celu. Coraz szybciej, byle dalej od domu.
W końcu zjechał na parking przy zamkniętym już o tej porze kompleksie handlowym. Zgasił silnik. Cisza po wyłączeniu V8 była niemal bolesna. Wyjął telefon. Otworzył listę kontaktów. Zatrzymał się na jednym imieniu.
Eva. Palec zawisł nad ekranem.
Po kilku sygnałach w słuchawce odezwał się spokojny, lekko zachrypnięty głos.
– Tak?
Zamknął oczy, jakby samo brzmienie tego głosu przyniosło mu ulgę.
– Eva, potrzebuję cię – powiedział cicho, prawie szeptem.
W jego głosie było wszystko: wyczerpanie, frustracja, niepokój i pragnienie.
– Eva, potrzebuję cię – powtórzył cicho, jakby to jedno zdanie mogło odgonić napięcie, które ciążyło mu na barkach.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. Eva Stern, której głos zawsze brzmiał zmysłowo odpowiedziała z wyraźnym współczuciem, ale bez cienia rozczulenia:
– Jonas, słyszę to w twoim głosie, ale dziś mnie nie ma. Jestem poza Berlinem, wracam dopiero w przyszłym tygodniu.
Zacisnął zęby i westchnął, odsuwając telefon od twarzy. Uderzył dłonią w kierownicę.
– Do cholery Eva, ja naprawdę muszę się zresetować. Dziś. Teraz. Nie mogę tego dłużej nosić w sobie. Przez cały dzień miałem ochotę wrzasnąć komuś prosto w twarz, a w domu...
– Jonas, wiem. Wiem, jak to działa. I właśnie dlatego spróbuję ci pomóc. Ale sama nie mogę dziś przyjechać – powiedziała spokojnie. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. – Mam kogoś. Kogoś, komu możesz zaufać.
Zmarszczył brwi.
– Kogo? Nie chcę kogoś kogo nie znam.
Usłyszał ciche westchnienie.
– Nazywa się Fenriss. Lady Fenriss.
– Nie znam jej – odpowiedział chłodno. – I mówiłem, że nie chcę kogoś, kogo nie znam, to zbyt delikatna sprawa.
– Jest młoda, piękna i ma to coś.
– Młoda? – przerwał jej ostro. – Eva, znasz mnie. Wiesz, że nie uklęknę przed jakąś gówniarą z batem, która dopiero uczy się, jak trzymać ludzi w ryzach, nie ważne jak by nie wyglądała.
Nie odpowiedziała od razu.
– Fenriss jest wyjątkowa – powiedziała w końcu cicho. – I ma talent, którego nie da się nauczyć. Ona nie potrzebuje wieku, żeby mieć autorytet. Uwierz mi, Jonas. To nie jest kwestia doświadczenia w latach. To kwestia talentu, daru. I nie jest żadną gówniara, chyba mnie znasz, nie przyjęłabym do siebie dziewczyny, gdyby nie reprezentowała czegoś sobą.
– Przepraszam, masz rację. Ale i tak nie znam jej – powtórzył, bardziej stanowczo. – Nie wiem, kim jest. A ty dobrze wiesz, że nie lubię niespodzianek.
– Posłuchaj mnie. Przypomnij sobie, ile razy szukałam ci kogoś do sesji na ostatnią chwilę, kiedy sama nie mogłam cię przyjąć i ile razy cię zawiodłam.
Zamilkł. Chociaż właśnie przypomniał sobie ,,pilne" spotkanie z jakąś dziewczyną, która nie do końca mu pasowała i już chciał jej o tym przypomnieć, ale Eva kontynuowała.
– Fenriss ma instynkt i ciemną stronę, której potrzebujesz bardziej niż chcesz przyznać.
Westchnął z rezygnacją, ale w jego głosie pojawiła się nuta zainteresowania.
– Czyli uważasz, że da radę?
– Ręczę za nią głową, zaufaj mi – powiedziała stanowczo. – Z tego co widzę, ma dziś jeszcze jedną sesję, ale kończy za nieco ponad godzinę. Muszę tylko zapytać, czy zostanie dłużej. Jeśli tak, przyjmie cię.
Spojrzał przez przednią szybę na pustą ulicę i pokręcił głową z niedowierzaniem.
– Nie wierzę, że to znowu robię bez ciebie. Dobrze. Zadzwoń do niej. Daj mi znać.
– Dam. Zasługujesz dziś na Fenriss. Wiem, co mówię.
Rozłączył się, opadając ciężko na fotel z westchnieniem, które niosło w sobie całą gorycz ostatnich godzin. Po raz pierwszy od dawna poczuł jednak coś na kształt ciekawości.
---
Telefon zawibrował. Paulina zerknęła na ekran, dzwoniła Eva. Była właśnie w trakcie ostatnich przygotowań do zaplanowanej sesji. Miała jeszcze kilka minut. Ubrana już w czarną, satynową koszulę, skórzane spodnie i oficerki, poprawiała jeszcze włosy. Odebrała. Po drugiej stronie panowała przez moment cisza. Tylko cichy oddech Evy.
– Mam do ciebie prośbę. Pilną. Bardzo. Wiesz, jestem poza Berlinem i nie mogę dziś nikogo przyjąć, a on potrzebuje spotkania. Natychmiast.
Przewróciła oczami.
– On? Kim jest ten ,,On”, że dzwoni do ciebie o tej porze? Poza tym za chwilę mam godzinną sesję, a potem miałam już wracać do domu. Jutro mam zajęcia rano.
– Wiem dziecko, ale to ktoś zaufany, bardzo zaufany. Mój stały klient. Bardzo, bardzo lojalny. Nigdy nie prosi o coś takiego bez potrzeby. A dziś jest rozbity. Musi odreagować.
Paulina przeszła wolno do lustra, w którym odbijało się światło lamp. Spojrzała na swoje odbicie – wyprostowana sylwetka, spokojny oddech, perfekcyjny makijaż. Cienie na powiekach i czerwień ust nadawały jej twarzy wyraz, który znała dobrze. Władczy, nieprzenikniony.
– Ile czasu potrzebuje?
– Godzina. Może dłużej. Stawka podwójna – wszystko dla ciebie dziecko.
Milczała przez chwilę, po czym westchnęła cicho.
– Dobrze. Zgodzę się, ale robię to tylko dla ciebie i muszę przejrzeć jeszcze jego ankietę. Chcę znać preferencje, ograniczenia, hasła bezpieczeństwa. Zacznę z nim pół godziny po północy. Nie wcześniej, nie później. Ma być punktualnie, jeśli spóźni się...
– Wiem, wiem, przekażę mu. Zaraz ci go udostępnię i Paulina...
– Tak?
– Zrób z nim to, co robisz najlepiej. On ci się wtedy odda bez reszty. Uwierz mi.
Nie odpowiedziała od razu. Przesunęła palcem po udzie i w końcu rzuciła:
– Zobaczymy.
Pożegnały się.
---
Telefon Jonasa zawibrował w ciemnym wnętrzu Mercedesa, zaparkowanego na pustym parkingu sklepu sieci Edeka, nieopodal Zehlendorfu. Na ekranie wyświetliła się Eva. Nerwowym ruchem sięgnął po telefon i odebrał.
– Tak?
– Jonas. Lady Fenriss się zgodziła. Sesja pół godziny po północy.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. Jonas odchrząknął.
– Eva… Ja… Myślałem nad tym i nie wiem, czy to jednak dobry pomysł. Nie znam jej. A jeśli się nie odnajdę? Jeśli to wszystko pójdzie źle? Jestem wściekły i zmęczony. Jeśli coś nie zagra, to ten wieczór mnie tylko dobije.
Zamilkła na moment. Kiedy znów się odezwała, jej głos nie miał już w sobie czułości – był lodowato spokojny i chłodno stanowczy.
– Jonas. Nie dzwoń do mnie po pomoc, jeśli zamierzasz się potem wycofywać. Wiesz dobrze, że nigdy nie powierzyłabym cię byle komu. Lady Fenriss zostanie specjalnie dla ciebie dłużej, a ona nie lubi zmian na ostatnią chwilę.
– Ale…
– Słuchaj uważnie. Jeśli naprawdę wolisz wrócić do Kleinmachnow i wdawać się z żoną w kolejną dyskusję to droga wolna. Możesz z powrotem zamknąć się w swojej złotej klatce. Udawać, że jesteś szczęśliwy. Że masz kontrolę.
Zacisnął szczękę, ściskając mocniej telefon.
– Eva, ja tylko…
– Nie. Masz być na miejscu punktualnie. I masz jej zaufać. Jeśli nie potrafisz, to znaczy, że nie jesteś gotów. Ale błagam, nie mów mi, że po tych latach nie potrafisz zaryzykować. Przypomnij sobie, dlaczego tu dzwonisz i co tak naprawdę trzyma cię jeszcze w pionie.
Rozłączyła się.
Przez chwilę siedział w milczeniu, słuchając ciszy, a potem, bez słowa, przekręcił kluczyk w stacyjce.
Punktualnie o północy był już na dobrze znanym parkingu pod Dominia Studio Berlin. Znał to miejsce, znał też jego zasady – dzisiejsza noc miała być inna tylko pod jednym względem: nowa domina. Fenriss. Oby była warta tego całego zamieszania, które zrobił. Niech go zbije, każe wylizać sobie buty a potem pozwoli sobie ulżyć. Nic więcej dziś nie oczekiwał.
Wjechał windą na górę, otworzyła mu Anja. Wymienili krótkie spojrzenie – znali się dobrze. Bez słowa sięgnęła po kluczyk i podała mu go przez blat.
– Numer siedem – powiedziała krótko.
– O której? – zapytał, choć doskonale znał odpowiedź. Musiał ją usłyszeć jeszcze raz.
– Zero trzydzieści. Lady Fenriss już wie, że pan będzie.
Skinął głową i odszedł w stronę szatni. Zdjął garnitur, zegarek – wszystko układał starannie w szafce.
Zamknął metalowe drzwiczki i wszedł pod prysznic. Nie musiał się rozglądać. Robił to setki razy.
Woda spływała po jego karku i plecach, gorąca, kojąca. Zamknął oczy i pozwolił sobie na dłuższy moment ciszy. Oddychał głęboko. Nie wiedział, co go czeka.
---
Paulina siedziała w półmroku swojej garderoby, biorąc głęboki oddech. Dłońmi przesunęła po gładkiej powierzchni stołu, na którym leżała wydrukowana przez Anję ankieta. Przesunęła spojrzeniem po znanych sobie rubrykach, które tak często mówiły jej więcej, niż jakakolwiek rozmowa.
Uległy. Dość niski próg bólu. Zmotywowany. Dyscyplina. Pony play. Tease and denial. Fetysz skóry.
Zamrugała wolno, westchnęła cicho i sięgnęła po puszkę Red Bulla, która czekała obok. Otworzyła ją z lekkim sykiem, a zimny, słodki płyn momentalnie orzeźwił jej zmęczone ciało i umysł. Wiedziała, że czeka ją jeszcze jedna sesja tej nocy – nieplanowana, nieco narzucona – ale zaakceptowana. Bo gdy dzwoni Eva, nie odmawia się. Nigdy. Zwłaszcza jeśli słyszy się w jej głosie prośbę.
Spojrzała na siebie w lustrze – wciąż była ubrana w czarne, skórzane spodnie o wysokim stanie i dopasowaną czarną koszulę. Wyglądała elegancko, ale to nie był ten efekt, który chciała osiągnąć.
Wstała powoli i rozebrała się, odsłaniając elegancką, bieliznę – koronkowy biustonosz o miękkim połysku, majtki i cienkie, czarne pończochy na podwiązce. Lubiła tę bieliznę – była luksusowa, zmysłowa, ale też praktyczna.
Z wieszaka zdjęła catsuit. Lśniąca, czarna skóra z wnętrzem podszytym zimną, srebrzystą satyną. Przesunęła palcami po wnętrzu – uwielbiała ten kontrast: chłód materiału na rozgrzanym ciele, napięcie, które budowało się z każdym kolejnym centymetrem zakładanej odzieży.
Najpierw lewa noga – ostrożnie, powoli, sunęła pończochą po wnętrzu nogawki. Potem prawa. Catsuit szczelnie objął uda, biodra, talię. Przyciągnęła materiał w górę, przesuwając go po umięśnionym brzuchu i klatce piersiowej, aż po ramiona. Sięgnęła za plecy i jednym płynnym ruchem przesunęła zamek w górę – aż pod kark. Cicho zasyczał, zatrzaskując ją w czarnej, lśniącej powłoce.
Stała teraz w swojej drugiej skórze – opięta, smukła, gotowa. Ale to nie był jeszcze koniec. Założyła wysokie kozaki, a następnie z półki obok wzięła czarny, lakierowany gorset z bydlęcej skóry – ciężki, masywny, z długimi metalowymi zapięciami i wiązaniem z tyłu. Usiadła na krześle, oparła się stabilnie i ostrożnie zapięła z przodu kolejne haftki, jedna po drugiej, czując, jak ściska talię i zbiera ją w szlachetną linię. Potem odwróciła się do lustra, poprawiła wiązania z tyłu, dociągając rzemienie, aż poczuła znajomy, lekki brak tchu. Uwielbiała ten moment.
Na koniec założyła rękawiczki – czarne, skórzane, sięgające niemal do łokci. Wsuwała je wolno. Ich zapach – intensywny, czysty, naturalnej skóry, uderzył w zmysły. Były jak pieczęć. Jak sygnał, że czas gry właśnie się zaczął. Ostatni rzut oka w lustro. Lśniła. Każdy centymetr jej sylwetki był perfekcyjny, ostry jak brzytwa. Fenriss gotowa do działania.
Wzięła do ręki cienki, giętki bat, spleciony z czarnej skóry, którego trzask potrafił przeciąć powietrze jak ostrze.
Zamknęła garderobę i ruszyła powoli, ale pewnym krokiem w stronę saloniku. Klient był już przygotowany.
---
Jonas klęczał. Posadzka była chłodna, miękko oświetlona, a wnętrze – zmysłowo surowe: ciemne drewno, stalowe detale, zapach skóry, olejków i cichego napięcia. Miał na sobie jedynie obrożę – prostą, czarną, z niklowanym kółkiem – oraz szerokie opaski na przegubach. Przed chwilą Anja, bez zbędnych słów, poprosiła go do środka, spojrzała tylko krótko i z lekkim ruchem ręki wskazała miejsce na środku pomieszczenia. Zamknęła za sobą drzwi, nie odwracając się już więcej. Został sam. Klęczał dokładnie tak, jak czynił to już dziesiątki razy w tym miejscu: nogi rozstawione na szerokość barków, pośladki tuż nad piętami, dłonie oparte grzbietem o uda, głowa spuszczona, wzrok wbity w podłogę. Było mu chłodno. Nie z zimna – z oczekiwania i lekkiego niepokoju. Każdy oddech był cięższy od poprzedniego, jakby powietrze gęstniało.
Nie widział nigdy wcześniej tej kobiety. Lady Fenriss. Nic ponad jedno zdjęcie na stronie – ujęcie z boku, tylko sylwetka: długa linia nóg w skórzanym catsuicie, pejcz. Żadnych szczegółów, żadnej twarzy. Krótki opis: ''surowa dyscyplina, pasja i elegancja. Wymiary oraz wiek: 165 cm / 55 kg / 24 lata."
Sam miał 195 cm wzrostu, pomyślał sobie, że to fajnie. Lubił kontrast, lubił gdy domina jest znacznie niższa od niego. Potrzebował go. Zwłaszcza dzisiaj.
Nie widział nigdy wcześniej tej kobiety. Lady Fenriss. Nic ponad jedno zdjęcie na stronie – ujęcie z boku, tylko sylwetka: długa linia nóg w skórzanym catsuicie, pejcz. Żadnych szczegółów, żadnej twarzy. Krótki opis: ''surowa dyscyplina, pasja i elegancja. Wymiary oraz wiek: 165 cm / 55 kg / 24 lata."
Sam miał 195 cm wzrostu, pomyślał sobie, że to fajnie. Lubił kontrast, lubił gdy domina jest znacznie niższa od niego. Potrzebował go. Zwłaszcza dzisiaj.
Cisza była niemal namacalna. Jego własny oddech zdawał się być głośniejszy, ostrzejszy. A on czekał, nie wiedząc, czego dokładnie się spodziewać. W tym właśnie był sens – oczekiwanie, które z każdym uderzeniem serca przeradzało się w podporządkowanie.
Pozycja bolała. Już teraz czuł napięcie w udach, lekki ucisk w kolanach. Ale nie drgnął. Nie wolno było. Nie tutaj. Niewiedza była częścią tej gry. Nie znał jej prawdziwego imienia. Nie znał jej głosu. Nie wiedział, kiedy przyjdzie. Ale wiedział jedno – nie miał już możliwości odwrotu.
Pozycja bolała. Już teraz czuł napięcie w udach, lekki ucisk w kolanach. Ale nie drgnął. Nie wolno było. Nie tutaj. Niewiedza była częścią tej gry. Nie znał jej prawdziwego imienia. Nie znał jej głosu. Nie wiedział, kiedy przyjdzie. Ale wiedział jedno – nie miał już możliwości odwrotu.
Drzwi otworzyły się powoli, niemal bezszelestnie. Usłyszał jednak ten dźwięk, zanim zobaczył ją. Podniósł lekko głowę – instynktownie, dyskretnie bo wiedział, że nie powinien.
Stała w progu – niewysoka, szczupła, niemal eteryczna, o pięknej, młodej twarzy i chłodnej, niemal arystokratycznej urodzie. Nie miała mocnego makijażu – tylko delikatnie podkreślone oczy, chłodne usta. Ale to nie twarz przykuła jego uwagę na dłużej. Catsuit oplatał jej ciało niczym druga skóra – błyszcząca, gładka, perfekcyjnie dopasowana. Materiał lśnił przy każdym kroku, odbijając miękkie światło saloniku. W talii miała zapięty gorset – wysoki, ciasny, podkreślający jej filigranowe proporcje, ale zarazem nadający sylwetce bezdyskusyjnej siły. Jej ruchy były powolne, pełne gracji i pewności. Na stopach – długie, lśniące kozaki z lekko szpiczastym noskiem i masywnym obcasem, które rytmicznie uderzały o podłogę, kiedy szła w jego stronę.
Nie powiedziała nic. Nie musiała. Wystarczyło jedno spojrzenie – chłodne, beznamiętne, oceniające.
Bez słowa wysunęła lekko prawą nogę do przodu. But lśnił jak wypolerowana zbroja. Od razu zrozumiał. Pochylił się nisko i złożył delikatny pocałunek na czubku buta. Poczuł zapach skóry, chłód materiału i dreszcz, który przeszył go od karku aż po biodra.
– Witaj – powiedziała chłodno. – Będziesz odzywał się tylko wtedy, gdy ci pozwolę. Jeśli w ogóle ci pozwolę.
Sięgnęła po smycz zakończoną karabińczykiem. Pochyliła się lekko, przypięła ją do metalowego kółka obroży. To nie był jakiś gest symboliczny. To było objęcie w posiadanie.
– Na czworaka. Za mną – rzuciła krótko.
Smycz naprężyła się lekko. Ruszył za nią na czworaka, z głową spuszczoną, słysząc jak echo obcasów i szelest skóry niosą się po korytarzu. Każdy metr dzielił go od świata, który właśnie się przed nim otwierał.
Poruszał się, posłusznie, krok w krok za Lady Fenriss. Smycz naprężała się delikatnie przy każdym jej ruchu. Podłoga była chłodna i gładka, a on czuł każdy kontakt kolan i dłoni o jej powierzchnię. Nie to jednak zaprzątało mu uwagę.
Z odrobiną nieposłusznej ciekawości uniósł wzrok i spojrzał przed siebie. Obraz, który ujrzał, zaparł mu dech w piersi. Jej biodra poruszały się powoli, rytmicznie, z elegancją właściwą tylko kobietom absolutnie świadomym swojej władzy i własnego ciała. Pośladki Lady Fenriss – opięte gładką, lśniącą skórą catsuita – poruszały się w takt kroków, idealnie napięte, zarysowane, hipnotyzujące. Cień światła odbijał się od połyskującej powierzchni, podkreślając każdy kontur. Poczuł, jak serce bije mu mocniej. Była zjawiskowa. Fenriss nie była tylko kobietą. Była czystą siłą i pięknem.
Zatrzymała się przed drzwiami o matowym, czarnym wykończeniu. Bez słowa nacisnęła klamkę i weszła do środka. Pełzł za nią – wciąż na czworaka, z głową ponownie opuszczoną.
Z odrobiną nieposłusznej ciekawości uniósł wzrok i spojrzał przed siebie. Obraz, który ujrzał, zaparł mu dech w piersi. Jej biodra poruszały się powoli, rytmicznie, z elegancją właściwą tylko kobietom absolutnie świadomym swojej władzy i własnego ciała. Pośladki Lady Fenriss – opięte gładką, lśniącą skórą catsuita – poruszały się w takt kroków, idealnie napięte, zarysowane, hipnotyzujące. Cień światła odbijał się od połyskującej powierzchni, podkreślając każdy kontur. Poczuł, jak serce bije mu mocniej. Była zjawiskowa. Fenriss nie była tylko kobietą. Była czystą siłą i pięknem.
Zatrzymała się przed drzwiami o matowym, czarnym wykończeniu. Bez słowa nacisnęła klamkę i weszła do środka. Pełzł za nią – wciąż na czworaka, z głową ponownie opuszczoną.
Ciemne ściany, wykończone miękką, grafitową tapicerką z subtelnym pikowaniem, tłumiły dźwięki i dodawały przestrzeni intymnej głębi. Światło było przygaszone – punkty oświetleniowe ukryte w niszach, z których sączyła się złotawa poświata, tworząc atmosferę luksusowego mroku. Pachniało skórą, olejkami, drewnem – zapachami, które nie pozostawiały złudzeń, gdzie się znajduje.
Po lewej stronie wisiały równo rozmieszczone narzędzia: krótkie i długie baty o plecionych rzemieniach, czarne pejcze z matowej skóry, smukłe trzcinki różnej długości, a także bogaty wybór floggerów – zamszowe, skórzane, z miękkimi i ostrzejszymi końcówkami, starannie zawieszone na metalowych hakach.
Z prawej strony znajdowała się solidna, tapicerowana ławka do spankingu – stabilna, z regulowaną wysokością i szerokością nóg. Wykończona twardą czarną skórą, błyszczącą jak tafla oleju. Obok niej – skrzynia z uprzężami i pasami, a dalej – dwa wysokie stojaki z zawieszonymi mankietami i obręczami do przypięcia ciała w różnych pozycjach. Na jednej ze ścian wisiał krzyż świętego Andrzeja – wykonany z ciemnego drewna, z masywnymi, chromowanymi okuciami. Przy jednej ze ścian stał masywny tron, symbol władzy Fenriss. Na środku stał także niski klęcznik – idealny, by klęknąć i czekać. Przestrzeń była tak zaprojektowana, by zdominować, odizolować i poddać, ale jednocześnie była piękna. Luksusowa. Każdy detal: gładkie wykończenia, precyzyjne przeszycia, rozmieszczenie sprzętu – wszystko było tu celowe. Świadczyło o dbałości, o estetyce, ale przede wszystkim – o sile i doświadczeniu tej, która tu rządziła.
Po lewej stronie wisiały równo rozmieszczone narzędzia: krótkie i długie baty o plecionych rzemieniach, czarne pejcze z matowej skóry, smukłe trzcinki różnej długości, a także bogaty wybór floggerów – zamszowe, skórzane, z miękkimi i ostrzejszymi końcówkami, starannie zawieszone na metalowych hakach.
Z prawej strony znajdowała się solidna, tapicerowana ławka do spankingu – stabilna, z regulowaną wysokością i szerokością nóg. Wykończona twardą czarną skórą, błyszczącą jak tafla oleju. Obok niej – skrzynia z uprzężami i pasami, a dalej – dwa wysokie stojaki z zawieszonymi mankietami i obręczami do przypięcia ciała w różnych pozycjach. Na jednej ze ścian wisiał krzyż świętego Andrzeja – wykonany z ciemnego drewna, z masywnymi, chromowanymi okuciami. Przy jednej ze ścian stał masywny tron, symbol władzy Fenriss. Na środku stał także niski klęcznik – idealny, by klęknąć i czekać. Przestrzeń była tak zaprojektowana, by zdominować, odizolować i poddać, ale jednocześnie była piękna. Luksusowa. Każdy detal: gładkie wykończenia, precyzyjne przeszycia, rozmieszczenie sprzętu – wszystko było tu celowe. Świadczyło o dbałości, o estetyce, ale przede wszystkim – o sile i doświadczeniu tej, która tu rządziła.
Lady Fenriss – zamknęła drzwi. Smycz jeszcze raz naprężyła się w jej dłoni. Jonas pochylił głowę jeszcze niżej. Był w jej świecie i należał już do niej.
Stanęła za nim, wciąż trzymając smycz w dłoni. Przez kilka sekund panowała zupełna cisza, jedynie ich oddechy były słyszalne – jej spokojny, kontrolowany i jego – płytki, napięty, pełen oczekiwania. Zdecydowanym ruchem odpięła smycz z obroży. Metalowy klik zabrzmiał głośno w ciszy pokoju.
– Pozycja na kolanach. Pokaż mi, czego cię nauczono – rzuciła krótko.
Uniósł się powoli, klękając tak, jak potrafił: kolana rozstawione, pośladki lekko cofnięte, plecy proste, ręce splecione na karku, wzrok spuszczony w dół. Trwał w bezruchu. Próbował kontrolować drżenie mięśni, spięcie karku, ale czuł jej obecność – jak cień, jak napięcie tuż za plecami.
Zdjęła z uchwytu na ścianie szpicrutę – długą, elastyczną, ze zdobioną rękojeścią i błyszczącym skórzanym języczkiem na końcu.
Podeszła bliżej i bez uprzedzenia uderzyła go w udo. Plask. Wystarczająco mocno, by dać mu do zrozumienia, że się zaczęło.
– Palce stóp razem.
Stanęła za nim, wciąż trzymając smycz w dłoni. Przez kilka sekund panowała zupełna cisza, jedynie ich oddechy były słyszalne – jej spokojny, kontrolowany i jego – płytki, napięty, pełen oczekiwania. Zdecydowanym ruchem odpięła smycz z obroży. Metalowy klik zabrzmiał głośno w ciszy pokoju.
– Pozycja na kolanach. Pokaż mi, czego cię nauczono – rzuciła krótko.
Uniósł się powoli, klękając tak, jak potrafił: kolana rozstawione, pośladki lekko cofnięte, plecy proste, ręce splecione na karku, wzrok spuszczony w dół. Trwał w bezruchu. Próbował kontrolować drżenie mięśni, spięcie karku, ale czuł jej obecność – jak cień, jak napięcie tuż za plecami.
Zdjęła z uchwytu na ścianie szpicrutę – długą, elastyczną, ze zdobioną rękojeścią i błyszczącym skórzanym języczkiem na końcu.
Podeszła bliżej i bez uprzedzenia uderzyła go w udo. Plask. Wystarczająco mocno, by dać mu do zrozumienia, że się zaczęło.
– Palce stóp razem.
Szpicruta trafiła w łydkę.
– Kolana równiej. Plecy prosto, nie jak u starego, schorowanego urzędnika!
Poprawił się natychmiast, ale to było za mało.
– Głowa równo!
Poprawił się natychmiast, ale to było za mało.
– Głowa równo!
Uderzenie w kark
– Nie jesteś zającem. Pokaż szyję. Dumnie, ale pokornie. To takie trudne? – Ton jej głosu był chłodny, pozbawiony emocji, ale każde słowo cięło jak skalpel.
Przechadzała się wokół niego powoli, jakby go oceniała w konkursie, którego zasady znała tylko ona. Co kilka sekund szpicruta dosięgała jego skóry: raz ud, raz barku, raz ramienia. Każde uderzenie przypominało mu, kto tu rządzi.
– Ręce wyżej. Spleć palce. Prosto! Plecy! Co to ma być?!
Przechadzała się wokół niego powoli, jakby go oceniała w konkursie, którego zasady znała tylko ona. Co kilka sekund szpicruta dosięgała jego skóry: raz ud, raz barku, raz ramienia. Każde uderzenie przypominało mu, kto tu rządzi.
– Ręce wyżej. Spleć palce. Prosto! Plecy! Co to ma być?!
Uderzenie. Tym razem jeszcze mocniej, w bok uda.
– Czy ktoś w ogóle poświęcił ci choć pięć minut na tresurę?
Jonas zadrżał, napiął mięśnie, próbował zachować równowagę. Milczał. Tak, jak mu kazała.
– Nie rozumiem, jak ktoś mógł dopuścić do takiego braku dyscypliny. – Głos Fenriss był teraz cichszy, ale pełen pogardy.
Jonas zadrżał, napiął mięśnie, próbował zachować równowagę. Milczał. Tak, jak mu kazała.
– Nie rozumiem, jak ktoś mógł dopuścić do takiego braku dyscypliny. – Głos Fenriss był teraz cichszy, ale pełen pogardy.
– Albo jesteś nowy i próbujesz udawać, że coś wiesz, albo zostałeś źle nauczony. A może robisz to specjalnie, żeby mnie sprowokować? Tak czy inaczej, u mnie to nie przejdzie.
Uderzenie. Szpicruta trafiła prosto w czubek penisa, a Jonas aż zawył z bólu.
Stanęła przed nim. Patrzyła z góry, mierząc go zimnym spojrzeniem. Wbił wzrok w podłogę, wciąż czując ból tam, gdzie uderzyła.
– U mnie nauka zaczyna się od zera. Wszystko, co ci się wydawało, że umiesz, możesz zapomnieć. Z resztą, niewiele umiałeś. Prawie nic.
Stanęła przed nim. Patrzyła z góry, mierząc go zimnym spojrzeniem. Wbił wzrok w podłogę, wciąż czując ból tam, gdzie uderzyła.
– U mnie nauka zaczyna się od zera. Wszystko, co ci się wydawało, że umiesz, możesz zapomnieć. Z resztą, niewiele umiałeś. Prawie nic.
Jej głos był jak stal: chłodny, gładki, ostry.
– Jedno mogę ci obiecać: zapamiętasz tę noc na bardzo długo.
Zamachnęła się. Świst. Uderzenie znowu spadło na czubek penisa. Ciało zareagowało napięciem, ale tym razem nawet nie drgnął.
Fenriss nie dawała mu wytchnienia.
– Nogi szerzej. Ręce na karku. Piersi wypnij. Nie jesteś workiem na kości, tylko narzędziem, moim narzędziem.
Bez słowa poprawił pozycję. Kolana rozsunięte szerzej, pośladki cofnięte. Ramiona uniesione, ręce splątane z tyłu głowy, kark odsłonięty. Czuł, że pali go każdy centymetr skóry – od chłodu podłogi, napięcia mięśni, od uderzeń, które odciskały się czerwienią na jego ciele. Nie odwrócił wzroku. Kiedy Fenriss krążyła wokół niego, odważył się spojrzeć – nie za długo, wystarczająco, by pochłonąć obraz.
Fenriss nie dawała mu wytchnienia.
– Nogi szerzej. Ręce na karku. Piersi wypnij. Nie jesteś workiem na kości, tylko narzędziem, moim narzędziem.
Bez słowa poprawił pozycję. Kolana rozsunięte szerzej, pośladki cofnięte. Ramiona uniesione, ręce splątane z tyłu głowy, kark odsłonięty. Czuł, że pali go każdy centymetr skóry – od chłodu podłogi, napięcia mięśni, od uderzeń, które odciskały się czerwienią na jego ciele. Nie odwrócił wzroku. Kiedy Fenriss krążyła wokół niego, odważył się spojrzeć – nie za długo, wystarczająco, by pochłonąć obraz.
Widział ją – zmysłową, surową, nieprzeniknioną. Jej ciało było idealnie opięte połyskującym kombinezonem, poruszała się z niespieszną gracją. Każdy krok brzmiał stanowczo – obcasy uderzały o posadzkę z regularnością metronomu. Gorset podkreślał jej talię, biust i biodra, nadając sylwetce niemal posągową formę. Szpicruta unosiła się w powietrzu z lekkością skrzydła – i spadała jak wyrok.
Kolejne uderzenie przecięło ciszę. Skóra na wewnętrznej stronie uda aż zafalowała. Westchnął cicho – z bólu i uwielbienia. Kolejne uderzenie – tym razem prosto w jądra. Gwałtownie odwrócił głowę, wciągnął powietrze. Ale nie jęknął. Fenriss uśmiechnęła się pod nosem. Przystanęła. Spojrzała na niego z góry, lekko przechylając głowę. Jej spojrzenie nie było już tylko chłodne. W tym momencie poczuła to, co zawsze przychodziło w pewnej fazie sesji – fala rozgrzewająca wnętrze klatki piersiowej, sunąca przez brzuch aż do łona. Była w centrum. Wszystko pod nią się uginało – posłuszeństwo, pozycja, dźwięk, skóra. Jej piękno, władza i siła splatały się w jedno. Czuła to fizycznie. Uwielbiała ten moment, kiedy władza nie wymagała podniesionego głosu – bo sama obecność wystarczała, by podporządkować ciało i duszę uległego.
Szybko to zrozumiał. Patrzył na nią z dołu, z mieszaniną strachu i czci. I tego błysku – błysku, który Paulina znała. To był zachwyt. Nie nad kobietą. Nad boginią. Nad uosobieniem absolutnej dominacji.
– Dobrze... – powiedziała cicho. – Przynajmniej nie płaczesz jak dziecko. Jeszcze.
Podeszła do jego pleców. Szpicruta uniosła się i spadła raz, drugi, trzeci. Zadrżał z bólu. Popatrzyła na niego z dumą. Był już jej. Jego ciało, jego reakcje, jego emocje – wszystko to należało do niej. Upajała się tym. Czuła się piękna, nie tylko przez to, jak wyglądała, ale przez to, jaką miała kontrolę.
Szpicruta znów spadła – tym razem dokładnie między łopatki.
– Jeszcze daleka droga przed tobą – powiedziała nisko. – Ale może... może coś z ciebie będzie.
Jej głos był miękki, niemal czuły.
Kolejne uderzenie przecięło ciszę. Skóra na wewnętrznej stronie uda aż zafalowała. Westchnął cicho – z bólu i uwielbienia. Kolejne uderzenie – tym razem prosto w jądra. Gwałtownie odwrócił głowę, wciągnął powietrze. Ale nie jęknął. Fenriss uśmiechnęła się pod nosem. Przystanęła. Spojrzała na niego z góry, lekko przechylając głowę. Jej spojrzenie nie było już tylko chłodne. W tym momencie poczuła to, co zawsze przychodziło w pewnej fazie sesji – fala rozgrzewająca wnętrze klatki piersiowej, sunąca przez brzuch aż do łona. Była w centrum. Wszystko pod nią się uginało – posłuszeństwo, pozycja, dźwięk, skóra. Jej piękno, władza i siła splatały się w jedno. Czuła to fizycznie. Uwielbiała ten moment, kiedy władza nie wymagała podniesionego głosu – bo sama obecność wystarczała, by podporządkować ciało i duszę uległego.
Szybko to zrozumiał. Patrzył na nią z dołu, z mieszaniną strachu i czci. I tego błysku – błysku, który Paulina znała. To był zachwyt. Nie nad kobietą. Nad boginią. Nad uosobieniem absolutnej dominacji.
– Dobrze... – powiedziała cicho. – Przynajmniej nie płaczesz jak dziecko. Jeszcze.
Podeszła do jego pleców. Szpicruta uniosła się i spadła raz, drugi, trzeci. Zadrżał z bólu. Popatrzyła na niego z dumą. Był już jej. Jego ciało, jego reakcje, jego emocje – wszystko to należało do niej. Upajała się tym. Czuła się piękna, nie tylko przez to, jak wyglądała, ale przez to, jaką miała kontrolę.
Szpicruta znów spadła – tym razem dokładnie między łopatki.
– Jeszcze daleka droga przed tobą – powiedziała nisko. – Ale może... może coś z ciebie będzie.
Jej głos był miękki, niemal czuły.
Kompletnie się tego nie spodziewał. Gdy jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej siedział w samochodzie przed studiem, pełen wątpliwości i niechęci do „tej nowej”, oczekiwał czegoś zupełnie innego. Spodziewał się może chłodnej, zachowawczej sesji – takiej, w której sam będzie musiał dyskretnie prowadzić nowicjuszkę, czekając aż się rozkręci, aż nabierze odwagi.
Tymczasem Fenriss – Lady Fenriss – od pierwszej sekundy przejęła pełną inicjatywę. Zaskoczyła go tym, że zaczęła czepiać się, kwestionować jego doświadczenie jako uległego. Tym kompletnie go rozbiła. Co więcej, używała szpicruty z niebywała wprawą, a uderzenia były nie tylko celne i bardzo szybkie, one były zaskakująco bolesne. Ale nade wszystko, była piękna. Nawet bardziej, niż mógł sobie to wcześniej wyobrazić. Delikatna twarz, porcelanowa cera, ciało ubrane w idealnie dopasowaną skórę. Gorset tylko podkreślał proporcje, czarne kozaki błyszczały w świetle lamp, a spojrzenie... to spojrzenie rozcinało jego opór jak żyletka. Nie zostawiała złudzeń. Nie była tu po to, by mu schlebiać. Była bezlitosna. Mówiła rzadko, ale każde słowo było jak cios – niekoniecznie w ciało, ale w ego. A jednak, nie mógł przestać jej podziwiać. I wtedy – zupełnie niespodziewanie – ta myśl przeszła mu przez głowę, jak błyskawica: „Co za wredna suka”.
Zwykle nie pozwalał sobie na taki język. Ale teraz, w tym kontekście, te słowa były komplementem. Może najwyższym, na jaki go było stać. Nie był zły. Był zaskoczony. Oszołomiony. Zafascynowany. Fenriss wdarła się w jego przestrzeń bez litości – i choć jego ciało krzyczało od bólu, choć chciał uciec, coś innego w nim – coś głębszego – pragnęło tylko jednego: by nie przestawała.
I choć przecież chciał spokojnej sesji – z lekkim dyscyplinowaniem, może jakąś adoracją stóp – teraz czuł, jak wciąga go ten rytm, ten bezlitosny rytuał. Coraz bardziej się wkręcał. Z każdym kolejnym ciosem, z każdym pogardliwym komentarzem, jego bunt słabł, a fascynacja rosła. Czuł się jak glina formowana w jej dłoniach i właśnie to zaczęło dawać mu satysfakcję. Nie wiedział jeszcze, jak długo potrwa ta noc, ale wiedział jedno: nie chciał, by się kończyła.
Tymczasem Fenriss – Lady Fenriss – od pierwszej sekundy przejęła pełną inicjatywę. Zaskoczyła go tym, że zaczęła czepiać się, kwestionować jego doświadczenie jako uległego. Tym kompletnie go rozbiła. Co więcej, używała szpicruty z niebywała wprawą, a uderzenia były nie tylko celne i bardzo szybkie, one były zaskakująco bolesne. Ale nade wszystko, była piękna. Nawet bardziej, niż mógł sobie to wcześniej wyobrazić. Delikatna twarz, porcelanowa cera, ciało ubrane w idealnie dopasowaną skórę. Gorset tylko podkreślał proporcje, czarne kozaki błyszczały w świetle lamp, a spojrzenie... to spojrzenie rozcinało jego opór jak żyletka. Nie zostawiała złudzeń. Nie była tu po to, by mu schlebiać. Była bezlitosna. Mówiła rzadko, ale każde słowo było jak cios – niekoniecznie w ciało, ale w ego. A jednak, nie mógł przestać jej podziwiać. I wtedy – zupełnie niespodziewanie – ta myśl przeszła mu przez głowę, jak błyskawica: „Co za wredna suka”.
Zwykle nie pozwalał sobie na taki język. Ale teraz, w tym kontekście, te słowa były komplementem. Może najwyższym, na jaki go było stać. Nie był zły. Był zaskoczony. Oszołomiony. Zafascynowany. Fenriss wdarła się w jego przestrzeń bez litości – i choć jego ciało krzyczało od bólu, choć chciał uciec, coś innego w nim – coś głębszego – pragnęło tylko jednego: by nie przestawała.
I choć przecież chciał spokojnej sesji – z lekkim dyscyplinowaniem, może jakąś adoracją stóp – teraz czuł, jak wciąga go ten rytm, ten bezlitosny rytuał. Coraz bardziej się wkręcał. Z każdym kolejnym ciosem, z każdym pogardliwym komentarzem, jego bunt słabł, a fascynacja rosła. Czuł się jak glina formowana w jej dłoniach i właśnie to zaczęło dawać mu satysfakcję. Nie wiedział jeszcze, jak długo potrwa ta noc, ale wiedział jedno: nie chciał, by się kończyła.
Paulina krążyła wokół Jonasa jak drapieżnik – spokojna, skupiona, bezlitosna. Jej kroki były ciche, ale pewne, każdy ruch starannie wymierzony, jakby całe jej ciało było instrumentem wytrenowanej dyscypliny. Szpicruta śmigała w jej dłoni – raz z lekkością, raz z ostrzejszym świstem, gdy uderzała go w udo, bok żeber, penisa, czy pośladki.
– Żałosne – powiedziała chłodno, zatrzymując się nagle przed nim. – Myślałam, że będzie z ciebie pożytek, że może dostanę już odpowiednio uformowanego uległego. A ty jesteś po prostu niezdarny. Oporny. Beznadziejny.
Zadrżał. Nie miał odwagi spojrzeć jej w oczy.
– Spodziewałam się dobrej sesji, wyzwania na koniec dnia. A tymczasem co? Myślałeś, że dostaniesz kilka razy po dupie i pozwolę ci dotknąć moich stóp?
Wysunęła prawą nogę, przystając tuż przed nim. Czubek lśniącego, długiego kozaka znalazł się niemal przy jego ustach.
– Zasłuż sobie! – warknęła, cofając but, zanim zdążył sięgnąć wargami. – Jeszcze nie jesteś tego wart.
Opuścił głowę jeszcze niżej. Twarz miał gorącą od wstydu, kark mokry od potu. Ale jego głos był cichy, pokorny.
– Tak, Lady... Przepraszam, Lady... Proszę...
Nie czekała.
– Właź! – powiedziała stanowczo, wskazując szpicrutą tapicerowany mebel. Ławka do spankingu stała na środku – masywna, skórzana, z wyraźnymi śladami używania przez lata. Metalowe pierścienie przytwierdzone do boków połyskiwały w nastrojowym świetle.
Podpełzł, uginając kolana. Wdrapał się, jak mógł najsprawniej – opierając uda i klatkę piersiową o tapicerowaną powierzchnię, z głową spuszczoną w dół i rękami wystawionymi w bok.
Nawet nie zauważył, kiedy znalazła się tuż za nim. Szybko. Jak zjawa. Skórzane pasy opadły na jego nadgarstki i kostki, zacieśniając się Metalowe sprzączki zapięły się z charakterystycznym trzaskiem. Kolejny pasek przeszedł przez jego lędźwie, dociskając go jeszcze mocniej. Próbował się nie ruszać – nie dlatego, że nie mógł, ale dlatego, że nie śmiał.
Paulina wyprostowała się. Na chwilę zapadła cisza – zmysłowa, napięta, jak zawieszenie między oddechem a ciosem.
– Zostaniesz ukarany bo mnie zawiodłeś. Liczyłam na fajną sesję a muszę uczyć cię podstaw.
– Żałosne – powiedziała chłodno, zatrzymując się nagle przed nim. – Myślałam, że będzie z ciebie pożytek, że może dostanę już odpowiednio uformowanego uległego. A ty jesteś po prostu niezdarny. Oporny. Beznadziejny.
Zadrżał. Nie miał odwagi spojrzeć jej w oczy.
– Spodziewałam się dobrej sesji, wyzwania na koniec dnia. A tymczasem co? Myślałeś, że dostaniesz kilka razy po dupie i pozwolę ci dotknąć moich stóp?
Wysunęła prawą nogę, przystając tuż przed nim. Czubek lśniącego, długiego kozaka znalazł się niemal przy jego ustach.
– Zasłuż sobie! – warknęła, cofając but, zanim zdążył sięgnąć wargami. – Jeszcze nie jesteś tego wart.
Opuścił głowę jeszcze niżej. Twarz miał gorącą od wstydu, kark mokry od potu. Ale jego głos był cichy, pokorny.
– Tak, Lady... Przepraszam, Lady... Proszę...
Nie czekała.
– Właź! – powiedziała stanowczo, wskazując szpicrutą tapicerowany mebel. Ławka do spankingu stała na środku – masywna, skórzana, z wyraźnymi śladami używania przez lata. Metalowe pierścienie przytwierdzone do boków połyskiwały w nastrojowym świetle.
Podpełzł, uginając kolana. Wdrapał się, jak mógł najsprawniej – opierając uda i klatkę piersiową o tapicerowaną powierzchnię, z głową spuszczoną w dół i rękami wystawionymi w bok.
Nawet nie zauważył, kiedy znalazła się tuż za nim. Szybko. Jak zjawa. Skórzane pasy opadły na jego nadgarstki i kostki, zacieśniając się Metalowe sprzączki zapięły się z charakterystycznym trzaskiem. Kolejny pasek przeszedł przez jego lędźwie, dociskając go jeszcze mocniej. Próbował się nie ruszać – nie dlatego, że nie mógł, ale dlatego, że nie śmiał.
Paulina wyprostowała się. Na chwilę zapadła cisza – zmysłowa, napięta, jak zawieszenie między oddechem a ciosem.
– Zostaniesz ukarany bo mnie zawiodłeś. Liczyłam na fajną sesję a muszę uczyć cię podstaw.
Uniosła rękę. W dłoni miała już nie szpicrutę, lecz cienką, elastyczną trzcinkę.
Pierwsze uderzenie było czyste i gwałtowne. Jonas wydał z siebie stłumiony jęk.
Uśmiechnęła się lekko, niemal niezauważalnie.
W tej chwili czuła absolutną władzę. I nie miała najmniejszego zamiaru jej oddawać.
Trzcinka w jej dłoni była lekka, sprężysta, cienka – doskonałe narzędzie do karcenia. Znała ją dobrze. Znała dźwięk, który wydaje, gdy przecina powietrze i znała reakcje, jakie wywołuje na skórze ofiary.
Wzięła głęboki oddech. Przez krótką chwilę panowała cisza.
– Licz! – rozkazała chłodno
Uderzenie przecięło powietrze z ostrym świstem i wylądowało w poprzek pośladków.
– Jeden! – wydyszał, głos drżał mu już od początku.
Drugie – nieco niżej.
– Dwa!
Trzecie – mocniejsze. Skóra zaczęła momentalnie czerwienieć.
– Trzy!
Nie mówiła nic. Twarz miała skupioną, spojrzenie chłodne. Czuła, jak jej ciało reaguje na każdy jego jęk, każde napięcie mięśni. To było więcej niż kontrola. To było upojenie.
Czwarte uderzenie – szybsze, bardziej zdecydowane. Jonas syknął, głos mu zadrżał.
– Cztery!
Piąte – bezlitosne. Jego biodra odruchowo drgnęły.
– Pięć!
Znowu poczuła znajome ciepło rozlewające się pod skórą. Każdy jęk tylko ją nakręcał. Miała go. Już wiedziała.
Szóste. Siódme. Ósme. Każde ostrzejsze, każde coraz bardziej precyzyjne. Krzyżowała ślady.
– Sześć!... Siedem!... Osiem!
Po dziesiątym zaczął się rozsypywać. Głos mu się załamał. Oczy miał zamknięte. Pot spływał po plecach.
– Dziesięć!... – wyjęczał przez zaciśnięte zęby.
Odsunęła się o krok. Jej pierś unosiła się rytmicznie. W oczach miała coś, co było jednocześnie chłodne i gorące. Czuła satysfakcję, która z każdą sekundą przybierała intensywniejszą formę – mieszała się z podnieceniem, z poczuciem dominacji, z czymś głęboko kobiecym, pierwotnym. On był tylko narzędziem. Materiałem. Ciałem. Reakcją.
Biła dalej. Jedenaście. Dwanaście. Głos Jonasa był już nieregularny.
– Trzynaście... – wychrypiał.
Czternaście – prosto w poprzednie miejsce. Skóra tam była już mocno podrażniona.
– Aaah... czternaście...
– Ciszej bo cię zaknebluję – powiedziała zimno.
Piętnaście. Szesnaście. Siedemnaście. Już nie potrafił liczyć jednym tchem. Mówił z opóźnieniem. Próbował być posłuszny, ale drżał. Ramiona mu opadały. Skóra była rozpalona i wilgotna zarazem.
– Siedemnaście... osiemnaście...
Dziewiętnaste uderzenie trafiło w jedno z wcześniejszych miejsc. Jego głos złamał się na samym końcu.
– Dziewię... dzięwiętnaście...
Dwudzieste – mocne, kończące. Paulina celowo zrobiła przerwę między wdechem a ciosem. Usłyszała głośny skowyt, zanim padło:
– Dwadzieścia...
Stała przez chwilę, patrząc na czerwone, poprzecinane pręgami pośladki. Czuła się potężna. Czuła się piękna. Czuła się sobą. Stała tuż za jego ciałem – rozgrzanym, udręczonym, napiętym do granic. Jonas cały drżał, oddech miał płytki, urywany. Pręgi na pośladkach zdawały się pulsować razem z jego sercem. Bez pośpiechu uniosła dłoń w rękawiczce. Skóra była czarna, lśniąca, idealnie dopasowana, tak cienka, że czuła przez nią ciepło i każdy skurcz jego mięśni, spowodowany dotykiem. Położyła ją płasko na jego pośladku i nacisnęła. Jęknął cicho, niemal niezauważalnie, a jego ciało szarpnęło się w odruchu.
– Drżysz – powiedziała cicho, niemal z rozbawieniem.
Przesunęła dłoń powoli, w bok, potem w górę, po lędźwiach, wzdłuż kręgosłupa. Kontynuowała ruch aż do karku. Tam zacisnęła lekko palce. Potem schyliła się niżej, przesuwając po jego ramieniu, aż do policzka. Dotknęła go delikatnie.
– Już płaczesz? Tak szybko? – zapytała chłodno, przesuwając kciukiem po jego wilgotnym policzku. – Jakie to żałosne…
Nie odpowiedział. Wyszeptał tylko coś niezrozumiałego, jakby chciał prosić o litość, lecz nie miał już siły sklecić zdań.
Odsunęła się. Podeszła do ściany i wybrała kolejną trzcinkę, jedną z tych gorszych – cieńszą, bardziej sprężystą, z mikroskopijnymi zadziorami. Wiedziała, jak boli. Wiedziała, że to będzie zupełnie inne doświadczenie. Kara innej kategorii. Chwyciła ją pewnie i uniosła na wysokość oczu. Sprawdziła sprężystość, biorąc zamach w powietrzu. Uśmiechnęła się pod nosem, nieco złośliwie.
– Teraz pora, żebyś zrozumiał, jak bardzo mnie rozczarowałeś.
Wróciła do ławki. Jonas leżał bez ruchu, cicho, z policzkiem opartym o skórzane obicie, dłońmi przywiązanymi do metalowych uchwytów. Jego plecy unosiły się i opadały, nieregularnie, wciąż walcząc o oddech.
Ustawiła się dokładnie za nim, trzymając nową trzcinkę pod kątem, gotowa. W jej oczach było coś surowego, pięknego i przerażającego jednocześnie.
Zamach. Świst
Pierwszy cios nową wylądował nisko, tuż nad udami. Był szybki, precyzyjny, a jego dźwięk był inny – wyższy, bardziej ostry. Jonas krzyknął. Nie jęknął, nie sapnął – wydał z siebie pełny, niekontrolowany krzyk bólu.
Paulina uśmiechnęła się. To był dźwięk, którego oczekiwała.
– Jeden – wydusił.
Drugi, tym razem w poprzek. Rózga zostawiła jasny, poprzeczny ślad, który szybko zaczął się wyostrzać i ciemnieć.
– Dwa!
Fenriss czuła, jak adrenalina płynie w niej równym, gorącym nurtem. Nie czuła już ani znużenia, ani zmęczenia. Zastąpiła je czysta, skoncentrowana satysfakcja. Każdy jego oddech, każdy ruch mięśnia pod jej dłonią – wszystko to sprawiało, że czuła się nie tyle panią sytuacji, co istotą wyższą. Boską. Nie było w tym ani okrucieństwa, ani czułości. Było piękno władzy.
Trzeci cios. Spróbował się nie poruszyć, ale ciało zdradzało go coraz szybciej. Jego dłonie zaciskały się, a plecy wiły pod jej spojrzeniem.
– Trzy...
Czwarty. Piąty. Paulina nie przyspieszała. Każde uderzenie miało swój rytm. Uderzenie – pauza – reakcja – uderzenie. Po kolejnych dwóch Jonas zawisł w półoddechu, jego głos zaczynał się łamać.
Pierwsze uderzenie było czyste i gwałtowne. Jonas wydał z siebie stłumiony jęk.
Uśmiechnęła się lekko, niemal niezauważalnie.
W tej chwili czuła absolutną władzę. I nie miała najmniejszego zamiaru jej oddawać.
Trzcinka w jej dłoni była lekka, sprężysta, cienka – doskonałe narzędzie do karcenia. Znała ją dobrze. Znała dźwięk, który wydaje, gdy przecina powietrze i znała reakcje, jakie wywołuje na skórze ofiary.
Wzięła głęboki oddech. Przez krótką chwilę panowała cisza.
– Licz! – rozkazała chłodno
Uderzenie przecięło powietrze z ostrym świstem i wylądowało w poprzek pośladków.
– Jeden! – wydyszał, głos drżał mu już od początku.
Drugie – nieco niżej.
– Dwa!
Trzecie – mocniejsze. Skóra zaczęła momentalnie czerwienieć.
– Trzy!
Nie mówiła nic. Twarz miała skupioną, spojrzenie chłodne. Czuła, jak jej ciało reaguje na każdy jego jęk, każde napięcie mięśni. To było więcej niż kontrola. To było upojenie.
Czwarte uderzenie – szybsze, bardziej zdecydowane. Jonas syknął, głos mu zadrżał.
– Cztery!
Piąte – bezlitosne. Jego biodra odruchowo drgnęły.
– Pięć!
Znowu poczuła znajome ciepło rozlewające się pod skórą. Każdy jęk tylko ją nakręcał. Miała go. Już wiedziała.
Szóste. Siódme. Ósme. Każde ostrzejsze, każde coraz bardziej precyzyjne. Krzyżowała ślady.
– Sześć!... Siedem!... Osiem!
Po dziesiątym zaczął się rozsypywać. Głos mu się załamał. Oczy miał zamknięte. Pot spływał po plecach.
– Dziesięć!... – wyjęczał przez zaciśnięte zęby.
Odsunęła się o krok. Jej pierś unosiła się rytmicznie. W oczach miała coś, co było jednocześnie chłodne i gorące. Czuła satysfakcję, która z każdą sekundą przybierała intensywniejszą formę – mieszała się z podnieceniem, z poczuciem dominacji, z czymś głęboko kobiecym, pierwotnym. On był tylko narzędziem. Materiałem. Ciałem. Reakcją.
Biła dalej. Jedenaście. Dwanaście. Głos Jonasa był już nieregularny.
– Trzynaście... – wychrypiał.
Czternaście – prosto w poprzednie miejsce. Skóra tam była już mocno podrażniona.
– Aaah... czternaście...
– Ciszej bo cię zaknebluję – powiedziała zimno.
Piętnaście. Szesnaście. Siedemnaście. Już nie potrafił liczyć jednym tchem. Mówił z opóźnieniem. Próbował być posłuszny, ale drżał. Ramiona mu opadały. Skóra była rozpalona i wilgotna zarazem.
– Siedemnaście... osiemnaście...
Dziewiętnaste uderzenie trafiło w jedno z wcześniejszych miejsc. Jego głos złamał się na samym końcu.
– Dziewię... dzięwiętnaście...
Dwudzieste – mocne, kończące. Paulina celowo zrobiła przerwę między wdechem a ciosem. Usłyszała głośny skowyt, zanim padło:
– Dwadzieścia...
Stała przez chwilę, patrząc na czerwone, poprzecinane pręgami pośladki. Czuła się potężna. Czuła się piękna. Czuła się sobą. Stała tuż za jego ciałem – rozgrzanym, udręczonym, napiętym do granic. Jonas cały drżał, oddech miał płytki, urywany. Pręgi na pośladkach zdawały się pulsować razem z jego sercem. Bez pośpiechu uniosła dłoń w rękawiczce. Skóra była czarna, lśniąca, idealnie dopasowana, tak cienka, że czuła przez nią ciepło i każdy skurcz jego mięśni, spowodowany dotykiem. Położyła ją płasko na jego pośladku i nacisnęła. Jęknął cicho, niemal niezauważalnie, a jego ciało szarpnęło się w odruchu.
– Drżysz – powiedziała cicho, niemal z rozbawieniem.
Przesunęła dłoń powoli, w bok, potem w górę, po lędźwiach, wzdłuż kręgosłupa. Kontynuowała ruch aż do karku. Tam zacisnęła lekko palce. Potem schyliła się niżej, przesuwając po jego ramieniu, aż do policzka. Dotknęła go delikatnie.
– Już płaczesz? Tak szybko? – zapytała chłodno, przesuwając kciukiem po jego wilgotnym policzku. – Jakie to żałosne…
Nie odpowiedział. Wyszeptał tylko coś niezrozumiałego, jakby chciał prosić o litość, lecz nie miał już siły sklecić zdań.
Odsunęła się. Podeszła do ściany i wybrała kolejną trzcinkę, jedną z tych gorszych – cieńszą, bardziej sprężystą, z mikroskopijnymi zadziorami. Wiedziała, jak boli. Wiedziała, że to będzie zupełnie inne doświadczenie. Kara innej kategorii. Chwyciła ją pewnie i uniosła na wysokość oczu. Sprawdziła sprężystość, biorąc zamach w powietrzu. Uśmiechnęła się pod nosem, nieco złośliwie.
– Teraz pora, żebyś zrozumiał, jak bardzo mnie rozczarowałeś.
Wróciła do ławki. Jonas leżał bez ruchu, cicho, z policzkiem opartym o skórzane obicie, dłońmi przywiązanymi do metalowych uchwytów. Jego plecy unosiły się i opadały, nieregularnie, wciąż walcząc o oddech.
Ustawiła się dokładnie za nim, trzymając nową trzcinkę pod kątem, gotowa. W jej oczach było coś surowego, pięknego i przerażającego jednocześnie.
Zamach. Świst
Pierwszy cios nową wylądował nisko, tuż nad udami. Był szybki, precyzyjny, a jego dźwięk był inny – wyższy, bardziej ostry. Jonas krzyknął. Nie jęknął, nie sapnął – wydał z siebie pełny, niekontrolowany krzyk bólu.
Paulina uśmiechnęła się. To był dźwięk, którego oczekiwała.
– Jeden – wydusił.
Drugi, tym razem w poprzek. Rózga zostawiła jasny, poprzeczny ślad, który szybko zaczął się wyostrzać i ciemnieć.
– Dwa!
Fenriss czuła, jak adrenalina płynie w niej równym, gorącym nurtem. Nie czuła już ani znużenia, ani zmęczenia. Zastąpiła je czysta, skoncentrowana satysfakcja. Każdy jego oddech, każdy ruch mięśnia pod jej dłonią – wszystko to sprawiało, że czuła się nie tyle panią sytuacji, co istotą wyższą. Boską. Nie było w tym ani okrucieństwa, ani czułości. Było piękno władzy.
Trzeci cios. Spróbował się nie poruszyć, ale ciało zdradzało go coraz szybciej. Jego dłonie zaciskały się, a plecy wiły pod jej spojrzeniem.
– Trzy...
Czwarty. Piąty. Paulina nie przyspieszała. Każde uderzenie miało swój rytm. Uderzenie – pauza – reakcja – uderzenie. Po kolejnych dwóch Jonas zawisł w półoddechu, jego głos zaczynał się łamać.
– Sześć... Siedem.
Głos mu się zupełnie załamał. Nie wypowiedział słowa „siedem” – wyjęczał je.
Paulina poczuła to. Ten moment. Gdy mężczyzna nie jest już tylko poddany, ale złamany. Jej wzrok spoczął na jego karku – spiętym, błyszczącym od potu. Westchnęła cicho, niemal z rozkoszą. Była piękna. Czuła to. Każdy jej ruch, każda poza. Widziała swoje odbicie w lustrze za Jonasem – kobieta w catsuicie, gorset idealnie przylegający, długie rękawiczki – to była figura z jej wyobraźni. Teraz realna.
– Osiem. Dziewięć. Dziesięć.
Paulina poczuła to. Ten moment. Gdy mężczyzna nie jest już tylko poddany, ale złamany. Jej wzrok spoczął na jego karku – spiętym, błyszczącym od potu. Westchnęła cicho, niemal z rozkoszą. Była piękna. Czuła to. Każdy jej ruch, każda poza. Widziała swoje odbicie w lustrze za Jonasem – kobieta w catsuicie, gorset idealnie przylegający, długie rękawiczki – to była figura z jej wyobraźni. Teraz realna.
– Osiem. Dziewięć. Dziesięć.
Nie odpowiadał natychmiast. Milczał. Dopiero po kilku sekundach wypowiadał liczbę, z trudem. Sięgnęła dłonią do jego ramienia, pochyliła się i powiedziała mu do ucha:
– Jeszcze dziesięć.
Zadrżał.
Jedenasty. Dwunasty. Ciosy stawały się coraz bardziej bolesne, bo skóra była już cała w długich czerwonych liniach, wręcz nadwrażliwa. Zaczął łkać. Prawdziwie. Bez krzyku. Cicho, w sobie, jakby nie chciał, by to było słychać.
Obserwowała to z fascynacją. Upajała się tą delikatną granicą – między bólem a uległością, między kontrolą a rozpaczą.
Trzynasty. Czternasty. Próbował znowu liczyć, ale zacinał się.
– Czterna... ście...
– Głośniej – rzuciła chłodno. – Albo zaczynam od początku.
Piętnasty. Szesnasty. Siedemnasty. Tracił oddech. Drżał całym ciałem. I właśnie to lubiła najbardziej – moment, kiedy już nie walczą. Kiedy są w jej rękach. Bezwolni.
Osiemnasty. Dziewiętnasty.
Zawahała się przed dwudziestym. Patrzyła, jak jego grzbiet unosi się i opada. Jak wstrzymuje oddech. Czekał. Bał się.
Dwudziesty.
Świst. Uderzenie. Głośne wycie. Potem cisza.
Odłożyła trzcinkę i bez pośpiechu stanęła przed nim. Jego ciało nadal drżało, czerwone ślady na pośladkach pulsowały gorącym bólem, paliły żywym ogniem. Był wstrząśnięty, pokonany, a jednocześnie, ku swojemu zaskoczeniu gotowy na więcej, gdyby tylko wyraziła taką wolę.
Powoli, bez słowa, uniosła dłoń i zatrzymała mu ją tuż przed twarzą, na wysokości ust. Jonas nie mógł oderwać od niej wzroku.
– Uważasz, że zasłużyłeś, by ją pocałować? – zapytała cicho, z tonem, w którym mieszały się kpiąca łagodność i chłodna surowość.
Jej głos był jak jedwab przeciągany po ostrzu brzytwy. Patrzył na jej dłoń – smukłą, drobną, opiętą miękką, idealnie napiętą skórą rękawiczki. Widział połysk światła na palcach, widział szwy, czuł zapach. Dłoń była drobna, ale niosła w sobie władzę absolutną. Mogła karać. Mogła nagradzać. Mogła odebrać wszystko jednym gestem.
Otworzył usta, ale nie odpowiedział. Tylko skinął głową, prawie niezauważalnie. Milczenie – jedyny język, na który było go teraz stać. Przez chwilę patrzyła na niego, jakby rozważała, czy naprawdę warto. Potem powoli cofnęła dłoń i poklepała go lekko po policzku. Ruch był lekki, niemal czuły, ale pełen dominacji.
– Jeszcze nie – powiedziała chłodno.
Odwróciła się i ruszyła w stronę ściany. Mimo bólu, mimo upokorzenia, poczuł nagły przypływ pożądania – nie seksualnego, lecz egzystencjalnego. Chciał być godny tej ręki. Chciał na nią zasłużyć. Spojrzenie, dotyk – to była nagroda, o jaką warto było walczyć. Znowu.
– Jeszcze dziesięć.
Zadrżał.
Jedenasty. Dwunasty. Ciosy stawały się coraz bardziej bolesne, bo skóra była już cała w długich czerwonych liniach, wręcz nadwrażliwa. Zaczął łkać. Prawdziwie. Bez krzyku. Cicho, w sobie, jakby nie chciał, by to było słychać.
Obserwowała to z fascynacją. Upajała się tą delikatną granicą – między bólem a uległością, między kontrolą a rozpaczą.
Trzynasty. Czternasty. Próbował znowu liczyć, ale zacinał się.
– Czterna... ście...
– Głośniej – rzuciła chłodno. – Albo zaczynam od początku.
Piętnasty. Szesnasty. Siedemnasty. Tracił oddech. Drżał całym ciałem. I właśnie to lubiła najbardziej – moment, kiedy już nie walczą. Kiedy są w jej rękach. Bezwolni.
Osiemnasty. Dziewiętnasty.
Zawahała się przed dwudziestym. Patrzyła, jak jego grzbiet unosi się i opada. Jak wstrzymuje oddech. Czekał. Bał się.
Dwudziesty.
Świst. Uderzenie. Głośne wycie. Potem cisza.
Odłożyła trzcinkę i bez pośpiechu stanęła przed nim. Jego ciało nadal drżało, czerwone ślady na pośladkach pulsowały gorącym bólem, paliły żywym ogniem. Był wstrząśnięty, pokonany, a jednocześnie, ku swojemu zaskoczeniu gotowy na więcej, gdyby tylko wyraziła taką wolę.
Powoli, bez słowa, uniosła dłoń i zatrzymała mu ją tuż przed twarzą, na wysokości ust. Jonas nie mógł oderwać od niej wzroku.
– Uważasz, że zasłużyłeś, by ją pocałować? – zapytała cicho, z tonem, w którym mieszały się kpiąca łagodność i chłodna surowość.
Jej głos był jak jedwab przeciągany po ostrzu brzytwy. Patrzył na jej dłoń – smukłą, drobną, opiętą miękką, idealnie napiętą skórą rękawiczki. Widział połysk światła na palcach, widział szwy, czuł zapach. Dłoń była drobna, ale niosła w sobie władzę absolutną. Mogła karać. Mogła nagradzać. Mogła odebrać wszystko jednym gestem.
Otworzył usta, ale nie odpowiedział. Tylko skinął głową, prawie niezauważalnie. Milczenie – jedyny język, na który było go teraz stać. Przez chwilę patrzyła na niego, jakby rozważała, czy naprawdę warto. Potem powoli cofnęła dłoń i poklepała go lekko po policzku. Ruch był lekki, niemal czuły, ale pełen dominacji.
– Jeszcze nie – powiedziała chłodno.
Odwróciła się i ruszyła w stronę ściany. Mimo bólu, mimo upokorzenia, poczuł nagły przypływ pożądania – nie seksualnego, lecz egzystencjalnego. Chciał być godny tej ręki. Chciał na nią zasłużyć. Spojrzenie, dotyk – to była nagroda, o jaką warto było walczyć. Znowu.
Paulina sięgnęła po kolejną trzcinkę. Grubszą. Cięższą. Taką, która zostawiała ślady nie tylko na skórze, ale głęboko w duszy.
Wróciła do ławki. Już się nie bronił. Leżał. Trząsł się. Nie był już tym samym człowiekiem, który przyszedł na sesję.
– Kolejne dwadzieścia – powiedziała sucho.
Pierwszy cios spadł gwałtownie, od razu zostawiając ciemniejszy ślad niż poprzednie. Jonas szarpnął się, krzyknął.
– Jeden.
Nie przyspieszała. Uderzała regularnie, metodycznie. Z zegarmistrzowską precyzją.
– Dwa. Trzy. Cztery...
Jego mięśnie napinały się przy każdym kolejnym uderzeniu, ale wytrzymywał. I mimo bólu, mimo łez – czuł coś dziwnego. Euforię. Endorfiny zaczęły działać jak narkotyk. Chciało mu się krzyczeć i płakać, zaczynał odpływać.
– Dziesięć...
Obserwowała go jak artysta obserwuje swoje dzieło w trakcie tworzenia. Czuła, jak jego opór zmienia się w czyste, głębokie poddanie. Jak jego ciało odpowiada na to co mu robi, jak rytm uderzeń staje się rytmem jego oddechu. To była symfonia – jej władzy, jego bólu.
– Piętnaście... szesnaście...
Trzcinka świszczała w powietrzu, zostawiając za sobą echo bólu i ekstazy.
– Siedemnaście... Osiemnaście...
Jonas był cały mokry, ciało błyszczało mu od potu, a oddech urywał się w spazmach i pełnych rozpaczy krzykach.
– Dziewiętnaście... Dwadzieścia...
Cisza. Tylko bicie serca i drżenie.
Odłożyła narzędzie kaźni na bok. Bez słowa odpięła pasy przytrzymujące jego nadgarstki i kostki. Skórzane zapięcia puściły z cichym kliknięciem, a on niemal natychmiast osunął się na podłogę. Jego ciało było pokryte potem, policzki czerwone od wysiłku, oddech urywany, gardło suche, ale w oczach miał coś nowego – mieszaninę zachwytu, pokory i niemego uwielbienia.
Podeszła do tronu – masywnego, obitego czarną skórą, z metalowymi okuciami i wysokim oparciem. Usiadła powoli, pewnie, rozkładając nogi w lekkim rozkroku. Jedna dłoń spoczęła na podłokietniku, druga wsparła się lekko na udzie. Spojrzenie było chłodne, ale jednocześnie niosło w sobie elektryczną intensywność.
– Do mnie, niewolniku!
Jonas, jeszcze przed chwilą roztrzęsiony i na granicy, poczuł przypływ nowej energii. Na czworakach, z trudem, powoli, ruszył w jej stronę. Każdy krok był pełen pokory. Każdy oddech – ciężki, ale świadomy. Zbliżał się do niej jak do świętości.
Uniosła dłoń i powoli, z wyraźnym zamysłem, wskazała palcem na pudełko leżące na stoliku obok tronu.
– Papieros – powiedziała krótko, nie podnosząc głosu.
Mimo zmęczenia, natychmiast zrozumiał. Na czworakach podpełzł do stolika, otworzył paczkę i z szacunkiem wyjął cienkiego, eleganckiego papierosa. Podał go obiema dłońmi, z głową pochyloną nisko. Przyjęła go bez słowa. Wyciągnęła rękę, nieco wyżej niż powinna, każąc mu napiąć się i dosięgnąć.
– Zapal!
Drżącymi palcami sięgnął po zapalniczkę. Przystawił płomień. Zaciągnęła się głęboko, czerwień żaru rozżarzyła się intensywnie. Chwilę później powoli wypuściła dym – prosto w jego twarz. Ciepły, aromatyczny obłok otoczył go natychmiast, uderzając w nozdrza i oczy.
– Wystaw język – rozkazała chłodno, wpatrując się w niego z góry.
Uniósł głowę. Jego spojrzenie spotkało się z jej. W oczach miał mieszaninę pożądania, upokorzenia i oddania. Otworzył usta i powoli, z namaszczeniem, wysunął język przed siebie, czekając w ciszy – gotowy.
Patrzyła na niego z kamienną twarzą, w której nie było ani grama współczucia. Tylko chłodne skupienie i pełna kontrola. Po pierwszym strzepnięciu popiołu, który opadł na jego język, zawahał się tylko przez ułamek sekundy. Potem, z wyraźnym trudem, zamknął usta i przełknął – powoli, jakby każdy milimetr gardła stawiał opór. Drobne napięcie przebiegło mu przez twarz. Dostrzegła to doskonale.
Zaciągnęła się ponownie, głęboko, dłużej. Żar znów się rozświetlił. Zbliżyła papierosa nad jego język i lekko stuknęła palcem. Kolejna porcja ciepłego, suchego popiołu opadła na język. Zmrużył oczy, ale nie cofnął się. Zmusił się do kolejnego połknięcia. Oddychał teraz płytko, powoli, jakby chciał opanować odruch, który wstydziłby się okazać. Znowu zaciągnięcie, znowu strzepnięcie. Cichy szept popiołu opadającego na język. Tym razem próba przełknięcia było już niemal desperacka. Miał zaczerwienione oczy, gardło zaciskało mu się z wysiłku, ale wytrwał. Paulina nachyliła się nieco.
– Czujesz smak mojej władzy, prawda? – zapytała chłodno.
Skinął tylko lekko głową, nie mogąc wydobyć z siebie słowa.
Czwarty raz. Popiół opadł. Jonas zadrżał, jakby to już było zbyt wiele. Ale przełknął. I choć z trudem, z wyraźnym grymasem, nie zaprotestował. Zaciągnęła się po raz ostatni. Dym uniósł się leniwie, a potem – bez żadnego ostrzeżenia – wypuściła go prosto w jego twarz.
– Otwórz szerzej!
Po raz piąty opuściła popiół na jego język. Przełknął powoli, niemal z czcią, jakby połykał coś więcej niż tylko proch. Swoje miejsce. Swoją rolę. Jej wolę.
Siedziała na tronie roztaczając aurę absolutnej dominacji. Na jej twarzy nie było uśmiechu, ale w spojrzeniu kryło się coś głębokiego — pewność, że to miejsce, ta rola, ta chwila — należą do niej. To był jej świat. U jej stóp klęczał nagi mężczyzna, spocony, upokorzony, z twarzą uniesioną ku górze i nadal lekko wysuniętym językiem. Popatrzyła na niego, jakby oceniając, ile jeszcze może znieść. Dokończyła papierosa wolnym, długim zaciągnięciem. Cisza w pomieszczeniu była niemal sakralna. Jedynie cichy trzask tlącego się żaru i jego płytki oddech przypominały, że czas płynie.
Zgasiła go bez pośpiechu o metalową popielniczkę, zostawiając końcówkę — gorzką, wciąż ciepłą, z nadpalonym filtrem..
– Połknij – powiedziała cicho, tonem, który nie dopuszczał sprzeciwu.
Jonas spojrzał na niedopałek. Otworzył usta szerzej, język drżał lekko. Zamknął usta. Przełknął.
Patrzyła na niego chłodno, z wyższością.
– Nie zasłużyłeś dziś na to, by zobaczyć, a tym bardziej dotknąć moich stóp – powiedziała lodowatym tonem. – Staraj się bardziej, a może kiedyś cię nagrodzę. Może, chociaż na twoim miejscu nie liczyłabym na to zbyt szybko.
Sięgnęła do stolika obok tronu i rzuciła mu prezerwatywę.
– Masz trzy minuty.
Zamarł tylko na sekundę. Potem mechanicznie sięgnął po to, co mu dała. Upokorzenie było bolesne, ale pragnienie – jeszcze silniejsze. Jego oddech znów stał się nieregularny, ręce drżały. Wiedział, że patrzy. Że ocenia. I wiedział, że nie wolno mu błagać o więcej.
Dwie minuty. Tyle mu wystarczyło.
Spojrzała na niego z mieszaniną politowania i rozbawienia, podnosząc jedną brew.
– Szybko ci poszło - skomentowała chłodno, ale w kącikach ust zatańczył cień ironicznego uśmiechu.
Wstała z tronu jakby znudzona widowiskiem. Podeszła bliżej, powoli, bez pośpiechu. Jej buty uderzały cicho o podłogę.
Zatrzymała się tuż przed nim i, nie patrząc mu nawet w oczy, wysunęła przed siebie stopę w wysokim, błyszczącym kozaku.
– Podziękuj – rozkazała cicho.
Zgiął się niemal w pół, całując czubek buta z czcią i wdzięcznością. Nie powiedział ani słowa – usta dotykały skóry, która pachniała perfekcją. Fenriss stała ponad nim – zadowolona, dumna, pełna siły.
Wyszła z sali powolnym krokiem, nie oglądając się za siebie. Jej sylwetka zniknęła w cieniu korytarza, a drzwi za nią zamknęły się z miękkim stuknięciem. W pomieszczeniu przez chwilę panowała cisza, przerywana jedynie przyspieszonym oddechem Jonasa i delikatnym szelestem jego ruchów na podłodze.
Po chwili do środka weszła Anja, cicho, bez słowa. Spojrzała na niego z lekkim uśmiechem, jakby dobrze znała ten stan.
– Chodźmy, pomogę panu – powiedziała spokojnie, podchodząc i kładąc mu dłoń na ramieniu.
Wciąż półprzytomny z emocji, pozwolił się podnieść. Jego ciało wciąż przechodziły dreszcze, a pośladki paliły gorącym bólem – każde napięcie mięśni przypominało mu o tym, co właśnie się wydarzyło. Mimo to, w jego oczach było coś więcej niż tylko wyczerpanie – błysk euforii, spełnienia, uniesienia.
Szli powoli korytarzem, on wciąż nagi, oszołomiony, ona spokojna, opanowana, przyzwyczajona do tego rytuału. Zaprowadziła go pod prysznic, nie pytając o nic ani nie komentując
Wszedł pod strumień ciepłej wody. Kiedy krople spadły na ciało, poczuł jakby powoli wracał do rzeczywistości. Ból pośladków mieszał się z chłodnym ukojeniem. Woda spływała po karku, plecach, po miejscach, które Fenriss oznaczyła swoją wolą. Każdy ślad, każda linia, każdy palący punkt był jak trofeum. Zamknął oczy. Serce nadal waliło jak młot, ale umysł był cichy, spokojny. Czuł się oczyszczony i szczęśliwy.
Około dwadzieścia minut później, już ubrany, stał w saloniku. Nadal nieco drżące dłonie, wskazywały, że emocje wciąż w nim buzują. Miękkie światło lamp budowało atmosferę spokoju, niemal intymności. Wciąż czuł pieczenie na pośladkach – ostry, palący ból, który przesyłał falę satysfakcji przez całe ciało.
Wróciła do ławki. Już się nie bronił. Leżał. Trząsł się. Nie był już tym samym człowiekiem, który przyszedł na sesję.
– Kolejne dwadzieścia – powiedziała sucho.
Pierwszy cios spadł gwałtownie, od razu zostawiając ciemniejszy ślad niż poprzednie. Jonas szarpnął się, krzyknął.
– Jeden.
Nie przyspieszała. Uderzała regularnie, metodycznie. Z zegarmistrzowską precyzją.
– Dwa. Trzy. Cztery...
Jego mięśnie napinały się przy każdym kolejnym uderzeniu, ale wytrzymywał. I mimo bólu, mimo łez – czuł coś dziwnego. Euforię. Endorfiny zaczęły działać jak narkotyk. Chciało mu się krzyczeć i płakać, zaczynał odpływać.
– Dziesięć...
Obserwowała go jak artysta obserwuje swoje dzieło w trakcie tworzenia. Czuła, jak jego opór zmienia się w czyste, głębokie poddanie. Jak jego ciało odpowiada na to co mu robi, jak rytm uderzeń staje się rytmem jego oddechu. To była symfonia – jej władzy, jego bólu.
– Piętnaście... szesnaście...
Trzcinka świszczała w powietrzu, zostawiając za sobą echo bólu i ekstazy.
– Siedemnaście... Osiemnaście...
Jonas był cały mokry, ciało błyszczało mu od potu, a oddech urywał się w spazmach i pełnych rozpaczy krzykach.
– Dziewiętnaście... Dwadzieścia...
Cisza. Tylko bicie serca i drżenie.
Odłożyła narzędzie kaźni na bok. Bez słowa odpięła pasy przytrzymujące jego nadgarstki i kostki. Skórzane zapięcia puściły z cichym kliknięciem, a on niemal natychmiast osunął się na podłogę. Jego ciało było pokryte potem, policzki czerwone od wysiłku, oddech urywany, gardło suche, ale w oczach miał coś nowego – mieszaninę zachwytu, pokory i niemego uwielbienia.
Podeszła do tronu – masywnego, obitego czarną skórą, z metalowymi okuciami i wysokim oparciem. Usiadła powoli, pewnie, rozkładając nogi w lekkim rozkroku. Jedna dłoń spoczęła na podłokietniku, druga wsparła się lekko na udzie. Spojrzenie było chłodne, ale jednocześnie niosło w sobie elektryczną intensywność.
– Do mnie, niewolniku!
Jonas, jeszcze przed chwilą roztrzęsiony i na granicy, poczuł przypływ nowej energii. Na czworakach, z trudem, powoli, ruszył w jej stronę. Każdy krok był pełen pokory. Każdy oddech – ciężki, ale świadomy. Zbliżał się do niej jak do świętości.
Uniosła dłoń i powoli, z wyraźnym zamysłem, wskazała palcem na pudełko leżące na stoliku obok tronu.
– Papieros – powiedziała krótko, nie podnosząc głosu.
Mimo zmęczenia, natychmiast zrozumiał. Na czworakach podpełzł do stolika, otworzył paczkę i z szacunkiem wyjął cienkiego, eleganckiego papierosa. Podał go obiema dłońmi, z głową pochyloną nisko. Przyjęła go bez słowa. Wyciągnęła rękę, nieco wyżej niż powinna, każąc mu napiąć się i dosięgnąć.
– Zapal!
Drżącymi palcami sięgnął po zapalniczkę. Przystawił płomień. Zaciągnęła się głęboko, czerwień żaru rozżarzyła się intensywnie. Chwilę później powoli wypuściła dym – prosto w jego twarz. Ciepły, aromatyczny obłok otoczył go natychmiast, uderzając w nozdrza i oczy.
– Wystaw język – rozkazała chłodno, wpatrując się w niego z góry.
Uniósł głowę. Jego spojrzenie spotkało się z jej. W oczach miał mieszaninę pożądania, upokorzenia i oddania. Otworzył usta i powoli, z namaszczeniem, wysunął język przed siebie, czekając w ciszy – gotowy.
Patrzyła na niego z kamienną twarzą, w której nie było ani grama współczucia. Tylko chłodne skupienie i pełna kontrola. Po pierwszym strzepnięciu popiołu, który opadł na jego język, zawahał się tylko przez ułamek sekundy. Potem, z wyraźnym trudem, zamknął usta i przełknął – powoli, jakby każdy milimetr gardła stawiał opór. Drobne napięcie przebiegło mu przez twarz. Dostrzegła to doskonale.
Zaciągnęła się ponownie, głęboko, dłużej. Żar znów się rozświetlił. Zbliżyła papierosa nad jego język i lekko stuknęła palcem. Kolejna porcja ciepłego, suchego popiołu opadła na język. Zmrużył oczy, ale nie cofnął się. Zmusił się do kolejnego połknięcia. Oddychał teraz płytko, powoli, jakby chciał opanować odruch, który wstydziłby się okazać. Znowu zaciągnięcie, znowu strzepnięcie. Cichy szept popiołu opadającego na język. Tym razem próba przełknięcia było już niemal desperacka. Miał zaczerwienione oczy, gardło zaciskało mu się z wysiłku, ale wytrwał. Paulina nachyliła się nieco.
– Czujesz smak mojej władzy, prawda? – zapytała chłodno.
Skinął tylko lekko głową, nie mogąc wydobyć z siebie słowa.
Czwarty raz. Popiół opadł. Jonas zadrżał, jakby to już było zbyt wiele. Ale przełknął. I choć z trudem, z wyraźnym grymasem, nie zaprotestował. Zaciągnęła się po raz ostatni. Dym uniósł się leniwie, a potem – bez żadnego ostrzeżenia – wypuściła go prosto w jego twarz.
– Otwórz szerzej!
Po raz piąty opuściła popiół na jego język. Przełknął powoli, niemal z czcią, jakby połykał coś więcej niż tylko proch. Swoje miejsce. Swoją rolę. Jej wolę.
Siedziała na tronie roztaczając aurę absolutnej dominacji. Na jej twarzy nie było uśmiechu, ale w spojrzeniu kryło się coś głębokiego — pewność, że to miejsce, ta rola, ta chwila — należą do niej. To był jej świat. U jej stóp klęczał nagi mężczyzna, spocony, upokorzony, z twarzą uniesioną ku górze i nadal lekko wysuniętym językiem. Popatrzyła na niego, jakby oceniając, ile jeszcze może znieść. Dokończyła papierosa wolnym, długim zaciągnięciem. Cisza w pomieszczeniu była niemal sakralna. Jedynie cichy trzask tlącego się żaru i jego płytki oddech przypominały, że czas płynie.
Zgasiła go bez pośpiechu o metalową popielniczkę, zostawiając końcówkę — gorzką, wciąż ciepłą, z nadpalonym filtrem..
– Połknij – powiedziała cicho, tonem, który nie dopuszczał sprzeciwu.
Jonas spojrzał na niedopałek. Otworzył usta szerzej, język drżał lekko. Zamknął usta. Przełknął.
Patrzyła na niego chłodno, z wyższością.
– Nie zasłużyłeś dziś na to, by zobaczyć, a tym bardziej dotknąć moich stóp – powiedziała lodowatym tonem. – Staraj się bardziej, a może kiedyś cię nagrodzę. Może, chociaż na twoim miejscu nie liczyłabym na to zbyt szybko.
Sięgnęła do stolika obok tronu i rzuciła mu prezerwatywę.
– Masz trzy minuty.
Zamarł tylko na sekundę. Potem mechanicznie sięgnął po to, co mu dała. Upokorzenie było bolesne, ale pragnienie – jeszcze silniejsze. Jego oddech znów stał się nieregularny, ręce drżały. Wiedział, że patrzy. Że ocenia. I wiedział, że nie wolno mu błagać o więcej.
Dwie minuty. Tyle mu wystarczyło.
Spojrzała na niego z mieszaniną politowania i rozbawienia, podnosząc jedną brew.
– Szybko ci poszło - skomentowała chłodno, ale w kącikach ust zatańczył cień ironicznego uśmiechu.
Wstała z tronu jakby znudzona widowiskiem. Podeszła bliżej, powoli, bez pośpiechu. Jej buty uderzały cicho o podłogę.
Zatrzymała się tuż przed nim i, nie patrząc mu nawet w oczy, wysunęła przed siebie stopę w wysokim, błyszczącym kozaku.
– Podziękuj – rozkazała cicho.
Zgiął się niemal w pół, całując czubek buta z czcią i wdzięcznością. Nie powiedział ani słowa – usta dotykały skóry, która pachniała perfekcją. Fenriss stała ponad nim – zadowolona, dumna, pełna siły.
Wyszła z sali powolnym krokiem, nie oglądając się za siebie. Jej sylwetka zniknęła w cieniu korytarza, a drzwi za nią zamknęły się z miękkim stuknięciem. W pomieszczeniu przez chwilę panowała cisza, przerywana jedynie przyspieszonym oddechem Jonasa i delikatnym szelestem jego ruchów na podłodze.
Po chwili do środka weszła Anja, cicho, bez słowa. Spojrzała na niego z lekkim uśmiechem, jakby dobrze znała ten stan.
– Chodźmy, pomogę panu – powiedziała spokojnie, podchodząc i kładąc mu dłoń na ramieniu.
Wciąż półprzytomny z emocji, pozwolił się podnieść. Jego ciało wciąż przechodziły dreszcze, a pośladki paliły gorącym bólem – każde napięcie mięśni przypominało mu o tym, co właśnie się wydarzyło. Mimo to, w jego oczach było coś więcej niż tylko wyczerpanie – błysk euforii, spełnienia, uniesienia.
Szli powoli korytarzem, on wciąż nagi, oszołomiony, ona spokojna, opanowana, przyzwyczajona do tego rytuału. Zaprowadziła go pod prysznic, nie pytając o nic ani nie komentując
Wszedł pod strumień ciepłej wody. Kiedy krople spadły na ciało, poczuł jakby powoli wracał do rzeczywistości. Ból pośladków mieszał się z chłodnym ukojeniem. Woda spływała po karku, plecach, po miejscach, które Fenriss oznaczyła swoją wolą. Każdy ślad, każda linia, każdy palący punkt był jak trofeum. Zamknął oczy. Serce nadal waliło jak młot, ale umysł był cichy, spokojny. Czuł się oczyszczony i szczęśliwy.
Około dwadzieścia minut później, już ubrany, stał w saloniku. Nadal nieco drżące dłonie, wskazywały, że emocje wciąż w nim buzują. Miękkie światło lamp budowało atmosferę spokoju, niemal intymności. Wciąż czuł pieczenie na pośladkach – ostry, palący ból, który przesyłał falę satysfakcji przez całe ciało.
Do środka weszła Fenriss – już przebrana, ale równie nieprzenikniona i wyniosła. Miała na sobie idealnie dopasowane czarne skórzane spodnie, których miękka, matowa powierzchnia opinała smukłe biodra i długie nogi. Na stopach czarne, połyskujące botki na wysokim obcasie, które przy każdym kroku stukały rytmicznie o podłogę. Cienki, czarny golf z delikatnej wełny – prosty, minimalistyczny, okrywał ciało, podkreślając minimalistyczną elegancję. Włosy związała w niski kucyk. Gdy tylko zobaczył ją, poderwał się niemal automatycznie, jakby instynktownie. Oczy miał szeroko otwarte, pełne podziwu i wdzięczności.
– Lady Fenriss... – powiedział niemal szeptem. – Jestem absolutnie zachwycony. To było coś niezwykłego. Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułem się tak... właściwie to chyba nigdy się tak nie czułem – dodał, szukając odpowiednich słów, by oddać siłę wrażeń. Uśmiechnęła się. Skinęła głową i usiadła wskazując mu fotel na przeciwko. Pokręcił przecząco głową i przykucnął obok na podłodze, starając się dobrać odpowiedną pozycję aby nie przeciążyć obolałych pośladków.– Cieszę się, że sesja spełniła pana oczekiwania. Zależy mi na tym, by każdy mój gość wyniósł z niej coś prawdziwego. Coś, co zostanie z nim na długo. Skinął głową. – Zostanie na bardzo długo, Lady... Nigdy jeszcze nie doświadczyłem czegoś tak doskonałego, tak czystego. Ten moment przy tronie pani głos, nawet sposób, w jaki rzuciła mi pani prezerwatywę... – zamilkł, uśmiechając się z zażenowaniem. Przysłuchiwała się uważnie.– To był dla mnie zaszczyt – powiedział cicho.Zapadła krótka, znacząca cisza. Sięgnęła szklankę z wodą, upiła łyk, po czym odstawiła ją na stolik. Jej ruchy były oszczędne, eleganckie – jak wszystko, co robiła.
– Czy ma pan jeszcze jakieś pytania? – zapytała uprzejmie, jakby kończyła spotkanie biznesowe.
Przez moment milczał.
– Tylko jedno – powiedział w końcu, wyraźnie zbierając się na odwagę. – Czy… będzie jeszcze kiedyś szansa spotkać się z panią?
Nie odpowiedziała od razu. Patrzyła na niego uważnie, jakby ważyła nie tyle słowa, ile jego intencję.
– To zależy – odparła cicho. – Od pana. I od tego, czy naprawdę będzie pan gotów.
– Gotów na co?
– Na uczciwość – odpowiedziała bez wahania. – Nie wobec mnie. Wobec siebie.
– Chciałbym… – zaczął, po czym przerwał. – Chciałbym wrócić do pani.
– W takim razie wie pan co zrobić – powiedziała spokojnie. – Drzwi są otwarte.
Wstał powoli. Nie było w tym pośpiechu ani niezręczności. Zbliżył się do niej i pochylił nisko. Ujął jej dłoń w sposób niemal niewidoczny — a właściwie jej nie ujął. Nie zamknął jej w swojej ręce, nie ścisnął. Pochylił się głęboko i musnął ją tylko ustami bez dotyku dłoni, jakby oddawał ukłon. To ją ujęło. Było w tym coś staroświeckiego, niemal szlachetnego. Szacunek bez poufałości.
– Dziękuję, że zgodziła się pani zostać specjalnie dla mnie i za to niezwykłe spotkanie – powiedział cicho.
Skinęła głową. Nie przedłużała chwili. Życzyła mu spokojnej nocy, pożegnała się i wyszła.
Został sam — z przyspieszonym pulsem, z myślą, która nie chciała go opuścić i z poczuciem, że to spotkanie mogło być początkiem czegoś, czego szukał od dawna i czego nawet Eva nie potrafiła mu dać.
– Dziękuję, że zgodziła się pani zostać specjalnie dla mnie i za to niezwykłe spotkanie – powiedział cicho.
Skinęła głową. Nie przedłużała chwili. Życzyła mu spokojnej nocy, pożegnała się i wyszła.
Został sam — z przyspieszonym pulsem, z myślą, która nie chciała go opuścić i z poczuciem, że to spotkanie mogło być początkiem czegoś, czego szukał od dawna i czego nawet Eva nie potrafiła mu dać.
---
Jonas nie wrócił tej nocy do domu.
Nie skręcił w stronę Kleinmachnow. Mercedes poprowadził go w przeciwnym kierunku — ku centrum Berlina, gdzie w jednej z najdroższych i najbardziej eleganckich lokalizacji, niedaleko Gendarmenmarkt, miał swój prywatny azyl. Nowoczesny budynek z ciemnego szkła i betonu, z podziemnym parkingiem, całodobową recepcją i windą wjeżdżającą bezpośrednio do apartamentu. Minimalizm, cisza, anonimowość.
Zaparkował w prywatnej części garażu, wjechał windą na najwyższe piętro. Drzwi otworzyły się bezszelestnie, odsłaniając przestrzeń pełną światła i szkła. Panorama miasta nocą była chłodna i elegancka — kopuła Französischer Dom w oddali, wieża telewizyjna, rzędy świateł odbijające się w czarnych taflach.
Rozebrał się. Powoli. Bez pośpiechu. Gdy stanął przed lustrem w sypialni, zobaczył na skórze ślady. Czerwone, miejscami przechodzące w fioletowe pręgi na pośladkach i udach. Pulsowały jeszcze lekko, jakby przypominały o każdej minucie spędzonej z nią. Dotknął jednej z nich opuszkami palców. Uśmiechnął się pod nosem. Tego właśnie dziś potrzebował. Nie bezsensownej rozmowy z Clarą. Nie kolejnych negocjacji. Nie wyważonych zdań dla mediów. Potrzebował tej bezwzględnej konsekwencji. Tej dziewczyny. Eva miała rację. Musi jej jutro podziękować. I przeprosić za swoją arogancję.
Zaparkował w prywatnej części garażu, wjechał windą na najwyższe piętro. Drzwi otworzyły się bezszelestnie, odsłaniając przestrzeń pełną światła i szkła. Panorama miasta nocą była chłodna i elegancka — kopuła Französischer Dom w oddali, wieża telewizyjna, rzędy świateł odbijające się w czarnych taflach.
Rozebrał się. Powoli. Bez pośpiechu. Gdy stanął przed lustrem w sypialni, zobaczył na skórze ślady. Czerwone, miejscami przechodzące w fioletowe pręgi na pośladkach i udach. Pulsowały jeszcze lekko, jakby przypominały o każdej minucie spędzonej z nią. Dotknął jednej z nich opuszkami palców. Uśmiechnął się pod nosem. Tego właśnie dziś potrzebował. Nie bezsensownej rozmowy z Clarą. Nie kolejnych negocjacji. Nie wyważonych zdań dla mediów. Potrzebował tej bezwzględnej konsekwencji. Tej dziewczyny. Eva miała rację. Musi jej jutro podziękować. I przeprosić za swoją arogancję.
Położył się na łóżku, nagi, na brzuchu. Sen jednak nie przychodził od razu. W jego głowie zaczęła kiełkować myśl — jeszcze nie w pełni uformowana, ale wyraźna. Musi z nią jutro porozmawiać o tej dziewczynie.
Ta dziewczyna…
Anioł o duszy diabła. Zimna, bezlitosna, nie dająca mu chwili wytchnienia. Od pierwszej minuty popychała go na cienką taflę lodu, każąc iść dalej, choć czuł, że może pod nim pęknąć. Żadnego wahania. Żadnej litości. A jednocześnie pilnowała aby lód nie pękł. I właśnie to było doskonałe. Nawet sesje z Evą — a przecież była legendą, mistrzynią — nie dawały mu takiej intensywności. Tam była głęboka znajomość, wyrafinowanie, tradycja. Tutaj było coś pierwotnego. Instynkt. Talent. Dar od Boga. A może raczej od Szatana. Roześmiał się cicho z własnych myśli.
Sięgnął po telefon i napisał krótką wiadomość do Otto — gdzie ma go jutro odebrać i o której godzinie. Konkret, bez wyjaśnień. Odłożył telefon na nocny stolik.
Leżał jeszcze chwilę, patrząc w sufit. Nie mógł usnąć.
Uniósł się powoli z łóżka i podszedł do panoramicznego okna. Nagi, bezwstydnie ludzki w tej ogromnej, nowoczesnej przestrzeni z betonu i szkła. Czuł pod stopami chłód drewnianej podłogi, na skórze delikatne napięcie powietrza. Miasto za panoramicznym oknem migotało, a jego myśli zaczęły się uspokajać. Berlin nocą był spokojny, bardziej uporządkowany. Rzędy świateł rysowały linie ulic, reflektory przecinały skrzyżowania, w oddali wznosiła się smukła sylwetka Wieży Telewizyjnej w pobliżu Alexanderplatz — jasna, nieruchoma, jak igła wbita w czarne niebo. Patrzył w tamtym kierunku długo, jakby w tej konstrukcji było coś stałego, niezmiennego. Światło odbijało się w szybie, nakładając na miasto jego własne odbicie. Silne ramiona, płaski brzuch, zarysowane mięśnie. Ślady na skórze, wyraźne nawet w półmroku. Uśmiechnął się.
Myślał o niej.
Kim naprawdę była? Skąd się wzięła? Czy mieszkała w Berlinie, czy przyjeżdżała tylko na sesje? Skąd? Miała coś lekko twardego w akcencie, z północy? Z Meklemburgii? Czy miała swoje życie poza tym miejscem — przyjaciół, rodzinę, psa, chłopaka, kogoś, kto widział ją inaczej? Jak wyglądała, gdy nie była Fenriss? Czy śmiała się głośno? Czy miała poczucie humoru? Czy ktoś wiedział, jaki ma dar? Czy miała uległego?
I dlaczego, do diabła, właśnie ona potrafiła tak idealnie dotknąć miejsca, którego nikt wcześniej w nim nie odnalazł?
Zamknął oczy na moment.
Nie chodziło tylko o ból. Chodziło o sposób, w jaki prowadziła. O pewność. O to, że ani przez sekundę nie zawahała się przed nim — przed jego nazwiskiem, pozycją, pieniędzmi.
Fernsehturm stała niewzruszona.
Odsunął się od szyby i wrócił do łóżka. Położył się na plecach, ręce założył pod głowę. Miasto wciąż pulsowało za szkłem, ale jego myśli zaczęły cichnąć.
Tym razem nie walczył ze snem.
Przyszedł spokojnie, jakby noc uznała, że zrobiła już wystarczająco dużo.
---
Paulina wyszła ze studia szybkim krokiem. Noc była chłodna, powietrze czyste po opadach deszczu. Wsiadła do swojego czerwonego Fiata 500 i ruszyła przez opustoszałe ulice Berlina. Miasto o tej porze było inne — cichsze, mniej ostentacyjne, jakby na chwilę zdejmowało z siebie warstwę hałasu i ambicji. Minęła Bramę Brandenburską, przecięła szeroką arterię w stronę Alexanderplatz. Światła sygnalizacji zmieniały się dla niej niemal automatycznie. Jechała pewnie, dynamicznie, ale nie przekraczając dozwolonej prędkości.
Mieszkanie, które wynajmowała od zaprzyjaźnionej rodziny Wirtzów, znajdowało się w starannie odnowionym bloku we wschodniej części miasta. Weszła do środka, zamknęła drzwi i oparła się o nie przez chwilę, jakby oddzielała dwa światy cienką warstwą drewna. Zrzuciła ubranie, zmyła makijaż, który i tak był dyskretny, i weszła pod prysznic. Ciepła woda spływała po ramionach, zmywając zapach skóry, dymu i cudzego napięcia. Stała pod strumieniem dłużej niż zwykle, aż ciało rozluźniło się całkowicie. Potem założyła miękki, szary dres. Zrobiła sobie mocną kawę — mimo późnej pory. Usiadła przy drewnianym stole pod lampą i otworzyła podręcznik do psychologii klinicznej i psychopatologii zaburzeń osobowości. Przeglądała strony, zatrzymując wzrok na podkreśleniach. Mechanizmy obronne. Zaburzenia narcystyczne i borderline. Znała to wszystko. Rozumiała. Analizowała intuicyjnie. Ale na jutrzejszym kolokwium nie mogło być żadnej wpadki. Musiała być najlepsza.
Na chwilę uniosła wzrok znad książki i spojrzała przez okno. Z jej mieszkania widać było Wieżę Telewizyjną — jasną, chłodną, dominującą nad linią dachów. Pod nią migotały światła neonów, nocnych autobusów, samochodów. Berlin nie spał jeszcze. Pulsował.
Uśmiechnęła się lekko. Mimo zmęczenia cieszyła się, że spełniła prośbę Evy. Bo jeśli był kimś ważnym dla Evy, to również dla niej. Poza tym... spodobał jej się, mimo wieku. Był wysoki, wyraźnie wysportowany. Miał dobrze zarysowane mięśnie — twarde, sprężyste, ale nie przesadzone. Nie wyglądał jak ktoś, kto spędza życie na siłowni, budując objętość dla samego efektu. Raczej jak sportowiec. Może pływał. Może trenował boks albo tenis. Biegał? Sylwetka była funkcjonalna, proporcjonalna, utrzymana z dyscypliną, a nie próżnością. A przecież na pewno miał już swoje lata. Na pewno przekroczył czterdziestkę. Jeśli tak, dobrze się trzymał. I kim do cholery on był, że Eva poruszyła niebo i ziemię, żeby go zadowolić? Ona przecież nie robiła nic bez powodu. Nie polecała nikogo przypadkiem. A już na pewno nie nalegała na przeprowadzenie sesji. To znaczyło, że ten mężczyzna był ważny. Może wpływowy. Nie znała odpowiedzi, nie kojarzyła go. Może w końcu czas kupić telewizor?
Wiedziała jednak jedno. Przed nią nie był ani wpływowy, ani ważny. Nie był nazwiskiem, funkcją, majątkiem. Był tylko mężczyzną, który oddał jej kontrolę. I zrobił to świadomie. Ta sesja była naprawdę dobra. Podobał jej się moment, w którym zobaczyła w jego oczach zmianę — gdy zrozumiał, że to nie będzie kolejny scenariusz, który dobrze zna. Że nie będzie miał żadnego wpływu na przebieg. Żadnych nagród w postaci adorowania stóp. Żadnej kontroli. Chciała zostawić w nim niedosyt.
W ustach poczuła nagle nieprzyjemny posmak papierosa. Skrzywiła się. Co jej przyszło do głowy, żeby go zapalić? Rzadko to robiła. Prawie nigdy. Wstała, poszła do łazienki, wzięła szczoteczkę do zębów i wróciła do salonu. Stała przy oknie, myjąc zęby, patrząc na panoramę miasta. Biała piana kontrastowała z ciemnym szkłem, za którym wciąż świeciła Wieża Telewizyjna.
Berlin był ogromny. Zimny. Ambitny. A ona miała jutro kolokwium.
---
Jonas zadzwonił do Evy następnego dnia późnym popołudniem, gdy w końcu poczuł, że potrafi ubrać w słowa to, co przeżył poprzedniej nocy. Siedział jeszcze w swoim gabinecie w jednym z biurowców należących do Hagen Pharma AG. Wciąż miał przed oczami obraz czarnego catsuitu, lśniących kozaków, drobnej sylwetki i tej anielskiej twarzy, która tak brutalnie i pięknie wdarła się w jego świat.
Odebrała po drugim sygnale.
– Jonas? – Głos Evy zabrzmiał cicho, trochę zaspanym tonem.
– Eva – powiedział ciepło. – Dzwonię, żeby ci podziękować. Za wszystko. Za to, że cię znam i… że mi pomogłaś. Fenriss... Ona była niesamowita. Właściwie... to najpotężniejsze doświadczenie, jakie miałem. I mówię to, jako twój lojalny klient od tylu lat. Chciałem też przeprosić, znowu miałaś rację, niepotrzebnie wczoraj dyskutowałem z tobą, ale wiesz jaki jestem.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Kilka sekund – może trzy – ale dla Jonasa wydały się zbyt długie.
– Eva? – zapytał ostrożnie.
– Słyszę cię – powiedziała w końcu, ale jej głos był inny. Niski, matowy, niemal zrezygnowany.
Zmarszczył brwi.
– Wszystko w porządku? Chciałem ci tylko powiedzieć, że nie chcę, żebyś poczuła się odtrącona. Wiesz, że to ty byłaś zawsze pierwsza. Że to ty otworzyłaś mi drzwi. To nie było porównanie. Nie chciałem cię zranić.
Eva zaśmiała się cicho, ale w tym śmiechu nie było radości. Bardziej melancholia, może cień rozczarowania. Albo coś głębszego.
– Nie chodzi o to, Jonas. Nie rywalizuję z moimi dziewczynami – powiedziała powoli. – A Fenriss... ona jest wyjątkowa. Wiedziałam, że cię poruszy. Dlatego właśnie ci ją zaproponowałam. Wiedziałam, że da ci dokładnie to, czego ci brakowało.
– Dała... więcej, niż się spodziewałem – przyznał, ściszając głos. – Ale... w twoim głosie coś jest. Coś, czego nie rozumiem. Powiedz mi, o co chodzi.
Z drugiej strony znów zapadła cisza. Eva westchnęła, niemal niedosłyszalnie. Potem jej głos wrócił – poważniejszy niż kiedykolwiek dotąd.
– Jonas... to nie jest rozmowa na telefon. Musimy się spotkać, prywatnie.
Poczuł nagłe napięcie w karku. Coś w jej tonie było inne. Niewyrażona treść, coś zawieszonego między słowami.
– Eva... o co chodzi?
– Nie dzisiaj. Po prostu... pozwól, że sama się odezwę. Dobrze? Obiecuję, że wkrótce.
– Dobrze – powiedział po chwili milczenia, czując, że dopytywanie nic nie da. – Czekam.
Odebrała po drugim sygnale.
– Jonas? – Głos Evy zabrzmiał cicho, trochę zaspanym tonem.
– Eva – powiedział ciepło. – Dzwonię, żeby ci podziękować. Za wszystko. Za to, że cię znam i… że mi pomogłaś. Fenriss... Ona była niesamowita. Właściwie... to najpotężniejsze doświadczenie, jakie miałem. I mówię to, jako twój lojalny klient od tylu lat. Chciałem też przeprosić, znowu miałaś rację, niepotrzebnie wczoraj dyskutowałem z tobą, ale wiesz jaki jestem.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Kilka sekund – może trzy – ale dla Jonasa wydały się zbyt długie.
– Eva? – zapytał ostrożnie.
– Słyszę cię – powiedziała w końcu, ale jej głos był inny. Niski, matowy, niemal zrezygnowany.
Zmarszczył brwi.
– Wszystko w porządku? Chciałem ci tylko powiedzieć, że nie chcę, żebyś poczuła się odtrącona. Wiesz, że to ty byłaś zawsze pierwsza. Że to ty otworzyłaś mi drzwi. To nie było porównanie. Nie chciałem cię zranić.
Eva zaśmiała się cicho, ale w tym śmiechu nie było radości. Bardziej melancholia, może cień rozczarowania. Albo coś głębszego.
– Nie chodzi o to, Jonas. Nie rywalizuję z moimi dziewczynami – powiedziała powoli. – A Fenriss... ona jest wyjątkowa. Wiedziałam, że cię poruszy. Dlatego właśnie ci ją zaproponowałam. Wiedziałam, że da ci dokładnie to, czego ci brakowało.
– Dała... więcej, niż się spodziewałem – przyznał, ściszając głos. – Ale... w twoim głosie coś jest. Coś, czego nie rozumiem. Powiedz mi, o co chodzi.
Z drugiej strony znów zapadła cisza. Eva westchnęła, niemal niedosłyszalnie. Potem jej głos wrócił – poważniejszy niż kiedykolwiek dotąd.
– Jonas... to nie jest rozmowa na telefon. Musimy się spotkać, prywatnie.
Poczuł nagłe napięcie w karku. Coś w jej tonie było inne. Niewyrażona treść, coś zawieszonego między słowami.
– Eva... o co chodzi?
– Nie dzisiaj. Po prostu... pozwól, że sama się odezwę. Dobrze? Obiecuję, że wkrótce.
– Dobrze – powiedział po chwili milczenia, czując, że dopytywanie nic nie da. – Czekam.
Rozłączyli się bez pożegnania. Patrzył przez chwilę na wygaszony ekran telefonu. Czuł, że coś się zmieniło. Nie wiedział jeszcze co. Ale wiedział, że w tym świecie, który dotąd znał, właśnie przesunęło się jakieś niewidzialne koło.
-----
Rozdział XXXII
Opóźniony lot
Berlin, wiosna / lato 2011
Jonas ustalił z Evą, że kolejne sesje będzie miał już wyłącznie z Fenriss. To ona sama to zaproponowała — bez dramatów, bez niedopowiedzeń. Powiedziała, że wyczuwa między nimi napięcie, które warto rozwijać i że nie widzi powodu, by stawać między nimi jako pośrednik, tym bardziej, że nie czuła się ostatnio najlepiej i musiała dużo odpoczywać. Jonas, choć wciąż nie wiedział, co tak naprawdę stało za tą decyzją, poczuł wyraźną ulgę. Uniknął niezręczności, której tak się obawiał. Nie chciał porównań, nie chciał rywalizacji ani cienia lojalności rozdartej między dwie kobiety.
Ta dziewczyna niezmiennie go fascynowała, choć wciąż wiedział o niej zaskakująco niewiele. Nie znał jej prawdziwego imienia, nie wiedział, gdzie mieszka, ani kim jest poza studiem. A jednak to połączenie — chłodnej urody i bezwzględności w działaniu — było dla niego czymś, czego nie potrafił zignorować. W jej spojrzeniu było coś czystego i bezkompromisowego. Nie kokietowała. Nie próbowała go zdobyć. Była sobą i to wystarczało. Chłonął to, przeżywał każdą sesję głęboko i emocjonalnie. Niemal się rozpadał, aby na koniec wyjść z podniesionym czołem, wyraźnie wzmocniony. Paulina obserwowała to z ciekawością. Czuła, że jego zaangażowanie nie było grą. Jednocześnie ona również niewiele o nim wiedziała. I tak miało pozostać – jak zawsze strzegła swojej prywatności, poza kilkoma zdawkowymi zdaniami podczas aftercare. On nie pytał ani nie mówił wiele o sobie. Wiedział, że są granice, których nie należy przekraczać. Jedynie od Evy dowiedziała się, że to ktoś bardzo ważny i żonaty. Ale takich klientów miała już wielu. Te trzy sesje, które mieli za sobą, to nie było nic szczególnego.
Dni Pauliny były wypełnione do granic. Zaczęła rozszerzać swój kalendarz w Dominia Studio Berlin – najpierw o kolejne wieczory w tygodniu, potem nawet o sobotę. Jej pseudonim coraz częściej pojawiał się wśród szeptanych rekomendacji klientów, a grafiki szybko się zapełniały.
Jednak nie tylko świat dominacji i skórzanych akcesoriów wypełniał jej życie. Studiowała a ostatni semestr był bardzo intensywny. Miała świadomość, że niektóre egzaminy nie poszły idealnie. Zdarzały się oceny dobre, nie tylko bardzo dobre. Nie przejmowała się już tym aż tak bardzo. Wiedziała, ile wysiłku wkłada w łączenie obu tych światów – i była z siebie dumna.
Praca magisterska była ukoronowaniem jej ciężkiej pracy. „Władza, intymność, kontrola – psychologiczne aspekty relacji asymetrycznych w perspektywie dominujących kobiet” – temat, który od początku budził lekkie kontrowersje na wydziale, ale też wzbudzał podziw. Przeprowadziła pogłębione wywiady, analizowała literaturę, odwoływała się do Lacana, Foucaulta, Judith Butler. Profesor Schneider, który ją prowadził, nie krył zachwytu. Był wymagający, ale jej analizy uznał za błyskotliwe.
– Fräulein Ritter, pani obrona to będzie czysta formalność – powiedział na jednym z ostatnich spotkań.
– Tak świeżego, spójnego i dobrze umocowanego tekstu nie widziałem od lat. A to dopiero...
Słysząc to, uśmiechnęła się delikatnie. Wiedziała, że to była praca napisana uczciwie – z pasją, doświadczeniem, intelektualną odwagą. I nikt nie wiedział, że każda analiza, każde zdanie, było oparte nie tylko na książkach, lecz także na tym, co widziała na własne oczy. Na tym, czego dotykała – dosłownie i w przenośni.
– Fräulein Ritter, pani obrona to będzie czysta formalność – powiedział na jednym z ostatnich spotkań.
– Tak świeżego, spójnego i dobrze umocowanego tekstu nie widziałem od lat. A to dopiero...
Słysząc to, uśmiechnęła się delikatnie. Wiedziała, że to była praca napisana uczciwie – z pasją, doświadczeniem, intelektualną odwagą. I nikt nie wiedział, że każda analiza, każde zdanie, było oparte nie tylko na książkach, lecz także na tym, co widziała na własne oczy. Na tym, czego dotykała – dosłownie i w przenośni.
Mimo napiętego harmonogramu znajdowała też czas dla Belli. Wspólne zakupy – najczęściej w butikach z designerskimi torebkami, butami, ubraniami, luksusowymi perfumami i biżuterią – były ich rytuałem. Latały na weekendy do Barcelony, Londynu i do Paryża, mieszkały w luksusowych hotelach, jadły w najlepszych restauracjach.
Wieczorami wracała do swojego mieszkania. Tam, w świetle lampy i zapachu świecy o aromacie czarnej róży, pisała, czytała, planowała. Często po prostu siedziała w ciszy, z kieliszkiem wina, zadowolona. Wiedziała, że prowadzi życie, które nie mieściło się w żadnych schematach. Wciąż mieszkała w mieszkaniu wynajmowanym od pana Wirtza – starszego, uprzejmego mężczyzny, który razem z żoną tak bardzo wspierał ją po przyjeździe do Niemiec. Blok był typowy dla wschodniego Berlina – postenerdowski, z lat osiemdziesiątych, prosty, z przestronnymi klatkami schodowymi pachnącymi pastą do podłóg i kuchennymi zapachami. Jej mieszkanie na dziewiątym piętrze miało trzy pokoje i balkon z widokiem na Alexanderplatz. Choć lubiła tę przestrzeń – była swojska, znajoma, bezpieczna – coraz częściej czuła, że jej obecne życie zaczyna wyprzedzać to otoczenie. Jej godziny w Dominia Studio mnożyły się, a wraz z nimi dynamicznie rosły dochody. Gdy po kilku miesiącach kalendarz zapełniał się z prędkością światła, Eva sama zaproponowała znaczną podwyżkę. Potem przyszła kolejna. W krótkim czasie standardowa stawka za godzinę z Lady Fenriss wynosiła już 500 euro – z czego 300 trafiało bezpośrednio do niej.
Paulina zauważyła moment, kiedy przestała się zastanawiać, czy może pozwolić sobie na kolację w Michelbergerze czy nowy płaszcz od Max Mary. Stać ją było na to i na to. I na wiele innych rzeczy.
Paulina zauważyła moment, kiedy przestała się zastanawiać, czy może pozwolić sobie na kolację w Michelbergerze czy nowy płaszcz od Max Mary. Stać ją było na to i na to. I na wiele innych rzeczy.
Znalazła eleganckie mieszkanie w kamienicy w Charlottenburgu – przy jednej z bocznych, spokojnych ulic. Kamienica była przedwojenna, z wysokimi sufitami, skrzypiącymi parkietami i marmurową klatką schodową, która miała ręcznie rzeźbione poręcze. Mieszkanie na drugim piętrze miało trzy pokoje i przestronną kuchnię. Gabinet był urządzony w stylu minimalistyczno-klasycznym – z jasnym drewnem, metalowymi akcentami i lampą w stylu bauhaus.
Zmieniła też samochód. Czerwony Fiat 500, który przez kilka lat był wiernym partnerem i symbolem niezależności, odjechał z nowym właścicielem. W jego miejsce pojawiło się 3 letnie Audi S5 Coupé – czarne, z jasnym skórzanym wnętrzem i napędem quattro. Samochód był szybki, elegancki i doskonale pasował do kobiety, którą stała Paulina.
Zmieniła też samochód. Czerwony Fiat 500, który przez kilka lat był wiernym partnerem i symbolem niezależności, odjechał z nowym właścicielem. W jego miejsce pojawiło się 3 letnie Audi S5 Coupé – czarne, z jasnym skórzanym wnętrzem i napędem quattro. Samochód był szybki, elegancki i doskonale pasował do kobiety, którą stała Paulina.
Nad jej karierą w Dominii wciąż czuwała Eva. Od wiosny jednak jakby się oddalała. Paulina zauważyła, że jej obecność w studiu również staje się coraz rzadsza. Gdy już się pojawiała, sprawiała wrażenie zmęczonej, czasem rozkojarzonej. Jej perfekcyjnie dopracowany wizerunek nadal robił wrażenie, ale obdarzona świetną intuicją, czuła, że coś jest nie tak.
– Wszystko u pani dobrze? – zapytała raz, gdy spotkały się przy ekspresie do kawy.
– Oczywiście. Tylko... za dużo na głowie moje dziecko – odpowiedziała, uśmiechając się.
Za każdym razem, gdy Paulina próbowała zagaić rozmowę, dotknąć czegoś głębiej, Eva zmieniała temat. Uciekała w ogólniki. Czuła ten dystans. Coś się działo, ale Eva nie mówiła co. Bella, Greta i Noëmi również nie potrafiły wyciągnąć z niej niczego konkretnego, ale podzielały spostrzeżenia Pauliny.
Nie dopytywała. Jeszcze nie. Wiedziała, że jeśli będzie chciała – sama im powie, przeczucie jednak nie dawało jej spokoju.
– Wszystko u pani dobrze? – zapytała raz, gdy spotkały się przy ekspresie do kawy.
– Oczywiście. Tylko... za dużo na głowie moje dziecko – odpowiedziała, uśmiechając się.
Za każdym razem, gdy Paulina próbowała zagaić rozmowę, dotknąć czegoś głębiej, Eva zmieniała temat. Uciekała w ogólniki. Czuła ten dystans. Coś się działo, ale Eva nie mówiła co. Bella, Greta i Noëmi również nie potrafiły wyciągnąć z niej niczego konkretnego, ale podzielały spostrzeżenia Pauliny.
Nie dopytywała. Jeszcze nie. Wiedziała, że jeśli będzie chciała – sama im powie, przeczucie jednak nie dawało jej spokoju.
Obrona pracy magisterskiej była faktycznie jedynie formalnością. Prezentacja – rzeczowa, przejrzysta i jednocześnie pełna elegancji – zamknęła się w czterdziestu minutach, po których zapadła cisza. Profesor Schneider, który przewodniczył komisji, uśmiechał się z wyraźną dumą. Przyjmowała gratulacje w prostej, ale doskonale skrojonej granatowej sukience od Max Mary. Materiał subtelnie opinał jej ciało, a niewielki dekolt w łódkę podkreślał kości obojczyków i smukłą szyję. Na nogach miała klasyczne czarne szpilki Chanel – z niewielkim logo przy pięcie i delikatnym połyskiem skóry. Wyglądała elegancko, dojrzale, pewnie. Tak, jakby obrona nie była dla niej żadnym stresem, a naturalnym krokiem na dobrze zaplanowanej ścieżce.
Po zakończeniu oficjalnej części, profesor Schneider poprosił ją na krótką rozmowę do swojego gabinetu. Usiadł naprzeciwko niej, złożył ręce na blacie i spojrzał na nią poważnie.
– Fräulein Ritter, jak sam pani mówiłem, ta praca była wyjątkowa. Nie tylko ze względu na temat, który nadal jest niszowy i kontrowersyjny, ale przede wszystkim ze względu na sposób, w jaki go pani ujęła. Rzeczowo, analitycznie, ale bez uprzedzeń. To podejście budzi mój ogromny szacunek. A to dopiero...
Skinęła głową, słuchając w skupieniu.
– Dlatego chciałbym zaproponować pani współpracę w ramach programu doktoranckiego. Mamy możliwość sfinansowania pani badań z grantu interdyscyplinarnego, na styku psychologii klinicznej, socjologii i gender studies. Oczywiście, wiązałoby się to z regularnym prowadzeniem zajęć dla studentów oraz publikacjami. Coś za coś. Pracowałaby pani także, jako asystentka przy moim nowym projekcie dotyczącym konstrukcji tożsamości w relacjach BDSM.
Przez moment milczała, czując, jak w jej głowie zaczyna się formować coś nowego. To była poważna propozycja – nie tylko zawodowo, ale i życiowo. Studiując, była gościem tego świata akademickiego. Teraz zapraszano ją do jego wnętrza. Do środka.
Profesor dodał jeszcze:
– Proszę się nie spieszyć z odpowiedzią. Ale jeśli zdecyduje się pani do końca miesiąca, możemy od razu rozpocząć procedurę rekrutacyjną. Byłaby pani ogromnym wzmocnieniem naszego zespołu. A to dopiero...
Uśmiechnęła się dziękując. Choć nie powiedziała jeszcze nic, wiedziała, że to jedno z tych zaproszeń, których się nie odrzuca i które mogą odmienić wszystko.
– Fräulein Ritter, jak sam pani mówiłem, ta praca była wyjątkowa. Nie tylko ze względu na temat, który nadal jest niszowy i kontrowersyjny, ale przede wszystkim ze względu na sposób, w jaki go pani ujęła. Rzeczowo, analitycznie, ale bez uprzedzeń. To podejście budzi mój ogromny szacunek. A to dopiero...
Skinęła głową, słuchając w skupieniu.
– Dlatego chciałbym zaproponować pani współpracę w ramach programu doktoranckiego. Mamy możliwość sfinansowania pani badań z grantu interdyscyplinarnego, na styku psychologii klinicznej, socjologii i gender studies. Oczywiście, wiązałoby się to z regularnym prowadzeniem zajęć dla studentów oraz publikacjami. Coś za coś. Pracowałaby pani także, jako asystentka przy moim nowym projekcie dotyczącym konstrukcji tożsamości w relacjach BDSM.
Przez moment milczała, czując, jak w jej głowie zaczyna się formować coś nowego. To była poważna propozycja – nie tylko zawodowo, ale i życiowo. Studiując, była gościem tego świata akademickiego. Teraz zapraszano ją do jego wnętrza. Do środka.
Profesor dodał jeszcze:
– Proszę się nie spieszyć z odpowiedzią. Ale jeśli zdecyduje się pani do końca miesiąca, możemy od razu rozpocząć procedurę rekrutacyjną. Byłaby pani ogromnym wzmocnieniem naszego zespołu. A to dopiero...
Uśmiechnęła się dziękując. Choć nie powiedziała jeszcze nic, wiedziała, że to jedno z tych zaproszeń, których się nie odrzuca i które mogą odmienić wszystko.
Rodzice Pauliny przyjechali do Berlina kilka dni po obronie. Byli dumni, wzruszeni, niemal oniemiali z zachwytu, gdy zobaczyli, jak wiele ich córka osiągnęła. Jej nowe mieszkanie w eleganckiej kamienicy w Charlottenburgu robiło ogromne wrażenie – jasne, wysokie sufity, subtelne sztukaterie, drewniane podłogi, klasyczna elegancja. Ojciec od razu zainteresował się samochodem. Stał w garażu pod budynkiem – czarne, lśniące Audi S5 Coupé, eleganckie, drapieżne, perfekcyjnie wypolerowane. Paulina powiedziała, że kupiła je niedawno, w dobrej cenie po jakimś leasingu, jak dodała od niechcenia, z miną osoby rozsądnej i zapobiegliwej. O pracy powiedziała im to, co zawsze. Że nadal współpracuje z firmą, w której wcześniej odbywała staż i że na razie pracuje dorywczo w butiku Hugo Bossa, co daje jej elastyczny grafik. Rodzice nie pytali więcej. Ich córka była piękna, samodzielna i szczęśliwa – to wystarczało. Trzy dni spędzili razem – spacerowali po Charlottenburgu, poszli na kolację do ulubionej włoskiej restauracji niedaleko Savignyplatz, obejrzeli wystawę w Museum Berggruen. Paulina umiała ich prowadzić przez ten świat tak, by widzieli dokładnie to, co chciała im pokazać.
Kilka dni później przyjechała Olga. Przegadały razem wiele godzin – o planach Olgi i Jacka, o propozycji doktoratu. Ale najwięcej czasu zajęły opowieści Pauliny, o jej drugim, ukrytym życiu. Mówiła o tym coraz śmielej – o pracy w Dominii, o klientach, emocjach, o władzy i psychologii. Olga słuchała zafascynowana.
– To niesamowite… – powiedziała, gdy siedziały na sofie z kieliszkami wina w ręku. – Wiesz, że ci zazdroszczę? Nie odwagi. Autentyczności. Tego, że żyjesz naprawdę, idziesz na całość. Ja z moim Jackiem jesteśmy przy tobie jak dzieci w piaskownicy.
– To niesamowite… – powiedziała, gdy siedziały na sofie z kieliszkami wina w ręku. – Wiesz, że ci zazdroszczę? Nie odwagi. Autentyczności. Tego, że żyjesz naprawdę, idziesz na całość. Ja z moim Jackiem jesteśmy przy tobie jak dzieci w piaskownicy.
Często spędzały czas razem z Bellą, która szybko polubiła Olgę. Trzy kobiety, różne, ale silne, świadome swojej wartości – świetnie się czuły w swoim towarzystwie. Chodziły do kawiarni w Prenzlauer Berg, na kolacje w Mitte, zakupy na Ku’dammie. I choć każda z nich miała inne życie, ich więź była autentyczna – oparta na lojalności, zrozumieniu i wspólnym języku kobiet, które wiedzą, kim są. Silnych, pięknych, wyzwolonych. Któregoś dnia zabrały nawet Olgę do Dominii. Paulina oprowadzała ją po studio, a ona wyglądała jak dziewczynka zabrana do Disneylandu, nie potrafiąc ukryć zachwytu.
---
Paulina siedziała przy kuchennym stole w lekkim, jedwabnym szlafroku, sącząc herbatę jaśminową i patrząc bezwiednie przez okno na zieleń dziedzińca. Po całym maratonie obowiązków, formalności, wizyt na uczelni i wieczornych sesjach czuła się wymęczona. Wszystko miała już dopięte – umowa o studia doktoranckie była podpisana, współpraca z profesorem Schneiderem ustalona, temat zaakceptowany, obowiązki dydaktyczne na razie ograniczone. W planie miała jeszcze studia podyplomowe w Berlińskim Instytucie Psychoanalizy, ale zostawiła sobie tę decyzję na później. Była wolna. Przynajmniej na chwilę. Wyciągnęła telefon i zadzwoniła do Belli.
– Cześć – powiedziała zmęczonym, ale ciepłym tonem. – Mam dość. Muszę gdzieś wyjechać. Natychmiast.
– Dobrze cię słyszeć moja piękna Fenriss – Bella westchnęła w słuchawce. – Ja też bym najchętniej rzuciła wszystko i zniknęła na jakiś czas. Może razem? Sardynia? Sycylia? Żona jednego z moich kuzynów ma willę niedaleko Taorminy. Koniec września?
– Brzmi wspaniale, ale ja potrzebuję wyjazdu teraz. Dziś, jutro, najpóźniej za kilka dni. Nie za miesiąc. Nie wytrzymam.
– Cholera... – Bella zamilkła na moment. – No tak. Ja mogę dopiero we wrześniu. Mój grafik w studiu jest teraz nie do ruszenia i jeszcze ten wyjazd z Noëmi do Paryża, tam też już sesje są poumawiane.
– Wiem, że nie dasz rady. Po prostu... ja muszę natychmiast zniknąć. Jestem zmęczona.
– Gdzie chcesz jechać?
– Nie wiem. Nie mam jeszcze pomysłu. Byleby daleko. Byleby słońce. I byle nie Europa.
– Okej, to szukaj, a ja trzymam kciuki. Tylko wróć opalona i z jakąś porządną historią.
– Obiecuję – uśmiechnęła się, sięgając po laptopa.
Kilka minut później, jej palce szybko wstukiwały różne destynacje w wyszukiwarce lotów. I już po chwili wiedziała: Kuala Lumpur.
Gdy tylko spojrzała na datę i cenę lotu kliknęła. Rezerwacja. Potwierdzenie. Gotowe. Oparła się o krzesło, przymknęła oczy i powiedziała do siebie półgłosem:
– Zasłużyłaś sobie na odpoczynek.
– Cześć – powiedziała zmęczonym, ale ciepłym tonem. – Mam dość. Muszę gdzieś wyjechać. Natychmiast.
– Dobrze cię słyszeć moja piękna Fenriss – Bella westchnęła w słuchawce. – Ja też bym najchętniej rzuciła wszystko i zniknęła na jakiś czas. Może razem? Sardynia? Sycylia? Żona jednego z moich kuzynów ma willę niedaleko Taorminy. Koniec września?
– Brzmi wspaniale, ale ja potrzebuję wyjazdu teraz. Dziś, jutro, najpóźniej za kilka dni. Nie za miesiąc. Nie wytrzymam.
– Cholera... – Bella zamilkła na moment. – No tak. Ja mogę dopiero we wrześniu. Mój grafik w studiu jest teraz nie do ruszenia i jeszcze ten wyjazd z Noëmi do Paryża, tam też już sesje są poumawiane.
– Wiem, że nie dasz rady. Po prostu... ja muszę natychmiast zniknąć. Jestem zmęczona.
– Gdzie chcesz jechać?
– Nie wiem. Nie mam jeszcze pomysłu. Byleby daleko. Byleby słońce. I byle nie Europa.
– Okej, to szukaj, a ja trzymam kciuki. Tylko wróć opalona i z jakąś porządną historią.
– Obiecuję – uśmiechnęła się, sięgając po laptopa.
Kilka minut później, jej palce szybko wstukiwały różne destynacje w wyszukiwarce lotów. I już po chwili wiedziała: Kuala Lumpur.
Gdy tylko spojrzała na datę i cenę lotu kliknęła. Rezerwacja. Potwierdzenie. Gotowe. Oparła się o krzesło, przymknęła oczy i powiedziała do siebie półgłosem:
– Zasłużyłaś sobie na odpoczynek.
---
Poranek w dniu wylotu był cichy i ciepły. Sierpniowe słońce leniwie sączyło się przez półprzezroczyste zasłony w jej eleganckim mieszkaniu w Charlottenburgu. Obudziła się wcześnie, tuż po szóstej, mimo że budzik ustawiony był na siódmą. Adrenalina i ekscytacja wygrały ze snem.
Przeciągnęła się leniwie w pościeli, a potem podniosła i ruszyła do kuchni. Zaparzyła mocną kawę i postawiła ją na parapecie, wychodząc na balkon. Miasto budziło się powoli, gwar był jeszcze odległy. Wciągnęła powietrze i uśmiechnęła się do siebie. Dziś wyruszała. Sama. Daleko. Tak jak chciała.
Przeciągnęła się leniwie w pościeli, a potem podniosła i ruszyła do kuchni. Zaparzyła mocną kawę i postawiła ją na parapecie, wychodząc na balkon. Miasto budziło się powoli, gwar był jeszcze odległy. Wciągnęła powietrze i uśmiechnęła się do siebie. Dziś wyruszała. Sama. Daleko. Tak jak chciała.
Spakowała się wczoraj wieczorem. Nie chciała brać za dużo – tylko plecak i niewielki podręczny bagaż. Założyła lekką sukienkę, do tego białe, minimalistyczne buty Nike. Włosy związała w luźny koński ogon, bez przesadnej dbałości – miała wyglądać jak dziewczyna znikąd, znikająca w świecie. Kwadrans po dziesiątej zeszła na dół. Taksówka już czekała. Kierowca – Turek podeszłym wieku i białej koszuli – wysiadł, by pomóc z bagażem.
– Lotnisko? – zapytał.
– Tak, dokładnie – uśmiechnęła się, wsiadając do środka.
Droga minęła szybko, choć ruch był większy niż zwykle. Patrzyła przez okno, jak Berlin przemyka za szybą – znajomy, ale już jakby za nią. Miała wrażenie, że coś się kończy, a coś zupełnie nowego właśnie się zaczyna.
– Lotnisko? – zapytał.
– Tak, dokładnie – uśmiechnęła się, wsiadając do środka.
Droga minęła szybko, choć ruch był większy niż zwykle. Patrzyła przez okno, jak Berlin przemyka za szybą – znajomy, ale już jakby za nią. Miała wrażenie, że coś się kończy, a coś zupełnie nowego właśnie się zaczyna.
Na lotnisku wszystko było jednak inne, niż się spodziewała. Już w hali odlotów uderzył ją niepokój – był zbyt duży tłum, zbyt dużo głosów, zbyt dużo stania. Podniosła wzrok na tablice odlotów i wtedy zobaczyła to słowo, które zaczęło powtarzać się przy każdym locie: DELAYED. Wielkimi, czerwonymi literami.
Bangkok – DELAYED
Doha – DELAYED
New York – DELAYED
Kuala Lumpur – DELAYED
Warschau – CANCELLED
London – DELAYED
Moskau - CANCELLED
Moskau - CANCELLED
I wiele innych.
Stała przez moment nieruchomo, zdezorientowana wśród kłębiących się ludzi. Na ekranie informacyjnym pojawił się komunikat:
Z powodu strajku personelu naziemnego Lufthansy większość dzisiejszych lotów jest opóźniona lub odwołana. Prosimy o cierpliwość i regularne sprawdzanie statusu lotów. Przepraszamy za zaistniałą sytuację.
Zacisnęła palce na pasku plecaka. Wzięła głęboki oddech. Podeszła do jednej z tablic, jakby potrzebowała naocznie potwierdzić, że to prawda. Słyszała, jak obok ktoś mówi:
– Scheiß Lufthansa, nie wiadomo, czy dzisiaj w ogóle coś poleci i nie zdążymy na kolejny samolot.
Zmarszczyła brwi, wciąż wpatrując się w ekran, jakby próbowała zaklinać rzeczywistość. Wokół niej tłum zaczynał się coraz bardziej niecierpliwić – ludzie siedzieli na walizkach, dzwonili, pisali. A ona wciąż stała, w tej dziewczęcej sukience, w białych sneakersach, z lekkim błyskiem potu na skroni – nieruchoma pośród chaosu, jakby w zwolnionym tempie, jakby nie wierząc, że to się dzieje naprawdę.
Była zdenerwowana, ale jeszcze nie wściekła. Jeszcze nie. Nic nie powstrzyma jej wakacji, najwyżej opóźni. Wyciągnęła telefon, przeszła kilka kroków i usiadła na ławce pod oknem. Zegarek wskazywał 11:47. Miała nadzieję, że do 13:30 – planowanej godziny boardingu – sytuacja się wyklaruje.
Była zdenerwowana, ale jeszcze nie wściekła. Jeszcze nie. Nic nie powstrzyma jej wakacji, najwyżej opóźni. Wyciągnęła telefon, przeszła kilka kroków i usiadła na ławce pod oknem. Zegarek wskazywał 11:47. Miała nadzieję, że do 13:30 – planowanej godziny boardingu – sytuacja się wyklaruje.
W tle głos z głośników wyczytywał jakiś numer bramki, dając nadzieję, że coś jednak wystartuje tego dnia. Poszła po kawę.
---
Jonas siedział na tylnej kanapie swojego Maybacha S 600. Miał na sobie idealnie skrojony garnitur od Brioniego, ciemnoszary w subtelną krateczkę. W połączeniu z jedwabną, głęboko granatową koszulą i krawatem o ścisłym, windsorskim węźle całość komponowała się w obraz mężczyzny, który zna swoją wartość i nie musi jej dodatkowo podkreślać. Zegarek – klasyczny Vacheron Constantin – błyszczał delikatnie spod mankietu. Otto, jego kierowca, podjechał pod sam terminal. Wysiadł, otworzył bagażnik i wyjął z niego elegancką walizkę – niewielką, ale perfekcyjnie dopasowaną do stylu właściciela. Pasażer skinął głową i przejął bagaż.
– Dziękuję, Otto. Dalej poradzę sobie sam.
Kierowca jedynie skinął głową i wsiadł do auta. Jonas ruszył pewnym krokiem ku wejściu. Automatyczne drzwi rozsunęły się, a do jego uszu dotarł przytłumiony gwar lotniska. I wtedy od razu to poczuł – coś było nie tak.
Zamiast eleganckiego spokoju i punktualności, hala była pełna ludzi. Tłum. Chaos. Elektroniczne tablice przygasały i rozświetlały się znów, co drugą linię zamieniając na jedno słowo: DELAYED. Jego lot do Nowego Jorku – 13:10 – również świecił się czerwono. Zanim jeszcze sięgnął po telefon, zaczął przeciskać się w stronę wejścia do strefy VIP. Niósł walizkę w jednej ręce, drugą nerwowo przeczesując do tyłu włosy.
– Dziękuję, Otto. Dalej poradzę sobie sam.
Kierowca jedynie skinął głową i wsiadł do auta. Jonas ruszył pewnym krokiem ku wejściu. Automatyczne drzwi rozsunęły się, a do jego uszu dotarł przytłumiony gwar lotniska. I wtedy od razu to poczuł – coś było nie tak.
Zamiast eleganckiego spokoju i punktualności, hala była pełna ludzi. Tłum. Chaos. Elektroniczne tablice przygasały i rozświetlały się znów, co drugą linię zamieniając na jedno słowo: DELAYED. Jego lot do Nowego Jorku – 13:10 – również świecił się czerwono. Zanim jeszcze sięgnął po telefon, zaczął przeciskać się w stronę wejścia do strefy VIP. Niósł walizkę w jednej ręce, drugą nerwowo przeczesując do tyłu włosy.
I właśnie wtedy... Zamarł w miejscu. Zatrzymał się, jakby uderzyła w niego fala lodowatej wody.
Stała kilkanaście metrów dalej, przy jednej z kolumn, trzymając w dłoni kubek kawy. Jasna, zwiewna sukienka sięgała prawie do kostek. Przeciąg od wejścia poruszył tkaniną przy wycięciu, odsłaniając na ułamek sekundy fragment kolana. Była eteryczna, niemal bajkowa. Dziewczęca, ale pełna pewności siebie w otaczającym ją chaosie. Odwróciła powoli głowę, jakby wyczuła, że jest obserwowana. Ich spojrzenia spotkały się w połowie lotniskowej przestrzeni – jego zaskoczone, niepewne, lekko poruszone. Jej – spokojne, przenikliwe, głęboko osadzone w rzeczywistości, której on jeszcze nie rozumiał.
To była ona. Lady Fenriss. Ta sama, ale jakże inna. Bez skóry, bez catsuitu, bez pejczy i ostrych słów. Tylko sukienka, białe buty, plecak i kubek kawy.
Nie uśmiechnęła się. Nie skinęła głową. Jedynie patrzyła – bez mrugnięcia, bez emocji, bez potrzeby wyjaśnień. I właśnie w tej zwyczajności było coś absolutnie miażdżącego. Po dwóch sekundach odwróciła wzrok. Spokojnie upiła łyk kawy, poprawiła ramiączko plecaka i ruszyła dalej bez pośpiechu, pewnym, lekkim krokiem. Jak ktoś, kto nigdy nie musi oglądać się za siebie. Stał chwilę bez ruchu, jakby wszystko wokół nagle straciło ostrość. To była ona i wyglądała piękniej niż kiedykolwiek.
– Fräulein Fenriss! – rzucił impulsywnie, nie wiedząc nawet, dlaczego akurat tak.
Dziewczyna odwróciła się powoli. Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu.
– Tak? – zapytała miękko.
– Przepraszam... My się chyba znamy – powiedział, podchodząc bliżej.
Spojrzała na niego badawczo. Oczy rozjaśniły się lekko – po chwili skinęła głową z powściągliwym uśmiechem.
– Rzeczywiście – powiedziała. – Zmieniona sceneria trochę myli.
– Tak, zupełnie inna odsłona, prawda? Ale równie piękna.
Zmrużyła oczy, jakby nie do końca wiedziała, jak przyjąć ten komplement.
– Pana lot też jest opóźniony?
– Tak. Nowy Jork. Pieprzony strajk. A pani?
– Kuala-Lupmur, niestety nic na razie nie wiadomo.
Westchnął.
– Pomyślałem, że może... skoro już się spotkaliśmy i tak utknęliśmy tutaj... Zapraszam panią do saloniku VIP. Jest spokojniej i serwują szampana.
Zawahała się, patrząc na niego z lekkim dystansem.
– I tak po prostu mnie tam wpuszczą?
Uśmiechnął się.
– Chodźmy się przekonać.
Poszli w stronę wejścia. Lotnisko dudniło komunikatami i szumem rozmów, ale im bliżej byli przeszklonych drzwi, tym wyraźniej hałas pozostawał za nimi.
– Pozwoli pani, że pomogę z tym plecakiem? – zapytał.
– Dziękuję. Dam sobie radę. Tylko wygląda na ciężki.
– W takim razie wierzę pani na słowo.
Przy recepcji podał dokumenty pracownicy.
– Ta pani wchodzi razem ze mną – powiedział spokojnie, wskazując na Paulinę.
Kobieta uśmiechnęła się uprzejmie.
– Poproszę pani dokument i kartę pokładową.
Podała je bez komentarza. Skaner piknął cicho. Dokumenty wróciły do jej dłoni.
– Zapraszamy.
Obsługa przejęła ich bagaże. Drzwi zamknęły się, odcinając zgiełk terminala.
– Fräulein Fenriss! – rzucił impulsywnie, nie wiedząc nawet, dlaczego akurat tak.
Dziewczyna odwróciła się powoli. Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu.
– Tak? – zapytała miękko.
– Przepraszam... My się chyba znamy – powiedział, podchodząc bliżej.
Spojrzała na niego badawczo. Oczy rozjaśniły się lekko – po chwili skinęła głową z powściągliwym uśmiechem.
– Rzeczywiście – powiedziała. – Zmieniona sceneria trochę myli.
– Tak, zupełnie inna odsłona, prawda? Ale równie piękna.
Zmrużyła oczy, jakby nie do końca wiedziała, jak przyjąć ten komplement.
– Pana lot też jest opóźniony?
– Tak. Nowy Jork. Pieprzony strajk. A pani?
– Kuala-Lupmur, niestety nic na razie nie wiadomo.
Westchnął.
– Pomyślałem, że może... skoro już się spotkaliśmy i tak utknęliśmy tutaj... Zapraszam panią do saloniku VIP. Jest spokojniej i serwują szampana.
Zawahała się, patrząc na niego z lekkim dystansem.
– I tak po prostu mnie tam wpuszczą?
Uśmiechnął się.
– Chodźmy się przekonać.
Poszli w stronę wejścia. Lotnisko dudniło komunikatami i szumem rozmów, ale im bliżej byli przeszklonych drzwi, tym wyraźniej hałas pozostawał za nimi.
– Pozwoli pani, że pomogę z tym plecakiem? – zapytał.
– Dziękuję. Dam sobie radę. Tylko wygląda na ciężki.
– W takim razie wierzę pani na słowo.
Przy recepcji podał dokumenty pracownicy.
– Ta pani wchodzi razem ze mną – powiedział spokojnie, wskazując na Paulinę.
Kobieta uśmiechnęła się uprzejmie.
– Poproszę pani dokument i kartę pokładową.
Podała je bez komentarza. Skaner piknął cicho. Dokumenty wróciły do jej dłoni.
– Zapraszamy.
Obsługa przejęła ich bagaże. Drzwi zamknęły się, odcinając zgiełk terminala.
W środku panowała zupełnie inna atmosfera. Ciche rozmowy, delikatne światło, spokojny rytm kroków po grubym dywanie. Powietrze pachniało kawą i czymś delikatnie cytrusowym.
Rozejrzała się uważnie. Jasne światło, szkło, miękkie fotele. Za panoramicznymi oknami płyta lotniska, samolot przy rękawie.
– No dobrze, przyznam, że to było imponujące, jestem pod wrażeniem, że weszłam tu bez żadnych problemów.
– Nie chciałem pani imponować – odpowiedział spokojnie. – Chciałem, żeby było pani wygodniej.
– Więc się udało. Zaimponować i poprawić mój komfort. Doceniam to.
Siedziała naprzeciw niego, materiał sukienki miękko układał się, a rozcięcie znowu odsłoniło fragment kolana.
– Ale to nie znaczy – podjął po chwili – że będzie mi łatwiej, kiedy spotkamy się… tam, gdzie do tej pory się widywaliśmy, prawda?
Spojrzała na niego uśmiechnęła się.
– Nie. Absolutnie. Będzie wręcz trudniej, bo skoro potrafi pan być tak uprzejmy, tak uważny i tak skuteczny tutaj, w przestrzeni, w której ma pan kontrolę, to nie widzę żadnego powodu, bym miała być wobec pana łagodniejsza tam.
Przesunęła palcami po brzegu stołu.
– Będę jeszcze bardziej wymagająca. I jeszcze bardziej surowa. Bo wiem już, że stać pana na naprawdę dużo.
Poczuł, jak wzdłuż kręgosłupa przebiega mu chłód.
– Wiedziałem – powiedział cicho. – I zrobię wszystko, żeby panią zadowolić.
– No, ja myślę – odpowiedziała z lekkim, prawie niewinnym uśmiechem.
– W takim razie – powiedział, sięgając po kartę – pozwoli pani, że przynajmniej zadbam o oprawę tej chwili. Coś do picia?
Skinęła głową. Przywołał obsługę.
– Dwa kieliszki szampana i może coś lekkiego do zjedzenia. – Zamówił, nie patrząc na kartę, z pewną elegancją przyzwyczajonego do tego świata mężczyzny.
Kelner skinął głową i odszedł.
– Leci pan do Nowego Jorku służbowo? – zapytała, patrząc na niego z ciekawością.
– Niestety tak – odpowiedział bez entuzjazmu. – A pani?
– Wakacje. Potrzebuję kilka tygodni przerwy, słońca, przyrody, ryżu, plaży i żeby nikt do mnie nic nie mówił. Obroniłam pracę magisterską i muszę odpocząć, ostatnie miesiące były szalone i intensywne.
– Ma pani już jakiś plan?
– Na początek kilka dni w Kuala Lumpur. Potem chcę ruszyć dalej, ale nie mam jeszcze szczegółowej trasy. Na pewno polecę na Borneo, chcę zobaczyć rezerwat orangutanów.
– Orangutanów? – powtórzył z wyraźnym zainteresowaniem.
– Tak. Zawsze chciałam zobaczyć je w naturalnym środowisku.
Uśmiechnął się.
– Zazdroszczę pani.
– Czego dokładnie?
– Tego, że może pani tak po prostu wsiąść w samolot i polecieć w miejsce, które nie ma nic wspólnego z konferencjami, raportami i harmonogramem. Dawno nie byłem na takich prawdziwych wakacjach. Na wyprawie. Bez planu co do godziny, bez presji, bez....
Zawiesiła na nim spojrzenie.
– Co pana powstrzymuje?
– Praca. Obowiązki. Zawsze jest coś ważniejszego.
– Zawsze? – zapytała cicho.
Nie odpowiedział od razu.
W tej chwili podszedł kelner, przynosząc butelkę schłodzonego szampana i niewielki talerz z lekkimi przekąskami – mini hamburgery, kilka tartaletek, świeże owoce.
Jonas uniósł kieliszek.
– Zatem za orangutany na Borneo.
– I za Nowy Jork – odpowiedziała.
Szkło zetknęło się cicho.
Na chwilę zamilkli, każde z nich pogrążone w swoich myślach. Lotnisko za szybą żyło własnym rytmem, ale tutaj czas jakby zwolnił.
– Wiem, że nasze wcześniejsze spotkania nie należały do standardowych w kontekście różnych norm społecznych, ale skoro teraz rozmawiamy jak dwoje zwykłych ludzi, a nie w tamtej szczególnej konfiguracji, pozwoli pani, że zaproponuję przejście na „ty”?
Zatrzymał na niej spojrzenie.
– Zdaję sobie sprawę, kim pani jest. I że to może być nadużycie, ale jestem jednak od pani sporo starszy. Pozwalam sobie więc na tę odrobinę odwagi.
Przyglądała mu się przez moment, jakby ważyła nie tyle propozycję, co jego ton.
– Skoro to tylko lotniskowy rozejm – odpowiedziała w końcu – możemy spróbować.
– W takim razie… Jonas. Jonas von Hagen – powiedział, wyciągając dłoń.
– Paulina. Paulina Ritter.
Roześmiali się jednocześnie.
– Za niespodziewane spotkanie – powiedział, unosząc kieliszek.
– Za spotkanie – powtórzyła.
Szkło zetknęło się cicho.
– Nie wiedziałem, że jesteś taka młoda – powiedział po chwili, wciąż zaskoczony faktem, że dziewczyna, która potrafiła z niego wydobyć tak skrajne emocje, siedzi teraz przed nim, wyglądając jak studentka na wakacjach.
– Co studiowałaś?
– Psychologia – powiedziała z dumą w głosie.
Szampan musował w kieliszkach, rozmowa płynęła swobodniej. Na moment świat, w którym spotykali się jako Lady Fenriss i jej uległy klient, zniknął za szybą strefy VIP. Czas mijał szybko, a rozmowa płynęła lekko, bez napięcia – jakby oboje znaleźli się przez przypadek w równoległym świecie, gdzie połączyło ich coś więcej niż tylko przeszłość za zamkniętymi drzwiami studia.
Jonas słuchał Pauliny z autentycznym zainteresowaniem. Był pod wrażeniem jej podejścia do psychologii, do świata akademickiego i do własnej ścieżki zawodowej. Zauważył, że kiedy mówiła o studiach doktoranckich, oczy aż jej rozjaśniały – jakby każda myśl miała dla niej znaczenie.
– Wiesz, nie wyobrażałem sobie ciebie takiej – przyznał w końcu, patrząc na z podziwem. – Wtedy, w studio... tam jesteś jak bogini. Nie do dotknięcia. A teraz... – przerwał na chwilę, szukając odpowiedniego słowa – jesteś fascynująca w zupełnie inny sposób. I przez to jeszcze piękniejsza.
Próbowała pozostać obojętna, ale w kąciku ust pojawił się cień uśmiechu.
– Więc zaskakuję cię?
– Bardzo. I to cholernie pozytywnie.
Rozejrzała się uważnie. Jasne światło, szkło, miękkie fotele. Za panoramicznymi oknami płyta lotniska, samolot przy rękawie.
– No dobrze, przyznam, że to było imponujące, jestem pod wrażeniem, że weszłam tu bez żadnych problemów.
– Nie chciałem pani imponować – odpowiedział spokojnie. – Chciałem, żeby było pani wygodniej.
– Więc się udało. Zaimponować i poprawić mój komfort. Doceniam to.
Siedziała naprzeciw niego, materiał sukienki miękko układał się, a rozcięcie znowu odsłoniło fragment kolana.
– Ale to nie znaczy – podjął po chwili – że będzie mi łatwiej, kiedy spotkamy się… tam, gdzie do tej pory się widywaliśmy, prawda?
Spojrzała na niego uśmiechnęła się.
– Nie. Absolutnie. Będzie wręcz trudniej, bo skoro potrafi pan być tak uprzejmy, tak uważny i tak skuteczny tutaj, w przestrzeni, w której ma pan kontrolę, to nie widzę żadnego powodu, bym miała być wobec pana łagodniejsza tam.
Przesunęła palcami po brzegu stołu.
– Będę jeszcze bardziej wymagająca. I jeszcze bardziej surowa. Bo wiem już, że stać pana na naprawdę dużo.
Poczuł, jak wzdłuż kręgosłupa przebiega mu chłód.
– Wiedziałem – powiedział cicho. – I zrobię wszystko, żeby panią zadowolić.
– No, ja myślę – odpowiedziała z lekkim, prawie niewinnym uśmiechem.
– W takim razie – powiedział, sięgając po kartę – pozwoli pani, że przynajmniej zadbam o oprawę tej chwili. Coś do picia?
Skinęła głową. Przywołał obsługę.
– Dwa kieliszki szampana i może coś lekkiego do zjedzenia. – Zamówił, nie patrząc na kartę, z pewną elegancją przyzwyczajonego do tego świata mężczyzny.
Kelner skinął głową i odszedł.
– Leci pan do Nowego Jorku służbowo? – zapytała, patrząc na niego z ciekawością.
– Niestety tak – odpowiedział bez entuzjazmu. – A pani?
– Wakacje. Potrzebuję kilka tygodni przerwy, słońca, przyrody, ryżu, plaży i żeby nikt do mnie nic nie mówił. Obroniłam pracę magisterską i muszę odpocząć, ostatnie miesiące były szalone i intensywne.
– Ma pani już jakiś plan?
– Na początek kilka dni w Kuala Lumpur. Potem chcę ruszyć dalej, ale nie mam jeszcze szczegółowej trasy. Na pewno polecę na Borneo, chcę zobaczyć rezerwat orangutanów.
– Orangutanów? – powtórzył z wyraźnym zainteresowaniem.
– Tak. Zawsze chciałam zobaczyć je w naturalnym środowisku.
Uśmiechnął się.
– Zazdroszczę pani.
– Czego dokładnie?
– Tego, że może pani tak po prostu wsiąść w samolot i polecieć w miejsce, które nie ma nic wspólnego z konferencjami, raportami i harmonogramem. Dawno nie byłem na takich prawdziwych wakacjach. Na wyprawie. Bez planu co do godziny, bez presji, bez....
Zawiesiła na nim spojrzenie.
– Co pana powstrzymuje?
– Praca. Obowiązki. Zawsze jest coś ważniejszego.
– Zawsze? – zapytała cicho.
Nie odpowiedział od razu.
W tej chwili podszedł kelner, przynosząc butelkę schłodzonego szampana i niewielki talerz z lekkimi przekąskami – mini hamburgery, kilka tartaletek, świeże owoce.
Jonas uniósł kieliszek.
– Zatem za orangutany na Borneo.
– I za Nowy Jork – odpowiedziała.
Szkło zetknęło się cicho.
Na chwilę zamilkli, każde z nich pogrążone w swoich myślach. Lotnisko za szybą żyło własnym rytmem, ale tutaj czas jakby zwolnił.
– Wiem, że nasze wcześniejsze spotkania nie należały do standardowych w kontekście różnych norm społecznych, ale skoro teraz rozmawiamy jak dwoje zwykłych ludzi, a nie w tamtej szczególnej konfiguracji, pozwoli pani, że zaproponuję przejście na „ty”?
Zatrzymał na niej spojrzenie.
– Zdaję sobie sprawę, kim pani jest. I że to może być nadużycie, ale jestem jednak od pani sporo starszy. Pozwalam sobie więc na tę odrobinę odwagi.
Przyglądała mu się przez moment, jakby ważyła nie tyle propozycję, co jego ton.
– Skoro to tylko lotniskowy rozejm – odpowiedziała w końcu – możemy spróbować.
– W takim razie… Jonas. Jonas von Hagen – powiedział, wyciągając dłoń.
– Paulina. Paulina Ritter.
Roześmiali się jednocześnie.
– Za niespodziewane spotkanie – powiedział, unosząc kieliszek.
– Za spotkanie – powtórzyła.
Szkło zetknęło się cicho.
– Nie wiedziałem, że jesteś taka młoda – powiedział po chwili, wciąż zaskoczony faktem, że dziewczyna, która potrafiła z niego wydobyć tak skrajne emocje, siedzi teraz przed nim, wyglądając jak studentka na wakacjach.
– Co studiowałaś?
– Psychologia – powiedziała z dumą w głosie.
Szampan musował w kieliszkach, rozmowa płynęła swobodniej. Na moment świat, w którym spotykali się jako Lady Fenriss i jej uległy klient, zniknął za szybą strefy VIP. Czas mijał szybko, a rozmowa płynęła lekko, bez napięcia – jakby oboje znaleźli się przez przypadek w równoległym świecie, gdzie połączyło ich coś więcej niż tylko przeszłość za zamkniętymi drzwiami studia.
Jonas słuchał Pauliny z autentycznym zainteresowaniem. Był pod wrażeniem jej podejścia do psychologii, do świata akademickiego i do własnej ścieżki zawodowej. Zauważył, że kiedy mówiła o studiach doktoranckich, oczy aż jej rozjaśniały – jakby każda myśl miała dla niej znaczenie.
– Wiesz, nie wyobrażałem sobie ciebie takiej – przyznał w końcu, patrząc na z podziwem. – Wtedy, w studio... tam jesteś jak bogini. Nie do dotknięcia. A teraz... – przerwał na chwilę, szukając odpowiedniego słowa – jesteś fascynująca w zupełnie inny sposób. I przez to jeszcze piękniejsza.
Próbowała pozostać obojętna, ale w kąciku ust pojawił się cień uśmiechu.
– Więc zaskakuję cię?
– Bardzo. I to cholernie pozytywnie.
Potem sam opowiedział nieco o sobie. Słuchała uważnie, w milczeniu. Jego głos był niższy, spokojniejszy, jakby z każdą chwilą czuł się przy niej bardziej swobodnie.
– Studiowałem chemię i farmację. Z zamiarem pójścia w naukę. Badania, eksperymenty – wszystko to było moją pasją. Pracowałem w laboratorium, opracowywałem nowe leki, może takie które uratują ludzkie życie. No wiesz, uznanie, może nawet Nobel, wykłady na całym świecie taki miałem plan – roześmiał się.
– I? Zmieniłeś laboratorium na biuro w szklanym biurowcu?
Zamilkł na moment. W jego oczach pojawił się cień. Nie unikał tematu, ale mówił wolniej.
– Mój starszy brat zginął pięć lat temu w wypadku lotniczym w Andach. Prywatny samolot, zła pogoda, kilka błędnych decyzji. Tyle oficjalnie. Był prezesem naszej firmy, od początku namaszczony, by nią zarządzać. Harvard, staże w Bostonie i Zurychu, potem powrót do Niemiec. Od dziecka przygotowywany do tej roli. Gdy zmarł nasz ojciec, sukcesja wydawała się czymś oczywistym. Johannes obejmował stery, a ja… ja byłem zawsze trochę z boku. Odpowiadałem za badania i rozwój, za laboratoria, za projekty, które miały przynieść zyski dopiero za dekadę. Lubiłem to. Nie musiałem świecić nazwiskiem na konferencjach, ani tłumaczyć się akcjonariuszom z każdego ruchu. Johannes odziedziczył największy pakiet akcji. Ojciec zadbał o to, by struktura własnościowa była przejrzysta. Formalnie spółka była notowana na giełdzie, ale realna kontrola od zawsze pozostawała w rękach naszej rodziny. Byli jeszcze stryjowie, kuzyni, kilku dalszych krewnych z Wiesbaden i Mainz, którzy posiadali mniejsze pakiety i zasiadali w radzie nadzorczej. Ale gdy zginął, nie było dyskusji, wyznaczyli mnie. Testament ojca i statut rodzinnej fundacji przewidywały jedyny możliwy scenariusz. W razie śmierci najstarszego syna, pakiet kontrolny wracał do rodzinnego funduszu, a z funduszu – na mocy wcześniejszych zapisów – przechodził na mnie. Byłem drugi w kolejce i nikt nie zakładał, że kiedykolwiek będę musiał zarządzać tym wszystkim. Ja nie zakładałem. W dodatku mój brat nie miał żony ani dzieci. Jego akcje powróciły do rodziny, a poprzez fundusz – do mnie. Mechanizm zadziałał dokładnie tak, jak zaplanował to ojciec. I tak, przed czterdziestką, znalazłem się nagle na piedestale. Nie dlatego, że o to walczyłem. Nie dlatego, że byłem najlepszym kandydatem. Tylko dlatego, że tak przewidywał paragraf dwunasty statutu. Z dnia na dzień przestałem być ,,tym od laboratoriów". Stałem się twarzą koncernu. Odpowiedzialnym za tysiące pracowników, za miliardy euro, za decyzje, które wpływały na życie ludzi w kilkudziesięciu krajach. Nie było czasu na żałobę ani na dokończenie habilitacji.
Paulina nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na niego inaczej – bez uśmiechu, z pełnym zrozumieniem.
– A laboratorium? Badania? Kariera naukowa? Potrafiłeś to tak łatwo zostawić?
Wzruszył ramionami.
– Nasza rodzina jest trochę jak wielka korporacja, tu nie kwestionuje się woli przodków. Muszę być teraz bardziej strategiem niż naukowcem. Tego już się nie zmieni. Pogodziłem się z tym, że Nobla dostanie ktoś inny – roześmiał się, ale z jego słów przebijał lekki smutek.
Milczeli przez chwilę. Paulina patrzyła na niego z wyraźnym szacunkiem – nie z powodu stanowiska, ale dlatego, że rozumiała, co to znaczy zrezygnować z czegoś co było pasją i co kochało się.
– To wszystko musiało być ciężkie – powiedziała cicho.
– Było. I nadal jest. Ale są momenty – spojrzał na nią – takie jak te z tobą w studio, kiedy wszystko przestaje mieć znaczenie. Kiedy mogę po prostu być. Co ciekawe, pod moim zarządem koncern notuje najlepsze wyniki w całej historii.
Nie zdążyła odpowiedzieć. Usłyszeli nagle komunikat:
Uwaga pasażerowie lotu LH782 do Kuala Lumpur, boarding rozpoczęty przy bramce B13.
Spojrzała w stronę ekranu, potem na zegarek, a wreszcie na Jonasa. Wstała powoli, poprawiając sukienkę na biodrach. Jej ruchy były spokojne, niemal zmysłowe w swojej prostocie. Sięgnęła po swój plecak, ale zanim zdążyła go chwycić, Jonas już podniósł go z podłogi.
– Chyba czas na mnie...
– Pomogę – powiedział cicho.
Skinęła głową i odwróciła się do niego plecami. Z pewną ostrożnością, jakby ten gest miał dla niego więcej znaczenia niż zwykła uprzejmość, pomógł jej założyć go na ramiona. Materiał przesunął się po zwiewnej sukience, a on przez ułamek sekundy zatrzymał wzrok na jasnej linii karku.
Kiedy odwróciła się do niego przodem, ich spojrzenia się spotkały. Nie było w niej nic z Fenriss. Stała przed nim młoda kobieta – piękna, eteryczna lecz silna i świadoma siebie.
– Dziękuję, Jonas. Za to, że zaopiekowałeś się mną i opowiedziałeś mi to wszystko.
– To ja dziękuję za to, że mi towarzyszyłaś i wysłuchałaś tego wszystkiego.
Uśmiechnęła się i to nie był uśmiech, który znał z aftercare, ani z żadnej sesji. To nie była maska ani rola. To był uśmiech prawdziwej Pauliny – lekko nieśmiały, ale promienny. Jonas, który widział w życiu niejedno, miał w tej chwili absolutną pewność, że nigdy wcześniej nie zobaczył nic piękniejszego. Zaniemówił. Po prostu stał, patrząc, jak odchodzi w kierunku wyjścia – młoda, lekka, dziewczęca, a jednocześnie nieskończenie silna.
Skinęła głową i odwróciła się do niego plecami. Z pewną ostrożnością, jakby ten gest miał dla niego więcej znaczenia niż zwykła uprzejmość, pomógł jej założyć go na ramiona. Materiał przesunął się po zwiewnej sukience, a on przez ułamek sekundy zatrzymał wzrok na jasnej linii karku.
Kiedy odwróciła się do niego przodem, ich spojrzenia się spotkały. Nie było w niej nic z Fenriss. Stała przed nim młoda kobieta – piękna, eteryczna lecz silna i świadoma siebie.
– Dziękuję, Jonas. Za to, że zaopiekowałeś się mną i opowiedziałeś mi to wszystko.
– To ja dziękuję za to, że mi towarzyszyłaś i wysłuchałaś tego wszystkiego.
Uśmiechnęła się i to nie był uśmiech, który znał z aftercare, ani z żadnej sesji. To nie była maska ani rola. To był uśmiech prawdziwej Pauliny – lekko nieśmiały, ale promienny. Jonas, który widział w życiu niejedno, miał w tej chwili absolutną pewność, że nigdy wcześniej nie zobaczył nic piękniejszego. Zaniemówił. Po prostu stał, patrząc, jak odchodzi w kierunku wyjścia – młoda, lekka, dziewczęca, a jednocześnie nieskończenie silna.
-----
Rozdział XXXIII
Na końcu Świata
Malezja, sierpień / wrzesień 2011
Podróż do Malezji była dla Pauliny pierwszym prawdziwym i samotnym urlopem od bardzo dawna – takim, który nie miał nic wspólnego ani ze studiami, ani z pracą w klubie. Potrzebowała tego – oderwania się, zmiany otoczenia, klimatu, krajobrazu, powrotu do lekkości i ciszy w głowie. Samotności.
W Kuala Lumpur wylądowała rano, zmęczona, ale podekscytowana. Powietrze było gęste od wilgoci, pachniało tropikiem i miastem jednocześnie. Jej hotel znajdował się niedaleko Petronas Towers – dwóch wierz, które lśniły jak stalowe igły w gorącym powietrzu.
Zaczęła od tego, co najbliżej – odwiedziła Batu Caves, wspięła się po kolorowych schodach i poczuła chłód wapiennej groty, w której dźwięk modlitw i kadzideł mieszał się z echem kroków turystów. W ciągu kolejnych dni przemierzała ulice Chinatown, zamawiała jedzenie siadając na plastikowych krzesłach, uczyła się smaków lokalnych przypraw. Wieczorami spacerowała po parku, siadała nad wodą i patrzyła w odbicie wież, jakby chciała zapamiętać każdy ich detal.
Po kilku dniach spakowała ponownie plecak i pojechała w góry – do Cameron Highlands. Gdy tylko wysiadła z autobusu, powitał ją chłód i zapach herbaty. Zielone tarasy rozciągały się aż po horyzont, a mgła snuła wśród krzewów. Zwiedziła plantację, piła gorącą herbatę w przeszklonej kawiarni z widokiem na wzgórza. Chodziła pieszo po okolicy, z wilgocią w powietrzu i dźwiękiem własnych kroków na ziemi. To był inny świat – cichy, odizolowany, kojący.
Langkawi było zupełnym przeciwieństwem – jasny piasek, palmy, leniwe popołudnia i rozmowy z nieznajomymi. Wynajęła skuter i jeździła po wyspie, zatrzymując się tam, gdzie akurat miała ochotę. Weszła nawet na Langkawi Sky Bridge, zawieszony wysoko nad lasem – widok był oszałamiający chociaż jej lęk wysokości powodował spory dyskomfort. W wieczornym świetle chodziła boso po plaży, ciesząc się tym, że przez chwilę nie musi być nikim poza sobą.
Przez większość podróży wolała być sama. Zdarzało się, że ktoś ją zaczepiał – para z Hiszpanii na Penang, Niemiec z Monachium w hotelu w Kuala Lumpur, Amerykanie na plaży w Langkawi. Wszyscy byli uprzejmi, ciekawi, szukali rozmowy, czasem przygody. Poszła nawet dwa razy gdzieś potańczyć, ale ostatecznie zawsze wybierała własną drogę. Samotność tej podróży była dla niej nie tylko wyborem, lecz także potrzebą – potrzebą resetu, zrozumienia siebie, ciszy, która nie domaga się odpowiedzi.
Jedynym wyjątkiem był Patrick.
Zgodnie z planem poleciała na Borneo. Sabah powitało ją deszczem i bujną zielenią. Najbardziej czekała na rezerwat orangutanów w Sepilok. Wchodząc po drewnianych pomostach w głąb lasu, widziała te rude, miękkie stworzenia, które wyłaniały się z zieleni jak duchy – spokojne, zadziwiająco ludzkie. Czuła wzruszenie, kiedy patrzyła, jak jeden z nich delikatnie trzyma banana i patrzy na nią przez gęste gałęzie.
Poznali się właśnie tam. Paulina fotografowała młodego osobnika przemykającego zwinnie przez gęstwinę, gdy poczuła, że ktoś się jej przygląda. Odwróciła się i zobaczyła wysokiego, przystojnego mężczyznę z aparatem w dłoni i z uśmiechem.
– Przepraszam, czy mogłabyś zrobić mi fotkę? – zapytał z typowym, amerykańskim akcentem.
Skinęła głową.
– Uśmiechnij się chociaż trochę, to nie zdjęcie do CV – rzuciła, gdy stanął przed obiektywem.
Zrobiła kilka ujęć, oddała mu aparat. Potem on zapytał czy może zrobić jej, obiecując że jeśli nie spodoba jej się to od razu je skasuje. Przez chwilę stali lekko zakłopotani, aż w końcu znów odezwał się pierwszy.
– Jestem Patrick.
– Paulina – odpowiedziała, podając mu rękę.
Zaczęli rozmawiać. Naturalnie, o podróżach, o przyrodzie, o tym, jak trudno było złapać dobry kadr z orangutanem. Okazało się, że nocują w tym samym hotelu, kilka kilometrów od rezerwatu. On w podróży dookoła świata, po pięciu latach intensywnej pracy w Dolinie Krzemowej. Ona, świeżo upieczona doktorantka Instytutu Psychologii Uniwersytetu Berlińskiego. Szli ścieżką przez rezerwat i rozmawiali, co jakiś czas ściszając głos, zatrzymując się i fotografując zwierzęta.
Umówili się na następny dzień na rejs po Sungai Kinabatangan. Wieczorem spotkali się na kolacji. Siedzieli na tarasie hotelu, tuż nad krawędzią wzgórza porośniętego palmami. Z oddali dochodził cichy szum dżungli, przeplatany cykadami i niewyraźnym śmiechem innych gości. Na stole zapłonęły dwie świece w szklanych lampionach, a ciepły wiatr lekko poruszał serwetami i cienkimi zasłonami oddzielającymi stoliki. Paulina miała na sobie prostą, ale bardzo kobiecą sukienkę w kolorze błękitu, która podkreślała piękną linię jej wysportowanych ramion i smukłość szyi. Włosy rozpuściła i lekko przeczesała palcami, pozwalając im naturalnie opaść na plecy. Twarz – prawie pozbawiona makijażu – wyglądała świeżo i dziewczęco, a oczy lśniły od ciepła klimatu i wina, które już pili. Patrick w jasnej koszuli, lekko rozpiętej pod szyją, z opaloną twarzą i uśmiechem, który był zarówno czarujący, jak i pełen pewności siebie, nachylał się nieco w jej stronę za każdym razem, gdy coś mówił.
– A więc zasłużone wakacje i ładowanie akumulatorów przed doktoratem? – zapytał, obracając w palcach kieliszek. – Nie spodziewałem się takiego połączenia urody i inteligencji, zwłaszcza gdzieś na Borneo.
Paulina uśmiechnęła się.
– Może za bardzo myślisz stereotypami – odparła, dotykając nóżkę kieliszka palcami. – Może to ty nie jesteś tym, kim się wydajesz?
– O, jestem dokładnie tym – przyznał z lekkim śmiechem. – Zarozumiałym Amerykaninem z Palo Alto, który zbyt dużo pracuje i ma zbyt mało kontaktu z czymkolwiek prawdziwym. Ale ty... ty jesteś intrygująca. Masz w sobie spokój, który w moim świecie nie istnieje. Oparł się nieco wygodniej na krześle, patrząc na nią ponad kieliszkiem. Blask świec tańczył na jej twarzy, wydobywając z niej coś łagodnego, ale nieuchwytnego.
– Naprawdę, nie przypuszczałem, że spotkam kogoś takiego jak ty... tutaj – powiedział cicho, z pewnym zawahaniem, jakby ważył słowa. – Jest w tobie coś, zaskakującego. Nie jesteś też jak typowa podróżniczka.
– A jaka jest typowa podróżniczka?
Patrick roześmiał się pod nosem.
– Chcesz szczerze?
– Tylko szczerze.
Zastanowił się chwilę.
– Jestem już w podróży od kilku miesięcy i większość kobiet, które spotykałem, wyglądała… jakby całkowicie zrezygnowały z luster. Pryszczate, z zaniedbaną cerą, tłuste włosy, owłosione nogi, sandały trekkingowe do wszystkiego. Zero kokieterii. Zero świadomości. Babochłopy wyglądające jak Bob Budowniczy.
Paulina wybuchnęła śmiechem.
– Patrick, przesadzasz.
– Nie przesadzam – zaprotestował natychmiast. – Przysięgam. Mam wrażenie, że istnieje jakiś tajny kodeks backpackerek: im mniej dbasz o siebie, tym bardziej jesteś autentyczna.
– To brzmi jak bardzo amerykańska trauma estetyczna – odparła z rozbawieniem.
– Być może. Ale ty… – zawiesił głos, patrząc na nią uważniej – ty wyglądasz, jakbyś przyszła tu przypadkiem, a jednocześnie dokładnie wiedziała, jak chcesz być widziana.
– A jak chcę być widziana?
– Naturalnie. Ale nie niedbale. Kobieco. Ale bez najmniejszego wysiłku.
Na moment jego spojrzenie zatrzymało się na linii jej ramion, na delikatnym materiale sukienki.
– I to jest zaskakujące – dodał ciszej.
Odstawiła kieliszek.
– Chcesz szczerze?
– Tylko szczerze.
Zastanowił się chwilę.
– Jestem już w podróży od kilku miesięcy i większość kobiet, które spotykałem, wyglądała… jakby całkowicie zrezygnowały z luster. Pryszczate, z zaniedbaną cerą, tłuste włosy, owłosione nogi, sandały trekkingowe do wszystkiego. Zero kokieterii. Zero świadomości. Babochłopy wyglądające jak Bob Budowniczy.
Paulina wybuchnęła śmiechem.
– Patrick, przesadzasz.
– Nie przesadzam – zaprotestował natychmiast. – Przysięgam. Mam wrażenie, że istnieje jakiś tajny kodeks backpackerek: im mniej dbasz o siebie, tym bardziej jesteś autentyczna.
– To brzmi jak bardzo amerykańska trauma estetyczna – odparła z rozbawieniem.
– Być może. Ale ty… – zawiesił głos, patrząc na nią uważniej – ty wyglądasz, jakbyś przyszła tu przypadkiem, a jednocześnie dokładnie wiedziała, jak chcesz być widziana.
– A jak chcę być widziana?
– Naturalnie. Ale nie niedbale. Kobieco. Ale bez najmniejszego wysiłku.
Na moment jego spojrzenie zatrzymało się na linii jej ramion, na delikatnym materiale sukienki.
– I to jest zaskakujące – dodał ciszej.
Odstawiła kieliszek.
– Wiele rzeczy we mnie potrafi zaskoczyć – powiedziała spokojnie. – I bardzo mi z tym dobrze. Lubię zaskakiwać.
Zamilkli na moment. Brzmiało w tym coś głębszego, żadne z nich nie przerywało tej ciszy. Tylko odgłosy dżungli przypominały, że byli gdzieś daleko od codzienności.
– A ty? – zapytała po chwili, nie patrząc na niego, tylko przesuwając palcem po krawędzi kieliszka. – Też uciekasz?
– Może nie uciekam... raczej zawieszam się między jednym życiem a drugim – odparł ostrożnie. – I szukam czegoś prawdziwego.
– Może trzeba przestać szukać. A zacząć czuć – powiedziała, jej głos, choć cichy, brzmiał zaskakująco wyraźnie w tym półmroku.
Spojrzał na nią uważnie, jakby próbował odczytać, co kryło się za tymi słowami.
– Łatwiej powiedzieć niż zrobić. W świecie, który nagradza raczej działanie niż uważność…
– Może dlatego właśnie trzeba znaleźć miejsce, gdzie nikt nie patrzy. I czas, w którym nic nie trzeba udowadniać.
– Myślisz, że Malezja to takie miejsce? – zapytał z lekkim uśmiechem, zerkając na nią z boku.
– Nie – odpowiedziała, sięgając po kieliszek. – To miejsce nie ma znaczenia. Prawdziwa cisza jest wewnątrz. Ale czasem potrzeba tysięcy kilometrów tylko po to, by to zrozumieć.
Milczał. Słuchał uważnie, jego twarz stężała na moment – jakby część z tych słów trafiła prosto w coś, czego sam nie umiał do końca nazwać.
– Wiesz, to trochę dziwne, bo rozmawiamy od kilku godzin, a ja mam wrażenie, jakbym znał cię od dawna. A jednocześnie, zupełnie nic o tobie nie wiem.
Uniosła na niego wzrok. Światło świec drżało na jej twarzy, podkreślając linię policzka i delikatne wgłębienie pod dolną wargą.
– To nie jest zła proporcja. Czasem lepiej wiedzieć mniej.
– Dlaczego?
– Bo wyobraźnia bywa ciekawsza niż fakty.
Uśmiechnęła się lekko. Nie szeroko. Wystarczająco, by poczuł, że właśnie został dopuszczony o pół kroku bliżej.
– A co mam sobie wyobrazić?
Spojrzała na niego uważnie. Zbyt długo. Zbyt bezpośrednio.
– To zależy, jak odważna jest twoja wyobraźnia.
W jej głosie kryła się lekka prowokacja. Odchylił się na krześle, ale tylko po to, by za chwilę znów pochylić się bliżej. Jego łokieć spoczął na stole, dłoń niemal dotknęła jej ręki.
– Ostrzegam – powiedział półgłosem – w Dolinie Krzemowej wyobraźnia bywa bardzo ambitna.
– Ambicja nie zawsze idzie w parze z odwagą – odpowiedziała.
Przesunęła palcem po brzegu kieliszka. Powoli. Jakby nie zdając sobie sprawy, że jego wzrok śledzi ten ruch. Ale on to zauważył. Wszystko zauważał.
Zmienił temat. Zaczął opowiadać o pięciu latach pracy bez ani jednego dnia urlopu. O tym, że jego nazwisko zaczęło coś znaczyć w branży, ale w pewnym momencie przestało znaczyć cokolwiek dla niego samego. Mówił coraz swobodniej, coraz bardziej osobiście. Słuchała uważnie. Nie przerywała. Czasem tylko krótkim pytaniem przesuwała rozmowę o centymetr głębiej.
Wino zniknęło ze stołu. Pojawił się deser. Dżungla za ich plecami brzmiała głośniej, noc zgęstniała.
Patrick stał się bardziej bezpośredni.
– Masz kogoś?
– To pytanie z ciekawości czy z kalkulacji?
– Z zainteresowania.
– Zainteresowanie bywa chwilowe.
– A twoje?
Przesunęła wzrok z jego oczu na usta, potem z powrotem.
– Moje bywa bardzo selektywne.
Poczuł dreszcz. Z każdą minutą było w nim coraz więcej napięcia. Ona kokietowała – spojrzeniem, krótkim dotknięciem, sposobem, w jaki odgarniała włosy z czoła. Równocześnie trzymała dystans. Nigdy nie nachylała się pierwsza. Nigdy nie skracała przestrzeni. To on skracał, a przynajmniej próbował. I właśnie to go przyciągało. Patrzył na nią coraz uważniej. Nie jak mężczyzna, który chce po prostu zdobyć kobietę. Raczej jak ktoś, kto próbuje zrozumieć, dlaczego ona aż tak na niego działa.
Jej twarz była niemal idealna w proporcjach – delikatne rysy, lekko zarysowane kości policzkowe, jasna, gładka skóra bez śladu zmęczenia czy ciężkiego makijażu. W świetle świec wyglądała jakby była podświetlona od środka. Kiedy się uśmiechała, w kącikach ust pojawiała się ledwie widoczna linia, która czyniła ten uśmiech bardziej ludzki, mniej niedostępny. Jego wzrok zsunął się niżej. Na jej ramionach widział lekko zarysowane mięśnie – sprężyste, świadczące o ruchu, o ciele, które jest sprawne i wysportowane. Nie była krucha. Była delikatna, ale jednocześnie silna. Jej dłonie były smukłe, zadbane, palce długie, paznokcie wypielęgnowane, pokryte bezbarwnym lakierem. Kiedy przesuwała nimi po nóżce kieliszka, robiła to z uwagą, niemal zmysłową koncentracją. Pod stołem dostrzegł jej stopy w prostych klapkach. Zadbane, gładkie, o jasnej skórze, która w tym klimacie nabrała subtelnego odcienia złota. Palce ułożone swobodnie, jakby nie była świadoma, że on na nie patrzy.Próbował skupić się na rozmowie, ale jego wzrok co jakiś czas wracał na dół. Paulina wysunęła stopę z klapka niemal niepostrzeżenie. Ruch był powolny, jakby mimowolny. Cienki pasek opadł lekko, dotknęła chłodnej podłogi tarasu. Przez chwilę przesunęła ją wzdłuż własnej łydki, delikatnie, jakby poprawiała pozycję. Potem znów wróciła do poprzedniego ułożenia. Nie patrzyła na niego. Mówiła coś o rzece, o wilgoci powietrza, o tym, że noc w dżungli jest głośniejsza, niż można się spodziewać. A on zastanawiał się, czy to przypadek. Czy to zupełnie nieświadomy gest kobiety, która po prostu porusza stopą, bo tak jej wygodnie. Czy może jednak prowokacja. Czy to uwodzenie. Test?Widział, jak jej skóra w świetle świec nabiera miękkiego połysku. Jak mięśnie łydki napinają się minimalnie przy każdym ruchu. Wszystko było spokojne, niespieszne. Bez ostentacji. Gdy stopa wsunęła się z powrotem w klapek, odetchnął nieco głębiej, niż zamierzał.
Ona wciąż mówiła. Nie przyspieszyła. Nie zmieniła tonu. Nie spojrzała w dół. I to było najbardziej niepokojące. Bo jeśli robiła to świadomie — była bezbłędna. A jeśli nieświadomie — była jeszcze bardziej niebezpieczna. Poczuł, że napięcie w nim nie ma już nic wspólnego z winem. I że ta kolacja przestała być zwykłym flirtowaniem. Stała się grą, w której nie znał zasad. Zdał sobie sprawę, że od kilku minut nie słucha już własnych słów. Patrzy na nią. Na linię szyi. Na sposób, w jaki oddycha. Na to, jak ciepłe powietrze porusza kosmykiem włosów przy jej policzku. Chciał ją dotknąć. Nie gwałtownie. Nie zachłannie. Sprawdzić tylko czy jest tak realna, jak się wydaje. I jednocześnie wiedział, że jeśli spróbuje zbyt wcześnie, straci wszystko.
Rozmowa powoli zaczęła tracić intensywność, choć napięcie wcale nie malało. Świece dopalały się, a powietrze stało się cięższe, wilgotniejsze, jakby noc gęstniała razem z ich spojrzeniami. Paulina oparła się wygodniej na krześle i przez chwilę milczała, patrząc w ciemność ponad jego ramieniem. W oddali coś zaszeleściło wśród palm. Ktoś się roześmiał przy innym stoliku. Wciąż na nią patrzył. Czuła to.
Odwróciła wzrok powoli, jakby dopiero teraz wracała z własnych myśli.
– Jutro musimy wcześnie wstać – powiedziała cicho, bardziej do siebie niż do niego.
Przesunęła dłonią po stole, i podniosła się z krzesła. Materiał sukienki opadł miękko wzdłuż jej nóg.
– Powinnam już wracać.
Wstał niemal natychmiast, jakby obawiał się, że jeśli zawaha się choć sekundę, straci coś nieuchwytnego.
– Odprowadzę cię.
– Jutro musimy wcześnie wstać – powiedziała cicho, bardziej do siebie niż do niego.
Przesunęła dłonią po stole, i podniosła się z krzesła. Materiał sukienki opadł miękko wzdłuż jej nóg.
– Powinnam już wracać.
Wstał niemal natychmiast, jakby obawiał się, że jeśli zawaha się choć sekundę, straci coś nieuchwytnego.
– Odprowadzę cię.
Szli wolno oświetloną ścieżką między palmami. Światło z hotelu było przytłumione, powietrze ciężkie od wilgoci. Czuł, że jeśli teraz nie spróbuje, moment przeminie.
Zatrzymali się przy wejściu do jej bungalowu.
– Paulina… – zaczął.
Patrzyła na niego w milczeniu. Blisko. Wystarczająco blisko, by mógł dostrzec drobne piegi od słońca, na jej ramionach i nosie.
Zrobił pół kroku do przodu.
– Dziękuję za wieczór. Był naprawdę przyjemny – powiedział.
Przez sekundę miał wrażenie, że się przysunie. Że pozwoli. Nie pozwoliła. Zamiast tego dotknęła lekko jego dłoni. Uśmiechnęła się – nie chłodno, nie ironicznie. Ciepło.
– Dobranoc.
Odwróciła się i weszła do środka. Drzwi zamknęły się. Został na zewnątrz, z poczuciem, że zrobił wszystko. Był czarujący. Uważny. Śmiały. Prawie skuteczny. A jednak, to ona zakończyła tę kolację dokładnie wtedy, kiedy chciała. I dokładnie na swoich warunkach. Niedosyt był niemal fizyczny, ale wiedział, że jutro spróbuje znowu.
Zatrzymali się przy wejściu do jej bungalowu.
– Paulina… – zaczął.
Patrzyła na niego w milczeniu. Blisko. Wystarczająco blisko, by mógł dostrzec drobne piegi od słońca, na jej ramionach i nosie.
Zrobił pół kroku do przodu.
– Dziękuję za wieczór. Był naprawdę przyjemny – powiedział.
Przez sekundę miał wrażenie, że się przysunie. Że pozwoli. Nie pozwoliła. Zamiast tego dotknęła lekko jego dłoni. Uśmiechnęła się – nie chłodno, nie ironicznie. Ciepło.
– Dobranoc.
Odwróciła się i weszła do środka. Drzwi zamknęły się. Został na zewnątrz, z poczuciem, że zrobił wszystko. Był czarujący. Uważny. Śmiały. Prawie skuteczny. A jednak, to ona zakończyła tę kolację dokładnie wtedy, kiedy chciała. I dokładnie na swoich warunkach. Niedosyt był niemal fizyczny, ale wiedział, że jutro spróbuje znowu.
---
Poranek był jasny, wilgotny, powietrze pachniało mokrą ziemią i liśćmi. Taras restauracji wychodził wprost na zieloną ścianę dżungli, nad którą unosiła się cienka mgła. Paulina siedziała już przy stoliku. Przed nią stała czarna kawa i talerz z owocami. Sięgała właśnie po kawałek papai – miękkiej, pomarańczowej, lśniącej w porannym świetle – i kroiła ją spokojnie na mniejsze części.
Była ubrana praktycznie, ale wciąż z klasą. Jasne, dopasowane spodnie podkreślały linię jej nóg. Cienka koszula z długim rękawem, w kolorze złamanej bieli, chroniła przed słońcem, rękawy miała podwinięte do przedramion. Włosy związała nisko i schowała pod jasną czapką z daszkiem. Na nogach lekkie, beżowe buty trekingowe.
Patrick zatrzymał się na moment, zanim podszedł. Wieczorem była miękka, eteryczna. Teraz sprawiała wrażenie bardziej skupionej. I to podobało mu się równie mocno.
– Dzień dobry – powiedziała spokojnie, unosząc wzrok. – Jak spałeś?
Usiadł naprzeciwko, zamawiając kawę.
– Kiepsko sypiam, kiedy jestem sam.
– To dziwne. Nie było w pobliżu żadnej owłosionej podróżniczki z tłustymi włosami?
– Niestety nie. Były tylko te z idealnie gładkimi nogami. Jedna wczoraj dała mi kosza.
– To musi być dla ciebie nowe doświadczenie?
– Niezwykle.
– Musiała być strasznie nieczuła, ale nie poddawaj się tak łatwo – powiedziała lekko.
– To znaczy, że powinienem spróbować jeszcze raz?
– To znaczy, że nie wszystko da się wynegocjować jednym uśmiechem i kilkoma spojrzeniami.
– A może po prostu była uparta.
– Albo rozsądna – odpowiedziała sięgając po kawę. – Upór i rozsądek często idą w parze.
Patrick oparł łokcie o stół. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Napięcie było lżejsze niż wieczorem, ale bardziej świadome. W oddali ktoś z obsługi poinformował o łodzi czekającej przy przystani..
– Dzień dobry – powiedziała spokojnie, unosząc wzrok. – Jak spałeś?
Usiadł naprzeciwko, zamawiając kawę.
– Kiepsko sypiam, kiedy jestem sam.
– To dziwne. Nie było w pobliżu żadnej owłosionej podróżniczki z tłustymi włosami?
– Niestety nie. Były tylko te z idealnie gładkimi nogami. Jedna wczoraj dała mi kosza.
– To musi być dla ciebie nowe doświadczenie?
– Niezwykle.
– Musiała być strasznie nieczuła, ale nie poddawaj się tak łatwo – powiedziała lekko.
– To znaczy, że powinienem spróbować jeszcze raz?
– To znaczy, że nie wszystko da się wynegocjować jednym uśmiechem i kilkoma spojrzeniami.
– A może po prostu była uparta.
– Albo rozsądna – odpowiedziała sięgając po kawę. – Upór i rozsądek często idą w parze.
Patrick oparł łokcie o stół. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Napięcie było lżejsze niż wieczorem, ale bardziej świadome. W oddali ktoś z obsługi poinformował o łodzi czekającej przy przystani..
Przystań była wąska i drewniana, lekko wilgotna po nocnej rosie. Brązowa woda rzeki płynęła powoli, ciężko, odbijając matowe światło poranka. Przy pomoście czekała długa łódź z wysokim, płóciennym daszkiem chroniącym przed słońcem. Silnik zaburtowy mruczał cicho, gotowy do drogi.
Patrick wszedł pierwszy, sprawdzając stabilność desek, potem odwrócił się i wyciągnął rękę.
– Uważaj.
Podała mu dłoń. Jej palce były chłodne. Przez sekundę zatrzymał ją dłużej, niż wymagała tego równowaga łodzi. Potem puścił.
W środku siedziało już kilkoro turystów. Para Japończyków z aparatami zawieszonymi na szyjach, skupieni i niemal bezgłośni. Starsze małżeństwo z Europy – być może Szwedzi albo Duńczycy – w jasnych kapeluszach z szerokim rondem. Młody Francuz z teleobiektywem, który wyglądał jakby traktował ten rejs jak misję przyrodniczą.
Paulina usiadła przy burcie, Patrick obok niej. Przestrzeń była wąska. Ich kolana niemal się stykały.
Silnik zawył cicho i łódź ruszyła, odpychając się od pomostu miękkim szarpnięciem. Woda rozchodziła się szeroką smugą za rufą.
Rzeka zwężała się i rozszerzała, meandrując między gęstą ścianą zieleni. Dżungla rosła niemal prosto z wody – splątane korzenie, niskie gałęzie, liście wielkości parasoli. Powietrze było wilgotne, ciężkie, pełne zapachu ziemi i rozkładających się liści.
Pierwsze zwierzę zobaczyli po kilkunastu minutach. Nosacz siedział sobie wysoko na gałęzi, z charakterystycznym, z daleka widocznym wielkim nosem i spokojnym, niemal melancholijnym spojrzeniem. Łódź zwolniła. Aparaty zaczęły cicho klikać.
Paulina pochyliła się lekko, żeby lepiej zobaczyć. Jej ramię musnęło ramię Patricka. Nie odsunęła się od razu.
Potem pojawiły się makaki – szybkie, nerwowe, przeskakujące między gałęziami. Przewodnik wskazał palcem coś dalej. Na przeciwległym brzegu, w cieniu drzew, poruszało się stado karłowatych słoni. Małe sylwetki wśród zieleni, niemal nierzeczywiste. Łódź znów zwolniła. Wszyscy zamarli w ciszy.
Patrick pochylił się bliżej Pauliny, żeby coś powiedzieć. Jego oddech musnął jej policzek.
– Niesamowite są – szepnął.
Skinęła głową. Ich dłonie leżały na ławce obok siebie. Gdy łódź lekko zakołysała się na fali, jej palce instynktownie zacisnęły się na drewnie. Jego dłoń znalazła się tuż obok, dotknęli się. Nie cofnęła ręki.
Kilka kilometrów dalej silnik wyłączono całkowicie. Łódź dryfowała. Nad wodą przeleciał jakiś błękitny ptak. W oddali, wysoko w koronach drzew, dostrzegli orangutana – rudą sylwetkę powoli przemieszczającą się między gałęziami.
Paulina uniosła aparat. Patrick, chcąc jej pomóc ustawić kadr, objął ją lekko w pasie, by ustabilizować pozycję na kołyszącej się łodzi. Dłoń spoczęła na materiale koszuli, wyczuł pod nią sprężystość ciała. Przez sekundę oboje skupiali się na zdjęciu. Zbyt długą sekundę. Kiedy łódź ruszyła dalej, nie odsunęli się natychmiast. Rzeka płynęła szeroko i spokojnie. Słońce zaczynało podnosić się wyżej, światło stawało się ostrzejsze, złote. Ich ramiona stykały się teraz niemal bez przerwy a Sungai Kinabatangan niosła ich coraz głębiej, w zieloną ciszę. I z każdą minutą dystans między nimi stawał się coraz trudniejszy do utrzymania.
W południe łódź przybiła do wąskiego, błotnistego brzegu, gdzie między drzewami przygotowano prowizoryczne miejsce odpoczynku. Kilka drewnianych stołów pod rozpiętym brezentem, termosy z herbatą, metalowe pojemniki z jedzeniem. Powietrze było ciężkie, słońce stało już wysoko, dżungla pulsowała wszystkimi odcieniami zieleni.
Posiłek był prosty – grillowana ryba zawinięta w liść bananowca, ryż z kolendrą, kawałki mango i ananasa, do tego zimna woda z limonką. Siedzieli obok siebie na wąskiej ławce. Paulina zdjęła czapkę, włosy opadły jej na ramiona. Słońce podkreślało delikatny odcień jej skóry.
– Smakuje lepiej niż hotelowy bufet – zauważył Patrick.
– Bo tutaj nie ma pośpiechu – odpowiedziała, rozrywając kawałek ryby palcami. .
Uśmiechnął się. Obserwował ją, jak je – spokojnie, bez nerwowych ruchów, bez telefonu w dłoni. W pewnym momencie podał jej serwetkę, ich palce znowu zetknęły się na krótko.
Po posiłku wrócili na łódź. Popołudniowe światło było ostrzejsze, zwierząt było mniej, rzeka stała się spokojniejsza. Zatrzymali się jeszcze raz przy zaroślach, gdzie przewodnik wskazał krokodyla sunącego tuż pod powierzchnią wody. Później był już tylko rytmiczny warkot silnika i długie, powolne odcinki brązowej tafli.
Do hotelu dotarli późnym popołudniem. Słońce jeszcze nie zachodziło, ale niebo zaczęło już przybierać odcień przygaszonego różu i pomarańczu. Wysiedli zmęczeni, rozgrzani, pachnący słońcem i wodą.
– Spotkamy się za godzinę na kolacji? – zaproponował Patrick.
– Za godzinę – skinęła głową.
Rozeszli się do swoich domków.
Kiedy zeszła, wyglądała zupełnie inaczej niż rano. Miała na sobie sukienkę w odcieniu głębokiego granatu, sięgającą tuż za kolano. Lekki materiał miękko opływał ją, podkreślając linię talii i bioder, ale nie odsłaniając zbyt wiele. Włosy znowu rozpuściła, pozwalając im swobodnie opaść na plecy. Makijaż był delikatny – podkreślone oczy, odrobina koloru na ustach. Na nogach miała te same proste klapki co wczoraj, jakby celowo łączyła elegancję z niedbałą swobodą.
Czekał przy stoliku. Kiedy ją zobaczył, wstał bezwiednie.
– Dzień dobry, drugi raz – powiedział z uśmiechem.
– Jeszcze ci się nie znudziłam? – zapytała lekko.
– Wręcz przeciwnie.
Usiedli naprzeciwko siebie. Taras tonął w półmroku, świece znów zapłonęły w szklanych lampionach. Wieczór był cięższy niż poprzedni. Powietrze stało w miejscu, jakby dżungla wstrzymała oddech. Wilgoć osiadała na skórze cienką warstwą, lepiącą, trudną do zignorowania. Zdjęła na moment włosy z karku, odsłaniając szyję. Materiał granatowej sukienki przylegał delikatnie do ciała. Patrick zauważył drobny połysk na jej skórze.
– Zaraz będzie padać – powiedział, zerkając w stronę drzew.
W oddali niebo przybrało ciemniejszy odcień. Gdzieś głęboko w dżungli rozległ się niski pomruk burzy.
Pierwsze krople spadały pojedynczo. Duże, ciężkie, rozbijające się o drewniany dach tarasu. Potem kolejne. I nagle deszcz ruszył gwałtownie – tropikalny, intensywny, jakby ktoś przeciął niewidzialną tamę. Woda zaczęła spływać po krawędzi dachu grubymi strużkami. Krople uderzały o liście palm, o drewniane podłogi, o balustrady. Dźwięk był równy, gęsty, niemal hipnotyczny. Goście przy sąsiednich stolikach przysunęli się bliżej środka. Obsługa zaczęła zasuwać płócienne rolety chroniące przed zacinającym deszczem. Paulina spojrzała w stronę kurtyny wody opadającej tuż za balustradą. Świat dookoła zniknął. Byli jakby zamknięci w ciepłej, wilgotnej bańce.
Pochylił się bliżej, żeby jego głos przebił się przez szum.
– Idealny moment, żeby nie wychodzić nigdzie przez kilka godzin.
Uśmiechnęła się. Deszcz bębnił coraz mocniej. Krople ściekały po drewnianych belkach, spływały cienkimi strużkami tuż obok ich stolika. Powietrze stało się jeszcze cięższe, nasycone zapachem mokrej ziemi i liści. Chcąc uniknąć wody pryskającej spod dachu, przesiedli się na stojącą w głębi kanapę i odruchowo przesunęli bliżej siebie.
Spojrzał na nią. W półmroku, przy świetle świec i błyskach odległej burzy, jej twarz wydawała się jeszcze bardziej miękka. Jedna kropla, która odbiła się od dachu, spadła na jej przedramię. Ślad wody przesunął się w dół, znikając pod materiałem sukienki. Nie odrywał wzroku. Burza przybierała na sile, ale w tej chwili nie mieli dokąd się spieszyć. Rzeka była daleko. Dżungla za kurtyną deszczu. Został tylko dźwięk spadającej wody i ciepło dwóch ciał, siedzących zbyt blisko, by uznać to za przypadek.
Deszcz nie ustępował. Bębnił w dach coraz gęściej, wypełniał przestrzeń jednostajnym, kojącym szumem. Świat poza tarasem zniknął za ścianą wody, jakby ktoś odciął ich od reszty hotelu. Przez chwilę siedzieli w milczeniu, słuchając tej tropikalnej orkiestry, rozmowa zaczynała rozwijać się.
Poprosił aby powiedziała coś o sobie, coś ciekawego, coś czego nie mógłby się spodziewać po niej. Powiedziała mu o zespole metalowym, w którym grała na basie — o małych klubach, przesterowanych wzmacniaczach i drżeniu podłogi pod stopami. O tym, że bas nie musi być na pierwszym planie, żeby trzymać wszystko w ryzach. Potem o treningach lekkoatletycznych — o biegach, o powtarzalności ruchu, o dyscyplinie, która uczyła ją wytrzymałości i ciszy w głowie. Wspomniała o stypendium, które pozwoliło jej wyjechać do Niemiec. O decyzji wywracającej jej życie do góry nogami.
Słuchał uważnie, coraz bardziej zaintrygowany tym połączeniem siły i delikatności. W odpowiedzi zaczął mówić o Kalifornii. O dzieciństwie, które nie było tak beztroskie, jak sugerowały pocztówki. O ojczymie, który zawsze miał wobec niego oczekiwania, wyższe niż to, co wydawało się osiągalne. O futbolu amerykańskim, który dawał mu poczucie przynależności i twardości, ale nie uwalniał od presji. O pierwszych linijkach kodu pisanych nocami w akademiku. O garażu wynajętym z kolegą, gdzie przy pizzy i zimnej kawie tworzyli aplikację do bezpośrednich mikropłatności między twórcami a odbiorcami treści — system, który pozwalał artystom otrzymywać drobne wpłaty bez pośredników i prowizji. O tym, jak projekt rósł szybciej, niż byli gotowi, aż w końcu Google zdecydowało się go przejąć. Pięć lat intensywnej pracy zamieniło się w niezależność finansową, która paradoksalnie przyniosła też pustkę.
W trakcie tej rozmowy napięcie między nimi nie znikało — zmieniało tylko formę. Paulina wysunęła stopę z klapka, jakby szukała wygodniejszej pozycji. Jej palce musnęły jego łydkę. Na początku wyglądało to jak przypadek. Nie przerwali rozmowy. Po chwili jej stopa przesunęła się ponownie, tym razem wolniej, z większą świadomością. Dotknęła materiału jego spodni, potem wsunęła się na chwilę pod nogawkę, muskając skórę. Kontynuował opowieść o negocjacjach z prawnikami i pierwszym milionie użytkowników, choć oddech miał już odrobinę głębszy. Teraz stopa przesuwała się wyżej po powierzchni spodni, jakby badała granice. W końcu zatrzymała się na kolanie. Nie przerywając zdania, położył dłoń na jej kostce. Ujął ją lekko, jakby to był naturalny gest, który nie wymaga komentarza. Kciuk poruszył się powoli po gładkiej skórze. Rozmowa trwała dalej — o ambicji, o wolności, o cenie sukcesu — ale obok toczyła się inna gra.
Poprosił aby powiedziała coś o sobie, coś ciekawego, coś czego nie mógłby się spodziewać po niej. Powiedziała mu o zespole metalowym, w którym grała na basie — o małych klubach, przesterowanych wzmacniaczach i drżeniu podłogi pod stopami. O tym, że bas nie musi być na pierwszym planie, żeby trzymać wszystko w ryzach. Potem o treningach lekkoatletycznych — o biegach, o powtarzalności ruchu, o dyscyplinie, która uczyła ją wytrzymałości i ciszy w głowie. Wspomniała o stypendium, które pozwoliło jej wyjechać do Niemiec. O decyzji wywracającej jej życie do góry nogami.
Słuchał uważnie, coraz bardziej zaintrygowany tym połączeniem siły i delikatności. W odpowiedzi zaczął mówić o Kalifornii. O dzieciństwie, które nie było tak beztroskie, jak sugerowały pocztówki. O ojczymie, który zawsze miał wobec niego oczekiwania, wyższe niż to, co wydawało się osiągalne. O futbolu amerykańskim, który dawał mu poczucie przynależności i twardości, ale nie uwalniał od presji. O pierwszych linijkach kodu pisanych nocami w akademiku. O garażu wynajętym z kolegą, gdzie przy pizzy i zimnej kawie tworzyli aplikację do bezpośrednich mikropłatności między twórcami a odbiorcami treści — system, który pozwalał artystom otrzymywać drobne wpłaty bez pośredników i prowizji. O tym, jak projekt rósł szybciej, niż byli gotowi, aż w końcu Google zdecydowało się go przejąć. Pięć lat intensywnej pracy zamieniło się w niezależność finansową, która paradoksalnie przyniosła też pustkę.
W trakcie tej rozmowy napięcie między nimi nie znikało — zmieniało tylko formę. Paulina wysunęła stopę z klapka, jakby szukała wygodniejszej pozycji. Jej palce musnęły jego łydkę. Na początku wyglądało to jak przypadek. Nie przerwali rozmowy. Po chwili jej stopa przesunęła się ponownie, tym razem wolniej, z większą świadomością. Dotknęła materiału jego spodni, potem wsunęła się na chwilę pod nogawkę, muskając skórę. Kontynuował opowieść o negocjacjach z prawnikami i pierwszym milionie użytkowników, choć oddech miał już odrobinę głębszy. Teraz stopa przesuwała się wyżej po powierzchni spodni, jakby badała granice. W końcu zatrzymała się na kolanie. Nie przerywając zdania, położył dłoń na jej kostce. Ujął ją lekko, jakby to był naturalny gest, który nie wymaga komentarza. Kciuk poruszył się powoli po gładkiej skórze. Rozmowa trwała dalej — o ambicji, o wolności, o cenie sukcesu — ale obok toczyła się inna gra.
Ulewa zaczęła słabnąć. Deszcz tracił impet, przechodząc w nieregularne uderzenia o dach. Powietrze wciąż było ciężkie, ale cisza wracała między kolejnymi kroplami. Patrick trzymał już obie jej stopy. Jedną dłonią obejmował kostkę, drugą powoli przesuwał po łuku, zataczając kciukiem spokojne kręgi. Robił to naturalnie, jakby to był element rozmowy, nie jej ukryty sens.
Paulina oparła się wygodniej.
– Masz kogoś w Berlinie? – zapytał w końcu.
Spojrzała na niego uważnie.
– Czy to ma dla ciebie znaczenie?
– Ma – odpowiedział bez wahania. – Jeśli miałbym spróbować przekonać cię, żebyś nie kończyła tego wieczoru tutaj.
Jej palce poruszyły się lekko w jego dłoniach.
– A jeśli mam?
Uśmiechnął się, nie przerywając masażu.
– Wtedy będę musiał być jeszcze bardziej przekonujący.
Nachylił się nieco bliżej.
– Nie chodzi o przypadkową noc. Chodzi o to, że rzadko spotykam kobietę, która potrafi być jednocześnie tak spokojna i tak niebezpieczna. I nie chcę, żeby to skończyło się na kolacji w deszczu.
Paulina milczała przez chwilę.
– Patrick, jesteś zbyt przyzwyczajony do tego, że rzeczy się udają.
– Często tak bywa.
– A jeśli tym razem to nie kwestia skuteczności?
Deszcz niemal ustał.
– To może kwestia cierpliwości – odparł ciszej.
Paulina oparła się wygodniej.
– Masz kogoś w Berlinie? – zapytał w końcu.
Spojrzała na niego uważnie.
– Czy to ma dla ciebie znaczenie?
– Ma – odpowiedział bez wahania. – Jeśli miałbym spróbować przekonać cię, żebyś nie kończyła tego wieczoru tutaj.
Jej palce poruszyły się lekko w jego dłoniach.
– A jeśli mam?
Uśmiechnął się, nie przerywając masażu.
– Wtedy będę musiał być jeszcze bardziej przekonujący.
Nachylił się nieco bliżej.
– Nie chodzi o przypadkową noc. Chodzi o to, że rzadko spotykam kobietę, która potrafi być jednocześnie tak spokojna i tak niebezpieczna. I nie chcę, żeby to skończyło się na kolacji w deszczu.
Paulina milczała przez chwilę.
– Patrick, jesteś zbyt przyzwyczajony do tego, że rzeczy się udają.
– Często tak bywa.
– A jeśli tym razem to nie kwestia skuteczności?
Deszcz niemal ustał.
– To może kwestia cierpliwości – odparł ciszej.
Przeciągnęła się lekko w krześle, unosząc ramiona ponad głowę. Materiał sukienki napiął się subtelnie, potem opadł miękko. Zamknęła oczy na ułamek sekundy.
– Twój dotyk mnie relaksuje – powiedziała cicho, niemal mimochodem zmieniając temat.
W jego spojrzeniu pojawiło się coś ciemniejszego.
– To dopiero początek. Mógłbym tak całą noc adorować każdy cal twojego ciała. Bez pośpiechu.
Nie powiedział tego wulgarnie, a Paulina poczuła jak napięcie, które do tej pory kontrolowała, zaczyna powoli przesuwać się w jej stronę. Patrick pochylił się bliżej, jego dłonie przesunęły się wyżej, wciąż ostrożnie.
– Pozwól mi dziś zostać z tobą.
Przez chwilę patrzyła na niego bez słowa. W jej oczach nie było już tylko gry. Było prawdziwe ciepło. I coś jeszcze – ciekawość.
W końcu powoli wysunęła stopy z jego dłoni i wstała.
– Odprowadzisz mnie?
Ścieżka do jej domku była mokra po ulewie. Krople wody spadały z palm na drewniane pomosty, tworząc cichy, nieregularny rytm. Szli wolno, blisko siebie. Nie próbował jej dotykać. Zatrzymali się przed drzwiami. Światło z wnętrza padało ciepłą smugą na wilgotne deski. Paulina odwróciła się w jego stronę. Oczy miały w sobie napięcie, które trudno było pomylić z uprzejmością.
– Pocałujesz mnie na dobranoc? – zapytała lekko, jakby to było zupełnie zwyczajne pytanie.Nachylił się powoli. Chciał być ostrożny, dać jej przestrzeń.
W chwili, gdy ich usta miały się zetknąć, Paulina chwyciła go za koszulę i przyciągnęła bliżej. Pocałunek był głęboki, namiętny, pełen napięcia, które zbierało się w nich przez cały dzień. Jego dłonie odnalazły jej talię, jej palce wsunęły się w jego włosy. Drzwi zamknęły się za nimi niemal bezgłośnie. Materiał sukienki zsunął się i opadł na podłogę. Stała przed nim bez najmniejszego cienia wstydu. Jej ciało było wysportowane, smukłe, z delikatnie zarysowanymi mięśniami ramion i brzucha.
Patrzył na nią z podziwem, niemal z niedowierzaniem. Zaczął rozpinać koszulę, nie odrywając od niej wzroku. Podeszła bliżej i położyła dłoń na jego nadgarstku, zatrzymując ruch. Spojrzała na niego spod rzęs, uważnie, bez uśmiechu.
– Patrick… obiecasz mi, że będziesz bardzo delikatny?
Nie odpowiedział. Uśmiechnął się tylko — powoli, pewnie.
Wnętrze domku było ciepłe, pachniało drewnem i wilgotnym powietrzem po burzy. Za oknem wciąż słychać było pojedyncze krople spadające z liści. Byli tylko oni – na moment wyrwani z codzienności. Długo nie była z żadnym mężczyzną. Zbyt długo. Wszystko w niej było napięte, gotowe, spragnione. Patrick był delikatny tak jak chciała. Nie rzucił się na nią. Podszedł powoli, jakby miał przed sobą coś cennego, co wymaga cierpliwości. Dłonie przesunęły się po jej barkach, potem w dół, po linii pleców. Dotykał tak, jakby chciał zapamiętać każdy fragment ciała. Usta sunęły wolno po szyi, po obojczykach, zatrzymując się tam, gdzie oddech przyspieszał. Czuła, jak napięcie narasta w niej falami, jak ciało reaguje szybciej, niż myśli. Każde muśnięcie było celowe, zatrzymane tuż przed granicą, której przekroczenia pragnęła. Nie spieszył się. Dłonie i usta wędrowały, badały, wracały. Przesuwały się po biodrach, po brzuchu, zatrzymywały w miejscach najbardziej wrażliwych, by za chwilę znów się cofnąć. Budował w niej głód, który narastał z każdą sekundą. Zacisnęła palce na jego ramionach, przyciągając go bliżej i wbijając paznokcie. Jej oddech był coraz płytszy, ciało napięte, gotowe. Ale on wciąż trzymał ją na tej cienkiej linii — między spełnieniem a oczekiwaniem.
– Patrick… – wyszeptała, nie kończąc zdania.
Uśmiechnął się tylko i znów ją pocałował, głęboko, wolno, jakby miał nieskończoność czasu. Czuła, jak pragnienie staje się niemal bolesne. Jak każdy centymetr skóry domaga się więcej. A on nadal kontrolował tempo, prowadził ją, zatrzymywał tuż przed granicą. I właśnie ta zwłoka sprawiała, że chciała go jeszcze bardziej. Do szaleństwa. Napięcie, które budował w niej przez długie minuty, w końcu znalazło ujście. Wszystko wydarzyło się szybciej, niż się spodziewała. Jakby ciało czekało dokładnie na moment, kiedy w nią wejdzie. Był duży, twardy i ciepły. Poczuła jakby coś ją rozrywało od środka, jakby każdy wcześniejszy dotyk przygotowywał ją na coś, co miało eksplodować niemal natychmiast. Nie było w tym już ani subtelności, ani kontroli. Było czyste, gwałtowne spełnienie, fala rozkoszy, która przeszła przez nią niemal bez ostrzeżenia, odbierając na chwilę oddech i myśli.
Patrick poczuł to w sposobie, w jaki nagle zacisnęła na nim paznokcie, w napięciu, które przeszło przez jej ciało jak prąd, krzyku który rozdarł ciszę. Przez sekundę był zaskoczony intensywnością jej reakcji.
Kiedy opadła na poduszkę, oddychając szybciej, spojrzała na niego z czymś, czego wcześniej w jej oczach nie widział. Przytuliła się do niego mocno, jakby chciała zatrzymać jeszcze w sobie echo tamtej chwili. Potem uniosła głowę i zaczęła go całować – inaczej niż wcześniej. Teraz to ona prowadziła. Jej pocałunki były wolniejsze, bardziej uważne. Sunęły w dół po jego szyi, po obojczyku, zatrzymywały się na chwilę przy skórze, jakby zapamiętywała jej smak. Jej palce przesuwały się po jego ramionach, delikatnie drapiąc, zostawiając na chwilę ślad ciepła.
Na lewym ramieniu miał tatuaż – geometryczną kompozycję, czarne linie splatające się w coś pomiędzy kompasem a abstrakcyjnym symbolem kierunku. Na klatce piersiowej, bliżej serca, widniał subtelny napis w cienkim, eleganckim kroju pisma. Na brzuchu – bardziej surowy wzór, przypominający fragment technicznego szkicu, jakby echo jego świata skomplikowanych kodów. Przesunęła palcami po linii tuszu, jakby chciała odczytać historię zapisaną pod skórą. Potem lekko popchnęła go na plecy.
Usiadła na nim. W półmroku zobaczył jej twarz – piękną, rozgrzaną, z burzą potarganych blond włosów opadających na ramiona. Położył dłonie na jej piersiach, odruchowo, ale ona natychmiast zatrzymała jego nadgarstki i odsunęła je na bok. Spojrzała na niego z góry, lekko pochylona, włosy opadły jak zasłona wokół ich twarzy. Nachyliła się i wyszeptała mu do ucha:
Usiadła na nim. W półmroku zobaczył jej twarz – piękną, rozgrzaną, z burzą potarganych blond włosów opadających na ramiona. Położył dłonie na jej piersiach, odruchowo, ale ona natychmiast zatrzymała jego nadgarstki i odsunęła je na bok. Spojrzała na niego z góry, lekko pochylona, włosy opadły jak zasłona wokół ich twarzy. Nachyliła się i wyszeptała mu do ucha:
– God… no man has ever fucked me like that before. Now I’ll show you how a girl from Sopot fucks.
Prawie stracił oddech, gdy przejęła inicjatywę. Jej ruchy były pewne, świadome, rytmiczne – jakby od początku dokładnie wiedziała, dokąd chce go doprowadzić. To ona ustalała tempo, przyspieszała i zwalniała, zatrzymywała się na granicy, obserwując jego reakcję. Kiedy czuła, że jest już blisko, unosiła się minimalnie, odbierając mu na moment to, czego najbardziej pragnął. Patrzyła na niego, z mieszaniną czułości i wyzwania. Potem wracała powoli, z precyzją, która była niemal okrutna. Patrick przestał próbować kontrolować cokolwiek. Oddał się jej rytmowi. Napięcie narastało między nimi jak wcześniej deszcz – najpierw równomiernie, potem gwałtownie. Ich oddechy zsynchronizowały się, dłonie zacisnęły mocniej. Świat poza łóżkiem przestał istnieć. Doszli jednocześnie. Opadła na niego bez sił, z twarzą ukrytą przy jego szyi. Objął ją mocno. Zapytał jeszcze, co to jest ten Sopot? Nie odpowiedziała.
Chwilę później przyszedł sen. Spokojny, głęboki, potrzebny.
A potem poranek, który pachniał świeżością dżungli.
A potem poranek, który pachniał świeżością dżungli.
---
Niewielki domek otulony był zielenią, która jeszcze spała pod ciężarem porannej mgły. Przez drewniane żaluzje wdzierało się delikatne, złote światło – najpierw oświetliło nogi łóżka, potem powoli wspinało się wyżej, dotykając spokojnych, splecionych sylwetek. Patrick leżał nieruchomo, przez chwilę, wpatrując się w dziewczynę, która spała tuż obok – z ramieniem wysuniętym na zewnątrz i jasnymi włosami rozrzuconymi na lnianej poduszce. Jej spokojny oddech układał się w rytm poranka – niespieszny, równy, naturalny. Delikatnie uniósł dłoń i pogładził jej policzek. Skóra była ciepła i miękka, jakby sama w sobie stanowiła obietnicę bliskości. Dotyk przesunął się ku ramieniu, potem niżej, zatrzymując się przez chwilę na linii żeber, jakby nie chciał zbudzić jej zbyt szybko. Drgnęła lekko, ale nie otworzyła oczu. Na jej ustach zagościł uśmiech.– Mmm... – mruknęła cicho, przeciągając się leniwie jak kotka. – Nie przestawaj.Uśmiechnął się i nachylił nad nią, muskając ustami brzuch. Dłonie błądziły powoli, bez pośpiechu, ucząc się jakby od nowa jej ciała. Poruszyła się, przysuwając bliżej i otwierając oczy tylko na chwilę – spojrzała na niego z czułością i z pewnym rodzajem zaufania, które nie wymagało słów.Pochylił się nad nią jeszcze niżej, czując pod dłońmi, jak ciało staje się coraz cieplejsze, bardziej podatne, jak napięcie i rozluźnienie przechodzą przez nią w nierównych falach. Uniosła lekko biodra, nie otwierając oczu. Jej oddech przyspieszył, stał się cięższy, głębszy. Dłoń odnalazła jego ramię i zacisnęła się mocniej, jakby chciała zatrzymać tę chwilę, nie pozwolić jej zniknąć.Drgnęła, kiedy usta i język odnalazły najwrażliwsze miejsce. Poruszał się spokojnie, rytmicznie, z wyczuciem kogoś, kto niemal instynktownie uczy się jej reakcji. Odpowiadała ruchem, coraz śmielszym, aż w końcu całe jej ciało napięło się nagle – krótko, intensywnie, bez słów. Przez kilka sekund drżała w jego ramionach, potem opadła bez sił, oddychając nierówno. Uśmiech pojawił się sam – łagodny, prawdziwy. Sięgnęła dłonią ku jego twarzy, przesuwając opuszkami palców po linii szczęki.– Podobają mi się takie poranki – wyszeptała. Przyciągnął ją do siebie. Milczeli chwilę, wsłuchując się w szum liści i odległe odgłosy budzącej się dżungli. Światło dnia zaczynało powoli wpełzać przez zasłony. Po chwil uniósł się nad nią i spojrzał uważnie.– Masz niesamowite ciało – powiedział cicho. – Sposób, w jaki się poruszasz. Jak reagujesz. Jak jesteś silna i delikatna jednocześnie. Nie mogę przestać na ciebie patrzeć i zachwycać się tobą. Nie było w tym przesady ani taniej adoracji. Mówił to jak coś oczywistego. Uśmiechnęła się, przesuwając dłonią po jego torsie.– Muszę obejrzeć sobie jeszcze raz twoje tatuaże – powiedziała lekko. – W nocy widziałam tylko zarys.Usiadła na nim, pozwalając, by poranne światło przesunęło się po jego skórze. Palcami obrysowała geometryczny wzór na ramieniu, potem cienki napis na klatce piersiowej. Pochyliła się, składając krótkie, miękkie pocałunki wzdłuż linii tuszu. Jego dłonie znów odnalazły jej biodra. Nie potrzebowali wielu słów. Tym razem było mniej gwałtownie, bardziej świadomie, wolniej, głębiej. Gdy wszystko ucichło, Paulina tym razem nie pozwoliła mu się już przytulić. Wstała, przeciągnęła się lekko i bez pośpiechu podniosła z podłogi zrzuconą wczoraj sukienkę.– Potrzebuję prysznica.Zniknęła w łazience. Przez chwilę stała naga przed lustrem, przyglądając się swojemu odbiciu. Uśmiechnęła się do siebie, po czym weszła pod strumień wody. Tropikalne powietrze sprawiało, że chłodna woda była przyjemnym, orzeźwiającym doznaniem. Mydło pachniało trawą cytrynową, a ruchy dłoni na skórze uspokajały i oczyszczały. Rzucił jej szybko, przez zamknięte drzwi, że wraca do siebie, a za pół godziny widzą się na śniadaniu. Z zewnątrz dochodził cichy szum liści poruszanych wiatrem. Gdzieś w oddali obudził się tropikalny ptak, nadając rytm temu nowemu dniu.
Po prysznicu założyła lekką lnianą sukienkę w kolorze ecru, z delikatnym rozcięciem i związała włosy w niedbałą kitkę. Na stopy wsunęła płaskie sandały. Patrick – również świeżo po prysznicu, w lekkiej koszuli i szortach, z tym samym niewymuszonym kalifornijskim luzem, czekał już na nią w restauracji.
Usiedli razem na drewnianym tarasie, z którego rozciągał się widok na soczyście zieloną dżunglę. Między drzewami tańczyły jeszcze mgły poranka, a z oddali dobiegały odgłosy ptaków. Zamówili kawę – mocną, z kardamonem – oraz śniadanie: świeże owoce, naleśniki z bananem, lokalne placki z kokosem.
– Wyglądasz tak spokojnie i jeszcze bardziej kwitnąco.
– Tak się właśnie czuję – odpowiedziała. – Tutaj łatwo zapomnieć o wszystkim, co się zostawiło w Berlinie.
Skinął głową.
– Wiesz, czasem myślę, że wszyscy powinniśmy mieć obowiązkowe dwa tygodnie w dżungli. Bez telefonu. Bez kalendarza. Tylko człowiek i przyroda.
– I słońce. I upał – dodała z uśmiechem. – I ktoś, kto zrobi ci dobrze, kiedy tylko się obudzisz.
Po śniadaniu poszli razem na spacer szlakiem prowadzącym w głąb rezerwatu. Rozmawiali o rzeczach zwykłych – o podróżach, o jedzeniu, o marzeniach. Słuchała go z zaciekawieniem, czasem wtrącając jakieś anegdoty ze studiów. Po południu wrócili do hotelu, zanurzyli się w basenie z widokiem na dolinę, pili zimne napoje i znów rozmawiali – o tym, co dalej, co po powrocie, czy takie znajomości mogą przetrwać poza egzotycznym kontekstem. Tego dnia nie wydarzyło się nic przesadnie dramatycznego – ale właśnie w tej lekkości, we wspólnym milczeniu, w drobnych gestach – zawierało się wszystko.
Wieczorem siedzieli na drewnianej werandzie, z której rozciągał się widok na ciemniejące niebo nad Borneo. W dole słychać było dźwięki dżungli – cykady, pojedyncze nawoływania ptaków, rytmiczne pomruki tropikalnego życia. Na stole między nimi stała otwarta butelka czerwonego wina, dwa kieliszki i świeca, której płomień poruszał się lekko na ciepłym wietrze.
Paulina oparła się o poręcz, bose stopy podciągnęła na fotel. Wino delikatnie rozgrzewało ją od środka.
– I co dalej? – zapytał, patrząc na nią uważnie znad kieliszka.
Spojrzała w dal, na niebo, które powoli pokrywało się gwiazdami. Przez chwilę milczała, po czym odezwała się:
– Nic. Każde pojedzie w swoją stronę. Wymienimy się mailami, numerami telefonów. Może raz czy dwa zadzwonimy. Może złożymy sobie życzenia na święta. A potem... potem zapomnimy o sobie. Tak to działa, Patrick. Takie historie nie mają dalszego ciągu, to byłoby zbyt filmowe.
– Nie wierzę w to – powiedział. – Nie po tym, co mieliśmy. Nie po tym, jaka jesteś.
– Wiem, miła, czasem nawet zabawna dziewczyna z Europy, która dobrze wygląda w cienkiej sukience mimo nieco chłopięcej figury i która wie, jak się prowadzi rozmowę? – zapytała lekko złośliwie.
Patrick zaśmiał się cicho i pokręcił głową.
– Nie. Kobieta, która jest intrygująca, nosi w sobie jakąś tajemnicę, której nie potrafię rozgryźć i przez to chcę więcej. Nie chodzi tylko o tę noc. Chodzi o ciebie, Paulina. Słucham cię i myślę: cholera, nie spotykasz takich ludzi codziennie. Nie można tego tak po prostu zostawić.
Spojrzała na niego uważnie. W jego oczach nie było nachalności, tylko szczerość. I to ją właśnie zaskoczyło – ta szczerość.
– Większość ludzi tak mówi. A potem wracają do swoich światów – rzuciła cicho, odwracając wzrok.
Podchylił się, oparł łokcie na stole, zbliżył się do niej.
– To może daj mi szansę udowodnić, że nie jestem większością – powiedział poważnie. – Nie wiem, jak to się potoczy. Ale wiem, że nie chcę kończyć tej historii tylko dlatego, że tak wypada.
Milczała przez dłuższą chwilę. Wino, zmęczenie, tropikalna noc – wszystko to zawisało wokół niej jak jedwabna zasłona. Przez moment wydawało się, że zaraz powie coś stanowczego. Ale tylko uniosła kieliszek i lekko stuknęła nim o jego.
– To za niedokończone historie – powiedziała cicho.
Przyjął toast, ale nie spuszczał z niej wzroku. Wiedział, że ta kobieta będzie chodziła mu po głowie jeszcze długo – i że może właśnie dziś wieczorem powinien zrobić wszystko, by nie pozwolić jej zniknąć. Spojrzała na niego z ukosa. Na jej twarzy malował się cień niepewności, jakby ważyła słowa, które zamierzała wypowiedzieć. Ciepły wieczór owiewał ich subtelnym wiatrem, a światło świecy migotało delikatnie na jej policzku. Wzięła mały łyk wina, oparła kieliszek o kolano i spojrzała mu prosto w oczy.
– Dobrze – powiedziała cicho. – Trzymam cię za słowo, że spotkamy się gdzieś. Może w u mnie Berlinie. Może w San Francisco. W Nowym Jorku, Londynie albo na pustyni. Udowodnij, że ci zależy, zaskocz mnie a znowu będę twoja.
Nie odrywał od niej wzroku.
– Zaskoczę cię – odpowiedział spokojnie. – Ale dziś… dziś po prostu pozwól mi cieszyć się jeszcze tobą. Zrobię wszystko, żebyś nigdy nie zapomniała tej nocy.
Poszli do jej domku trzymając się za ręce. Pocałunki były delikatne, ale głębokie. Pieszczoty – niespieszne, uważne, jakby każde dotknięcie było próbą zrozumienia siebie nawzajem. Gdy leżeli spleceni, osłonięci tylko ciepłem nocy i cieniem baldachimu, wszystko, co do tej pory było między nimi niedopowiedziane, znalazło wyraz w rytmie ciał. To była noc bez pośpiechu, pełna pasji, ale też śmiechu, czułości gdy pieścił ją z uwielbieniem. Czuła się przy nim piękna. Po prostu piękna. Ciszę tropikalnej nocy, przesiąkniętą wilgocią i zapachem dżungli, co jakiś czas przerywały jej urywane jęki – ciche, zduszone, ale prawdziwe. Ich rytm był jak echo zmysłowego tańca, który rozgrywał się za cienkimi, półprzezroczystymi zasłonami. Zaciskała na jego ramionach paznokcie, gdy przesuwał się w niej z wyczuciem i siłą, której wcześniej nie znała – ani w ciele, ani w spojrzeniu. Jeszcze nigdy nie była z takim mężczyzną. Nie chodziło tylko o technikę. On słuchał jej ciała – z czułością i drapieżnym wyczuciem granic. A może nawet je przekraczał. Był silny, ale nie brutalny i to właśnie ten balans sprawiał, że zatraciła się w nim jeszcze głębiej. Każdy jego ruch budził w niej nie tylko rozkosz, ale i pragnienie jeszcze większego złączenia. Gdy w końcu przytuliła się do niego, naga, spocona i rozedrgana, czując jak jego dłoń powoli przesuwa się po jej plecach, miała wrażenie, że coś w niej się zmieniło. A gdy nad ranem zasypiali przytuleni do siebie, z oddechami splątanymi i skórą jeszcze rozgrzaną – pomyślała, że to co się wydarzyło się przez ostatnie dwie noce, było cudownie spontaniczne.
---
Następnego dnia stała przed lustrem już ubrana, poprawiając włosy. Poranne światło wpadało przez okno, miękkie i bezlitosne jednocześnie. Jej twarz była spokojna, z odrobiną zmęczenia i czymś jeszcze – satysfakcją. Podszedł do niej od tyłu i objął ją w pasie, składając powolny pocałunek na karku. Spojrzała w lustro. Na jego ramionach i plecach widniały wyraźne ślady po paznokciach – cienkie, czerwone linie na opalonej skórze. Uśmiechnęła się, udając lekkie zakłopotanie.– Przepraszam. Jakoś nigdy nie mogę się oprzeć.Spojrzał na swoje odbicie i przesunął dłonią po jednym ze śladów.– Będę miał pamiątkę.Ich spojrzenia spotkały się w lustrze.
Zjedli śniadanie w ciszy, która nie była niezręczna. Raczej gęsta od myśli, których żadne z nich nie chciało wypowiedzieć wprost. On patrzył na nią uważnie, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół – sposób, w jaki odgarniała włosy, jak sięgała po filiżankę, jak mrużyła oczy w ostrym porannym słońcu.
Taksówka czekała już przed hotelem. Droga na lotnisko minęła szybciej, niż się spodziewali. Tropikalny krajobraz przesuwał się za szybą – palmy, wilgotne pola, niskie domy. Oboje wiedzieli, że to jeden z tych momentów, których nie da się zatrzymać. Przy wejściu do terminala zatrzymali się na chwilę.
– Więc... – zaczął Patrick, jakby szukał właściwego tonu.
– Więc... – powtórzyła spokojnie.
Objął ją. Tym razem bez gry, bez napięcia. Po prostu mocno. Pocałunek był czuły, dłuższy niż wymagała sytuacja.
– Nie zapomnę – powiedział cicho.
Spojrzała na niego uważnie.
– Mam nadzieję. Ale wiesz, że to nie wystarczy.
– Co mam zrobić?.
– Udowodnić, że naprawdę ci zależy. Nie słowami. Działaniem. Zaskocz mnie, Patrick.
– Lubię wyzwania – odpowiedział.
– To dobrze. – Pocałowała go jeszcze raz, krócej. – Do zobaczenia.
Odwróciła się pierwsza.
Odleciała przez Kuala Lumpur do Singapuru. Spędziła tam jeszcze cztery dni – między nowoczesnymi wieżowcami a zatoką, wśród szkła, stali i tropikalnej zieleni. Patrick został jeszcze dwa dni na Borneo. Dżungla wydawała się nagle cichsza. Potem poleciał do Australii, ale myślami wracał do tamtych nocy, do świeżych śladów na skórze i do ich ostatniej rozmowy.
Poszli do jej domku trzymając się za ręce. Pocałunki były delikatne, ale głębokie. Pieszczoty – niespieszne, uważne, jakby każde dotknięcie było próbą zrozumienia siebie nawzajem. Gdy leżeli spleceni, osłonięci tylko ciepłem nocy i cieniem baldachimu, wszystko, co do tej pory było między nimi niedopowiedziane, znalazło wyraz w rytmie ciał. To była noc bez pośpiechu, pełna pasji, ale też śmiechu, czułości gdy pieścił ją z uwielbieniem. Czuła się przy nim piękna. Po prostu piękna. Ciszę tropikalnej nocy, przesiąkniętą wilgocią i zapachem dżungli, co jakiś czas przerywały jej urywane jęki – ciche, zduszone, ale prawdziwe. Ich rytm był jak echo zmysłowego tańca, który rozgrywał się za cienkimi, półprzezroczystymi zasłonami. Zaciskała na jego ramionach paznokcie, gdy przesuwał się w niej z wyczuciem i siłą, której wcześniej nie znała – ani w ciele, ani w spojrzeniu. Jeszcze nigdy nie była z takim mężczyzną. Nie chodziło tylko o technikę. On słuchał jej ciała – z czułością i drapieżnym wyczuciem granic. A może nawet je przekraczał. Był silny, ale nie brutalny i to właśnie ten balans sprawiał, że zatraciła się w nim jeszcze głębiej. Każdy jego ruch budził w niej nie tylko rozkosz, ale i pragnienie jeszcze większego złączenia.
Gdy w końcu przytuliła się do niego, naga, spocona i rozedrgana, czując jak jego dłoń powoli przesuwa się po jej plecach, miała wrażenie, że coś w niej się zmieniło. A gdy nad ranem zasypiali przytuleni do siebie, z oddechami splątanymi i skórą jeszcze rozgrzaną – pomyślała, że to co się wydarzyło się przez ostatnie dwie noce, było cudownie spontaniczne.
Zjedli śniadanie w ciszy, która nie była niezręczna. Raczej gęsta od myśli, których żadne z nich nie chciało wypowiedzieć wprost. On patrzył na nią uważnie, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół – sposób, w jaki odgarniała włosy, jak sięgała po filiżankę, jak mrużyła oczy w ostrym porannym słońcu.
Taksówka czekała już przed hotelem. Droga na lotnisko minęła szybciej, niż się spodziewali. Tropikalny krajobraz przesuwał się za szybą – palmy, wilgotne pola, niskie domy. Oboje wiedzieli, że to jeden z tych momentów, których nie da się zatrzymać. Przy wejściu do terminala zatrzymali się na chwilę.
– Więc... – zaczął Patrick, jakby szukał właściwego tonu.
– Więc... – powtórzyła spokojnie.
Objął ją. Tym razem bez gry, bez napięcia. Po prostu mocno. Pocałunek był czuły, dłuższy niż wymagała sytuacja.
– Nie zapomnę – powiedział cicho.
Spojrzała na niego uważnie.
– Mam nadzieję. Ale wiesz, że to nie wystarczy.
– Co mam zrobić?.
– Udowodnić, że naprawdę ci zależy. Nie słowami. Działaniem. Zaskocz mnie, Patrick.
– Lubię wyzwania – odpowiedział.
– To dobrze. – Pocałowała go jeszcze raz, krócej. – Do zobaczenia.
Odwróciła się pierwsza.
– Więc... – zaczął Patrick, jakby szukał właściwego tonu.
– Więc... – powtórzyła spokojnie.
Objął ją. Tym razem bez gry, bez napięcia. Po prostu mocno. Pocałunek był czuły, dłuższy niż wymagała sytuacja.
– Nie zapomnę – powiedział cicho.
Spojrzała na niego uważnie.
– Mam nadzieję. Ale wiesz, że to nie wystarczy.
– Co mam zrobić?.
– Udowodnić, że naprawdę ci zależy. Nie słowami. Działaniem. Zaskocz mnie, Patrick.
– Lubię wyzwania – odpowiedział.
– To dobrze. – Pocałowała go jeszcze raz, krócej. – Do zobaczenia.
Odwróciła się pierwsza.
Odleciała przez Kuala Lumpur do Singapuru. Spędziła tam jeszcze cztery dni – między nowoczesnymi wieżowcami a zatoką, wśród szkła, stali i tropikalnej zieleni. Patrick został jeszcze dwa dni na Borneo. Dżungla wydawała się nagle cichsza. Potem poleciał do Australii, ale myślami wracał do tamtych nocy, do świeżych śladów na skórze i do ich ostatniej rozmowy.
---
Kilka dni później, gdy siedziała w samolocie do Berlina, z głową opartą o szybę i słuchawkami w uszach, po raz kolejny uśmiechnęła się do swoich myśli. Wspomnienie tych dwóch upojnych nocy wracało do niej jak ciepły wiatr znad dżungli – zmysłowe, pełne smaku, ciała i śmiechu.
Przymknęła oczy. Wciąż pamiętała zapach jego skóry, lekko szorstki zarost, uścisk jego dłoni na swoim nadgarstku. Jego usta, które znały każdy zakamarek jej ciała. I to spojrzenie – pełne pożądania, ale i podziwu. Zostawiła go na Borneo ze świadomością, że pewne historie muszą pozostać piękne właśnie dlatego, że są krótkie.
Samolot lekko drgnął, a stewardesa przemknęła obok. Otworzyła oczy i rozejrzała się po kabinie. Wracała do swojego świata – precyzyjnego, uporządkowanego. Ale część niej – rozgrzana i rozbudzona – leciała razem z nią, zaklęta w tych wspomnieniach, które niosła jak zapach perfum na skórze.
Jeszcze zanim samolot skończył kołowanie, odblokowała telefon i wystukała szybką wiadomość do Belli. Miała ochotę podzielić się tym z przyjaciółką, bo mimo całego swojego chłodnego dystansu – była w niej dziewczyna, która po prostu przeżyła coś pięknego.
Wróciłam. Było bosko. I nie, nie pytaj – był przystojny, błyskotliwy i kochał się jak nie wiem co. I tak, to była przygoda, ale może będzie miała dalszy ciąg.
Po chwili przyszła odpowiedź:
Nie wolno mi spuszczać cię z oka nawet na chwilę... 😉😉
Paulina roześmiała się cicho pod nosem, stojąc już w kolejce do kontroli paszportowej. Było w tym coś beztroskiego, ciepłego – kontrastującego z jesiennym powietrzem, które za chwilę uderzy w nią po wyjściu z terminala. Ale w środku wciąż miała słońce Malezji. I ten uśmiech, który długo nie schodził jej z twarzy.
-----
Rozdział XXXIV
Naiwna
Berlin, jesień 2011
Paulina wróciła do swojej codzienności z nową energią. Choć jeszcze w uszach miała szum malezyjskiej dżungli, a w nozdrzach czuła słony zapach morza z Langkawi, szybko zorganizowała swoje notatki i kalendarz. Jej pierwszym punktem było spotkanie na uniwersytecie z profesorem Heinzem Schneiderem — promotorem jej pracy magisterskiej, który teraz miał być również jej opiekunem naukowym na studiach doktoranckich. Starszy mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu zza okularów w kolorowych oprawkach, czekał na nią przy oknie, z filiżanką kawy w ręce.
– Fräulein Ritter, witam ponownie w rzeczywistości – powiedział z uśmiechem, wskazując jej miejsce naprzeciwko biurka. – Zazdroszczę pani tej podróży, oj zazdroszczę. Ale teraz czas na naukę, prawda? A to dopiero...
– Oczywiście, panie profesorze – odparła z uśmiechem, siadając i prostując plecy. – Wróciłam z czystą głową. Gotowa do pracy. Biorę się ostro do roboty.
– To bardzo dobrze Fräulein Ritter, bardzo dobrze, bo właśnie o tym chciałem z panią porozmawiać. Pani praca magisterska to rzecz wybitna. Wybitna. Prawdziwa perełka. Nie tylko teoretycznie dojrzała, ale także odważna. I to, co mnie szczególnie ujęło — brak tam łatwych ocen. Tylko uważna obserwacja i analiza. A to dopiero...
Paulina kiwnęła głową, słuchając w skupieniu. Wiedziała, że profesor nie rozdaje komplementów pochopnie.
– Chciałbym, żeby pani doktorat był naturalną kontynuacją tych badań, ale musimy to rozwinąć. Myślę o trzech osiach: po pierwsze – wywiady pogłębione z dominującymi kobietami, nawet z różnych krajów. Po drugie – perspektywa mężczyzn uległych. Po trzecie – analiza zjawiska w kontekście współczesnych teorii władzy: Foucaulta, Lacana, a także bardziej feministycznych ujęć — Butler, Irigaray. Włączyć możemy ujęcia porównawcze, choćby struktury rytuałów inicjacyjnych, norm społecznych wokół posłuszeństwa i autorytetu w różnych społeczeństwach. To pozwoli nadać pani pracy jeszcze większy rozmach. Potencjał publikacyjny jest tu znakomity. Będę również oczekiwał od pani kontynuacji badań nad relacjami asymetrycznymi, ale z rozszerzeniem o perspektywę kulturową i antropologiczną.
– To ambitne – powiedziała Paulina, lekko się uśmiechając. – Ale też dokładnie to, czego chcę. Interesuje mnie to, jak granice władzy są negocjowane w relacjach, które z zewnątrz wyglądają jak czysto hierarchiczne. Jak intymność spotyka kontrolę. I gdzie w tym wszystkim jest autentyczność.
Profesor spojrzał na nią z wyraźnym uznaniem.
– To będzie fascynująca droga. Będzie pani potrzebowała zgody komisji etycznej, jeśli chce pani włączyć elementy obserwacyjne. Ale sądzę, że warto. Proszę przygotować krótki szkic, termin za dwa tygodnie.
– Zrobię to. I dziękuję.
– To ja dziękuję Fräulein Ritter. Tacy doktoranci jak pani przypominają mi, że nauka może być odważna i piękna zarazem. A to dopiero...
Skinęła głową powoli.
– A co jeśli chodzi o obowiązki dydaktyczne? – zapytała spokojnie.
Schneider wyciągnął drugą kartkę.
– Na początek proponowałbym dwa zadania. Po pierwsze, prowadzenie zajęć obowiązkowych dla pierwszego roku licencjatu ze wstępu do psychologii antropologicznej. Tematycznie nie odbiega to zbyt daleko od pani zainteresowań, a studentom daje solidne podstawy w rozumieniu ludzkich postaw, norm i struktur. Po drugie, mogłaby pani zaproponować własny kurs fakultatywny – coś dla studentów studiów magisterskich. Na przykład pod roboczym tytułem „Psychologia władzy i relacji asymetrycznych” w formule seminaryjnej. Oczywiście trzymamy się języka naukowego, ale widzę, że ma pani w tej dziedzinie rzadką biegłość – dodał z delikatnym błyskiem w oku. Mamy przecież wspólnych znajomych Fräulein Ritter, wie pani co mam na myśli? A to dopiero...
Paulina uśmiechnęła się.
– Myślę, że mogłabym zaproponować interesujące źródła i kilka ujęć, które nie są jeszcze dobrze znane w niemieckojęzycznej literaturze.
– Tego właśnie oczekuję – odpowiedział z zadowoleniem. – Oprócz zajęć, będzie pani zobowiązana uczestniczyć w kolokwium doktoranckim raz w miesiącu. Oczekuję również przygotowania przynajmniej jednego referatu na konferencję oraz minimum dwóch artykułów, publikowanych w recenzowanych czasopismach. Ponadto współpraca przy jednym z grantów badawczych, które realizuje nasz Instytut. Chcemy z panią pracować, nie tylko jak z młodą badaczką, ale jak z pełnoprawnym członkiem zespołu.
Paulina słuchała w skupieniu, notując.
– To wszystko brzmi bardzo ciekawie – powiedziała w końcu. – Dziękuję, profesorze. Naprawdę to doceniam.
– Cieszę się, że pani zostaje z nami, Fräulein Ritter. Ma pani w sobie coś nieprzeciętnego i, przepraszam za bezpośredniość, nie jest to tylko uroda. A to dopiero...
– Fräulein Ritter, witam ponownie w rzeczywistości – powiedział z uśmiechem, wskazując jej miejsce naprzeciwko biurka. – Zazdroszczę pani tej podróży, oj zazdroszczę. Ale teraz czas na naukę, prawda? A to dopiero...
– Oczywiście, panie profesorze – odparła z uśmiechem, siadając i prostując plecy. – Wróciłam z czystą głową. Gotowa do pracy. Biorę się ostro do roboty.
– To bardzo dobrze Fräulein Ritter, bardzo dobrze, bo właśnie o tym chciałem z panią porozmawiać. Pani praca magisterska to rzecz wybitna. Wybitna. Prawdziwa perełka. Nie tylko teoretycznie dojrzała, ale także odważna. I to, co mnie szczególnie ujęło — brak tam łatwych ocen. Tylko uważna obserwacja i analiza. A to dopiero...
Paulina kiwnęła głową, słuchając w skupieniu. Wiedziała, że profesor nie rozdaje komplementów pochopnie.
– Chciałbym, żeby pani doktorat był naturalną kontynuacją tych badań, ale musimy to rozwinąć. Myślę o trzech osiach: po pierwsze – wywiady pogłębione z dominującymi kobietami, nawet z różnych krajów. Po drugie – perspektywa mężczyzn uległych. Po trzecie – analiza zjawiska w kontekście współczesnych teorii władzy: Foucaulta, Lacana, a także bardziej feministycznych ujęć — Butler, Irigaray. Włączyć możemy ujęcia porównawcze, choćby struktury rytuałów inicjacyjnych, norm społecznych wokół posłuszeństwa i autorytetu w różnych społeczeństwach. To pozwoli nadać pani pracy jeszcze większy rozmach. Potencjał publikacyjny jest tu znakomity. Będę również oczekiwał od pani kontynuacji badań nad relacjami asymetrycznymi, ale z rozszerzeniem o perspektywę kulturową i antropologiczną.
– To ambitne – powiedziała Paulina, lekko się uśmiechając. – Ale też dokładnie to, czego chcę. Interesuje mnie to, jak granice władzy są negocjowane w relacjach, które z zewnątrz wyglądają jak czysto hierarchiczne. Jak intymność spotyka kontrolę. I gdzie w tym wszystkim jest autentyczność.
Profesor spojrzał na nią z wyraźnym uznaniem.
– To będzie fascynująca droga. Będzie pani potrzebowała zgody komisji etycznej, jeśli chce pani włączyć elementy obserwacyjne. Ale sądzę, że warto. Proszę przygotować krótki szkic, termin za dwa tygodnie.
– Zrobię to. I dziękuję.
– To ja dziękuję Fräulein Ritter. Tacy doktoranci jak pani przypominają mi, że nauka może być odważna i piękna zarazem. A to dopiero...
Skinęła głową powoli.
– A co jeśli chodzi o obowiązki dydaktyczne? – zapytała spokojnie.
Schneider wyciągnął drugą kartkę.
– Na początek proponowałbym dwa zadania. Po pierwsze, prowadzenie zajęć obowiązkowych dla pierwszego roku licencjatu ze wstępu do psychologii antropologicznej. Tematycznie nie odbiega to zbyt daleko od pani zainteresowań, a studentom daje solidne podstawy w rozumieniu ludzkich postaw, norm i struktur. Po drugie, mogłaby pani zaproponować własny kurs fakultatywny – coś dla studentów studiów magisterskich. Na przykład pod roboczym tytułem „Psychologia władzy i relacji asymetrycznych” w formule seminaryjnej. Oczywiście trzymamy się języka naukowego, ale widzę, że ma pani w tej dziedzinie rzadką biegłość – dodał z delikatnym błyskiem w oku. Mamy przecież wspólnych znajomych Fräulein Ritter, wie pani co mam na myśli? A to dopiero...
Paulina uśmiechnęła się.
– Myślę, że mogłabym zaproponować interesujące źródła i kilka ujęć, które nie są jeszcze dobrze znane w niemieckojęzycznej literaturze.
– Tego właśnie oczekuję – odpowiedział z zadowoleniem. – Oprócz zajęć, będzie pani zobowiązana uczestniczyć w kolokwium doktoranckim raz w miesiącu. Oczekuję również przygotowania przynajmniej jednego referatu na konferencję oraz minimum dwóch artykułów, publikowanych w recenzowanych czasopismach. Ponadto współpraca przy jednym z grantów badawczych, które realizuje nasz Instytut. Chcemy z panią pracować, nie tylko jak z młodą badaczką, ale jak z pełnoprawnym członkiem zespołu.
Paulina słuchała w skupieniu, notując.
– To wszystko brzmi bardzo ciekawie – powiedziała w końcu. – Dziękuję, profesorze. Naprawdę to doceniam.
– Cieszę się, że pani zostaje z nami, Fräulein Ritter. Ma pani w sobie coś nieprzeciętnego i, przepraszam za bezpośredniość, nie jest to tylko uroda. A to dopiero...
Po chwili dodał ciszej:
– Proszę tego czegoś nie zgubić po drodze. A co do naszych wspólnych znajomych, to nie może to nigdzie wyjść. Nasz berliński świat nauki nie jest jeszcze gotowy na taką wiedzę, proszę zrobić wszystko aby zachować dyskrecję. Wiem z pewnych źródeł, że w tamtym świecie radzi sobie pani tak samo dobrze jak tu. Ja nie mam z tym problemów, ale gdy wyjdzie to na jaw, ciężko będzie mi obronić panią.
Skinęła głową. Obiecała mu, że zrobi wszystko aby te dwa światy nigdy nie przecięły się.
Jej nowy grafik układał się niemal idealnie. W środy miała prowadzić dla dwóch grup studentów pierwszego roku licencjatu, zajęcia z Wprowadzenia do psychologii antropologicznej – przedmiot wymagający, ale dobrze wpisujący się w jej temperament i analityczne podejście do ludzkiej natury. W czwartkowe popołudnia miała natomiast dodatkowy wykład fakultatywny dla studentów starszych lat, gdzie mogła nieco bardziej zahaczyć o tematy graniczne – jak wpływ struktur władzy na relacje międzyludzkie i psychologiczne mechanizmy uległości. Do tego dochodziły cotygodniowe dyżury na uczelni – w cichym pokoju doktorantów, przy filiżance herbaty, z laptopem i notatkami. Co najważniejsze – nowy układ obowiązków nie kolidował z jej drugą pracą, drugim życiem. Wręcz przeciwnie – pozwolił jej zwiększyć obecność w Dominia Studio Berlin. Starannie ułożyła grafik, tak by pracować popołudniami i wieczorami w wybrane dni, najczęściej wtedy, gdy była też Bella, Greta lub Noëmi. Ceniła ich towarzystwo – każda z nich była inna, a ich relacje układały się na różnych poziomach – zawodowym, przyjacielskim, czasem emocjonalnym. Czuła, że już naprawdę mocno należy do świata, który sama wybrała. A może to on wybrał ją? I wchłonął bez reszty.
Nie robiła niczego połowicznie. Jeśli decydowała się na coś – angażowała się całkowicie. Tak było również z jej treningami. Mając wolne poranki, wprowadziła do swojego rytmu stałe jednostki ćwiczeń z trenerem personalnym – Andreasem – byłym lekkoatletą, który nie mówił wiele, ale każde jego słowo miało wagę. Spotykali się trzy razy w tygodniu w eleganckim, dyskretnym klubie w zachodnim Charlottenburgu. Ich treningi były intensywne, ale ukierunkowane – nie chodziło o masę, lecz o wytrzymałość i sylwetkę. Skupiali się na ćwiczeniach funkcjonalnych: przysiady z hantlami, martwe ciągi z umiarkowanym ciężarem, planki i pompki na niestabilnym podłożu, a także wykroki w ruchu z kettlami. Do tego dochodziły ćwiczenia z TRX i na maszynach aktywizujących głębokie partie mięśniowe – brzuch, pośladki, plecy. Jej sylwetka już wcześniej była niemal idealna – smukła, o bardzo niskim poziomie tkanki tłuszczowej. Nie był to typ klasycznie kobiecy. Raczej sylwetka przypominająca topmodelki z wybiegów – szczupłe ramiona, długie nogi, wąska talia. Piersi były nieduże, a pośladki – jędrne, sprężyste, bardziej atletyczne niż obfite. Bella, która uwielbiała prowokować, nie raz śmiała się, że Paulina ma chłopięcą sylwetkę modelki, jakby ktoś wyrzeźbił ją z marmuru – ale zapomniał o krągłościach. Tylko się wtedy uśmiechała, słysząc to – nigdy nie zależało jej na stereotypowej kobiecości. Jej ciało miało być sprawne, zwinne, wysportowane. Narzędzie władzy i elegancji jednocześnie. Właśnie dlatego, kiedy podczas porannego biegu w Tiergarten zauważyła plakat Generali Berliner Halbmarathon – 6 kwietnia 2012, zatrzymała się na moment. Zerknęła na datę. Wyglądała rozsądnie. Wróciła do domu, weszła na stronę organizatora. Trasa obejmowała całe centrum Berlina – z Alexanderplatz, Unter den Linden, Großer Stern i finiszem przy Bramie Brandenburskiej. Idealne wyzwanie. Jeszcze tego samego dnia wysłała zgłoszenie. Cel był prosty – przebiec dystans w dobrym czasie, dobrze się bawić, znowu poczuć adrenalinę zawodów a może nawet przypomnieć sobie, jak smakuje czysta sportowa satysfakcja.
Na treningi biegowe i udział w zawodach namówiła Gretę i Noëmi. Wiedziała, że dziewczyny biegają i są wysportowane. Greta – pochodząca z Norwegii, wysoka, o jasnej karnacji i chłodnych, nordyckich rysach – wyglądała jakby przyszła prosto z pokazu skandynawskiej marki sportowej. Miała długie nogi, jasne, upięte w ciasny warkocz włosy i błekitne oczy. Biegała lekko, z dużym zapasem kondycji. Noëmi była inna – pełna życia, ciepła, z nutą artystycznej ekspresji. Jej jasno czekoladowa skóra, naturalne loki splecione w wysokie upięcie i wyraziste rysy zdradzały afrykańskie korzenie. Dziadek pochodził z Senegalu, babcia z Algierii. Mówiła płynnie po francusku, arabsku i niemiecku, a jej maniery zdradzały paryskie wychowanie. Była piękna, magnetyczna, z szerokim uśmiechem i dużymi oczami, które śmiały się, nawet gdy wypluwała płuca z wysiłku już na siódmym kilometrze.
– Jesteśmy szalone biegając z tobą, ale przynajmniej wyglądamy jak boginie – rzuciła kiedyś między oddechami.
Bella natomiast na propozycję Pauliny zareagowała tak jak można się było spodziewać.
– Biegać? Mi wystarcza bieg do ekspresu po kawę – powiedziała, machając ręką. – Ale mogę wam towarzyszyć na rowerze. Albo nie, lepiej na Vespie. Włoski styl, wiecie białe rękawiczki, szal i okulary, jak z filmów Felliniego. Będę was dopingować.
Dziewczyny miały spotykać się co najmniej 2 razy w tygodniu na treningach organizowanych przez Adidasa.
Bella natomiast na propozycję Pauliny zareagowała tak jak można się było spodziewać.
– Biegać? Mi wystarcza bieg do ekspresu po kawę – powiedziała, machając ręką. – Ale mogę wam towarzyszyć na rowerze. Albo nie, lepiej na Vespie. Włoski styl, wiecie białe rękawiczki, szal i okulary, jak z filmów Felliniego. Będę was dopingować.
Dziewczyny miały spotykać się co najmniej 2 razy w tygodniu na treningach organizowanych przez Adidasa.
--
Pierwszego października, o poranku Berlin wciąż spowity był ciepłem wczesnej jesieni, a światło miało złocisty odcień, który czynił wszystko bardziej miękkim i nostalgicznym.
Tego dnia miała na sobie luksusową, ale skromną stylizację. Jedwabną, mlecznobiałą koszulę od The Row – prostą, bez zbędnych ozdób, z lekko oversize'owym krojem i miękko układającym się kołnierzykiem. Spodnie – oliwkowe, z wysokim stanem i zwężanymi nogawkami – pochodziły z kolekcji Celine. W talii miała cienki skórzany pasek od Hermèsa, zapinany na złotą sprzączkę z subtelnym logo. Na nogach – białe sneakersy od Loewe, z lekkimi beżowymi akcentami i niemal graficznym cięciem, które podkreślało smukłość jej kostek. Na nadgarstku cienki zegarek Cartier Tank Solo na ciemnym skórzanym pasku – bez zbędnego błysku, ale z wyraźnym wyczuciem klasy. Włosy związała w niski kucyk czarną gumką, a na oczy założyła ciemne okulary przeciwsłoneczne o delikatnie kocim kształcie. Plecak, który miała na plecach – jasnobeżowy, skórzany, uszyty na zamówienie przez młodą projektantkę z Berlina – był prosty lecz elegancki.
Z garażu w Charlottenburgu wyjechała swoim Audi S5. Silnik odpowiedział niskim, aksamitnym pomrukiem – nie agresywnym, raczej pewnym siebie. Lubiła prowadzić to auto. Miało w sobie dyscyplinę i rezerwę mocy, która nie musiała niczego udowadniać.
Minęła eleganckie kamienice, potem włączyła się w poranny ruch miasta. Berlin o tej godzinie był już w pełni obudzony – autobusy, rowerzyści, strumień samochodów sunących w kierunku centrum i dalej na wschód. Jechała płynnie, spokojnie, kontrolując każdy ruch kierownicy. Radio było wyłączone. Potrzebowała chwili ciszy. Za Sonnenallee ruch nieco zgęstniał, ale ona nie przyspieszała nerwowo. Zjechała w stronę Adlershof – dzielnicy nauki i technologii, gdzie szkło i stal budynków odbijały chłodne poranne światło. Zaparkowała na miejscach dla pracowników i wyłączyła silnik. Na moment została w aucie, patrząc przez przednią szybę na budynek Instytutu Psychologii. Jej odbicie w lusterku było spokojne, skupione. Miała przed sobą pierwszy dzień w nowym etapie życia – jako doktorantka, wykładowczyni i kobieta, która wiedziała, czego chce.
Minęła eleganckie kamienice, potem włączyła się w poranny ruch miasta. Berlin o tej godzinie był już w pełni obudzony – autobusy, rowerzyści, strumień samochodów sunących w kierunku centrum i dalej na wschód. Jechała płynnie, spokojnie, kontrolując każdy ruch kierownicy. Radio było wyłączone. Potrzebowała chwili ciszy. Za Sonnenallee ruch nieco zgęstniał, ale ona nie przyspieszała nerwowo. Zjechała w stronę Adlershof – dzielnicy nauki i technologii, gdzie szkło i stal budynków odbijały chłodne poranne światło. Zaparkowała na miejscach dla pracowników i wyłączyła silnik. Na moment została w aucie, patrząc przez przednią szybę na budynek Instytutu Psychologii. Jej odbicie w lusterku było spokojne, skupione. Miała przed sobą pierwszy dzień w nowym etapie życia – jako doktorantka, wykładowczyni i kobieta, która wiedziała, czego chce.
Na dziedzińcu panował gwar charakterystyczny dla pierwszego dnia roku akademickiego. Studenci przemieszczali się między tablicami ogłoszeń, w poszukiwaniu sal, spóźniali się, śmiali, dopytywali siebie nawzajem. Atmosfera była radosna, lekko chaotyczna. Szła w kierunku głównego wejścia z nonszalancką pewnością siebie – w swojej stylizacji, drobnej sylwetce i dziewczęcej urodzie wyglądała jak jedna ze studentek, może nieco lepiej ubrana. Kiedy poprawiała plecak na ramieniu, usłyszała nagle:
– Hej! Przepraszam! – obróciła głowę. Podszedł do niej chłopak, może dziewiętnastoletni, z nieco zdezorientowaną miną i karteczką w dłoni.
– Wiesz może, gdzie są zajęcia z psychologii antropologicznej?
Zawahała się tylko przez ułamek sekundy. Uśmiechnęła się lekko, nieco zadziornie.
– Jasne, też tam idę – odpowiedziała. – Chyba mamy wspólny początek.
Chłopak odetchnął z ulgą i ruszył obok niej. Miał gęste, ciemne włosy, bardzo jasne oczy i ujmująco szczery wyraz twarzy. Wyciągnął rękę.
– Florian. Pierwszy semestr. Chyba jeszcze nic nie ogarniam.
Ścisnęła jego dłoń z uśmiechem.
– Paulina. Też dopiero zaczynam – Dodała z rozbawieniem.
Szli razem przez dziedziniec w kierunku wejścia do budynku. Chłopak od czasu do czasu zerkał na nią z zaciekawieniem – była inna niż większość studentek, które mijał. Pewna siebie, elegancka. Ale może po prostu miała dobry gust. Albo bogatych rodziców.
– Jesteś z Berlina? – zapytał nieśmiało
– Mieszkam od kilku lat – odparła wymijająco.
– A znasz już kogoś z naszego roku? – zapytał, kiedy weszli po schodach na pierwsze piętro. W głosie miał autentyczne zaciekawienie, ale i lekką nutę nieśmiałości. Ewidentnie był jednym z tych świeżych studentów, którzy wchodzą w akademickie życie z szeroko otwartymi oczami i sercem.
Posłała mu uśmiech – ten sam, który potrafił rozbrajać sprzedawców w drogich butikach albo uległych mężczyzn w studiu.
– Nie – odpowiedziała z subtelnym przeciągnięciem słowa. – Ale jestem pewna, że prędzej czy później poznam wszystkich, a oni poznają mnie.
Zaśmiał się. Szli razem korytarzem, a on wciąż spoglądał na nią ukradkiem, jakby nie mógł uwierzyć w swoje szczęście – pierwszy dzień studiów i już taka znajomość. Dziewczyna, która wygląda jak z katalogu, a rozmawia z nim bez cienia wyniosłości.
Czuła, jak bardzo ją to bawi. Ta rola – lekko niedopowiedziana, z domieszką ironii i swobodnej prowokacji – była dla niej czystą przyjemnością. Student nie miał pojęcia, kim naprawdę jest. Nie wiedział, że jego nowa koleżanka z roku jest doktorantką, wykładowczynią i dominą. A ona? Ona pozwalała sobie przez chwilę poczuć ten luz – wolność od roli, obowiązków, wizerunku. Po prostu – Paulina.
– Fajnie, że cię spotkałem. Nie wiedziałem, czego się spodziewać po pierwszym dniu, ale wygląda na to, że zaczyna się bardzo dobrze.
– Jeszcze nie wiesz, jak dobrze – powiedziała cicho, z lekkim mrugnięciem oka.
Uśmiechnął się, lekko speszony, ale wyraźnie zadowolony. W jego oczach pojawiło się to coś – iskra, nadzieja, może nawet delikatny podziw.
Dotarli do niewielkiego audytorium, którego jasne, przeszklone ściany wpuszczały do wnętrza miękkie światło późnego poranka. Większość studentów była już na miejscach – gwar cichych rozmów, szelest notatników, pierwsze spojrzenia, wymiany uśmiechów. Atmosfera była jeszcze nie do końca oswojona – typowa dla pierwszego dnia.
Paulina zatrzymała się tuż przed wejściem. Jej wzrok szybko objął wnętrze sali – rzędy jasnych krzeseł, projektor czekający w bezruchu, niezapisana tablica.
– Przepraszam, Florian – powiedziała, pochylając się lekko do chłopaka, który stanął obok. – Muszę jeszcze na chwilę iść do łazienki.
– Jasne. Zajmę ci miejsce jak coś – odpowiedział od razu, z uśmiechem.
Spojrzała na niego z ukosa i pokręciła lekko głową.
– Nie musisz, poradzę sobie – rzuciła półgłosem, ale już odwrócona, bardziej do siebie niż do niego. Po chwili zniknęła w korytarzu.
Zawahała się tylko przez ułamek sekundy. Uśmiechnęła się lekko, nieco zadziornie.
– Jasne, też tam idę – odpowiedziała. – Chyba mamy wspólny początek.
Chłopak odetchnął z ulgą i ruszył obok niej. Miał gęste, ciemne włosy, bardzo jasne oczy i ujmująco szczery wyraz twarzy. Wyciągnął rękę.
– Florian. Pierwszy semestr. Chyba jeszcze nic nie ogarniam.
Ścisnęła jego dłoń z uśmiechem.
– Paulina. Też dopiero zaczynam – Dodała z rozbawieniem.
Szli razem przez dziedziniec w kierunku wejścia do budynku. Chłopak od czasu do czasu zerkał na nią z zaciekawieniem – była inna niż większość studentek, które mijał. Pewna siebie, elegancka. Ale może po prostu miała dobry gust. Albo bogatych rodziców.
– Jesteś z Berlina? – zapytał nieśmiało
– Mieszkam od kilku lat – odparła wymijająco.
– A znasz już kogoś z naszego roku? – zapytał, kiedy weszli po schodach na pierwsze piętro. W głosie miał autentyczne zaciekawienie, ale i lekką nutę nieśmiałości. Ewidentnie był jednym z tych świeżych studentów, którzy wchodzą w akademickie życie z szeroko otwartymi oczami i sercem.
Posłała mu uśmiech – ten sam, który potrafił rozbrajać sprzedawców w drogich butikach albo uległych mężczyzn w studiu.
– Nie – odpowiedziała z subtelnym przeciągnięciem słowa. – Ale jestem pewna, że prędzej czy później poznam wszystkich, a oni poznają mnie.
Zaśmiał się. Szli razem korytarzem, a on wciąż spoglądał na nią ukradkiem, jakby nie mógł uwierzyć w swoje szczęście – pierwszy dzień studiów i już taka znajomość. Dziewczyna, która wygląda jak z katalogu, a rozmawia z nim bez cienia wyniosłości.
Czuła, jak bardzo ją to bawi. Ta rola – lekko niedopowiedziana, z domieszką ironii i swobodnej prowokacji – była dla niej czystą przyjemnością. Student nie miał pojęcia, kim naprawdę jest. Nie wiedział, że jego nowa koleżanka z roku jest doktorantką, wykładowczynią i dominą. A ona? Ona pozwalała sobie przez chwilę poczuć ten luz – wolność od roli, obowiązków, wizerunku. Po prostu – Paulina.
– Fajnie, że cię spotkałem. Nie wiedziałem, czego się spodziewać po pierwszym dniu, ale wygląda na to, że zaczyna się bardzo dobrze.
– Jeszcze nie wiesz, jak dobrze – powiedziała cicho, z lekkim mrugnięciem oka.
Uśmiechnął się, lekko speszony, ale wyraźnie zadowolony. W jego oczach pojawiło się to coś – iskra, nadzieja, może nawet delikatny podziw.
Dotarli do niewielkiego audytorium, którego jasne, przeszklone ściany wpuszczały do wnętrza miękkie światło późnego poranka. Większość studentów była już na miejscach – gwar cichych rozmów, szelest notatników, pierwsze spojrzenia, wymiany uśmiechów. Atmosfera była jeszcze nie do końca oswojona – typowa dla pierwszego dnia.
Paulina zatrzymała się tuż przed wejściem. Jej wzrok szybko objął wnętrze sali – rzędy jasnych krzeseł, projektor czekający w bezruchu, niezapisana tablica.
– Przepraszam, Florian – powiedziała, pochylając się lekko do chłopaka, który stanął obok. – Muszę jeszcze na chwilę iść do łazienki.
– Jasne. Zajmę ci miejsce jak coś – odpowiedział od razu, z uśmiechem.
Spojrzała na niego z ukosa i pokręciła lekko głową.
– Nie musisz, poradzę sobie – rzuciła półgłosem, ale już odwrócona, bardziej do siebie niż do niego. Po chwili zniknęła w korytarzu.
W łazience było cicho, chłodno i spokojnie. Światło odbijało się od białych kafli, a powietrze pachniało delikatnie odświeżaczem o zapachu sosnowego lasu. Stanęła przy lustrze. Wpatrzyła się w swoje odbicie przez kilka sekund. Delikatny makijaż, idealnie ułożone włosy. Sprawdziła dyskretnie szminkę, przygładziła jedno pasmo włosów. Wyciągnęła rękę i przeciągnęła palcem po łuku brwiowym.
– Jest dobrze, dasz radę, to tylko studenci – szepnęła.
Wzięła głębszy oddech. W tej łazienkowej ciszy na moment zrzuciła wszystkie role – doktorantki, dominy, berlińskiej femme fatale. Została tylko z tym, co za chwilę. Z grupą studentów, ćwiczeniami, pierwszym krokiem nowego etapu.
– Dasz radę Pauli – powtórzyła jeszcze ciszej. Uśmiechnęła się i odwróciła, poprawiając plecak na ramieniu.
Weszła do audytorium. Zegar wiszący nad tablicą wskazywał dokładnie 9:00. W sali natychmiast ucichły szepty, szelesty, stukania. Wszystkie spojrzenia skierowały się na nią.
Podeszła do miejsca dla prowadzącego, położyła plecak na biurku i przez krótką chwilę rozglądała się po sali.
– Dzień dobry – powiedziała wyraźnie, spokojnie, tonem, który nie wymagał podniesienia głosu, by go słuchać. – Nazywam się Paulina Ritter i będę prowadzić z wami ćwiczenia z wprowadzenia do psychologii antropologicznej.
W tym momencie jej wzrok zatrzymał się na znajomej twarzy – Florian. Siedział w drugim rzędzie, wyprostowany, jakby chciał udowodnić, że jest pilny. Ale jego twarz miała teraz wyraźnie czerwony odcień – mieszanina przerażenia, wstydu i czegoś, co mogło być rozbawieniem. Oczy szeroko otwarte, usta lekko rozchylone. Nie odwróciła wzroku. Uśmiechnęła się do niego lekko – ledwie zauważalnie, z odrobiną figlarności w spojrzeniu. Zerknęła na listę obecności.
– Widzę, że mamy pełen skład. Niektórych udało mi się już nawet poznać osobiście. Świetnie – powiedziała, zerkając na chłopaka.
– Jest dobrze, dasz radę, to tylko studenci – szepnęła.
Wzięła głębszy oddech. W tej łazienkowej ciszy na moment zrzuciła wszystkie role – doktorantki, dominy, berlińskiej femme fatale. Została tylko z tym, co za chwilę. Z grupą studentów, ćwiczeniami, pierwszym krokiem nowego etapu.
– Dasz radę Pauli – powtórzyła jeszcze ciszej. Uśmiechnęła się i odwróciła, poprawiając plecak na ramieniu.
Weszła do audytorium. Zegar wiszący nad tablicą wskazywał dokładnie 9:00. W sali natychmiast ucichły szepty, szelesty, stukania. Wszystkie spojrzenia skierowały się na nią.
Podeszła do miejsca dla prowadzącego, położyła plecak na biurku i przez krótką chwilę rozglądała się po sali.
– Dzień dobry – powiedziała wyraźnie, spokojnie, tonem, który nie wymagał podniesienia głosu, by go słuchać. – Nazywam się Paulina Ritter i będę prowadzić z wami ćwiczenia z wprowadzenia do psychologii antropologicznej.
W tym momencie jej wzrok zatrzymał się na znajomej twarzy – Florian. Siedział w drugim rzędzie, wyprostowany, jakby chciał udowodnić, że jest pilny. Ale jego twarz miała teraz wyraźnie czerwony odcień – mieszanina przerażenia, wstydu i czegoś, co mogło być rozbawieniem. Oczy szeroko otwarte, usta lekko rozchylone. Nie odwróciła wzroku. Uśmiechnęła się do niego lekko – ledwie zauważalnie, z odrobiną figlarności w spojrzeniu. Zerknęła na listę obecności.
– Widzę, że mamy pełen skład. Niektórych udało mi się już nawet poznać osobiście. Świetnie – powiedziała, zerkając na chłopaka.
– Uprzedzam jednak: będę od was wymagała systematyczności, pracowitości i otwartych głów. Jako miłośniczka metalu nigdy nie sądziłam, że któregoś dnia zacytuję Franka Zappę, tym bardziej na zajęciach akademickich. Powiedział kiedyś coś trafnego, że umysł jest jak spadochron i działa najlepiej, kiedy jest otwarty.
Wśród studentów dało się słyszeć cichy śmiech. Florian nerwowo poprawił się na krześle i spuścił wzrok na zeszyt. Paulina podeszła do biurka i zaczęła wyciągać notatki. Wiedziała, że ten dzień będzie udany. I że on już nigdy nie zapomni swojego pierwszego dnia swoich studiów. Przeszła kilka kroków wzdłuż pierwszego rzędu.
– Wstęp do psychologii antropologicznej to przedmiot o człowieku, jako istocie osadzonej w kulturze. Będziemy rozmawiać o tym, jak środowisko społeczne, normy, rytuały i systemy wartości kształtują psychikę jednostki. Jak kultura wpływa na emocje, tożsamość, relacje i sposób postrzegania świata.
Spojrzała na studentów uważnie.
– Zajmiemy się pojęciem natury ludzkiej, w różnych tradycjach myślenia. Porównamy społeczeństwa indywidualistyczne i kolektywistyczne. Omówimy rytuały przejścia, konstrukcję płci kulturowej, symbolikę ciała, a także to, jak różne kultury definiują normę, dewiację i granice zachowań.
Zatrzymała się przy katedrze. Interesować nas będzie pytanie: czy psychika jest uniwersalna, a kultura tylko ją modyfikuje, czy też to kultura w dużej mierze ją konstruuje.
Uśmiechnęła się lekko.
– Jeśli jednak ktoś liczy na łatwe odpowiedzi, może się rozczarować. Jeśli ktoś chce zrozumieć, dlaczego ludzie w różnych częściach świata czują, myślą i działają inaczej – będzie w dobrym miejscu.
– Zaczniemy od podstaw: czym jest antropologia, czym psychologia kulturowa i gdzie te dwie dziedziny się przecinają.
– Wstęp do psychologii antropologicznej to przedmiot o człowieku, jako istocie osadzonej w kulturze. Będziemy rozmawiać o tym, jak środowisko społeczne, normy, rytuały i systemy wartości kształtują psychikę jednostki. Jak kultura wpływa na emocje, tożsamość, relacje i sposób postrzegania świata.
Spojrzała na studentów uważnie.
– Zajmiemy się pojęciem natury ludzkiej, w różnych tradycjach myślenia. Porównamy społeczeństwa indywidualistyczne i kolektywistyczne. Omówimy rytuały przejścia, konstrukcję płci kulturowej, symbolikę ciała, a także to, jak różne kultury definiują normę, dewiację i granice zachowań.
Zatrzymała się przy katedrze. Interesować nas będzie pytanie: czy psychika jest uniwersalna, a kultura tylko ją modyfikuje, czy też to kultura w dużej mierze ją konstruuje.
Uśmiechnęła się lekko.
– Jeśli jednak ktoś liczy na łatwe odpowiedzi, może się rozczarować. Jeśli ktoś chce zrozumieć, dlaczego ludzie w różnych częściach świata czują, myślą i działają inaczej – będzie w dobrym miejscu.
– Zaczniemy od podstaw: czym jest antropologia, czym psychologia kulturowa i gdzie te dwie dziedziny się przecinają.
---
Zajęcia właśnie dobiegły końca. W audytorium słychać było szuranie krzeseł, szelest notesów i urywki rozmów. Paulina zebrała swoje materiały i właśnie miała opuścić salę, gdy podszedł do niej Florian. Wyraźnie spięty, z lekko zarumienionymi policzkami, ale zdeterminowany.
– Przepraszam Frau Ritter – powiedział z powagą, nieco ciszej niż zamierzał. – Chciałem tylko… no, głupio wyszło wcześniej.
Spojrzała na niego z odrobiną rozbawienia w oczach, ale jej twarz pozostała spokojna, profesjonalna.
– Nie szkodzi. Szczerze mówiąc, całkiem przyjemnie było przez chwilę udawać studentkę, jeszcze rok temu nią byłam.
Chłopak uśmiechnął się, nieco ośmielony.
– Zmylił mnie pani tak młody wygląd, to komplement. Czy mogę w takim razie zaryzykować jeszcze jedno pytanie? – zawahał się, a potem dodał z lekkim uśmiechem – Czy mogę zaprosić panią na kawę? Może po zajęciach? Albo... kiedyś?
Paulina uniosła lekko brwi, jakby przez sekundę rozważała jego propozycję. W końcu skinęła głową z uznaniem, po czym nachyliła się delikatnie w jego stronę i powiedziała cicho:
– Doceniam odwagę, ale to nie będzie takie proste. Jeżeli jednak zaliczysz egzamin końcowy na co najmniej dziewięćdziesiąt pięć procent, wtedy możemy porozmawiać o kawie. Tylko wtedy.
Student zamarł, potem zaśmiał się lekko, z mieszaniną rozbawienia i wyzwania w oczach.
– Twarde warunki ale postaram się, Frau Ritter. Naprawdę.
– Trzymam cię za słowo – odparła Paulina z uśmiechem i odwróciła się, kierując w stronę wyjścia.
– Przepraszam Frau Ritter – powiedział z powagą, nieco ciszej niż zamierzał. – Chciałem tylko… no, głupio wyszło wcześniej.
Spojrzała na niego z odrobiną rozbawienia w oczach, ale jej twarz pozostała spokojna, profesjonalna.
– Nie szkodzi. Szczerze mówiąc, całkiem przyjemnie było przez chwilę udawać studentkę, jeszcze rok temu nią byłam.
Chłopak uśmiechnął się, nieco ośmielony.
– Zmylił mnie pani tak młody wygląd, to komplement. Czy mogę w takim razie zaryzykować jeszcze jedno pytanie? – zawahał się, a potem dodał z lekkim uśmiechem – Czy mogę zaprosić panią na kawę? Może po zajęciach? Albo... kiedyś?
Paulina uniosła lekko brwi, jakby przez sekundę rozważała jego propozycję. W końcu skinęła głową z uznaniem, po czym nachyliła się delikatnie w jego stronę i powiedziała cicho:
– Doceniam odwagę, ale to nie będzie takie proste. Jeżeli jednak zaliczysz egzamin końcowy na co najmniej dziewięćdziesiąt pięć procent, wtedy możemy porozmawiać o kawie. Tylko wtedy.
Student zamarł, potem zaśmiał się lekko, z mieszaniną rozbawienia i wyzwania w oczach.
– Twarde warunki ale postaram się, Frau Ritter. Naprawdę.
– Trzymam cię za słowo – odparła Paulina z uśmiechem i odwróciła się, kierując w stronę wyjścia.
Szła spokojnie a jej sylwetka rysowała się wyraźnie na tle jasnego korytarza. Materiał spodni układał się idealnie, podkreślając smukłość nóg i naturalne napięcie pośladków, kiedy stawiała kolejne kroki. Plecak opadał miękko na plecy, włosy związane nisko, odsłaniały linię szyi. Odprowadzał ją wzrokiem dłużej, niż powinien, mierząc uważnie – od kucyka, przez linię ramion, aż po zgrabne kostki w jasnych sneakersach. Była piękna, elegancka, pewna siebie i absolutnie świadoma swojej atrakcyjności. Kiedy zniknęła za rogiem, oparł się lekko o ścianę i wypuścił powietrze.
Nieźle zaczynają się te studia.
---
Październik minął szybko, niemal niepostrzeżenie. Codzienność ułożyła się w precyzyjny rytm – poranne treningi na siłowni z Andreasem, bieganie, zajęcia na uczelni i wieczorne sesje w Dominii. Jej kalendarz pękał w szwach, a mimo to wszystko funkcjonowało jak w zegarku. Na uniwersytecie szybko zdążyła zapisać się w pamięci studentów. Z początku nikt nie wiedział, czego się po niej spodziewać. Jej młody wiek i wygląd wzbudzały zainteresowanie, lecz to sposób prowadzenia zajęć sprawił, że zyskała autorytet. Ćwiczenia były starannie przemyślane, oparte na dyskusji i analizie przypadków – czasem z życia, czasem z literatury. Potrafiła zadać pytanie, które przez kilka minut unosiło się w powietrzu jak napięta struna. Nie podnosiła głosu, nie musiała – jej cisza potrafiła być bardziej stanowcza niż krzyk.
– Tu nie chodzi o to, co ci się wydaje. Chcę usłyszeć, co wiesz i co rozumiesz – powiedziała kiedyś jednemu z chłopaków, który próbował improwizować.
Od tego dnia nikt już nie przychodził na jej zajęcia nieprzygotowany. Studenci – zwłaszcza męska część – byli nią absolutnie zafascynowani. Jej chłodny profesjonalizm, inteligencja, sposób, w jaki potrafiła jednym spojrzeniem przywołać do porządku – wszystko to działało jak magnes. Ale Paulina trzymała dystans. Uśmiech, krótkie „miłego dnia”, lekkie skinienie głowy – to było wszystko, na co mogli liczyć poza zajęciami, chociaż nie raz próbowali wyciągnąć ją na jakieś piwo.
– Tu nie chodzi o to, co ci się wydaje. Chcę usłyszeć, co wiesz i co rozumiesz – powiedziała kiedyś jednemu z chłopaków, który próbował improwizować.
Od tego dnia nikt już nie przychodził na jej zajęcia nieprzygotowany. Studenci – zwłaszcza męska część – byli nią absolutnie zafascynowani. Jej chłodny profesjonalizm, inteligencja, sposób, w jaki potrafiła jednym spojrzeniem przywołać do porządku – wszystko to działało jak magnes. Ale Paulina trzymała dystans. Uśmiech, krótkie „miłego dnia”, lekkie skinienie głowy – to było wszystko, na co mogli liczyć poza zajęciami, chociaż nie raz próbowali wyciągnąć ją na jakieś piwo.
Nieco inaczej wyglądały zajęcia prowadzone dla studentów starszych lat. Był to kurs fakultatywny zatytułowany „Psychologia władzy i relacji asymetrycznych”, zaproponowany w ramach seminarium specjalistycznego w Katedrze Psychologii Społecznej. Zajęcia nie były obowiązkowe, ale cieszyły się zaskakująco dużym zainteresowaniem – niektórzy przyszli z autentycznej pasji i ciekawości, inni liczyli na łatwe punkty. Z czasem to rozróżnienie stawało się coraz bardziej widoczne, jednak do nikogo się nie uprzedzała. Od samego początku podchodziła do wszystkich z jednakowym szacunkiem – niezależnie od tego, czy siedzieli z przodu, zaczytani w literaturze, czy z tyłu, z nadzieją, że jakoś przebrną. Szacunek nie oznaczał jednak taryfy ulgowej – jej wymagania były jasne: obecność, aktywność, przygotowanie, otwartość. Podczas zajęć często toczyły się długie, głębokie dyskusje – nad fragmentami literatury, nad psychologicznymi mechanizmami zależności, nad realnymi przykładami z życia. Potrafiła kierować rozmową tak, by każda opinia została wysłuchana, ale też skonfrontowana z argumentami – bez taryfy ulgowej. Umiała zadawać pytania, które zmuszały do refleksji jeszcze długo po zajęciach. Studenci szybko zorientowali się, że Frau Ritter nie tylko zna się na tym, co mówi, ale też potrafi słuchać. Nie moralizowała, nie narzucała jedynego słusznego sposobu myślenia. Jej styl prowadzenia zajęć był wymagający, ale sprawiedliwy. I to właśnie zjednywało jej szacunek – nie przymilanie się, lecz intelektualna dyscyplina i uważność.
Z czasem ci, którzy przyszli tylko po zaliczenie, stopniowo wciągali się. A ci, którzy naprawdę chcieli wiedzieć więcej, byli zachwyceni. Dla nich każdy czwartek stawał się nie tylko kolejnym wykładem, ale prawdziwym spotkaniem z myśleniem.
Z czasem ci, którzy przyszli tylko po zaliczenie, stopniowo wciągali się. A ci, którzy naprawdę chcieli wiedzieć więcej, byli zachwyceni. Dla nich każdy czwartek stawał się nie tylko kolejnym wykładem, ale prawdziwym spotkaniem z myśleniem.
Czuła się spokojna. Spełniona. Jakby po raz pierwszy od dawna wszystko w jej życiu układało się dokładnie tak, jak chciała.
---
W studiu wszystko funkcjonowało jak zwykle – kolejne rezerwacje, stałe nazwiska, nowe zapytania – a jednak między nimi wciąż szukała tego jednego. Już od powrotu z Malezji łapała się na tym, że czekała, aż ponownie zobaczy Jonasa. Co kilka dni otwierała grafik i przeglądała listę rezerwacji daleko do przodu. Sprawdzała, czy pojawiło się jego imię. Czy zarezerwował termin. Na próżno.
Październik dobiegał końca a on nie pojawiał się. Ani wiadomości, ani sygnału. Dopiero na początku listopada, przeglądając system między jedną a drugą sesją, zobaczyła jego rezerwację. Zrobioną z dużym wyprzedzeniem. Termin: koniec miesiąca. Dwie godziny.
Czekała. Nie z niecierpliwością – to byłoby zbyt banalne. Raczej z cichym napięciem, które znała aż za dobrze. Czymś pomiędzy zawodową koncentracją a osobliwą emocjonalną gotowością, której nie chciała jeszcze nazywać.
Punktualnie o umówionej godzinie pojawił się w studiu. Jak zawsze przygotowany. Skupiony. W ciemnym płaszczu, z opanowaną twarzą człowieka przyzwyczajonego do władzy. A jednak w jego spojrzeniu było coś więcej – intensywne oczekiwanie, niemal napięcie.
Październik dobiegał końca a on nie pojawiał się. Ani wiadomości, ani sygnału. Dopiero na początku listopada, przeglądając system między jedną a drugą sesją, zobaczyła jego rezerwację. Zrobioną z dużym wyprzedzeniem. Termin: koniec miesiąca. Dwie godziny.
Czekała. Nie z niecierpliwością – to byłoby zbyt banalne. Raczej z cichym napięciem, które znała aż za dobrze. Czymś pomiędzy zawodową koncentracją a osobliwą emocjonalną gotowością, której nie chciała jeszcze nazywać.
Punktualnie o umówionej godzinie pojawił się w studiu. Jak zawsze przygotowany. Skupiony. W ciemnym płaszczu, z opanowaną twarzą człowieka przyzwyczajonego do władzy. A jednak w jego spojrzeniu było coś więcej – intensywne oczekiwanie, niemal napięcie.
Fenriss nie oszczędzała go ani przez chwilę. Od pierwszego uderzenia szpicruty było jasne, że to nie będzie lekki wieczór. Każde niedociągnięcie, każda nieidealna pozycja, każdy grymas zdradzający słabość – wszystko spotykało się z jej bardzo ostrą reakcją. Jęczał, krzyczał, drżał, pocił się, ale nie przestawał starać się. Widziała, że daje z siebie wszystko i właśnie dlatego pozwalała sobie na więcej. Jej ruchy były płynne, precyzyjne, oszczędne, głos – spokojny, chłodny, momentami ironiczny – wbijał się równie głęboko jak uderzenia. Gdy sięgała po kolejny bat, kiedy poprawiała mu obrożę, kiedy pochylała się, by wyszeptać coś do ucha – wszystko było grą zmysłów i nerwów. Reagował intensywnie, ciało miał napięte, a zmysły na granicy. Pod koniec był wyczerpany, rozbity, ale w oczach miał to samo światło, które już dobrze znała – światło całkowitego oddania. Wiedziała, że zapamięta ten wieczór na długo.
Kilkanaście minut po zakończeniu sesji weszła do saloniku. Była już kimś innym niż przed chwilą. Zniknęła skóra, chłód komend i napięcie. Zamiast tego pojawiła się elegancja – stonowana, dopracowana w każdym detalu. Miała na sobie sukienkę od Chanel w kolorze głębokiego grafitu. Materiał subtelnie odbijał światło, zdradzając delikatną, niemal perłową fakturę. Cienki pasek podkreślał jej talię, nadając całości wyraźną linię. Sukienka sięgała tuż za kolano, a kiedy zrobiła kilka kroków w stronę fotela, przy każdym ruchu odsłaniała na ułamek sekundy gładką czerń pończoch. Gdy usiadła, materiał uniósł się minimalnie – na tyle, by przy zmianie pozycji dostrzec subtelną koronkę przytrzymującą je na miejscu. Szpilki były klasyczne, smukłe, z lekko lakierowanej skóry, ich cienka linia wydłużała optycznie nogi. Rozpuszczone włosy miękko opadały na ramiona, jakby specjalnie rozluźnione po wcześniejszym upięciu. Wciąż dyskretny makijaż podkreślał spojrzenie.
Jonas, który zdążył się przebrać i usiąść w głębokim, skórzanym fotelu, wstał odruchowo, gdy ją zobaczył. Przez ułamek sekundy patrzył bez słowa. Był przyzwyczajony do pięknych kobiet. Do luksusu. Do świata, w którym estetyka jest narzędziem. A jednak jej przemiana za każdym razem robiła na nim wrażenie.
– Lady Fenriss… – zaczął automatycznie.
Uniosła lekko dłoń, zatrzymując go gestem.
– Teraz już po pracy. Paulina wystarczy. Przecież poznaliśmy się. A może nasz lotniskowy rozejm już nie obowiązuje?
Uśmiechnęła się łagodnie i usiadła naprzeciwko niego. Zakładając nogę na nogę, zrobiła to z naturalną elegancją, która nie była ani wyzywająca, ani przypadkowa. Koronka pończoch znów mignęła na sekundę. Zauważył. Oczywiście, że zauważył.
Rozmawiali chwilę o sesji. On mówił spokojniej niż zwykle, choć w jego głosie wciąż brzmiało echo intensywności ostatnich dwóch godzin. Chwalił jej wyczucie, sposób prowadzenia napięcia. Był szczery. Zawsze był, ale tym razem jego spojrzenie zdradzało coś więcej niż zawodowy zachwyt. Patrzył na nią nie tylko jak na dominę, która przekracza jego granice, lecz jak na kobietę, która potrafi w jednej chwili zmienić temperaturę pomieszczenia. Zaskakiwała go za każdym razem – brutalnością, spokojem, a teraz tą miękką, niemal niedostępną elegancją. Był absolutnie zachwycony i wiedział, że to niebezpieczne.
Gdy rozmowa o sesji naturalnie wygasła, przez chwilę milczał, jakby ważył kolejne pytanie. Potem spojrzał na nią uważniej.
– A Malezja? Udały się wakacje?
W jego głosie było coś więcej niż uprzejmość. Ciekawość. Może nawet odrobina zazdrości.
– Udały się. Były cudowne. – Zrobiła krótką pauzę, jakby wróciła myślami do wilgotnego powietrza, dżungli i morza. – Wypoczęłam. Oderwałam się od Berlina. Od tego całego zgiełku, tempa, presji. To było mi potrzebne.
– Brzmisz, jakbyś naprawdę zwolniła.
– Zwolniłam. I to mnie chyba najbardziej zaskoczyło. Że potrafię.
– A uczelnia? – dodał po chwili. – Jak idzie doktorat?
Rozjaśniła się.
– Fajnie. Podoba mi się. Co prawda jest bardzo dużo przygotowań do zajęć, masa tekstów, konsultacje ale jest w tym coś bardzo satysfakcjonującego. Zaskakująco satysfakcjonującego. Lubię to.
– Nie sądziłem, że będziesz mówiła o uniwersytecie z takim entuzjazmem.
– A dlaczego nie? – spytała z cieniem przekory.
– Bo mam wrażenie, że masz wiele światów. I nie wiem, który jest dla ciebie najważniejszy.
– Nie muszę przecież wybierać jednego. Każdy z nich daje mi coś innego. A u ciebie? Jak się mają twoje sprawy?
Opowiedział krótko o nowych kontraktach, o spotkaniach w Genewie, Seulu, Dubaju, i o tym, że niedługo znowu czeka go podróż – tym razem do Bostonu. Słuchała z uwagą, ale w pewnym momencie sięgnęła do swojej torebki.
– Właściwie coś dla ciebie mam – powiedziała cicho.
Wyjęła małą, lekko sfatygowaną paczuszkę owiniętą w szary papier i przewiązaną cienką złotą wstążką. Spojrzał zaskoczony, nie do końca rozumiejąc, co widzi.
– Herbata – powiedziała. – Z Cameron Highlands. Kiedy tam byłam, przypomniało mi się, jak wtedy na lotnisku zachowałeś się... bardzo miło. To nie było oczywiste. Chciałam ci podziękować. Nie miałam zbyt wiele miejsca w plecaku, więc jest tylko symboliczna paczuszka. Trochę się zgniotła. Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci to.
Wziął paczkę z wyjątkową delikatnością, jakby trzymał coś niezwykle kruchego.
– Paulina... – powiedział z trudem. – To naprawdę miłe. Wiesz, nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś tak po prostu coś dla mnie przywiózł. Pomyślał o mnie. Nie jako o panu prezesie, nie jako o ważnym kliencie. Po prostu o mnie.
Na chwilę zapadła cisza. Spojrzał na nią z wdzięcznością, której nie potrafił już ukryć.
– Dziękuję.
– Nie ma za co, to ja ci dziękuję. To tylko herbata.
Ale Jonas wiedział, że nie chodziło tylko o herbatę. I wiedział, że zapamięta ten gest na zawsze. Patrzyli chwilę na siebie, jakby każde z nich chciało coś jeszcze powiedzieć. Słowa jednak nie padły.
– A Malezja? Udały się wakacje?
W jego głosie było coś więcej niż uprzejmość. Ciekawość. Może nawet odrobina zazdrości.
– Udały się. Były cudowne. – Zrobiła krótką pauzę, jakby wróciła myślami do wilgotnego powietrza, dżungli i morza. – Wypoczęłam. Oderwałam się od Berlina. Od tego całego zgiełku, tempa, presji. To było mi potrzebne.
– Brzmisz, jakbyś naprawdę zwolniła.
– Zwolniłam. I to mnie chyba najbardziej zaskoczyło. Że potrafię.
– A uczelnia? – dodał po chwili. – Jak idzie doktorat?
Rozjaśniła się.
– Fajnie. Podoba mi się. Co prawda jest bardzo dużo przygotowań do zajęć, masa tekstów, konsultacje ale jest w tym coś bardzo satysfakcjonującego. Zaskakująco satysfakcjonującego. Lubię to.
– Nie sądziłem, że będziesz mówiła o uniwersytecie z takim entuzjazmem.
– A dlaczego nie? – spytała z cieniem przekory.
– Bo mam wrażenie, że masz wiele światów. I nie wiem, który jest dla ciebie najważniejszy.
– Nie muszę przecież wybierać jednego. Każdy z nich daje mi coś innego. A u ciebie? Jak się mają twoje sprawy?
Opowiedział krótko o nowych kontraktach, o spotkaniach w Genewie, Seulu, Dubaju, i o tym, że niedługo znowu czeka go podróż – tym razem do Bostonu. Słuchała z uwagą, ale w pewnym momencie sięgnęła do swojej torebki.
– Właściwie coś dla ciebie mam – powiedziała cicho.
Wyjęła małą, lekko sfatygowaną paczuszkę owiniętą w szary papier i przewiązaną cienką złotą wstążką. Spojrzał zaskoczony, nie do końca rozumiejąc, co widzi.
– Herbata – powiedziała. – Z Cameron Highlands. Kiedy tam byłam, przypomniało mi się, jak wtedy na lotnisku zachowałeś się... bardzo miło. To nie było oczywiste. Chciałam ci podziękować. Nie miałam zbyt wiele miejsca w plecaku, więc jest tylko symboliczna paczuszka. Trochę się zgniotła. Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci to.
Wziął paczkę z wyjątkową delikatnością, jakby trzymał coś niezwykle kruchego.
– Paulina... – powiedział z trudem. – To naprawdę miłe. Wiesz, nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś tak po prostu coś dla mnie przywiózł. Pomyślał o mnie. Nie jako o panu prezesie, nie jako o ważnym kliencie. Po prostu o mnie.
Na chwilę zapadła cisza. Spojrzał na nią z wdzięcznością, której nie potrafił już ukryć.
– Dziękuję.
– Nie ma za co, to ja ci dziękuję. To tylko herbata.
Ale Jonas wiedział, że nie chodziło tylko o herbatę. I wiedział, że zapamięta ten gest na zawsze. Patrzyli chwilę na siebie, jakby każde z nich chciało coś jeszcze powiedzieć. Słowa jednak nie padły.
Wyszli z saloniku. Paulina pierwsza – elegancka, wyprostowana, z twarzą wyraźnie już zamkniętą w chłodnym wyrazie profesjonalizmu. Przed drzwiami ubrała na siebie skórzany, idealnie skrojony trencz, zawiązując pasek w talii. Mimo zmęczenia wyglądała zjawiskowo. Jonas wyszedł chwilę po niej, wolniejszym krokiem, wciąż obolały. W dłoni trzymał prezent. Popatrzył na niego przez moment, jakby nie mógł uwierzyć, że naprawdę mu to dała.
Na zewnątrz panował chłodny, suchy wieczór. W powietrzu unosił się zapach miasta – asfaltu, betonu, ledwo wyczuwalnej wilgoci i liści. Na parkingu czekały ich samochody. Paulina skierowała się w stronę swojego czarnego Audi S5 Coupe, którego błyszcząca karoseria lśniła w świetle latarni. Jonas zauważył, że nawet jej sposób poruszania się przy aucie miał w sobie coś niedostępnego, eleganckiego – i jak zawsze – idealnie kontrolowanego. Nie oglądała się za siebie, ale wiedziała, że patrzy.
Skierował się w stronę zaparkowanego nieco dalej czarnego Maybacha. Otto siedział za kierownicą. Gdy zobaczył zbliżającego się szefa, wysiadł natychmiast i otworzył tylne drzwi. Prezes skinął głową, wsiadając do środka. Wnętrze limuzyny otuliło go ciszą i zapachem skóry. Drzwi zamknęły się miękko.
Ochroniarz zajął miejsce za kierownicą.
– Kleinmachnow?
Nie odpowiedział od razu. Patrzył przez chwilę w boczne okno, gdzie w oddali znikało światło reflektorów Audi. Zastanowił się. Dom w Kleinmachnow oznaczał rozmowę, napięcie, obowiązki.
– Nie – powiedział w końcu cicho. – Zawieź mnie na Gendarmenmarkt.
Skierował się w stronę zaparkowanego nieco dalej czarnego Maybacha. Otto siedział za kierownicą. Gdy zobaczył zbliżającego się szefa, wysiadł natychmiast i otworzył tylne drzwi. Prezes skinął głową, wsiadając do środka. Wnętrze limuzyny otuliło go ciszą i zapachem skóry. Drzwi zamknęły się miękko.
Ochroniarz zajął miejsce za kierownicą.
– Kleinmachnow?
Nie odpowiedział od razu. Patrzył przez chwilę w boczne okno, gdzie w oddali znikało światło reflektorów Audi. Zastanowił się. Dom w Kleinmachnow oznaczał rozmowę, napięcie, obowiązki.
– Nie – powiedział w końcu cicho. – Zawieź mnie na Gendarmenmarkt.
Maybach ruszył płynnie w stronę centrum. Przymknął oczy na moment, próbując uporządkować myśli. Wciąż czuł przy sobie jej obecność.
Nie miał siły wracać dziś do domu. Do przestronnego salonu, w którym wszystko było zaprojektowane perfekcyjnie – i w którym od dawna nie było już nic żywego. Ich małżeństwo funkcjonowało poprawnie. Reprezentacyjnie. Strategicznie. Wspólne kolacje, przyjęcia, szkoła Sophie, snobistyczni rodzice innych dzieci, eleganckie samochody, narty w Szwajcarii i wakacje na jachcie. Ale nie było w nim prawdy.
A dziś nie chciał roli prezesa, męża, dziedzica nazwiska. Chciał ciszy. Chciał zrozumieć, co właściwie wydarzyło się w nim przez te dwie godziny. Chciał jej. Ta myśl pojawiła się nagle, niemal bez jego zgody. I równie szybko przyszło otrzeźwienie. Ona nigdy nawet nie spojrzy na niego w ten sposób.
W studiu był kimś innym. Uległym. Narzędziem w jej rękach. Przedmiotem jej sadystycznych skłonności. Po sesji – uprzejmym klientem. Rozmówcą. Ale nie mężczyzną. I dobrze, że niczego nie zaproponował. Żadnej kolacji. Żadnego „spotkajmy się prywatnie”. Skompromitowałby się. Zniszczyłby tę precyzyjną strukturę, która ich łączyła. Ona nie tolerowała słabości, a on nie mógł pozwolić sobie na bycie śmiesznym.
A dziś nie chciał roli prezesa, męża, dziedzica nazwiska. Chciał ciszy. Chciał zrozumieć, co właściwie wydarzyło się w nim przez te dwie godziny. Chciał jej. Ta myśl pojawiła się nagle, niemal bez jego zgody. I równie szybko przyszło otrzeźwienie. Ona nigdy nawet nie spojrzy na niego w ten sposób.
W studiu był kimś innym. Uległym. Narzędziem w jej rękach. Przedmiotem jej sadystycznych skłonności. Po sesji – uprzejmym klientem. Rozmówcą. Ale nie mężczyzną. I dobrze, że niczego nie zaproponował. Żadnej kolacji. Żadnego „spotkajmy się prywatnie”. Skompromitowałby się. Zniszczyłby tę precyzyjną strukturę, która ich łączyła. Ona nie tolerowała słabości, a on nie mógł pozwolić sobie na bycie śmiesznym.
Maybach zjechał z głównej arterii miasta, kierując się w stronę centrum. Minęli oświetlony Kurfürstendamm, potem skręcili w stronę nowoczesnej zabudowy przy Potsdamer Platz. Szklane fasady odbijały nocne światła Berlina. Dojechali na Gendarmenmarkt.
Samochód zatrzymał się przed apartamentowcem, w którym posiadał prywatne mieszkanie – ostatnie piętro, panoramiczne okna z widokiem na miasto. Budynek był minimalistyczny, surowy w formie, z lobby wyłożonym kamieniem i dyskretną ochroną.
Otto wysiadł pierwszy, otworzył mu drzwi..
– Jutro o ósmej?
– Tak.
Winda wjechała cicho na górę. W apartamencie panował półmrok. Szklane ściany odsłaniały nocny Berlin – światła samochodów, czerwoną linię wieży telewizyjnej w oddali, migotanie miasta, które nigdy do końca nie zasypia. Zdjął marynarkę, rozpiął koszulę pod szyją i usiadł na skórzanej kanapie. Sięgnął do torby i wyjął małą paczuszkę herbaty, którą podarowała mu. Położył ją na stoliku i przez chwilę patrzył w milczeniu.
Kobieta piękna. Inteligentna. Zimna. Boska. W studiu była mistrzynią. Poza nim – zagadką. Nie należała do niego. Nigdy nie będzie należeć. I może właśnie to najbardziej go w niej pociągało, ale jednocześnie smuciło. Poczuł dziwną pustkę, która nie była zazdrością ani frustracją. Raczej świadomością granicy. Tego, że pewne światy można tylko odwiedzać – nigdy w nich nie zamieszkać. Wstał i podszedł do okna. Berlin rozciągał się pod nim chłodny i obojętny.
Samochód zatrzymał się przed apartamentowcem, w którym posiadał prywatne mieszkanie – ostatnie piętro, panoramiczne okna z widokiem na miasto. Budynek był minimalistyczny, surowy w formie, z lobby wyłożonym kamieniem i dyskretną ochroną.
Otto wysiadł pierwszy, otworzył mu drzwi..
– Jutro o ósmej?
– Tak.
Winda wjechała cicho na górę. W apartamencie panował półmrok. Szklane ściany odsłaniały nocny Berlin – światła samochodów, czerwoną linię wieży telewizyjnej w oddali, migotanie miasta, które nigdy do końca nie zasypia. Zdjął marynarkę, rozpiął koszulę pod szyją i usiadł na skórzanej kanapie. Sięgnął do torby i wyjął małą paczuszkę herbaty, którą podarowała mu. Położył ją na stoliku i przez chwilę patrzył w milczeniu.
Kobieta piękna. Inteligentna. Zimna. Boska. W studiu była mistrzynią. Poza nim – zagadką. Nie należała do niego. Nigdy nie będzie należeć. I może właśnie to najbardziej go w niej pociągało, ale jednocześnie smuciło. Poczuł dziwną pustkę, która nie była zazdrością ani frustracją. Raczej świadomością granicy. Tego, że pewne światy można tylko odwiedzać – nigdy w nich nie zamieszkać. Wstał i podszedł do okna. Berlin rozciągał się pod nim chłodny i obojętny.
A on pierwszy raz od dawna poczuł coś, czego nie potrafił kontrolować.
---
Paulina włączyła cicho muzykę – jakąś starą płytę Depeche Mode. Patrzyła przez przednią szybę i choć droga przed nią była pusta, w głowie czuła zamęt. Jedno słowo krążyło jej po głowie i jedno uczucie: rozczarowanie.
– Głupia, co ty właściwie myślałaś sobie...
I to właśnie z tym uczuciem, z wciąż niewypowiedzianym napięciem pod skórą, sięgnęła po telefon.
– Hej, Bella... Możesz przyjechać?
---
Wieczorne światła Charlottenburga rozświetlały brukowane ulice, gdy Paulina zatrzasnęła za sobą drzwi eleganckiego mieszkania w starej kamienicy z secesyjną fasadą. Wewnątrz panowała cisza, przerywana jedynie cichym tykaniem zegara na ścianie i szumem miasta zza wysokich okien. Powoli rozpięła skórzany trencz, odwiesiła go na mosiężny wieszak. Zrzuciła czarne szpilki i odetchnęła głęboko, uwalniając stopy od napięcia dnia. Przeszła przez przestronny, utrzymany w beżach i szarościach przedpokój, kierując się do łazienki.
Prysznic trwał dłużej niż zwykle. Ciepła woda spływała po jej karku, ramionach i kręgosłupie, rozluźniając spięte mięśnie. Stała w bezruchu, czując, jak woda zmywa z niej nie tylko zapach studia, ale i całą intensywność tego wieczoru. Gdy wychodziła, owinięta dużym ręcznikiem, włosy miała rozpuszczone, mokre, z pozostałościami odżywki pachnącej jaśminem. Założyła swój ulubiony dres od The Row – szary, z miękkiej bawełny, który otulał ciało, nie zabierając nic, z naturalnej elegancji. Na bose stopy wsunęła ciepłe skarpetki. Potem weszła do kuchni, otworzyła kredens z winami i sięgnęła po butelkę czerwonego Château Pichon Longueville Comtesse de Lalande z 2004 roku. Otworzyła ją wprawnym ruchem, nalała sobie kieliszek i wróciła do salonu. Zaledwie kilka minut później usłyszała znajomy dźwięk domofonu.
– To ja – usłyszała głos Belli, jak zawsze z nutą lekkiego znużenia i zawadiackiej nonszalancji.
Otworzyła bramę. Bella wjechała na podwórko dla mieszkańców i zaparkowała pod rozłożystym platanem. Wysiadła, ubrana w luźne dżinsy, czarny kaszmirowy sweter i rozpiętą ramoneskę. Na nogach miała białe sneakersy od Common Projects – prosto, ale z klasą. W ręce niosła papierową torbę z bagietką, oliwkami i jakimś serem. Drzwi kamienicy zatrzasnęły się za nią z głuchym stuknięciem, a chwilę później weszła po schodach, lekko sapiąc:
– Dobrze, że nie mieszkasz wyżej. Dwa piętra to moja granica.
– A nie miałaś mówić, że twój włoski hedonizm nie pozwala ci na wysiłek? Czemu nie pojechałaś windą?
Weszła do środka, całując ją na powitanie w oba policzki.
– Mówiłam, że nie pozwala na bieganie, nie na schody. To różnica.
Obie się zaśmiały. Wieczór miał dopiero się zacząć.
Kilka minut później siedziały już na miękkiej, grafitowej kanapie z wysokimi oparciami, przy niskim, drewnianym stole, na którym leżały plastry bagietki i pokrojone kawałki dojrzałego brie oraz comté. Z zestawu audio w tle płynęły delikatne dźwięki Gainsbourga. Paulina nalała do dwóch kieliszków wina – Château Pichon Longueville lśniło w szkle głęboką rubinową czerwienią. Bella wzięła łyk, po czym spojrzała uważnie na Paulinę.
– Co się stało? – zapytała miękko, z nutą troski, jaką zostawia się na specjalne okazje.
Paulina wzruszyła ramionami i sięgnęła po kromkę bagietki, jakby chciała uciec w gest.
– Nic. Naprawdę. Chciałam cię tylko zobaczyć.
– Fenriss, proszę cię. Przecież widzę to. I czuję. Jako twoja przyjaciółka – powiedziała i odchyliła się lekko na kanapie, nie odrywając od niej wzroku. – Coś się wydarzyło. Powiedz mi. Coś poszło nie po twojej myśli, prawda?
Zawahała się chwilę, jakby układała w głowie właściwe słowa. Splotła dłonie na kolanach i spojrzała gdzieś w bok.
– Co się stało? – zapytała miękko, z nutą troski, jaką zostawia się na specjalne okazje.
Paulina wzruszyła ramionami i sięgnęła po kromkę bagietki, jakby chciała uciec w gest.
– Nic. Naprawdę. Chciałam cię tylko zobaczyć.
– Fenriss, proszę cię. Przecież widzę to. I czuję. Jako twoja przyjaciółka – powiedziała i odchyliła się lekko na kanapie, nie odrywając od niej wzroku. – Coś się wydarzyło. Powiedz mi. Coś poszło nie po twojej myśli, prawda?
Zawahała się chwilę, jakby układała w głowie właściwe słowa. Splotła dłonie na kolanach i spojrzała gdzieś w bok.
– Opowiadałam ci, jak ten klient od Evy zaopiekował się mną wtedy na lotnisku – zaczęła spokojniej.
– Ten strajk, chaos, odwołane loty. Mogłam siedzieć godzinami na twardej ławce, a on po prostu zaprosił mnie do strefy VIP. Bez gry, bez aluzji. Był uprzejmy. Normalny. Przywiozłam mu w rewanżu tę herbatę z Cameron Highlands. Niby drobiazg, ale nie miałam w plecaku wiele miejsca. A jednak pomyślałam o nim. To nie było wyrachowane. Po prostu chciałam. Wtedy naprawdę dobrze nam się rozmawiało.
Zamilkła na moment.– I dziś… – westchnęła. – Po sesji byłam pewna, że coś się wydarzy. Nie chodzi o żadne deklaracje. Po prostu myślałam, że zaprosi mnie na kolację. Normalnie. Bez scenariusza. Bez roli. Sama wiesz, że czasem wychodzimy z wybranymi uległymi poza studio. Czysto towarzysko. Kiedy wziął ode mnie tę paczuszkę spojrzał na mnie w taki sposób… prawie się wzruszył. I przez chwilę pomyślałam: może zaproponuje coś prostego. Spacer. Kolację. Cokolwiek. Byleby spędzić trochę czasu razem, bez studia, pejcza, rozkazów.
Pokręciła głową.
– Ale nie. Pożegnał się, jak zawsze elegancko, wsiadł do tego swojego wielkiego Maybacha i odjechał. A ja wróciłam sama.
Na chwilę zapadła cisza. Przyjaciółka nachyliła się i położyła jej dłoń na kolanie.
– Wiesz, że cię rozumiem, prawda?
Paulina uśmiechnęła się smutno, ledwo zauważalnie.
– To głupie. Nie powinnam się przejmować. On jest tylko klientem. A ja… ja jestem Lady Fenriss. Nie powinnam chcieć więcej. Moja rola kończy się, gdy on opuszcza studio. Głupia...
– Ale ty jesteś też Pauliną – powiedziała Bella cicho. – A Paulina ma prawo czuć i pragnąć.
– Może po prostu pomyślał, że nie wypada. A może... może jestem dla niego tylko dominą, kimś na godziny, do rozładowania emocji. Ale po co ta akcja na lotnisku? Sam za mną leciał przez terminal. To chyba dziś korona z głowy by mu nie spadła, jakby gdzieś mnie zabrał, żeby pogadać, pośmiać się.
Bella pokiwała głową, sięgając po kawałek sera.
– Albo się przestraszył, albo nie dorósł do tego gestu. Tak czy inaczej, jego strata.
Paulina nie odpowiedziała. Wpatrywała się w czerwień wina, jakby próbowała dostrzec w nim jakąś przyszłość, której nie była jeszcze pewna.
– Wiesz... Ciebie to wszystko bardziej dotyka, niż chcesz przyznać – powiedziała cicho przyjaciółka. – Jesteś cholernie silna, błyskotliwa, masz tę lodowatą pewność siebie, kiedy stoisz nad kimś z pejczem… Ale kiedy odkładasz go na bok, jesteś też kobietą, która czasem po prostu chce być zauważona. Doceniona.
Paulina milczała. W jej oczach błyszczało coś, czego nie chciała pokazać. Przesunęła palcem po krawędzi kieliszka i odetchnęła głęboko, nie patrząc na Bellę.
– Nie wiem, może to głupie – powiedziała w końcu. – Może miałam zbyt duże oczekiwania. Ale naprawdę, Bella, to nie była tylko herbata. To było „dziękuję, że się mną wtedy zaopiekowałeś”. I może: „chciałabym cię poznać bliżej, poza rolą Fenriss”. Faceci bywają tacy tępi i tacy ślepi.
Isabella pokiwała głową, przygryzając dolną wargę. Robiła tak zawsze, kiedy coś ją naprawdę poruszało. Wzięła kieliszek z rąk Pauliny i odstawiła go na stół.
– Posłuchaj mnie. Nie jesteś żadną zbroją. Nie jesteś maską. Jesteś kobietą, która potrafi być twarda i jednocześnie wrażliwa. I to jest właśnie najpiękniejsze. Ale, kochana, jeśli ktoś tego nie widzi, to tak jak powiedziałaś, jest ślepy.
– Nie, on to widzi, jestem pewna. Widział. To było w jego oczach. I ta cisza, w tej ostatniej chwili, kiedy się żegnaliśmy... to nie była obojętność. To był strach. Albo niepewność. Czuję to.
Bella przesunęła się bliżej, objęła ją ramieniem.
– To tym bardziej jego strata. I cholernie szkoda, że nie miał jaj, żeby zostać z tobą jeszcze na chwilę. Zamiast siedzieć teraz żałować, że cię puścił samą. Bo dam sobie głowę uciąć, że nie wrócił do domu.
Paulina oparła głowę na jej ramieniu, jakby przez moment chciała sobie pozwolić na słabość.
– Chciałam tylko kolacji. Wina. Rozmowy. Nic więcej. Chociaż może... – urwała, jakby sama się przestraszyła tego, co chciała powiedzieć.
– Chociaż może? – dopytała Bella z czułym półuśmiechem.
– Chociaż może... dobrze, chciałam, żeby spojrzał na mnie właśnie jak na Paulinę. Kobietę, kogoś z kimś można pogadać, dokończyć rozmowę z lotniska. Nawet sukienkę ubrałam, tę ładną od Chanel.
– Widział. Jestem pewna, że widział. Po prostu nie każdy wie, co zrobić w takiej sytuacji.
– To głupie. Nie powinnam się przejmować. On jest tylko klientem. A ja… ja jestem Lady Fenriss. Nie powinnam chcieć więcej. Moja rola kończy się, gdy on opuszcza studio. Głupia...
– Ale ty jesteś też Pauliną – powiedziała Bella cicho. – A Paulina ma prawo czuć i pragnąć.
– Może po prostu pomyślał, że nie wypada. A może... może jestem dla niego tylko dominą, kimś na godziny, do rozładowania emocji. Ale po co ta akcja na lotnisku? Sam za mną leciał przez terminal. To chyba dziś korona z głowy by mu nie spadła, jakby gdzieś mnie zabrał, żeby pogadać, pośmiać się.
Bella pokiwała głową, sięgając po kawałek sera.
– Albo się przestraszył, albo nie dorósł do tego gestu. Tak czy inaczej, jego strata.
Paulina nie odpowiedziała. Wpatrywała się w czerwień wina, jakby próbowała dostrzec w nim jakąś przyszłość, której nie była jeszcze pewna.
– Wiesz... Ciebie to wszystko bardziej dotyka, niż chcesz przyznać – powiedziała cicho przyjaciółka. – Jesteś cholernie silna, błyskotliwa, masz tę lodowatą pewność siebie, kiedy stoisz nad kimś z pejczem… Ale kiedy odkładasz go na bok, jesteś też kobietą, która czasem po prostu chce być zauważona. Doceniona.
Paulina milczała. W jej oczach błyszczało coś, czego nie chciała pokazać. Przesunęła palcem po krawędzi kieliszka i odetchnęła głęboko, nie patrząc na Bellę.
– Nie wiem, może to głupie – powiedziała w końcu. – Może miałam zbyt duże oczekiwania. Ale naprawdę, Bella, to nie była tylko herbata. To było „dziękuję, że się mną wtedy zaopiekowałeś”. I może: „chciałabym cię poznać bliżej, poza rolą Fenriss”. Faceci bywają tacy tępi i tacy ślepi.
Isabella pokiwała głową, przygryzając dolną wargę. Robiła tak zawsze, kiedy coś ją naprawdę poruszało. Wzięła kieliszek z rąk Pauliny i odstawiła go na stół.
– Posłuchaj mnie. Nie jesteś żadną zbroją. Nie jesteś maską. Jesteś kobietą, która potrafi być twarda i jednocześnie wrażliwa. I to jest właśnie najpiękniejsze. Ale, kochana, jeśli ktoś tego nie widzi, to tak jak powiedziałaś, jest ślepy.
– Nie, on to widzi, jestem pewna. Widział. To było w jego oczach. I ta cisza, w tej ostatniej chwili, kiedy się żegnaliśmy... to nie była obojętność. To był strach. Albo niepewność. Czuję to.
Bella przesunęła się bliżej, objęła ją ramieniem.
– To tym bardziej jego strata. I cholernie szkoda, że nie miał jaj, żeby zostać z tobą jeszcze na chwilę. Zamiast siedzieć teraz żałować, że cię puścił samą. Bo dam sobie głowę uciąć, że nie wrócił do domu.
Paulina oparła głowę na jej ramieniu, jakby przez moment chciała sobie pozwolić na słabość.
– Chciałam tylko kolacji. Wina. Rozmowy. Nic więcej. Chociaż może... – urwała, jakby sama się przestraszyła tego, co chciała powiedzieć.
– Chociaż może? – dopytała Bella z czułym półuśmiechem.
– Chociaż może... dobrze, chciałam, żeby spojrzał na mnie właśnie jak na Paulinę. Kobietę, kogoś z kimś można pogadać, dokończyć rozmowę z lotniska. Nawet sukienkę ubrałam, tę ładną od Chanel.
– Widział. Jestem pewna, że widział. Po prostu nie każdy wie, co zrobić w takiej sytuacji.
W pokoju zapanowała cisza. Tylko muzyka grała cicho, a zapach sera i wina unosił się nad stołem. Były tylko one – dwie kobiety w eleganckim berlińskim mieszkaniu.
Paulina przez chwilę milczała, patrząc na ciemne szkło kieliszka, w którym odbijały się światła kuchni. Powoli, z westchnieniem, odstawiła szkło na stół i przeczesała palcami włosy, jakby próbując pozbyć się z siebie resztek tego dnia, tej sesji, tej rozmowy.
– Byłam głupia – powiedziała w końcu cicho. – Naiwna. Naprawdę, myślałam, że może... że po tej herbacie, po wszystkim… po tych jego spojrzeniach… że może to nie będzie tylko kolejna sesja.
– Paulina, może powinnaś mieć kogoś. Na stałe. Niewolnika, który będzie tylko twój. Twój w pełnym sensie. Nie będzie tylko klientem, który znika po sesji, ale kimś, kto zostaje. Dla kogo ty też jesteś czymś więcej, całym światem. Albo chociaż kochanka. Co wolisz.
Uśmiechnęła się smutno, ledwo zauważalnie i pokręciła głową.
– Wiem, że masz rację. Ale teraz? W tym wszystkim? Uczelnia, doktorat, Dominia, treningi... Przecież ja nie mam czasu nawet na życie, co dopiero na jakiegoś prywatnego niewolnika. I... – zawiesiła głos, sięgając po drugą butelkę wina – …szczerze? Myślę, że nie ma nikogo, kto by wytrzymał... nie tego co mu robię, ale ze mną.
– To nieprawda, jesteś naprawdę fajną dziewczyną. Sadystką to fakt, ale przy tym masz w sobie niesamowicie dużo uroku.
Otworzyła kolejną butelkę. Wino zaszumiało, gdy przelewała je do kieliszków. Sięgnęła po swój, lekko uniosła go w stronę Belli, ale nie wypowiedziała żadnego toastu. Upijając łyk, zamyśliła się.
– A może wcale nie jestem taka silna, jak myślisz, Bella. Przepraszam, że tak smęcę i w kółko mówię o tym samym, ale musiałam wyrzucić to z siebie.
– Jesteś silna – odparła Bella szeptem. – Ale nie musisz być Fenriss cały czas.
Paulina uśmiechnęła się smutno.
– Tak dobrze, że mam ciebie...
– Zawsze kochana.
Paulina przez chwilę milczała, patrząc na ciemne szkło kieliszka, w którym odbijały się światła kuchni. Powoli, z westchnieniem, odstawiła szkło na stół i przeczesała palcami włosy, jakby próbując pozbyć się z siebie resztek tego dnia, tej sesji, tej rozmowy.
– Byłam głupia – powiedziała w końcu cicho. – Naiwna. Naprawdę, myślałam, że może... że po tej herbacie, po wszystkim… po tych jego spojrzeniach… że może to nie będzie tylko kolejna sesja.
– Paulina, może powinnaś mieć kogoś. Na stałe. Niewolnika, który będzie tylko twój. Twój w pełnym sensie. Nie będzie tylko klientem, który znika po sesji, ale kimś, kto zostaje. Dla kogo ty też jesteś czymś więcej, całym światem. Albo chociaż kochanka. Co wolisz.
Uśmiechnęła się smutno, ledwo zauważalnie i pokręciła głową.
– Wiem, że masz rację. Ale teraz? W tym wszystkim? Uczelnia, doktorat, Dominia, treningi... Przecież ja nie mam czasu nawet na życie, co dopiero na jakiegoś prywatnego niewolnika. I... – zawiesiła głos, sięgając po drugą butelkę wina – …szczerze? Myślę, że nie ma nikogo, kto by wytrzymał... nie tego co mu robię, ale ze mną.
– To nieprawda, jesteś naprawdę fajną dziewczyną. Sadystką to fakt, ale przy tym masz w sobie niesamowicie dużo uroku.
Otworzyła kolejną butelkę. Wino zaszumiało, gdy przelewała je do kieliszków. Sięgnęła po swój, lekko uniosła go w stronę Belli, ale nie wypowiedziała żadnego toastu. Upijając łyk, zamyśliła się.
– A może wcale nie jestem taka silna, jak myślisz, Bella. Przepraszam, że tak smęcę i w kółko mówię o tym samym, ale musiałam wyrzucić to z siebie.
– Jesteś silna – odparła Bella szeptem. – Ale nie musisz być Fenriss cały czas.
Paulina uśmiechnęła się smutno.
– Tak dobrze, że mam ciebie...
– Zawsze kochana.
Na niskim stoliku między nimi stała niemal pusta, druga już butelka wina, dwa kieliszki, półmisek z resztką sera i kilka okruchów po bagietce. Za oknem cicho szemrały berlińskie ulice – ich świat znajdował się teraz w tym jednym, bezpiecznym mieszkaniu. Paulina odchyliła głowę, patrząc na sufit, przez chwilę milcząc. Zwinęła nogi pod siebie, czując lekkie zmęczenie winem i emocjami. Przesunęła wzrok na przyjaciółkę, która właśnie upiła łyk i bawiła się swoją złotą bransoletką, jakby coś rozważała.
– Bella?
– Hmm?
– Zostaniesz ze mną na noc?
Spojrzała na nią. W jej oczach było wszystko – troska, czułość, zrozumienie. Odstawiła kieliszek i bez słowa przesunęła się bliżej. Objęła Paulinę ramieniem, przytulając ją do siebie tak, jak przytula się kogoś, kogo zna się bardzo długo. Ich ciała zetknęły się ciepłem i miękkością, jakby wszystko inne – zewnętrzny świat, mężczyźni, klienci, obowiązki – przestało istnieć.
– Zostanę – powiedziała po prostu Bella, muskając ustami skroń Pauliny. – Oczywiście, że zostanę, znajdź mi tylko jakąś szczoteczkę do zębów.
Rozmawiały jeszcze długo.
– Bella?
– Hmm?
– Zostaniesz ze mną na noc?
Spojrzała na nią. W jej oczach było wszystko – troska, czułość, zrozumienie. Odstawiła kieliszek i bez słowa przesunęła się bliżej. Objęła Paulinę ramieniem, przytulając ją do siebie tak, jak przytula się kogoś, kogo zna się bardzo długo. Ich ciała zetknęły się ciepłem i miękkością, jakby wszystko inne – zewnętrzny świat, mężczyźni, klienci, obowiązki – przestało istnieć.
– Zostanę – powiedziała po prostu Bella, muskając ustami skroń Pauliny. – Oczywiście, że zostanę, znajdź mi tylko jakąś szczoteczkę do zębów.
Rozmawiały jeszcze długo.
Był środek nocy gdy Bella wstała powoli, przeciągnęła ręce nad głową, aż materiał jej luźnego swetra uniósł się, odsłaniając fragment brzucha.
– Idę pod prysznic – powiedziała z cichym westchnieniem.
Paulina tylko skinęła głową, obserwując ją, jak znika w korytarzu prowadzącym do łazienki. Zapanowała kojąca cisza, przerywana jedynie dźwiękiem zza drzwi wody. Oparła się na łokciu, wciąż siedząc na sofie, wpatrując się w ciepłe światło lampy rozlewające się po drewnianej podłodze. Upiła ostatni łyk wina. Czuła się spokojnie – może po raz pierwszy tego wieczora.
Po kilku minutach drzwi łazienki otworzyły się cicho i Bella wróciła do pokoju. Miała na sobie tylko ręcznik owinięty ciasno wokół ciała, który podkreślał krągłość jej bioder i biustu. Skóra, jeszcze wilgotna, lśniła w świetle lampy. Włosy były lekko rozwiane, krople wody spływały jej po szyi. Ciało pachniało świeżością i luksusowym żelem pod prysznic – czymś zmysłowym i subtelnym. Paulina podniosła się z sofy, wolnym krokiem podchodząc do niej. Przez chwilę po prostu patrzyły sobie w oczy. Bella lekko się uśmiechnęła, ale zanim zdążyła coś powiedzieć, Paulina uniosła rękę i delikatnie dotknęła jej ramienia, przesuwając opuszkami palców po nagiej skórze.
– Jesteś taka piękna. Chciałabym mieć takie ciało jak ty, wyglądać jak kobieta a nie...
Nie dała jej dokończyć, przysunęła się, a ich usta spotkały się w długim, czułym pocałunku. Najpierw ostrożnym, potem coraz głębszym. Ciepło ciał, miękkość warg, subtelna bliskość – wszystko było pełne delikatności i jednocześnie intensywnej, kobiecej pasji.
– Idę pod prysznic – powiedziała z cichym westchnieniem.
Paulina tylko skinęła głową, obserwując ją, jak znika w korytarzu prowadzącym do łazienki. Zapanowała kojąca cisza, przerywana jedynie dźwiękiem zza drzwi wody. Oparła się na łokciu, wciąż siedząc na sofie, wpatrując się w ciepłe światło lampy rozlewające się po drewnianej podłodze. Upiła ostatni łyk wina. Czuła się spokojnie – może po raz pierwszy tego wieczora.
Po kilku minutach drzwi łazienki otworzyły się cicho i Bella wróciła do pokoju. Miała na sobie tylko ręcznik owinięty ciasno wokół ciała, który podkreślał krągłość jej bioder i biustu. Skóra, jeszcze wilgotna, lśniła w świetle lampy. Włosy były lekko rozwiane, krople wody spływały jej po szyi. Ciało pachniało świeżością i luksusowym żelem pod prysznic – czymś zmysłowym i subtelnym. Paulina podniosła się z sofy, wolnym krokiem podchodząc do niej. Przez chwilę po prostu patrzyły sobie w oczy. Bella lekko się uśmiechnęła, ale zanim zdążyła coś powiedzieć, Paulina uniosła rękę i delikatnie dotknęła jej ramienia, przesuwając opuszkami palców po nagiej skórze.
– Jesteś taka piękna. Chciałabym mieć takie ciało jak ty, wyglądać jak kobieta a nie...
Nie dała jej dokończyć, przysunęła się, a ich usta spotkały się w długim, czułym pocałunku. Najpierw ostrożnym, potem coraz głębszym. Ciepło ciał, miękkość warg, subtelna bliskość – wszystko było pełne delikatności i jednocześnie intensywnej, kobiecej pasji.
Paulina odsunęła się lekko, dotknęła jej policzka i zniknęła na chwilę w łazience, by umyć zęby. Nie musiała się kąpać – zrobiła to wcześniej. Kiedy wyszła z łazienki światła w sypialni były już przygaszone. Bella leżała w łóżku pod białą kołdrą, z włosami rozrzuconymi na poduszce. Zgasiła całkowicie światło, a w pokoju zaległ półmrok rozproszony jedynie delikatnym światłem ulicznych latarni wpadającym przez firankę. Wsunęła się pod kołdrę i bez słowa przytuliła się do przyjaciółki – mocno, jakby chciała w tym uścisku znaleźć ukojenie. Ta od razu objęła ją ramieniem, przysuwając bliżej. Ich ciała ułożyły się naturalnie, miękko, jakby od zawsze spały razem. Paulina wtuliła twarz w jej szyję, przez chwilę po prostu chłonąc zapach – ciepły, czysty, kobiecy.
Ich usta znów się odnalazły, jakby naturalnie, najpierw ostrożnie, potem z większą pewnością. Całowały się długo i spokojnie – nie było w tym pośpiechu, tylko potrzeba bliskości, czułości, potwierdzenia, że tej nocy nie potrzebują już nic więcej. Tylko siebie. Z każdą chwilą pocałunki nabierały intensywności. Czuły się przy sobie swobodnie – bez masek, ról i oczekiwań.
Nagle poczuła, jak Bella zsuwa się nieco niżej, zostawiając na jej szyi miękkie, czułe pocałunki. Paulina zachichotała cicho, zaskoczona i szepnęła:
– Bella… wariatko… co ty... głupiaaa, łaskoczesz mnie...
Ale jej głos nie miał w sobie ani odrobiny protestu. Wręcz przeciwnie – brzmiał jak kapitulacja. Delikatna, zmysłowa, podszyta przyzwoleniem. Bella nie odpowiedziała. Jej usta były ciepłe, miękkie, a każdy pocałunek niósł ze sobą intymność i czułość, której Paulina nie próbowała już dłużej racjonalizować.
Ich usta znów się odnalazły, jakby naturalnie, najpierw ostrożnie, potem z większą pewnością. Całowały się długo i spokojnie – nie było w tym pośpiechu, tylko potrzeba bliskości, czułości, potwierdzenia, że tej nocy nie potrzebują już nic więcej. Tylko siebie. Z każdą chwilą pocałunki nabierały intensywności. Czuły się przy sobie swobodnie – bez masek, ról i oczekiwań.
Nagle poczuła, jak Bella zsuwa się nieco niżej, zostawiając na jej szyi miękkie, czułe pocałunki. Paulina zachichotała cicho, zaskoczona i szepnęła:
– Bella… wariatko… co ty... głupiaaa, łaskoczesz mnie...
Ale jej głos nie miał w sobie ani odrobiny protestu. Wręcz przeciwnie – brzmiał jak kapitulacja. Delikatna, zmysłowa, podszyta przyzwoleniem. Bella nie odpowiedziała. Jej usta były ciepłe, miękkie, a każdy pocałunek niósł ze sobą intymność i czułość, której Paulina nie próbowała już dłużej racjonalizować.
Kiedy przesunęła się jeszcze niżej, całując piersi, a później brzuch, Paulina odruchowo uniosła dłoń i wsunęła palce w jej lekko wilgotne włosy. Powoli przymknęła oczy. Ciało zareagowało pierwsze – lekkim napięciem mięśni, coraz głębszym oddechem, drżeniem, które przebiegło wzdłuż kręgosłupa.
W tej jednej chwili czas przestał istnieć – została tylko cisza, półmrok i niespieszna, kobieca czułość. Z każdą minutą czuła, jak napięcia dnia ulatują z niej bezpowrotnie, ustępując miejsca łagodnej fali rozkoszy, która wypełniała ją od środka. Bella znała kobiece ciało – i czuła jej potrzeby lepiej niż ktokolwiek inny. Paulina utonęła w tej bliskości z wdzięcznością i zachwytem, przyjmując ją w pełni.
W tej jednej chwili czas przestał istnieć – została tylko cisza, półmrok i niespieszna, kobieca czułość. Z każdą minutą czuła, jak napięcia dnia ulatują z niej bezpowrotnie, ustępując miejsca łagodnej fali rozkoszy, która wypełniała ją od środka. Bella znała kobiece ciało – i czuła jej potrzeby lepiej niż ktokolwiek inny. Paulina utonęła w tej bliskości z wdzięcznością i zachwytem, przyjmując ją w pełni.
---
Rano do sypialni wdarło się delikatne światło. Przesączało się przez firanki, muskając twarze dwóch kobiet leżących pod jasną kołdrą. Paulina otworzyła oczy pierwsza. Poczuła ciepłe kobiece ciało przy swoim, zapach skóry, zaplątane nogi, dłoń wtuloną pod jej piersiami. Uśmiechnęła się, czując miękkość tej chwili – spokojnej, cichej, bez zbędnych słów.
Bella też się poruszyła. Otworzyła oczy i spojrzała na nią z delikatnym uśmiechem. Pocałowały się – cicho, bez pośpiechu, z czułością.
– Bella, wczoraj... – zaczęła, opierając głowę na dłoni i spoglądając w jej oczy.
– Nic nie musisz mówić – przerwała łagodnie, przeciągając się lekko pod kołdrą. – Wypiłyśmy za dużo wina, no i...
– Nie – Paulina uśmiechnęła się delikatnie. – Chciałam tylko powiedzieć, że cholernie podobało mi się.
Dziewczyna spojrzała na nią z rozbawieniem i błyskiem w oku.
– Kochana, tylko my, kobiety, naprawdę wiemy, jak to robić najlepiej. Faceci? Oni mogą być tylko naszymi niewolnikami.
Obie parsknęły śmiechem, wtulając się w siebie na moment jeszcze mocniej. Ich ciała, rozgrzane snem i poranną bliskością, pulsowały wspólną energią – jakby w tej sypialni czas wciąż nie miał znaczenia.
Paulina przeciągnęła się wyginając plecy i odrzucając włosy na poduszkę.
– Mam dziś kilka sesji – powiedziała z błyskiem w oku. – I nawet nie wiesz, jaką mam ochotę zadawać ból tym psom.
– Właśnie za to cię kocham, Fenriss.
Znów się roześmiały.
Bella też się poruszyła. Otworzyła oczy i spojrzała na nią z delikatnym uśmiechem. Pocałowały się – cicho, bez pośpiechu, z czułością.
– Bella, wczoraj... – zaczęła, opierając głowę na dłoni i spoglądając w jej oczy.
– Nic nie musisz mówić – przerwała łagodnie, przeciągając się lekko pod kołdrą. – Wypiłyśmy za dużo wina, no i...
– Nie – Paulina uśmiechnęła się delikatnie. – Chciałam tylko powiedzieć, że cholernie podobało mi się.
Dziewczyna spojrzała na nią z rozbawieniem i błyskiem w oku.
– Kochana, tylko my, kobiety, naprawdę wiemy, jak to robić najlepiej. Faceci? Oni mogą być tylko naszymi niewolnikami.
Obie parsknęły śmiechem, wtulając się w siebie na moment jeszcze mocniej. Ich ciała, rozgrzane snem i poranną bliskością, pulsowały wspólną energią – jakby w tej sypialni czas wciąż nie miał znaczenia.
Paulina przeciągnęła się wyginając plecy i odrzucając włosy na poduszkę.
– Mam dziś kilka sesji – powiedziała z błyskiem w oku. – I nawet nie wiesz, jaką mam ochotę zadawać ból tym psom.
– Właśnie za to cię kocham, Fenriss.
Znów się roześmiały.
Po lekkim śniadaniu, złożonym z chrupiących bułek, masła, miodu i kawy z mlekiem – Bella zarzuciła na ramiona swoją ramoneskę, obie pocałowały się na pożegnanie przy drzwiach i Paulina została sama w mieszkaniu.
Zapanowała cisza. Włożyła miękki, grafitowy sweter i z filiżanką drugiej kawy usiadła przy dębowym stole w salonie. Otworzyła laptopa. Ekran rozświetlił się znajomym tłem. Odruchowo otworzyła folder zatytułowany Seminar WS.
Przez kilka chwil przeglądała notatki i artykuły, planując materiał na nadchodzące zajęcia. Temat dotyczył tożsamości w kontekście uwarunkowań kulturowych – coś, co doskonale znała zarówno z perspektywy akademickiej, jak i osobistej. Jej palce stukały po klawiaturze z wprawą, ale myśli czasem zbaczały ku porankowi i ku nocy.
Zajęcia miała dopiero popołudniu, a pierwsza sesja w Dominia Studio zaczynała się po osiemnastej. Jeszcze całe kilka godzin – mogła spokojnie się przygotować, a może nawet zdążyć pobiegać. Wróciła do pisania. W skupieniu. Profesjonalna. Gotowa.
Zapanowała cisza. Włożyła miękki, grafitowy sweter i z filiżanką drugiej kawy usiadła przy dębowym stole w salonie. Otworzyła laptopa. Ekran rozświetlił się znajomym tłem. Odruchowo otworzyła folder zatytułowany Seminar WS.
Przez kilka chwil przeglądała notatki i artykuły, planując materiał na nadchodzące zajęcia. Temat dotyczył tożsamości w kontekście uwarunkowań kulturowych – coś, co doskonale znała zarówno z perspektywy akademickiej, jak i osobistej. Jej palce stukały po klawiaturze z wprawą, ale myśli czasem zbaczały ku porankowi i ku nocy.
Zajęcia miała dopiero popołudniu, a pierwsza sesja w Dominia Studio zaczynała się po osiemnastej. Jeszcze całe kilka godzin – mogła spokojnie się przygotować, a może nawet zdążyć pobiegać. Wróciła do pisania. W skupieniu. Profesjonalna. Gotowa.
---
Tamtej nocy Jonas długo nie mógł zasnąć. Leżał na łóżku, w półmroku, z rękami założonymi pod głowę, wpatrując się w sufit, jakby szukał tam odpowiedzi. Przez cały czas czuł na języku smak tej herbaty, którą zaparzył od razu po przyjeździe do apartamentu. Cameron Highlands. Ona naprawdę pomyślała o nim, będąc na drugim końcu świata. Znalazła miejsce w plecaku, by przywieźć mu drobny prezent. Nie musiała tego robić.
To był tylko szczegół. Drobnostka. A jednak tak bardzo go ujęła.
Fenriss… Paulina. Myślał o niej jak o dwóch różnych kobietach, choć przecież były jedną i tą samą. Władcza, chłodna, bezlitosna w studiu – wymagała, karała, nie tolerowała najmniejszych błędów. A zarazem – ta sama kobieta miała w sobie coś ciepłego. Nie uśmiechała się często, ale gdy to robiła, świat wydawał się nagle mniej ostry. Tego wieczoru – po sesji – była inna. Elegancka, cicha, zamyślona. I te jej słowa: „Chciałam tylko podziękować, za to że wtedy tak się mną zaopiekowałeś”.
Zacisnął dłonie na poduszce. Przecież był tylko klientem. Przychodził do niej, płacił, klękał. Ale coś się zmieniło. Nie wiedział, kiedy dokładnie – może wtedy na lotnisku, a może jeszcze wcześniej. Od pewnego momentu zaczął o niej myśleć inaczej. Już nie tylko jako o kobiecie, która potrafi zadać ból i przejąć pełną kontrolę. Myślał o niej jako o kimś, do kogo chciały się zbliżyć i z kim chciałby spędzać więcej czasu.
To słowo przestraszyło go samego. Odsunął kołdrę, wstał i podszedł do okna. Nocny Berlin był spokojny, pogrążony w półśnie. Jego odbicie w szybie było zamyślone, może nawet nieco zagubione. Jak miałby jej to powiedzieć? Czy w ogóle wolno mu o tym myśleć? Bał się. Nie jej – jej reakcji. Bał się, że ją urazi, że przekroczy granicę, której nie wolno było naruszyć.
Bo przecież to ona stawiała granice. I może właśnie dlatego pragnął jej jeszcze bardziej. Jak nikogo innego wcześniej.
-----
Rozdział XXXV
Kolce
Berlin / Gdynia Orłowo, styczeń 2024
Paulina siedziała przy biurku, wpatrzona w ekran laptopa. W pokoju panowała cisza, przerywana jedynie suchym stukotem klawiszy. Telefon zawibrował. Spojrzała bez pośpiechu. Wiadomość od Łukasza.
Czy wiesz już, kiedy wracasz? Tęsknię i kocham, Paulinko.
Uniosła kącik ust, nie był to jednak ciepły uśmiech – raczej cień rozbawienia. „Paulinko”. Zawsze to zdrobnienie. Zawsze ta miękkość. Jakby świat dało się sprowadzić do czułych słów i deklaracji. Przez chwilę tylko patrzyła na ekran. Nie zastanawiała się nad odpowiedzią, lecz nad nim. Nad tym, jak bardzo był przewidywalny. Odpisała:
Wracam w niedzielę wieczorem, Łukaszu. Bądź grzeczny i cierpliwy, a może szybko cię wynagrodzę.
Wiedziała, że to ostatnie zdanie wystarczy. Wystarczało zawsze, aby był potulny jak baranek. Telefon zawibrował niemal natychmiast.
Już twoja obecność będzie nagrodą dla mnie, zrobię wszystko, by być z tobą... A jak długo będziesz? Bo w kolejny weekend – Michał pyta – czy wpadniemy na urodziny Anki.
Przez moment zamyśliła się. Michał. Dopiero co widzieli się, liczyła na jego dyskrecję. W lutym miała go przyjąć na sesję. Dawno nie miała sesji z kimś tak niedoświadczonym. Ale to była tylko przelotna myśl. Nie pozwoliła jej się dalej rozwijać. Skupiła się znów na Łukaszu.
Będę jeszcze, więc możemy się wybrać do nich. Potwierdź Michałowi, że przyjedziemy.
Odpowiedź przyszła szybko.
Czy mam coś przygotować na twój przyjazd, kochana?
Tym razem nie musiała się zastanawiać.
Nie.
Krótko. Bez serduszek. Bez gry. Odłożyła telefon i wróciła do laptopa. Czułość jest wygodna – pomyślała z lekką ironią. Nie wymaga wysiłku. Wystarczy ją przyjąć. A ona coraz rzadziej miała ochotę coś przyjmować. Chciała tylko brać.
---
W niedzielny poranek Łukasz dostał krótką, ale jednoznaczną wiadomość:
Będę w domu ok. 18. Przyjedź do mnie, zamów sushi. Weź wolne w poniedziałek, chcę nacieszyć się tobą.
Odczytał ją kilka razy, uśmiechając się z każdą kolejną. Odpisał od razu:
Oczywiście. Do zobaczenia, Paulinko.
---
Kiedy podjeżdżał pod jej dom w niedzielny wieczór, zauważył białe Audi stojące na podjeździe. Śnieg z dachu niemal już stopniał, ale powietrze było chłodne i wilgotne. Zatrzymał swoje Clio, zgasił silnik i przez chwilę siedział w ciszy, zbierając myśli. Zawsze towarzyszyło mu to samo napięcie — mieszanina podekscytowania i respektu. Drzwi otworzyły się niemal od razu.
Stanęła w progu spokojna, pewna siebie. Wyglądała olśniewająco. Czarne rajstopy podkreślały linię nóg, krótkie skórzane szorty były bardzo odważne, ale nosiła z absolutną naturalnością. Dopasowany czarny golf zarysowywał sylwetkę, złote kolczyki łapały światło, a cienki łańcuszek na szyi błysnął, gdy odwróciła głowę. Włosy upięła starannie, makijaż – jak zawsze był perfekcyjny. Cienie na powiekach pogłębiały spojrzenie, usta pokryte były szminką w odcieniu czerwonego wina. Wszystko w niej mówiło: kontrola, piękno, pewność.
Wyciągnęła do niego dłoń. Drobną, chłodną, z długimi wypielęgnowanymi paznokciami. Ujął ją ostrożnie i pochylił się, składając powolny pocałunek. Czuł zapach perfum — wyrafinowanych, intensywnych, takich, których nie dało się pomylić z żadnymi innymi. Nadstawiła policzek. Pocałował ją krótko, z szacunkiem, jakby dopełniał jakiś rytuał.
– Tęskniłeś?
– Nawet nie wiesz jak – odpowiedział ciszej, niż zamierzał.
Weszli do środka. Ciepło domu otuliło ich od razu. Zdjął kurtkę, ale zanim zdążył zrobić krok dalej, uklęknął przed nią. Odruchowo. Naturalnie. Objął ją w pasie, przytulając twarz do jej brzucha. Wdychał zapach perfum i skóry szortów. Z bliska zobaczył uda otulone gładkimi rajstopami — idealnie napiętymi na ciele. Gdy przesunął dłonie niżej, poczuł pod skórzanymi szortami twardą linię pośladków. To było niemal instynktowne. Palce zacisnęły się mocniej. Pozwoliła na sekundę, może dwie. Potem chwyciła lekko jego nadgarstek i spokojnym ruchem odsunęła dłoń. Nie gwałtownie. Nie z wyrzutem. Po prostu wyznaczając granicę. Spojrzał w górę. W jej oczach nie było gniewu. Była kontrola.
– Nie obmacuj mnie – powiedziała ostro.
Wstał powoli, przepraszając.
W kuchni na stole czekały już opakowania z sushi, które wcześniej zamówił. Rozpakowując jedzenie, zerkał na nią co chwilę. Podeszła i stanęła bardzo blisko, głaszcząc go lekko po ramieniu.
– Łukasz, znamy się już jakiś czas, prawda?
Głos był miękki, niemal czuły – ale w podtekście brzmiał ton, którego nie mógł zignorować.
– Chciałabym, żebyś od teraz, zawsze, gdy będziesz u mnie w domu, od razu po wejściu rozbierał się.
Zawahał się, nie do końca wierząc w to, co usłyszał.
– Paulinko, masz na myśli, że mam się rozebrać do naga? I znaczy się, że już teraz?
Uśmiechnęła się z lekko złośliwym błyskiem w oku.
– Oczywiście, że do naga, Łukaszu. A kiedy planowałeś? Za godzinę? Może dwie? Czy to, co powiedziałam, było trudne do zrozumienia? Mówiłam po niemiecku, czy w jakimś innym niezrozumiałym języku? No od razu, rozbieraj się!
Przeszedł go dreszcz, gdy usłyszał jej ostry ton. Skinął głową i bez dalszych pytań zaczął zdejmować kolejne elementy garderoby. Czuł się coraz bardziej obnażony – nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Kiedy w końcu został nagi, złożył ubrania byle jak i odłożył je na bok. Stanął przed nią, czekając co dalej.
Zmierzyła go wzrokiem, potem spojrzała na stertę ubrań i uniosła brew.
– Łukasz, naprawdę? Czy tak wygląda twoja definicja porządku? Ułóż to wszystko jak należy. Chcę, żeby było schludnie i starannie. Zawsze.
Bez słowa posłusznie sięgnął po swoje ubrania i zaczął je składać. Koszulkę, spodnie, bieliznę – wszystko układał ostrożnie, z wyczuciem, jakby każda fałda materiału mogła spowodować jej gniew.
Przyglądała się temu z satysfakcją. Gdy skończył, skinęła głową.
– Lepiej. Niewiele, ale lepiej. Nauczysz się. Ja cię nauczę. A jak się nie nauczysz to bat cię nauczy.
Zrobiła krok do przodu i wskazała palcem miejsce na podłodze.
– Uklęknij!
Powoli opadł na kolana. Poczuł chłód podłogi i gorąco swojego wstydu, ale też coś więcej – coś, co trudno było nazwać. Czuł, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być, chociaż budziła pewnego rodzaju lęk. Stała nad nim, piękna, opanowana, niewzruszona i nie musiała mówić już nic więcej. Odwróciła się na pięcie i wyszła. Zdążyła mu jeszcze powiedzieć tylko z uśmiechem, aby nigdzie nie ruszał się.
Po chwili wróciła do pokoju, trzymając w dłoni obrożę, która była szeroka, wykonana z grubej, czarnej, matowej skóry, surowej w dotyku. Jej szerokość była na tyle duża, by nieco ograniczać mu ruchy, uniemożliwiając swobodne opuszczenie podbródka. Musiał być cały czas wyprostowany. Oprócz tradycyjnego zapięcia miała też możliwość zamknięcia na kłódkę, co sprawiało, że nie można byłoby jej zdjąć bez klucza. Wokół rozmieszczone były mocne, metalowe pierścienie, które nadawały jej jeszcze bardziej surowy charakter. Każdy element miał chromowane, błyszczące wykończenie, kontrastujące z matową czernią skóry.
Podeszła do Łukasza, który wciąż klęczał, czekając na dalsze instrukcje. Zatrzymała się tuż przed nim, spojrzała z góry, a następnie powoli przesunęła mu obrożę wokół szyi, upewniając się, że leży ciasno i pewnie. Kiedy była już na swoim miejscu, sięgnęła do tyłu, aby zapiąć kłódkę.
– Spójrz na mnie – powiedziała zatrzaskując zamknięcie. Gdy rozległ się cichy, metaliczny klik, poczuł, jak skóra ciasno otacza szyję, nie pozostawiając żadnej możliwości uwolnienia się. Był w pełni pod jej kontrolą.
– Idealnie – powiedziała z satysfakcją w głosie, przesuwając palcami po jednym z pierścieni. – Teraz wyglądasz tak, jak powinieneś.
Pochyliła się nieco, zmuszając go spojrzeniem do utrzymania kontaktu wzrokowego.
– Powinieneś wiedzieć, że to dla ciebie zaszczyt. Niewielu uległych otrzymało ode mnie dedykowaną obrożę. Żeby było jasne, nie kupiłam jej w sklepie zoologicznym albo sex shopie. Zrobił ją mój dobry znajomi, Wolfi. Jest mistrzem jeśli chodzi o pracę ze skórą. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie jesteś jeszcze idealny. Właściwie, bardzo daleko ci do bycia choćby poprawnym. Ale potraktuj to jako duży kredyt zaufania. Gest mojej dobrej woli, szansę i zachętę zarazem, mobilizację do ciężkiej pracy i stawiania czoła wyzwaniom.
Jego wzrok zastygł, gdy to mówiła. Wydawała mu się niemal nierealna – piękna w sposób, który odbierał oddech. Jej sylwetka, podkreślona skórzanymi szortami i czarnymi rajstopami, lśniąca linia szpilek, złota klamra paska w talii, biżuteria. Była uosobieniem władzy i stylu. Chłodna i perfekcyjna. Czuł się dziwnie. Nagi, obnażony, z metalem ciasno opinającym męskość i obrożą na szyi, klęczący przed nią – i mimo tego, a może właśnie dlatego, było mu z tym dobrze. Zaskakująco dobrze. Nie było w tym wstydu. Była jasność ról. Struktura. Bezpieczeństwo w podporządkowaniu.
– Nie zawiodę – powiedział cicho.
Paulina wyprostowała się powoli.
– Oczywiście, że nie, spróbowałbyś – odparła spokojnie.
I to zdanie zabrzmiało poważniej niż wszystko, co padło wcześniej. Uśmiechnęła się, po czym wydała polecenie:
– Siadaj do stołu, czas na kolację.
Spojrzał na nią przez chwilę, po czym powoli wstał. Czuł, jak szeroka obroża wymusza na nim trzymanie głowy w jednej pozycji. Podszedł do stołu, usiadł. Paulina, jak gdyby nigdy nic, otworzyła kartonik z sushi, przełożyła jego zawartość na zdobiony japońskimi motywami talerz, rozłamała pałeczki i zaczęła spokojnie jeść. Po kilku chwilach podniosła wzrok na Łukasza, widząc, jak siedzi w milczeniu, uważnie ją obserwując.
Z lekkim, niemal rozbawionym uśmiechem zapytała:
– Nie jesteś głodny?
Jej ton był niewinny, niemal rozbawiony, jakby jego obecna sytuacja była zupełnie naturalna. Wciąż zaskoczony tym, jak z łatwością przechodziła do porządku dziennego z jego nagością, powoli sięgnął po pałeczki. Przez chwilę wahał się, niepewny, jak się zachować, ale w końcu zaczął jeść, starając się nie myśleć o tym, jak bardzo czuł się odsłonięty i bezbronny.
– Brakowało mi Ciebie – powiedział cicho, patrząc na nią z uwielbieniem.
Uśmiechnęła się i ignorując te słowa, wstała od stołu, podeszła do szafki i wyjęła butelkę oraz dwie czarki. Nalała do nich sake.
– Zapomniałam… – powiedziała, jakby to było coś zupełnie naturalnego, po czym usiadła z powrotem, zadowolona z siebie.
Łukasz spojrzał, wziął czarkę, spróbował i z lekkim uśmiechem zauważył:
– O, ciepłe, dokładnie jak w Kill Bill.
Paulina również chwyciła jedną z czarek, zerkając na niego z lekkim rozbawieniem.
– Tak, dokładnie takie jakie powinno być – odpowiedziała, podnosząc naczynie do ust.
Ciepło alkoholu powoli rozlało się po ciele. Łukasz odetchnął lżej. Sięgnął po pałeczki. Tym razem nie walczył z nimi jak poprzednio. Ruchy miał pewniejsze, bardziej płynne. Podniósł kawałek nigiri, zanurzył delikatnie w sosie sojowym i włożył do ust.
Paulina obserwowała go z wyraźnym zainteresowaniem. Nie komentowała od razu, pozwalając przez chwilę jeść w spokoju. Wkładał do ust kolejne kawałki, bez upuszczania, bez nieporadności.
Uniósł wzrok i dostrzegł, że patrzy.
– Odrobiłeś lekcję. Chcesz się przede mną popisać?
Na jej twarzy pojawił się lekki, prowokujący uśmiech. Poczuł, jak policzki lekko mu się rozgrzewają. Uśmiechnął się niepewnie.
– Może trochę.
– Ambitnie – skomentowała spokojnie, sięgając po własne sushi. – Lubię obserwować czyjeś postępy.
Znowu sięgnęli po czarki. Wypili. Spojrzał na nią uważniej. Po chwili ciszy zapytał cicho:
Paulina obserwowała go z wyraźnym zainteresowaniem. Nie komentowała od razu, pozwalając przez chwilę jeść w spokoju. Wkładał do ust kolejne kawałki, bez upuszczania, bez nieporadności.
Uniósł wzrok i dostrzegł, że patrzy.
– Odrobiłeś lekcję. Chcesz się przede mną popisać?
Na jej twarzy pojawił się lekki, prowokujący uśmiech. Poczuł, jak policzki lekko mu się rozgrzewają. Uśmiechnął się niepewnie.
– Może trochę.
– Ambitnie – skomentowała spokojnie, sięgając po własne sushi. – Lubię obserwować czyjeś postępy.
Znowu sięgnęli po czarki. Wypili. Spojrzał na nią uważniej. Po chwili ciszy zapytał cicho:
– Lubisz, kiedy jestem nagi, Paulinko?
– Bardzo lubię, kiedy jesteś nagi – odpowiedziała, przesuwając wzrok po jego ciele. – Twój brak ubrania tylko podkreśla, jak bardzo jesteś mój i jak pięknie to wygląda, gdy ja jestem ubrana, a ty całkowicie odsłonięty i bezbronny.
Zawiesiła głos na ułamek sekundy, delektując się reakcją, jaką widziała w jego oczach. Znowu upiła niewielki łyk.
– A ty, jak się czujesz, Łukaszu, kiedy jesteś nagi przede mną?
Wahał się tylko chwilę. Wiedział, że szczerość była dla niej ważna, ale też z jakiegoś powodu, ona była łatwa przy niej – wręcz naturalna.
– Czuję się... obnażony, ale i... w dziwny sposób wyjątkowy, i... całkowicie oddany. Kiedy patrzysz na mnie, Paulinko, mam wrażenie, że wszystko inne znika. Zostaję tylko ja i twoje spojrzenie. I to wystarcza.
– Właśnie dlatego dostałeś tę obrożę.
Odłożyła puste naczynie na stół i spojrzała na niego badawczo, z tym samym lodowatym spokojem, który już nie raz wzbudzał w nim drżenie.
– Wiesz, co teraz zrobię? – zapytała cicho, nie odrywając od niego wzroku.
Nie zdążył odpowiedzieć. Wstała, podeszła do niego powoli, z gracją i pełną świadomością każdego kroku. Nie odważył się poruszyć, gdy stanęła tuż przed nim. Jednym, szybkim ruchem uniosła nogę i usiadła okrakiem na jego nagich udach. Czuł chłód rajstop i skórzanych szortów.
– Spójrz mi w oczy – szepnęła, kładąc mu dłoń na policzku.
Ich twarze dzieliły centymetry. Czuł ciepło jej oddechu, czuł ciężar tej sytuacji, a przede wszystkim – jej absolutną władzę. Przesunęła kciukiem po jego dolnej wardze, badając reakcję.
– Lubię czuć cię pod sobą – powiedziała niemal obojętnie. – Lubię, kiedy twoje ciało drży, a ty i tak się nie ruszasz. Lubię, kiedy się uczysz… mimo że jesteś wciąż tak bardzo niedoskonały.
Przesunęła dłoń po jego karku, aż do obroży, i pociągnęła delikatnie za jeden z pierścieni. Nie protestował. Nie odważył się dotknąć jej bez pozwolenia.
Pochyliła się i pocałowała go w skroń – nie ciepło, nie czule, ale jakby testując. Zostawiła ślad czerwonej szminki tuż obok ucha. Następnie wyprostowała się i znów spojrzała mu w oczy. Poczuł nagły ucisk w klatce piersiowej. Jej bliskość była niemal obezwładniająca. Patrzyła na niego z twarzą niewinną, prawie dziewczęcą, a jednocześnie z tym zmysłowym, świadomym spojrzeniem, które zawsze odbierało mu resztki oporu. Usiadła wygodniej, opierając się lekko biodrami. Dłoń, którą przed chwilą trzymała przy obroży, przesunęła teraz na policzek. Głaskała go powoli, niemal czule, jakby uspokajała.
Zawiesiła głos na ułamek sekundy, delektując się reakcją, jaką widziała w jego oczach. Znowu upiła niewielki łyk.
– A ty, jak się czujesz, Łukaszu, kiedy jesteś nagi przede mną?
Wahał się tylko chwilę. Wiedział, że szczerość była dla niej ważna, ale też z jakiegoś powodu, ona była łatwa przy niej – wręcz naturalna.
– Czuję się... obnażony, ale i... w dziwny sposób wyjątkowy, i... całkowicie oddany. Kiedy patrzysz na mnie, Paulinko, mam wrażenie, że wszystko inne znika. Zostaję tylko ja i twoje spojrzenie. I to wystarcza.
– Właśnie dlatego dostałeś tę obrożę.
Odłożyła puste naczynie na stół i spojrzała na niego badawczo, z tym samym lodowatym spokojem, który już nie raz wzbudzał w nim drżenie.
– Wiesz, co teraz zrobię? – zapytała cicho, nie odrywając od niego wzroku.
Nie zdążył odpowiedzieć. Wstała, podeszła do niego powoli, z gracją i pełną świadomością każdego kroku. Nie odważył się poruszyć, gdy stanęła tuż przed nim. Jednym, szybkim ruchem uniosła nogę i usiadła okrakiem na jego nagich udach. Czuł chłód rajstop i skórzanych szortów.
– Spójrz mi w oczy – szepnęła, kładąc mu dłoń na policzku.
Ich twarze dzieliły centymetry. Czuł ciepło jej oddechu, czuł ciężar tej sytuacji, a przede wszystkim – jej absolutną władzę. Przesunęła kciukiem po jego dolnej wardze, badając reakcję.
– Lubię czuć cię pod sobą – powiedziała niemal obojętnie. – Lubię, kiedy twoje ciało drży, a ty i tak się nie ruszasz. Lubię, kiedy się uczysz… mimo że jesteś wciąż tak bardzo niedoskonały.
Przesunęła dłoń po jego karku, aż do obroży, i pociągnęła delikatnie za jeden z pierścieni. Nie protestował. Nie odważył się dotknąć jej bez pozwolenia.
Pochyliła się i pocałowała go w skroń – nie ciepło, nie czule, ale jakby testując. Zostawiła ślad czerwonej szminki tuż obok ucha. Następnie wyprostowała się i znów spojrzała mu w oczy. Poczuł nagły ucisk w klatce piersiowej. Jej bliskość była niemal obezwładniająca. Patrzyła na niego z twarzą niewinną, prawie dziewczęcą, a jednocześnie z tym zmysłowym, świadomym spojrzeniem, które zawsze odbierało mu resztki oporu. Usiadła wygodniej, opierając się lekko biodrami. Dłoń, którą przed chwilą trzymała przy obroży, przesunęła teraz na policzek. Głaskała go powoli, niemal czule, jakby uspokajała.
– Mam nadzieję, że wiesz – zaczęła miękko – jakie potrzeby ma taka kobieta jak ja.
Mówiła spokojnie, ale w jej oczach błyszczało coś intensywnego.
– Nie mogłam doczekać się, kiedy zobaczę cię znowu. Wiesz dlaczego?
Skinął głową, choć gardło miał ściśnięte. Uśmiechnęła się.
– Bo kiedy mam cię tutaj... – jej głos stał się cichszy – mogę znowu zadawać ci ból. A wiesz, jakie to ważne dla mnie. To jest jak tlen.
Chwyciła jego dłoń i przyłożyła ją do swojej piersi.
– Czujesz jak bije mi serce? – zapytała cicho. – Tak reaguję na samą myśl, że będziesz dziś cierpiał dla mnie.
Patrzył na nią oszołomiony. Czuł puls pod palcami. Czuł jej ciepło.
– Zrobisz wszystko, żeby mnie uszczęśliwić, prawda?
Nie zawahał się.
– Tak.
Pochyliła się jeszcze bliżej, tak że ich czoła niemal się zetknęły.
– Najpierw... najpierw pomasujesz mi stopy.
– Zrobię wszystko, abyś była szczęśliwa – wyszeptał pełnym oddania głosem, patrząc na nią z mieszanką uwielbienia i pokory. – Będę dla Ciebie cierpiał, zniosę każdą niewygodę, byle tylko zobaczyć Cię uśmiechniętą, moją kochaną sadystkę.
– Dziękuję, a teraz dokończ sushi – powiedziała spokojnie, jakby nic się nie wydarzyło przed chwilą.
Wstała powoli z jego kolan, poprawiła szorty jednym ruchem dłoni i wróciła na swoje miejsce.
– Po kolacji posprzątasz i rozpalisz w kominku. Potem przyjdziesz do mnie. Na czworaka.
Sięgnęła po sake i nalała ją, zupełnie tak, jakby wypowiedzenie tych słów nie kosztowało jej ani grama emocji.
Mówiła spokojnie, ale w jej oczach błyszczało coś intensywnego.
– Nie mogłam doczekać się, kiedy zobaczę cię znowu. Wiesz dlaczego?
Skinął głową, choć gardło miał ściśnięte. Uśmiechnęła się.
– Bo kiedy mam cię tutaj... – jej głos stał się cichszy – mogę znowu zadawać ci ból. A wiesz, jakie to ważne dla mnie. To jest jak tlen.
Chwyciła jego dłoń i przyłożyła ją do swojej piersi.
– Czujesz jak bije mi serce? – zapytała cicho. – Tak reaguję na samą myśl, że będziesz dziś cierpiał dla mnie.
Patrzył na nią oszołomiony. Czuł puls pod palcami. Czuł jej ciepło.
– Zrobisz wszystko, żeby mnie uszczęśliwić, prawda?
Nie zawahał się.
– Tak.
Pochyliła się jeszcze bliżej, tak że ich czoła niemal się zetknęły.
– Najpierw... najpierw pomasujesz mi stopy.
– Zrobię wszystko, abyś była szczęśliwa – wyszeptał pełnym oddania głosem, patrząc na nią z mieszanką uwielbienia i pokory. – Będę dla Ciebie cierpiał, zniosę każdą niewygodę, byle tylko zobaczyć Cię uśmiechniętą, moją kochaną sadystkę.
– Dziękuję, a teraz dokończ sushi – powiedziała spokojnie, jakby nic się nie wydarzyło przed chwilą.
Wstała powoli z jego kolan, poprawiła szorty jednym ruchem dłoni i wróciła na swoje miejsce.
– Po kolacji posprzątasz i rozpalisz w kominku. Potem przyjdziesz do mnie. Na czworaka.
Sięgnęła po sake i nalała ją, zupełnie tak, jakby wypowiedzenie tych słów nie kosztowało jej ani grama emocji.
---
Kiedy skończył rozpalanie kominka, podpełzł do niej, tak jak mu poleciła. Nie spuszczając wzroku z płomieni, delikatnie odsunęła stopy, robiąc mu miejsce obok siebie na sofie. Jej ruch był spokojny, pewny siebie, nieśpieszny — jakby cały świat istniał tylko po to, by jej służyć.
Uśmiechnęła się z zadowoleniem i powoli położyła mu stopy na kolanach.
– Pomasuj.
Zaczął delikatnie, czując jednocześnie przyjemność z dotykania ich, jak i pewien rodzaj poddańczego spełnienia. Zamknęła oczy, oddając się chwilowemu relaksowi, a ciepło z kominka i jego dotyk tworzyły idealną harmonię. W salonie panowała cisza przerywana jedynie trzaskiem drewna, które rzucało migotliwe cienie na ściany.
Czuł pod palcami jedwabistą gładkość luksusowych rajstop. Materiał był niezwykle delikatny, prawie jak druga skóra, a dotyk na stopach jednocześnie miękki i pewny. To było jak rytuał — staranny, cichy, intymny. Zaczął od subtelnego, powolnego ucisku palców, delikatnie ugniatając każdy z osobna, jakby chciał wyczuć napięcie i uwolnić je jednym, wprawnym ruchem. Delikatnie poruszał dłońmi, zataczając niewielkie kółka na nasadach paznokci, wyczuwając lekkie drżenie jej stóp, gdy trafiał w szczególnie czuły punkt. Przesunął się na śródstopie, gdzie zaczął wykonywać koliste ruchy, używając kciuków, aby głęboko, ale z czułością, masować tę część stopy. Mięśnie rozluźniły się pod wpływem dotyku. Paulina od czasu do czasu delikatnie poruszała palcami, jakby odpowiadając na te pieszczoty. W jej cichym westchnięciu kryła się aprobata. Następnie dłonie przesunęły się ku pięcie, którą zaczął masować nieco mocniej, ale wciąż z wielką uwagą. Delikatnie naciskał, a następnie masował w górę, wzdłuż łuku stopy, starając się przynieść jej jak największą ulgę i przyjemność. Każdy ruch był powolny, metodyczny, wykonany z pełnym skupieniem na jej ciele — jakby jego własne potrzeby przestały istnieć, gdy tylko był z nią. Jego oddech nieznacznie przyspieszył, choć twarz pozostała skupiona.
Gdy zakończył, poczuł, że nie może się powstrzymać przed okazaniem jeszcze większego oddania. Dłonie, które przez dłuższy czas pieściły i masowały jej stopy, teraz powoli uniosły się ku górze. Zbliżył się i delikatnie, z pełnym szacunkiem, złożył pierwszy pocałunek na palcach. Usta dotknęły skóry przez materiał, a jedwabista powierzchnia rajstop wydawała się jeszcze bardziej zmysłowa pod jego wargami. Pocałunek był lekki, niemalże muśnięciem, ale pełen emocji i oddania. Następnie przeniósł się wzdłuż śródstopia, składając kolejne pocałunki, powoli, z namaszczeniem, jakby każdy z nich miał wyrażać jego absolutne uwielbienie. Paulina ponownie zamknęła oczy, czując, jak jego usta delikatnie przesuwają się po jej stopach i uśmiechnęła się z satysfakcją. Czuła w tym co robił pokorę, skupienie i niemal religijną cześć. Kontynuował, całując delikatnie każdą część jej stopy, od pięty, aż z powrotem do palców. Każdy pocałunek był pełen oddania, niemalże nabożny, jakby stopy były dla niego świętością. Czas się zatrzymał — byli tylko oni, ogień w kominku i rytuał.
Uśmiechnęła się z zadowoleniem i powoli położyła mu stopy na kolanach.
– Pomasuj.
Zaczął delikatnie, czując jednocześnie przyjemność z dotykania ich, jak i pewien rodzaj poddańczego spełnienia. Zamknęła oczy, oddając się chwilowemu relaksowi, a ciepło z kominka i jego dotyk tworzyły idealną harmonię. W salonie panowała cisza przerywana jedynie trzaskiem drewna, które rzucało migotliwe cienie na ściany.
Czuł pod palcami jedwabistą gładkość luksusowych rajstop. Materiał był niezwykle delikatny, prawie jak druga skóra, a dotyk na stopach jednocześnie miękki i pewny. To było jak rytuał — staranny, cichy, intymny. Zaczął od subtelnego, powolnego ucisku palców, delikatnie ugniatając każdy z osobna, jakby chciał wyczuć napięcie i uwolnić je jednym, wprawnym ruchem. Delikatnie poruszał dłońmi, zataczając niewielkie kółka na nasadach paznokci, wyczuwając lekkie drżenie jej stóp, gdy trafiał w szczególnie czuły punkt. Przesunął się na śródstopie, gdzie zaczął wykonywać koliste ruchy, używając kciuków, aby głęboko, ale z czułością, masować tę część stopy. Mięśnie rozluźniły się pod wpływem dotyku. Paulina od czasu do czasu delikatnie poruszała palcami, jakby odpowiadając na te pieszczoty. W jej cichym westchnięciu kryła się aprobata. Następnie dłonie przesunęły się ku pięcie, którą zaczął masować nieco mocniej, ale wciąż z wielką uwagą. Delikatnie naciskał, a następnie masował w górę, wzdłuż łuku stopy, starając się przynieść jej jak największą ulgę i przyjemność. Każdy ruch był powolny, metodyczny, wykonany z pełnym skupieniem na jej ciele — jakby jego własne potrzeby przestały istnieć, gdy tylko był z nią. Jego oddech nieznacznie przyspieszył, choć twarz pozostała skupiona.
Gdy zakończył, poczuł, że nie może się powstrzymać przed okazaniem jeszcze większego oddania. Dłonie, które przez dłuższy czas pieściły i masowały jej stopy, teraz powoli uniosły się ku górze. Zbliżył się i delikatnie, z pełnym szacunkiem, złożył pierwszy pocałunek na palcach. Usta dotknęły skóry przez materiał, a jedwabista powierzchnia rajstop wydawała się jeszcze bardziej zmysłowa pod jego wargami. Pocałunek był lekki, niemalże muśnięciem, ale pełen emocji i oddania. Następnie przeniósł się wzdłuż śródstopia, składając kolejne pocałunki, powoli, z namaszczeniem, jakby każdy z nich miał wyrażać jego absolutne uwielbienie. Paulina ponownie zamknęła oczy, czując, jak jego usta delikatnie przesuwają się po jej stopach i uśmiechnęła się z satysfakcją. Czuła w tym co robił pokorę, skupienie i niemal religijną cześć. Kontynuował, całując delikatnie każdą część jej stopy, od pięty, aż z powrotem do palców. Każdy pocałunek był pełen oddania, niemalże nabożny, jakby stopy były dla niego świętością. Czas się zatrzymał — byli tylko oni, ogień w kominku i rytuał.
Uniósł wzrok i zobaczył, jak Paulina spogląda na niego z wyrazem pełnym aprobaty i zadowolenia. Pochylił się jeszcze raz, składając ostatni, nieco bardziej namiętny pocałunek na jej dużym palcu, po czym delikatnie odstawił stopy z powrotem na swoje kolana, wciąż trzymając je w dłoniach, jakby nie chciał, by ta chwila się zakończyła.
– Dziękuję, Paulinko – wyszeptał. – To był dla mnie zaszczyt.
Nie odpowiedziała od razu. Spojrzała tylko na niego przymrużonymi oczami, jakby badając, ile jeszcze jest w nim siły. A potem powoli wysunęła stopy z jego dłoni. Poczuł, jak jedna oparła się delikatnie na klatce chastity, a subtelny nacisk przełożył się na wyraźne, pulsujące napięcie w jego wnętrzu. Druga zaczęła powolny, niemal pieszczotliwy ruch po jego torsie, muskając go przez chwilę opuszkami palców, jakby badała reakcję. Ten dotyk był spokojny, a zarazem elektryzujący – każde muśnięcie wydawało się rozniecać coś w środku, uruchamiać tęsknotę i pragnienie, które dotąd musiał głęboko skrywać. Gdy przesunęła się wyżej, aż spoczęła lekko na jego podbródku, uniósł wzrok. Zobaczył twarz pełną zadowolenia, władczości i kobiecego piękna.
– Dziękuję, Paulinko – wyszeptał. – To był dla mnie zaszczyt.
Nie odpowiedziała od razu. Spojrzała tylko na niego przymrużonymi oczami, jakby badając, ile jeszcze jest w nim siły. A potem powoli wysunęła stopy z jego dłoni. Poczuł, jak jedna oparła się delikatnie na klatce chastity, a subtelny nacisk przełożył się na wyraźne, pulsujące napięcie w jego wnętrzu. Druga zaczęła powolny, niemal pieszczotliwy ruch po jego torsie, muskając go przez chwilę opuszkami palców, jakby badała reakcję. Ten dotyk był spokojny, a zarazem elektryzujący – każde muśnięcie wydawało się rozniecać coś w środku, uruchamiać tęsknotę i pragnienie, które dotąd musiał głęboko skrywać. Gdy przesunęła się wyżej, aż spoczęła lekko na jego podbródku, uniósł wzrok. Zobaczył twarz pełną zadowolenia, władczości i kobiecego piękna.
– Nawet nie wiesz, jak mnie to zrelaksowało... – powiedziała miękko, z lekko przymkniętymi powiekami. – Niewielu facetów tak dobrze masowało moje stopy.
Te słowa były jak nagroda, jak pochwała, na którą czekał. Mimo że ucisk klatki dawał mu się we znaki, jego umysł całkowicie podporządkował się chwili – tej jednej, w której był całkowicie jej.
Powoli zabrała stopę, jej wzrok przeszył go jak promień światła w ciemności.
Jego ciało zareagowało natychmiast i gwałtownie. Uwolniony spod stalowej konstrukcji penis napiął się, pulsując pod wpływem krwi, która napłynęła z niemal bolesną intensywnością. Oddychał szybciej.
– Zasłużyłeś na odrobinę czułości – powiedziała cicho, ton był ciepły, choć wciąż miała w sobie ten dystans, który nie pozwalał zapomnieć, kto tu rządzi.
Wstała i podeszła do komody, otworzyła jedną z górnych szuflad i wyjęła dwie pary rękawiczek: czarne skórzane oraz medyczne. Miała też ze sobą pojemnik z jakimś żelem oraz paczkę mokrych chusteczek.
– Połóż się – poleciła krótko, bez zbędnych wyjaśnień.
Posłuchał od razu, jak zahipnotyzowany, układając się na sofie. Usiadła okrakiem na jego nogach, unieruchamiając go, jednocześnie przejmując pełnię kontroli. Pochyliła się lekko do przodu, dłońmi opierając o jego tors. Palce przesunęły się po klatce chastity – powoli, badawczo, z niemal naukową ciekawością. Wyprostowała się nieznacznie i sięgnęła w bok, po przygotowane wcześniej czarne, lateksowe rękawiczki medyczne. Wzięła pierwszą z nich. Łukasz uniósł wzrok, obserwując ją uważnie. Wsunęła czubki palców prawej dłoni w wąski otwór. Lateks poddał się z lekkim oporem. Materiał przylgnął, jak druga skóra. Powoli przeciągała go dalej – przez paliczki, przez środek dłoni – aż cienka, napięta warstwa zaczęła obejmować nadgarstek. Zatrzymała się na chwilę, by dokładnie dopasować każdy palec osobno. Najpierw kciuk – lekko go uniosła, drugą dłonią naciągając materiał tak, by idealnie przylegał do jego kształtu. Potem wskazujący i środkowy, wygładzając drobne zmarszczki, przesuwając paznokciem po powierzchni, aż lateks stał się gładki, napięty, lśniący. Czarne tworzywo połyskiwało w świetle lampy, podkreślając smukłość dłoni. Gdy rękawiczka była już niemal na miejscu, chwyciła jej mankiet i zdecydowanym ruchem pociągnęła go. Rozległo się ciche, charakterystyczne trzaśnięcie, gdy materiał wskoczył na swoje miejsce wokół nadgarstka. Dopasowała krawędź, przesuwając po niej palcami, jakby sprawdzała szczelność – dokładnie, metodycznie.
Wstała i podeszła do komody, otworzyła jedną z górnych szuflad i wyjęła dwie pary rękawiczek: czarne skórzane oraz medyczne. Miała też ze sobą pojemnik z jakimś żelem oraz paczkę mokrych chusteczek.
– Połóż się – poleciła krótko, bez zbędnych wyjaśnień.
Posłuchał od razu, jak zahipnotyzowany, układając się na sofie. Usiadła okrakiem na jego nogach, unieruchamiając go, jednocześnie przejmując pełnię kontroli. Pochyliła się lekko do przodu, dłońmi opierając o jego tors. Palce przesunęły się po klatce chastity – powoli, badawczo, z niemal naukową ciekawością. Wyprostowała się nieznacznie i sięgnęła w bok, po przygotowane wcześniej czarne, lateksowe rękawiczki medyczne. Wzięła pierwszą z nich. Łukasz uniósł wzrok, obserwując ją uważnie. Wsunęła czubki palców prawej dłoni w wąski otwór. Lateks poddał się z lekkim oporem. Materiał przylgnął, jak druga skóra. Powoli przeciągała go dalej – przez paliczki, przez środek dłoni – aż cienka, napięta warstwa zaczęła obejmować nadgarstek. Zatrzymała się na chwilę, by dokładnie dopasować każdy palec osobno. Najpierw kciuk – lekko go uniosła, drugą dłonią naciągając materiał tak, by idealnie przylegał do jego kształtu. Potem wskazujący i środkowy, wygładzając drobne zmarszczki, przesuwając paznokciem po powierzchni, aż lateks stał się gładki, napięty, lśniący. Czarne tworzywo połyskiwało w świetle lampy, podkreślając smukłość dłoni. Gdy rękawiczka była już niemal na miejscu, chwyciła jej mankiet i zdecydowanym ruchem pociągnęła go. Rozległo się ciche, charakterystyczne trzaśnięcie, gdy materiał wskoczył na swoje miejsce wokół nadgarstka. Dopasowała krawędź, przesuwając po niej palcami, jakby sprawdzała szczelność – dokładnie, metodycznie.
Potem powtórzyła cały rytuał z drugą ręką. Tym razem robiła to jeszcze wolniej, świadoma jego spojrzenia. Uniósł lekko biodra, jakby nieświadomie reagując na ten widok. Złożyła dłonie razem i powoli zacisnęła palce, testując elastyczność. Ciche skrzypnięcie lateksu przecięło ciszę. Spojrzała na niego spod półprzymkniętych powiek. Teraz dopiero znów pochyliła się.
Przesunęła dłońmi po chastity, jakby to, co miało nastąpić, wymagało absolutnej kontroli – czystości ruchu, skupienia, dystansu. Rozpięła zamek i zaczęła zsuwać klatkę. Obserwowała każdy etap uwalniania jego męskości, która natychmiast zaczęła pulsować. Kiedy ostatni element został zdjęty, odłożyła go na bok, nie mówiąc nic – bo słowa w tej chwili były zbędne.
Jego ciało zareagowało natychmiast i gwałtownie. Uwolniony spod stalowej konstrukcji penis napiął się, pulsując pod wpływem krwi, która napłynęła z niemal bolesną intensywnością. Oddychał szybciej.
Przez chwilę tylko patrzyła. W tym spojrzeniu nie było ani zachwytu, ani czułości. Była analiza. Zaciekawienie. Jakby obserwowała zjawisko fizjologiczne, reakcję przewidywalną, niemal podręcznikową. Wyciągnęła rękę. Czarny, lśniący palec zbliżył się powoli i dotknął czubka – ledwie muśnięciem, tak delikatnym, że bardziej przypominało sprawdzenie temperatury niż pieszczotę. Drgnął gwałtownie. Przesunęła opuszek po wędzidełku, badając wrażliwość. Lekko, okrężnym ruchem. Potem znów. Niespiesznie. Jakby testowała granice reakcji – oddech, napięcie mięśni, mimowolne poruszenia bioder.
Sięgnęła do pojemniczka, nabierając na czubek palca niewielką ilość przejrzystego żelu. Substancja połyskiwała w świetle lampy – gładka, lepka, chłodna. Najpierw rozprowadziła ją powoli między palcami, czując, jak staje się śliska i elastyczna. Potem wróciła do niego. Dotknięcie było inne niż wcześniej. Chłód żelu zetknął się z rozgrzaną skórą, wywołując wyraźny dreszcz. Rozsmarowywała go powoli, kolistymi ruchami, nie przyspieszając ani na moment. Przez chwilę skoncentrowała się wyłącznie na precyzji – równomiernym rozprowadzeniu cienkiej warstwy, wygładzeniu jej powierzchni tak, by nie było żadnych suchych miejsc. Żel pod wpływem ciepła ciała zaczął zmieniać konsystencję – z chłodnego i gęstego stał się bardziej płynny. Zwiększał poślizg, potęgował wrażliwość każdego, nawet najlżejszego ruchu. Każde dotknięcie jej palca było teraz wyraźniejsze, intensywniejsze, jakby wzmocnione przez cienką, śliską warstwę. Obserwowała go. Pulsowanie, przyspieszony oddech, napięcie brzucha. Nie spieszyła się. Dłonie w czarnych rękawiczkach poruszały się płynnie, ani za szybko, ani za wolno. Każdy ruch wydawał się zaplanowany, podporządkowany jednemu celowi: utrzymać go na granicy, nie pozwalając mu na ulgę. W ciszy słychać było tylko jego oddech i delikatny, niemal niesłyszalny szelest lateksu.
Opuszek palca kreślił niewielkie, koliste ruchy, raz lżejsze, raz minimalnie mocniejsze, jakby wciąż sprawdzała, gdzie przebiega granica jego wytrzymałości.
— Paulinko… proszę… — głos mu zadrżał. — Ja zaraz… nie wytrzymam…
Nie odpowiedziała od razu. Jeszcze obserwowała. Każdy przyspieszony wdech, napięcie brzucha, drżenie ud. Czuła pod palcami coraz wyraźniejsze pulsowanie — szybkie, niemal rozpaczliwe. Właśnie na to czekała. W chwili, gdy jego ciało wyraźnie przekroczyło pewien próg, zabrała dłoń. Odsunęła ją spokojnie, jakby przerwała doświadczenie w idealnie wybranym momencie. Zostawiła go z gwałtownym oddechem, z napięciem, które nie miało ujścia. Uniósł biodra, jakby chciał odzyskać utracony kontakt.
— Musisz być bardzo wyposzczony — powiedziała cicho, z lekkim, niemal badawczym zaciekawieniem w głosie. — Twoje ciało reaguje wyjątkowo szybko.
I wtedy, niemal odruchowo, Łukasz spróbował sięgnąć w dół, jakby chciał sam dokończyć to, co zostało przerwane. Zareagowała błyskawicznie.
Chwyciła go za nadgarstek i odsunęła rękę zdecydowanym ruchem. Jej spojrzenie zmieniło się w ułamku sekundy. Ciepła ciekawość zniknęła. Zastąpił ją lód.
— Jeśli jeszcze raz poruszysz dłonią i spróbujesz się dotknąć — powiedziała spokojnie, niemal szeptem — przerwiemy tę zabawę, a ty wrócisz do klatki.
Nie podniosła głosu. Nie musiała.
Trzymała jego rękę przez chwilę dłużej, aż przestał się opierać. Dopiero wtedy puściła go powoli, ale jej wzrok nadal go unieruchamiał skuteczniej niż jakikolwiek fizyczny nacisk.
— Paulinko… proszę… — głos mu zadrżał. — Ja zaraz… nie wytrzymam…
Nie odpowiedziała od razu. Jeszcze obserwowała. Każdy przyspieszony wdech, napięcie brzucha, drżenie ud. Czuła pod palcami coraz wyraźniejsze pulsowanie — szybkie, niemal rozpaczliwe. Właśnie na to czekała. W chwili, gdy jego ciało wyraźnie przekroczyło pewien próg, zabrała dłoń. Odsunęła ją spokojnie, jakby przerwała doświadczenie w idealnie wybranym momencie. Zostawiła go z gwałtownym oddechem, z napięciem, które nie miało ujścia. Uniósł biodra, jakby chciał odzyskać utracony kontakt.
— Musisz być bardzo wyposzczony — powiedziała cicho, z lekkim, niemal badawczym zaciekawieniem w głosie. — Twoje ciało reaguje wyjątkowo szybko.
I wtedy, niemal odruchowo, Łukasz spróbował sięgnąć w dół, jakby chciał sam dokończyć to, co zostało przerwane. Zareagowała błyskawicznie.
Chwyciła go za nadgarstek i odsunęła rękę zdecydowanym ruchem. Jej spojrzenie zmieniło się w ułamku sekundy. Ciepła ciekawość zniknęła. Zastąpił ją lód.
— Jeśli jeszcze raz poruszysz dłonią i spróbujesz się dotknąć — powiedziała spokojnie, niemal szeptem — przerwiemy tę zabawę, a ty wrócisz do klatki.
Nie podniosła głosu. Nie musiała.
Trzymała jego rękę przez chwilę dłużej, aż przestał się opierać. Dopiero wtedy puściła go powoli, ale jej wzrok nadal go unieruchamiał skuteczniej niż jakikolwiek fizyczny nacisk.
Znowu bawiła się nim. Zwalniała, kiedy jego ciało zaczynało reagować zbyt gwałtownie. Zbliżała go do granicy i cofała w ostatniej sekundzie. Jej dłoń była jak narzędzie, precyzyjnie skalibrowane do utrzymywania go w stanie permanentnego zawieszenia. Czas przestał mieć znaczenie. Minuty rozciągały się, napięcie narastało falami. Każda kolejna była silniejsza. Jego oddech stał się chropowaty, przerywany. Mięśnie brzucha drżały. Z jego ust wydobywały się ciche prośby. Ona milczała. Obserwowała. Nabrała nową porcję żelu. Czuła pod palcami, jak puls mu jeszcze bardziej przyspiesza, jak ciało przechodzi w stan niemal desperackiej gotowości. Właśnie o to chodziło — o ten moment całkowitego oddania, kiedy nie zostaje już nic poza instynktem. W końcu pozwoliła mu dojść. Jej ruchy stały się odrobinę bardziej zdecydowane, rytm odrobinę bardziej jednostajny. Nie trwało to długo. Ciszę pokoju przerwał stłumiony jęk — niekontrolowany, surowy, pozbawiony resztek godności. Gdy zobaczyła wytrysk uderzyła go dwa razy otwartą dłonią w jądra. Nie było to mocne, ale wystarczyło aby wydał z siebie krzyk bólu. Roześmiała się, głośno i perliście, jakby była świadkiem czegoś zabawnego. Patrzyła na niego jeszcze chwilę, gdy dochodził do siebie, gdy napięcie powoli opuszczało jego ciało, zostawiając go bezbronnym, miękkim, rozproszonym. Następnie wytarła spermę z jego brzucha i przyłożyła mu dłoń do ust każąc oblizać. Skrzywił się ale nie śmiał zaprotestować. Powtórzyła tę czynność kilka razy, upewniwszy się, że wszystko zostało usunięte z jego ciała.
— Widzisz? — powiedziała spokojnie. — Wszystko dzieje się tylko wtedy, kiedy ja uznam to za stosowne. Podała mu mokrą chusteczkę i kazała się wytrzeć. Wskazując palcem wybrane miejsca.
Odchyliła się lekko do tyłu, wciąż siedząc na jego nogach, jakby chciała podkreślić, że nawet teraz — po wszystkim — kontrola pozostaje po jej stronie, a następnie odwróciła się na nim szybkim ruchem. Teraz siedziała mu na brzuchu, plecami do jego twarzy.
— Widzisz? — powiedziała spokojnie. — Wszystko dzieje się tylko wtedy, kiedy ja uznam to za stosowne. Podała mu mokrą chusteczkę i kazała się wytrzeć. Wskazując palcem wybrane miejsca.
Odchyliła się lekko do tyłu, wciąż siedząc na jego nogach, jakby chciała podkreślić, że nawet teraz — po wszystkim — kontrola pozostaje po jej stronie, a następnie odwróciła się na nim szybkim ruchem. Teraz siedziała mu na brzuchu, plecami do jego twarzy.
Zdjęła medyczne rękawiczki i rzuciła je na podłogę. Wzięła te skórzane i powoli, z niemal ceremonialną starannością, zaczęła je zakładać. Ich czarna, lśniąca powierzchnia zsunęła się gładko na dłonie. Wciąż nie widział, co się dzieje – leżał spokojnie, ufny, nieświadomy, że ten drobny gest przygotowuje grunt pod coś zupełnie innego niż dotychczasowe pieszczoty. Nagle poczuł, jak zaczyna go dotykać. Powolne, niemal kojące ruchy sunęły po jego członku i mosznie, wywołując znajome dreszcze.
Na początku było przyjemnie – zbyt przyjemnie, zbyt idealnie. Aż nagle coś się zmieniło. Zamiast gładkiego dotyku, pojawiło się nagłe ukłucie. Potem kolejne. Aż w końcu ból przeszył jego ciało tak intensywnie, że krzyk wyrwał mu się z gardła. Ciało napięło się jak cięciwa, serce przyspieszyło, a oddech stał się nierówny, szarpany. W tym samym momencie usłyszał jej cichy, zadowolony śmiech. Obróciła się powoli, majestatycznie, jak artystka, która chce pokazać swoje dzieło. Oczy błyszczały jej z dumą, a usta wykrzywił uśmiech, który łączył w sobie triumf, rozbawienie i chłodną satysfakcję. Uniosła dłoń i przesunęła powoli przed jego twarzą, tak by widział wszystko dokładnie. Rękawiczka była pokryta drobnymi, ostro zakończonymi igiełkami.
– Podoba ci się? – zapytała z ledwo ukrytą drwiną, tonem słodkim jak miód, ale z wyraźnym, dominującym pazurem. – To vampire gloves, a przecież wiem, że lubisz rękawiczki – dodała z uśmiechem.
Nie odpowiedział – nie potrafił. Wpatrywał się w ten przedmiot grozy i fascynacji jednocześnie, czując mieszaninę bólu i podniecenia, która zaczynała go obezwładniać. Bez słowa wróciła do tego, co robiła. Ścisnęła go nogam, jakby ból był naturalnym tłem ich relacji. Ręce, uzbrojone w rękawiczki o podwójnej twarzy – gładkiej z wierzchu, pełnej kolców od wewnątrz – przesuwały się po jego ciele z powolną precyzją. Zaczęła znów od członka. Jej dotyk był jak kontrapunkt – jedna chwila ciepła i pełna delikatności, po której następował wstrząs bólu. Każde przesunięcie dłoni po jądrach było jak kolejna fala – najpierw ulga, a potem pieszczota tak bolesna, że aż musiał zacisnąć powieki.
Poruszała się z gracją, która tylko potęgowała intensywność tego, co czuł. Leżał pod nią całkowicie odsłonięty, bezbronny, stężały z napięcia, nie mając ani chwili wytchnienia od tych skrajnych bodźców.
A ona... Ona śmiała się. Nie głośno – teraz to był raczej chichot, cichy, niemal dziewczęcy, ale przepełniony szczerym zachwytem. Brzmiała jak ktoś, kto właśnie odkrył idealną zabawkę i nie miał zamiaru się nią znudzić. Każde drgnięcie, każdy niekontrolowany jęk tylko podsycał jej zadowolenie. Przez moment trwało to w milczeniu – tylko oddechy, lekkie westchnienia, odgłosy skórzanej rękawiczki sunącej po napiętej skórze.
Wszystko znosił dzielnie. Zaciskał zęby, nie krzyczał już, choć ciało aż rwało się, by uciec. Ale nie chciał – nie mógł zawieść. Wiedział, że każda sekunda bólu jest dla niej rozkoszą, że jego oddanie teraz znaczy więcej niż jakiekolwiek słowa.
W końcu zmieniła rytm. Wierzchem dłoni zaczęła delikatnie głaskać jego członek – gest był pełen miękkości i czułości. A może tylko grała? Nie był już pewien. Tę delikatność przeplatały niespodziewane powroty do wbijających się boleśnie kolców. Zmysłowość i brutalność zlały się w jedno. Czuł, jak nie potrafi już tego rozróżniać – rozkosz i cierpienie mieszały się w jeden, obezwładniający stan, który odbierał mu resztki oddechu. Wiedział, że to właśnie czyni ją tak niezwykłą – jego Paulinę. Jego panią. Jego sadystkę.
– Podoba ci się? – zapytała z ledwo ukrytą drwiną, tonem słodkim jak miód, ale z wyraźnym, dominującym pazurem. – To vampire gloves, a przecież wiem, że lubisz rękawiczki – dodała z uśmiechem.
Nie odpowiedział – nie potrafił. Wpatrywał się w ten przedmiot grozy i fascynacji jednocześnie, czując mieszaninę bólu i podniecenia, która zaczynała go obezwładniać. Bez słowa wróciła do tego, co robiła. Ścisnęła go nogam, jakby ból był naturalnym tłem ich relacji. Ręce, uzbrojone w rękawiczki o podwójnej twarzy – gładkiej z wierzchu, pełnej kolców od wewnątrz – przesuwały się po jego ciele z powolną precyzją. Zaczęła znów od członka. Jej dotyk był jak kontrapunkt – jedna chwila ciepła i pełna delikatności, po której następował wstrząs bólu. Każde przesunięcie dłoni po jądrach było jak kolejna fala – najpierw ulga, a potem pieszczota tak bolesna, że aż musiał zacisnąć powieki.
Poruszała się z gracją, która tylko potęgowała intensywność tego, co czuł. Leżał pod nią całkowicie odsłonięty, bezbronny, stężały z napięcia, nie mając ani chwili wytchnienia od tych skrajnych bodźców.
A ona... Ona śmiała się. Nie głośno – teraz to był raczej chichot, cichy, niemal dziewczęcy, ale przepełniony szczerym zachwytem. Brzmiała jak ktoś, kto właśnie odkrył idealną zabawkę i nie miał zamiaru się nią znudzić. Każde drgnięcie, każdy niekontrolowany jęk tylko podsycał jej zadowolenie. Przez moment trwało to w milczeniu – tylko oddechy, lekkie westchnienia, odgłosy skórzanej rękawiczki sunącej po napiętej skórze.
Wszystko znosił dzielnie. Zaciskał zęby, nie krzyczał już, choć ciało aż rwało się, by uciec. Ale nie chciał – nie mógł zawieść. Wiedział, że każda sekunda bólu jest dla niej rozkoszą, że jego oddanie teraz znaczy więcej niż jakiekolwiek słowa.
W końcu zmieniła rytm. Wierzchem dłoni zaczęła delikatnie głaskać jego członek – gest był pełen miękkości i czułości. A może tylko grała? Nie był już pewien. Tę delikatność przeplatały niespodziewane powroty do wbijających się boleśnie kolców. Zmysłowość i brutalność zlały się w jedno. Czuł, jak nie potrafi już tego rozróżniać – rozkosz i cierpienie mieszały się w jeden, obezwładniający stan, który odbierał mu resztki oddechu. Wiedział, że to właśnie czyni ją tak niezwykłą – jego Paulinę. Jego panią. Jego sadystkę.
W końcu, po długiej i intensywnej zabawie, zaczęła się nudzić. Obróciła się przodem. Jej spojrzenie – pełne zmysłowej pewności siebie – natychmiast spoczęło na jego zmęczonej twarzy. Delikatnie poprawiła obie rękawiczki, pociągając materiał przy nadgarstkach i wygładzając fałdki skóry, jakby przygotowywała się do nowej, precyzyjnej fazy rytuału. Dłonie zaczęły powoli przesuwać się po jego torsie, eksplorując mięśnie, które drżały jeszcze z napięcia. Dotyk gładkiej strony, początkowo miękki, łagodny wywoływał u niego dreszcze. Każde przesunięcie palców zdawało się go koić – wprowadzać w fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Aż nagle wszystko się zmieniało. Bez ostrzeżenia, jej ruchy stały się ostrzejsze. Zamiast głaskania – ukłucia. Igiełki wewnątrz rękawiczek sunęły bezlitośnie po jego skórze, zatrzymując się na sutkach i dolnej partii brzucha. Z każdą kolejną sekundą jego ciało wyrywało się ku górze, w odruchowej reakcji na ból, który przychodził niespodziewanie, jak cięcie brzytwą.
Zaciskał powieki i zęby, próbując zachować kontrolę. Wiedział, że nie może pozwolić sobie na błaganie, nawet jeśli jego mięśnie paliły z napięcia, a oddech stawał się urywany. Sutki twardniały, brzuch unosił się nerwowymi szarpnięciami. Nie było żadnego rytmu, który mógłby przewidzieć – tylko czysta, kapryśna wola kobiety, której oddał wszystko.
Zaciskał powieki i zęby, próbując zachować kontrolę. Wiedział, że nie może pozwolić sobie na błaganie, nawet jeśli jego mięśnie paliły z napięcia, a oddech stawał się urywany. Sutki twardniały, brzuch unosił się nerwowymi szarpnięciami. Nie było żadnego rytmu, który mógłby przewidzieć – tylko czysta, kapryśna wola kobiety, której oddał wszystko.
Gdy w końcu postanowiła zakończyć tę część gry, zrobiła to z chłodną elegancją. Podsunęła mu dłonie – najpierw jedną, potem drugą – w sposób, który nie wymagał wyjaśnień. Miał je pocałować. Na szczęście gładką stronę. Z trudem uniósł głowę. Delikatnie, niemal nabożnie, złożył pocałunek na powierzchni skóry. Jeden, potem drugi – miękki, posłuszny, pełen wdzięczności, jakby dziękował nie tylko za ulgę, ale i za cierpienie, które przyjął. Z satysfakcją patrzyła na jego twarz – oszołomioną, zarumienioną, lekko spoconą. Zaczęła powoli zdejmować rękawiczki. Jeden palec, potem drugi. Przeciągała ten moment, celebrując go po mistrzowsku. Spojrzała na niego, po czym zsunęła się z klatki piersiowej. Usiadła tuż obok, nadal zachowując ten sam dystans i władzę. Jej spojrzenie padło w dół – tam, gdzie jeszcze przed chwilą był w pełnym wzwodzie, a teraz pozostała tylko zwiotczała bezradność. Kącik ust uniósł się w drwiącym uśmiechu.
– Wygląda na to, że całe to zamieszanie było dla ciebie zbyt wyczerpujące, mój drogi – rzuciła chłodno, z ledwie ukrytą ironią. Ton był ostry jak stal, pełen kpiącego zadowolenia. Myślałam, że pozwolę ci jeszcze raz dojść, ale... widać nie potrafię odpowiednio długo utrzymać twojego podniecenia. Cóż, jestem trochę zawiedziona. A tyle słyszałam od ciebie jaka to jestem piękna i podniecająca. Słowa, słowa, słowa...
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, zaprotestować, sięgała już po klatkę. Ruch był błyskawiczny i perfekcyjny – tak, jakby robiła to dziesiątki razy. Z wprawą godną mistrzyni, wsunęła pierścień na swoje miejsce. Przez sekundę spojrzała na niego, potem zapięcie – klik. Zamek zamknął się z miękkim, ale nieubłaganym dźwiękiem. Dodatkowo zapięła kłódkę i przypięła kluczyk do łańcuszka, który miała na szyi. Oparł się na jej obojczyku, migocząc delikatnie, jakby przypieczętowując cały wieczór – władzę oraz prawo do jego ciała i bólu. Wstała.
– Idź się kąpać – powiedziała tonem, który nie dopuszczał sprzeciwu. Nie patrzyła już na niego. Rozkazała – i to wystarczyło.
– Idź się kąpać – powiedziała tonem, który nie dopuszczał sprzeciwu. Nie patrzyła już na niego. Rozkazała – i to wystarczyło.
---
Szybko wziął prysznic w dolnej łazience, odświeżając się po wszystkim, co tego wieczoru przeżył. Skóra wciąż delikatnie piekła, a obecność klatki, znów zamkniętej na penisie, przypominała mu o roli, jaką pełnił. Kiedy wszedł do sypialni, czekał – niecierpliwy i podekscytowany, choć jeszcze nie wiedział, co go czeka dalej. Usłyszał kroki. W drzwiach stanęła Paulina, ubrana w jedwabną, czarną koszulkę nocną, która przylegała do ciała niczym druga skóra. Ramiączka były niemal niewidoczne, a materiał delikatnie błyszczał w świetle nocnej lampki. Tkanina kończyła się wysoko na udach, odsłaniając długie, smukłe nogi. Koronkowy dekolt układał się miękko wokół piersi, jakby podkreślając ich jędrność. Na plecach głębokie wycięcie ukazywało jedwabistą skórę, gładką i napiętą. Z każdym krokiem poruszała się z naturalną elegancją i pewnością siebie – biodra subtelnie kołysały się w rytmie jej władczej obecności. Na szyi połyskiwał cienki łańcuszek, z którego zwisał niewielki kluczyk. Symbol. Przypomnienie. Spojrzała na niego i uniosła kącik ust w uśmiechu – ciepłym, ale jednocześnie zmysłowo drapieżnym.
– Wyglądasz bosko, moja piękna sadystko – powiedział cicho, niemal z zachwytem, jego oczy nie mogły się od niej oderwać.
Nie odpowiedziała. Uśmiech mówił wszystko – wiedziała, jak działa na niego, i nie zamierzała tego ukrywać. Przeszła przez pokój, otworzyła szufladę i zaczęła czegoś szukać. Między palcami zabłysnęły dwie srebrne klamry. Odwróciła się i spojrzała na niego z błyskiem w oku.
– Twoje... ulubione – powiedziała słodko. Po chwili dodała z zadziornym uśmieszkiem: – A może raczej moje ulubione.
– Wyglądasz bosko, moja piękna sadystko – powiedział cicho, niemal z zachwytem, jego oczy nie mogły się od niej oderwać.
Nie odpowiedziała. Uśmiech mówił wszystko – wiedziała, jak działa na niego, i nie zamierzała tego ukrywać. Przeszła przez pokój, otworzyła szufladę i zaczęła czegoś szukać. Między palcami zabłysnęły dwie srebrne klamry. Odwróciła się i spojrzała na niego z błyskiem w oku.
– Twoje... ulubione – powiedziała słodko. Po chwili dodała z zadziornym uśmieszkiem: – A może raczej moje ulubione.
– O nie, proszę...
– Bez gadania bo zostaniesz ukarany!
Wskazała mu aby położył się na łóżku, po czym usiadła na nim okrakiem. Materiał koszulki dotknął jego skóry, łaskocząc zmysły, a ciepło jej ciała potęgowało napięcie. Uniosła jedną rękę i chwyciła pierwszy z klipsów. Palce poruszały się powoli, jakby chciała, by sam dźwięk metalu wzmacniał oczekiwanie. Zacisnęła go na jego sutku.
Ból był szybki, ostry i głęboki. Czuł, jak mięśnie brzucha napinają się pod jej ciężarem. W jego oczach pojawił się błysk – niepewność, ale i oddanie. Sięgnęła po drugi. Tym razem zrobiła to jeszcze wolniej, uważnie obserwując jego twarz. Gdy metal ścisnął drugi sutek, spojrzała mu w oczy.
– Zobaczymy, jak bardzo to lubisz – wyszeptała. Musnęła ustami jego skroń, oddech był ciepły, niemal łaskoczący.
– Aaa, bardzo boli, Paulinko – wydyszał z wysiłkiem, ledwo powstrzymując drżenie głosu. Nie poruszył się jednak ani o centymetr.
Patrzyła przez chwilę z wyraźnym zadowoleniem.
– Zatem zdecydowanie to moje ulubione klamry, a nie twoje – odpowiedziała z udawaną powagą i chłodną satysfakcją. – Przepraszam za pomyłkę.
Zanim zdążył odpowiedzieć, poruszyła się zwinnym ruchem – precyzyjnie, jak kot. Znalazła się nad jego głową. Pojawiło się w nim nowe napięcie – zmieszanie bólu i podniecenia nie pozwalało mu już odróżnić jednego od drugiego.
Wskazała mu aby położył się na łóżku, po czym usiadła na nim okrakiem. Materiał koszulki dotknął jego skóry, łaskocząc zmysły, a ciepło jej ciała potęgowało napięcie. Uniosła jedną rękę i chwyciła pierwszy z klipsów. Palce poruszały się powoli, jakby chciała, by sam dźwięk metalu wzmacniał oczekiwanie. Zacisnęła go na jego sutku.
Ból był szybki, ostry i głęboki. Czuł, jak mięśnie brzucha napinają się pod jej ciężarem. W jego oczach pojawił się błysk – niepewność, ale i oddanie. Sięgnęła po drugi. Tym razem zrobiła to jeszcze wolniej, uważnie obserwując jego twarz. Gdy metal ścisnął drugi sutek, spojrzała mu w oczy.
– Zobaczymy, jak bardzo to lubisz – wyszeptała. Musnęła ustami jego skroń, oddech był ciepły, niemal łaskoczący.
– Aaa, bardzo boli, Paulinko – wydyszał z wysiłkiem, ledwo powstrzymując drżenie głosu. Nie poruszył się jednak ani o centymetr.
Patrzyła przez chwilę z wyraźnym zadowoleniem.
– Zatem zdecydowanie to moje ulubione klamry, a nie twoje – odpowiedziała z udawaną powagą i chłodną satysfakcją. – Przepraszam za pomyłkę.
Zanim zdążył odpowiedzieć, poruszyła się zwinnym ruchem – precyzyjnie, jak kot. Znalazła się nad jego głową. Pojawiło się w nim nowe napięcie – zmieszanie bólu i podniecenia nie pozwalało mu już odróżnić jednego od drugiego.
Nad nim unosiła się kobieta, która była wszystkim – pięknem, karą, pragnieniem i granicą. A on był tylko mężczyzną, który miał przywilej klęczeć pod jej spojrzeniem. Patrząc na nią z tej nowej perspektywy, poczuł, jak serce znów zaczyna mu walić. Naprężone mięśnie, pulsujący ból i napięcie unoszące się w sypialni – wszystko to zlało się w jeden, elektryzujący moment. Ona, panująca nad nim z bezgraniczną pewnością siebie, znajdowała się tuż nad jego twarzą, jej ciało stawało się jedynym światem, jaki w tej chwili istniał.
Zniżyła się powoli. Delikatne napięcie mięśni nóg, błysk łańcuszka z kluczykiem, jedwab koszulki dotykający jego skórę – każdy szczegół stawał się symbolem absolutnej dominacji. Gdy uda zatrzymały się tuż nad jego ustami, zrozumiał bez słów, czego od niego oczekuje. I nie wahał się ani chwili. Mimo że klamry na sutkach nadal paliły, zaczął poruszać językiem. Dotknął delikatnie, z wyczuciem, z początku ostrożnie, jakby chciał najpierw złożyć hołd, a dopiero potem przejąć inicjatywę. Poczuł jej zapach, wilgoć, smak – wszystko mieszało się w jedno, przyćmiewając ból i zmęczenie. Każdy ruch ust był pełen zaangażowania, jakby jego całe istnienie skupiło się teraz na tym jednym zadaniu: dać rozkosz kobiecie, którą czcił.
Unosiła się lekko nad nim, oddychając coraz głębiej. Jej skóra napinała się pod wpływem narastającego podniecenia. Czuł, jak zaczynają ją ogarniać delikatne dreszcze, jak każdy ruch czubkiem języka wywołuje nową falę rozkoszy. Zmysłowe ciepło, zapach – wszystko składało się na intensywność tej chwili.
Nieustannie towarzyszył mu ból, stawając się niemal częścią przyjemności – cichym, gorzkim kontrastem do słodyczy, jaką mógł jej dawać. Czuł, że z każdym kolejnym muśnięciem, z każdą falą napięcia zbliża ją do orgazmu.
Po chwili zatrzęsła się subtelnie, potem mocniej. Oddech stał się urywany, przyspieszony, a jej uda zacisnęły się lekko wokół jego głowy. Wiedział. Czuł to pod palcami, językiem, każdym centymetrem swojej skóry. Osiągnęła szczyt. Zatrzymała się w bezruchu, ciężko oddychając, a jej ciało przez chwilę było tylko napiętym łukiem spełnienia. Potem powoli, prawie niechętnie, rozluźniła mięśnie i zsunęła się na bok. Ruch był miękki, spokojny, jakby wciąż płynęła na fali rozkoszy.
Objęła go nogą, leniwie, zmysłowo, jakby chciała jeszcze przez chwilę czuć jego obecność przy sobie. Zaczęła ostrożnie zdejmować klamry. Jeden klik. Długi, wydech bólu ulgi. Drugi klik. Delikatne, kojące muśnięcie opuszków palców w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą tkwił metal.
– Dziękuję – wyszeptała, wtulając twarz w jego ramię. Głos był cichy, ale pełen prawdziwego ciepła. Dajesz mi fajne orgazmy. Delikatny uśmiech pojawił się na jej ustach, a palce przesunęły się leniwie po jego torsie.
– Jesteś mój – dodała z czułością, po czym spojrzała mu głęboko w oczy. – Bądź mi zawsze posłuszny.
Zniżyła się powoli. Delikatne napięcie mięśni nóg, błysk łańcuszka z kluczykiem, jedwab koszulki dotykający jego skórę – każdy szczegół stawał się symbolem absolutnej dominacji. Gdy uda zatrzymały się tuż nad jego ustami, zrozumiał bez słów, czego od niego oczekuje. I nie wahał się ani chwili. Mimo że klamry na sutkach nadal paliły, zaczął poruszać językiem. Dotknął delikatnie, z wyczuciem, z początku ostrożnie, jakby chciał najpierw złożyć hołd, a dopiero potem przejąć inicjatywę. Poczuł jej zapach, wilgoć, smak – wszystko mieszało się w jedno, przyćmiewając ból i zmęczenie. Każdy ruch ust był pełen zaangażowania, jakby jego całe istnienie skupiło się teraz na tym jednym zadaniu: dać rozkosz kobiecie, którą czcił.
Unosiła się lekko nad nim, oddychając coraz głębiej. Jej skóra napinała się pod wpływem narastającego podniecenia. Czuł, jak zaczynają ją ogarniać delikatne dreszcze, jak każdy ruch czubkiem języka wywołuje nową falę rozkoszy. Zmysłowe ciepło, zapach – wszystko składało się na intensywność tej chwili.
Nieustannie towarzyszył mu ból, stawając się niemal częścią przyjemności – cichym, gorzkim kontrastem do słodyczy, jaką mógł jej dawać. Czuł, że z każdym kolejnym muśnięciem, z każdą falą napięcia zbliża ją do orgazmu.
Po chwili zatrzęsła się subtelnie, potem mocniej. Oddech stał się urywany, przyspieszony, a jej uda zacisnęły się lekko wokół jego głowy. Wiedział. Czuł to pod palcami, językiem, każdym centymetrem swojej skóry. Osiągnęła szczyt. Zatrzymała się w bezruchu, ciężko oddychając, a jej ciało przez chwilę było tylko napiętym łukiem spełnienia. Potem powoli, prawie niechętnie, rozluźniła mięśnie i zsunęła się na bok. Ruch był miękki, spokojny, jakby wciąż płynęła na fali rozkoszy.
Objęła go nogą, leniwie, zmysłowo, jakby chciała jeszcze przez chwilę czuć jego obecność przy sobie. Zaczęła ostrożnie zdejmować klamry. Jeden klik. Długi, wydech bólu ulgi. Drugi klik. Delikatne, kojące muśnięcie opuszków palców w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą tkwił metal.
– Dziękuję – wyszeptała, wtulając twarz w jego ramię. Głos był cichy, ale pełen prawdziwego ciepła. Dajesz mi fajne orgazmy. Delikatny uśmiech pojawił się na jej ustach, a palce przesunęły się leniwie po jego torsie.
– Jesteś mój – dodała z czułością, po czym spojrzała mu głęboko w oczy. – Bądź mi zawsze posłuszny.
Nie potrzebował niczego więcej. Te słowa, ten ton, ten moment – dla niego były wszystkim. Leżeli przytuleni, prawda ich emocji nie wymagała już żadnych słów. Ciepło rozchodzące się ze splecionych ciał, bijący w jednym rytmie oddech, lekki półmrok pokoju… a potem sen.
Przyszedł cicho i naturalnie. Jak ukojenie. Jak nagroda.
-----
Rozdział XXXVI
Stare drzewo
Gdynia Orłowo, styczeń 2024
Łukasz obudził się, gdy w sypialni panował jeszcze półmrok poranka. Cisza otulała wnętrze jak ciepły koc, a chłodne światło przesączało się przez zasłony. Leżał bez ruchu, czując, jak jego oddech powoli synchronizuje się z rytmem śpiącego obok ciała. Odwrócił głowę i spojrzał na nią. Paulina spała spokojnie, a jej twarz w tej chwili przypominała coś niemal nierealnego – jakby przynależała do innego świata. Rysy miała miękkie, niemal dziewczęce w swojej niewinności. Równy oddech unosił jej klatkę piersiową, a na ustach malował się ledwo widoczny uśmiech. Było coś poruszającego w tej niewinnej formie spokoju – jakby świat, w którym istniały kolce, klamry i klatki, nigdy nie istniał. A przecież istniał. I był jej. Kosmyki jasnych włosów rozproszyły się na poduszce, tworząc aureolę wokół głowy. Skóra była delikatna, niemal przezroczysta w bladym świetle. Fascynowała go. To połączenie kruchości i siły, okrucieństwa i czułości, tworzyło w niej coś, czego nie potrafił nazwać, a czego pragnął bardziej niż czegokolwiek innego. Chciał ją kochać i służyć jej jednocześnie. Pragnął się przytulić i jednocześnie klęczeć. Zamknął oczy na chwilę, ale tylko po to, by jeszcze mocniej poczuć bliskość jej ciała. Kiedy przez sen odwróciła się tyłem, przesunął się bliżej i złożył czuły pocałunek na jej odkrytych plecach, tuż pod linią łopatek. Skóra była ciepła, pachniała znajomo. Nie poruszyła się, śpiąc dalej. Ucisk w klatce nie pozwalał mu leżeć wygodnie, ale mimo to próbował jeszcze usnąć. Nie wiadomo, ile minęło czasu, kiedy usłyszał cichy, aksamitny głos tuż obok:
– Pora wstawać.
Otworzył oczy. Stała przy łóżku, lekko pochylona, jej spojrzenie było łagodne, ale uważne. Miała na sobie czarny, jedwabny szlafrok, który leżał na niej tak, jakby został uszyty dokładnie pod jej ciało – miękko otulający biodra i talię. Na nogach miała domowe klapki z wykończeniem z białego futerka – drobny akcent, który tylko podkreślał jej styl i naturalną elegancję.
Usiadła na brzegu łóżka i położyła dłoń na jego ramieniu.
– Dobrze spałeś? – zapytała, głosem cichym, prawie szeptem. Było w nim ciepło, troska i coś jeszcze – może rozbawienie, może spokój kogoś, kto wie, że kontroluje wszystko, nawet poranne emocje.
Zanim zdążył odpowiedzieć, już była na nogach.
– Przygotuj proszę śniadanie. A potem będę miała do ciebie małą prośbę. Musisz mi pomóc z jedną rzeczą w ogrodzie.
– Pora wstawać.
Otworzył oczy. Stała przy łóżku, lekko pochylona, jej spojrzenie było łagodne, ale uważne. Miała na sobie czarny, jedwabny szlafrok, który leżał na niej tak, jakby został uszyty dokładnie pod jej ciało – miękko otulający biodra i talię. Na nogach miała domowe klapki z wykończeniem z białego futerka – drobny akcent, który tylko podkreślał jej styl i naturalną elegancję.
Usiadła na brzegu łóżka i położyła dłoń na jego ramieniu.
– Dobrze spałeś? – zapytała, głosem cichym, prawie szeptem. Było w nim ciepło, troska i coś jeszcze – może rozbawienie, może spokój kogoś, kto wie, że kontroluje wszystko, nawet poranne emocje.
Zanim zdążył odpowiedzieć, już była na nogach.
– Przygotuj proszę śniadanie. A potem będę miała do ciebie małą prośbę. Musisz mi pomóc z jedną rzeczą w ogrodzie.
Posłusznie wyszedł z sypialni, jeszcze nie do końca rozbudzony. W kuchni zajął się przygotowaniem jajecznicy – siekał szczypiorek z dokładnością godną szefa kuchni i dbał, by chleb był idealnie przypieczony.
W tym czasie Paulina weszła do kuchni, zupełnie naturalnie przestawiając się z roli sennej bogini, do swojej codziennej, pełnej elegancji obecności. Podeszła do ekspresu i zaczęła przygotowywać kawę. Aromat świeżo zmielonych ziaren wypełnił przestrzeń, mieszając się z zapachem masła i ziół. Spojrzał na nią kątem oka. Stała odwrócona, w szlafroku, z którego widać było zarys jej pleców. Na szyi wciąż wisiał łańcuszek z kluczykiem. Błyszczał cicho w świetle poranka. Symbol władzy, który nie przestawał przypominać mu, kim był i dlaczego nie chciał być nikim innym.
W tym czasie Paulina weszła do kuchni, zupełnie naturalnie przestawiając się z roli sennej bogini, do swojej codziennej, pełnej elegancji obecności. Podeszła do ekspresu i zaczęła przygotowywać kawę. Aromat świeżo zmielonych ziaren wypełnił przestrzeń, mieszając się z zapachem masła i ziół. Spojrzał na nią kątem oka. Stała odwrócona, w szlafroku, z którego widać było zarys jej pleców. Na szyi wciąż wisiał łańcuszek z kluczykiem. Błyszczał cicho w świetle poranka. Symbol władzy, który nie przestawał przypominać mu, kim był i dlaczego nie chciał być nikim innym.
---
Po śniadaniu, które przebiegło w niemal sielankowej atmosferze, Łukasz bez słowa wstał od stołu. Sprawnie zebrał naczynia, starannie włożył je do zmywarki, po czym sięgnął po ścierkę i zaczął przecierać blat. Robił to metodycznie, niemal z pietyzmem, jakby sam rytuał sprzątania miał dla niego znaczenie, będąc wyrazem troski i uległości wobec gospodyni tego domu. Tak bardzo skupił się na swoim zadaniu, że nie zauważył jej obecności za plecami.
– Jeszcze na sucho. Weź papierowy ręcznik.
Mówiąc to, wiązała właśnie pasek od szlafroka – powoli, dokładnie, niemal teatralnie, jakby z pozornie codziennej czynności robiła gest pełen znaczenia. Jedwabisty materiał miękko otulał jej ciało, a sposób, w jaki poruszały się jej dłonie zdradzał pełną świadomość efektu, jaki wywołuje.
Gdy skończył i odłożył ręcznik, spojrzała na niego i wskazała palcem salon.
– Chodź za mną.
Szła powoli, z wdziękiem, szlafrok falował przy każdym kroku, odkrywając na moment lekko umięśnione uda. Materiał przylegał do ciała, podkreślając pośladki i talię, a rozpuszczone włosy opadały na plecy, poruszając się przy każdym ruchu. Dla niego była zjawiskiem – nawet w tej codziennej scenie, gdy kroczyła po drewnianej podłodze w futrzanych kapciach, była absolutną królową.
Zatrzymała się dopiero przy przeszklonych drzwiach prowadzących do ogrodu. Wpatrzona przed siebie przez chwilę milczała.
Zbliżył się i objął ją ramieniem – lekko, ostrożnie, jakby sprawdzał, czy może sobie na to pozwolić. Pod palcami czuł chłód jedwabiu, jego śliski dotyk i ciepło jej ciała pod nim.
– Widzisz tę szopę? Na lewo od niej, jakieś trzydzieści metrów dalej, leży ścięte drzewo. To była stara akacja. Po ostatnich wichurach zagrażała bezpieczeństwu, więc mój tata zorganizował ekipę. Ścięli ją i pocięli, ale... – tutaj zawiesiła głos, jakby zostawiając mu miejsce na domysł – trzeba to wszystko przetransportować do tej szopy. Niech tam trochę wyschnie i będzie można porąbać do kominka.
Odwróciła się do niego i dopiero teraz uśmiechnęła – lekko, jakby z uznaniem, ale i z pewną dozą przewagi. Bliskość jej twarzy sprawiła, że serce mu zabiło szybciej.
Nie czekając na pytanie ani zgodę, uniosła się na palce i złożyła krótki pocałunek na jego policzku. Jej usta były miękkie, pachniały poranną kawą.
– Dziękuję – powiedziała cicho, niemal szeptem. Jej dłoń przesunęła się po jego torsie z niepokojącą czułością, zostawiając ślad przyjemnego napięcia. – Kiedy skończysz wynagrodzę cię, może nawet ściągnę ci znowu klatkę i pozwolę dojść. Zobaczymy jak sobie poradzisz.
Milczał przez chwilę. Wiedział, że powinien po prostu się odwrócić i ruszyć do pracy. Ale coś go zatrzymało. Jakby musiał się upewnić.
– Paulinko… – zaczął powoli, ostrożnie. – Czy… czy ja mam to robić… nago?
W jego głosie słychać było nie tylko niepewność, ale i cień lęku – jakby pytanie, które zadał, było próbą rozwiania wątpliwości, których sam się bał.
– Zwariowałeś? Przecież jest zima, głuptasie. Chodź, mam dla ciebie coś odpowiedniego.
– Jeszcze na sucho. Weź papierowy ręcznik.
Mówiąc to, wiązała właśnie pasek od szlafroka – powoli, dokładnie, niemal teatralnie, jakby z pozornie codziennej czynności robiła gest pełen znaczenia. Jedwabisty materiał miękko otulał jej ciało, a sposób, w jaki poruszały się jej dłonie zdradzał pełną świadomość efektu, jaki wywołuje.
Gdy skończył i odłożył ręcznik, spojrzała na niego i wskazała palcem salon.
– Chodź za mną.
Szła powoli, z wdziękiem, szlafrok falował przy każdym kroku, odkrywając na moment lekko umięśnione uda. Materiał przylegał do ciała, podkreślając pośladki i talię, a rozpuszczone włosy opadały na plecy, poruszając się przy każdym ruchu. Dla niego była zjawiskiem – nawet w tej codziennej scenie, gdy kroczyła po drewnianej podłodze w futrzanych kapciach, była absolutną królową.
Zatrzymała się dopiero przy przeszklonych drzwiach prowadzących do ogrodu. Wpatrzona przed siebie przez chwilę milczała.
Zbliżył się i objął ją ramieniem – lekko, ostrożnie, jakby sprawdzał, czy może sobie na to pozwolić. Pod palcami czuł chłód jedwabiu, jego śliski dotyk i ciepło jej ciała pod nim.
– Widzisz tę szopę? Na lewo od niej, jakieś trzydzieści metrów dalej, leży ścięte drzewo. To była stara akacja. Po ostatnich wichurach zagrażała bezpieczeństwu, więc mój tata zorganizował ekipę. Ścięli ją i pocięli, ale... – tutaj zawiesiła głos, jakby zostawiając mu miejsce na domysł – trzeba to wszystko przetransportować do tej szopy. Niech tam trochę wyschnie i będzie można porąbać do kominka.
Odwróciła się do niego i dopiero teraz uśmiechnęła – lekko, jakby z uznaniem, ale i z pewną dozą przewagi. Bliskość jej twarzy sprawiła, że serce mu zabiło szybciej.
Nie czekając na pytanie ani zgodę, uniosła się na palce i złożyła krótki pocałunek na jego policzku. Jej usta były miękkie, pachniały poranną kawą.
– Dziękuję – powiedziała cicho, niemal szeptem. Jej dłoń przesunęła się po jego torsie z niepokojącą czułością, zostawiając ślad przyjemnego napięcia. – Kiedy skończysz wynagrodzę cię, może nawet ściągnę ci znowu klatkę i pozwolę dojść. Zobaczymy jak sobie poradzisz.
Milczał przez chwilę. Wiedział, że powinien po prostu się odwrócić i ruszyć do pracy. Ale coś go zatrzymało. Jakby musiał się upewnić.
– Paulinko… – zaczął powoli, ostrożnie. – Czy… czy ja mam to robić… nago?
W jego głosie słychać było nie tylko niepewność, ale i cień lęku – jakby pytanie, które zadał, było próbą rozwiania wątpliwości, których sam się bał.
– Zwariowałeś? Przecież jest zima, głuptasie. Chodź, mam dla ciebie coś odpowiedniego.
Podeszła do dużej szafy w przedpokoju. Wyjęła z niej zestaw, który wzbudził w nim natychmiastowe napięcie – pomarańczowy drelich oraz para topornych butów z filcu i gumy, przypominających chodaki.
– To będzie idealne na tę okazję – stwierdziła z zadowoleniem, podając mu strój. – Ubierz się. A potem do roboty.
Wziął ubranie do rąk, przyglądając się mu z mieszaniną niepokoju i niezdrowej ekscytacji. Drelich był szorstki, ciężki, miał w sobie coś więziennego. Tkanina zgrzytała pod palcami, ale sam pomysł ubrania się w coś takiego na jej życzenie, był zaskakująco podniecający. Wsuwając nogi w szerokie, bezkształtne spodnie, poczuł, jak materiał drapie skórę ud. Gdy naciągał górę kombinezonu na ramiona, jego ruchy stały się niezgrabne – krój był toporny, ciasny w jednym miejscu, zbyt luźny w innym. Zamek z przodu z trudem przesuwał się w górę. Buty nie były lepsze – twarde i nieprzyjemnie sztywne. Wsuwając stopy, poczuł nie tylko chłód, ale i jakąś symboliczną utratę komfortu.
Stanął wreszcie przed nią – ubrany, niezgrabny, nieco zgarbiony przez opór materiału. Spojrzał w jej stronę z mieszaniną wstydu i nadziei. Zbliżyła się bez słowa. Przesunęła dłonią po jego ramieniu, potem po piersi, wyczuwając kontur jego ciała przez szorstką tkaninę. Jej uśmiech był kpiący, zmysłowy, nieco okrutny.
– No, no... – zaczęła wolno, delektując się każdym słowem. – Wyglądasz jak... no cóż, jak niewolnik. Sprawdź sobie plecy.
Obrócił się powoli i spojrzał w lustro. Na plecach kombinezonu widniał czarny napis – „SKLAVE”. Litery były duże, wyraźne, jak oznaczenie statusu. Odruchowo przełknął ślinę.
– Kto by pomyślał, wyglądasz tak upokarzająco – powiedziała z udawanym smutkiem, choć błysk w oczach zdradzał czyste zadowolenie. Przesunęła dłoń po jego piersi, zatrzymując się na chwilę przy sercu, a potem wsunęła palce pod kołnierz.
– A jednak – ciągnęła z nutą ironii – muszę przyznać, że jest w tym coś cholernie podniecającego. Seksowny jesteś w tym stroju i wyglądasz jak z jakiegoś obozu pracy dla niewolników. Słyszałam nawet kiedyś, że podobno jest gdzieś takie miejsce.
Po chwili odsunęła się, jakby straciła już zainteresowanie. Klepnęła go w ramię – gestem nieco protekcjonalnym – i rzuciła:
– No dobrze, do pracy, niewolniku. Postaraj się. Może zasłużysz na nagrodę. A może nie...
Odeszła, nie oglądając się, zostawiając go samego z drelichem, ciężkimi butami i palącym uczuciem upokorzonego podniecenia.
– No, no... – zaczęła wolno, delektując się każdym słowem. – Wyglądasz jak... no cóż, jak niewolnik. Sprawdź sobie plecy.
Obrócił się powoli i spojrzał w lustro. Na plecach kombinezonu widniał czarny napis – „SKLAVE”. Litery były duże, wyraźne, jak oznaczenie statusu. Odruchowo przełknął ślinę.
– Kto by pomyślał, wyglądasz tak upokarzająco – powiedziała z udawanym smutkiem, choć błysk w oczach zdradzał czyste zadowolenie. Przesunęła dłoń po jego piersi, zatrzymując się na chwilę przy sercu, a potem wsunęła palce pod kołnierz.
– A jednak – ciągnęła z nutą ironii – muszę przyznać, że jest w tym coś cholernie podniecającego. Seksowny jesteś w tym stroju i wyglądasz jak z jakiegoś obozu pracy dla niewolników. Słyszałam nawet kiedyś, że podobno jest gdzieś takie miejsce.
Po chwili odsunęła się, jakby straciła już zainteresowanie. Klepnęła go w ramię – gestem nieco protekcjonalnym – i rzuciła:
– No dobrze, do pracy, niewolniku. Postaraj się. Może zasłużysz na nagrodę. A może nie...
Odeszła, nie oglądając się, zostawiając go samego z drelichem, ciężkimi butami i palącym uczuciem upokorzonego podniecenia.
Gdy tylko wyszedł na zewnątrz, styczniowy poranek uderzył go z całą mocą. Lodowaty wiatr bezlitośnie wciskał się pod materiał, przeszywając na wskroś pomarańczowy kombinezon, który nie dawał żadnej realnej ochrony przed zimnem. Szorstka tkanina sztywno opinała jego ciało, a przy każdym ruchu nieprzyjemnie ocierała się o skórę. Twarde, filcowe chodaki, w których poruszał się z trudem, nie tylko nie dawały ciepła – potęgowały uczucie chłodu i krępowały każdy krok.
Sztywno, z oporem w nogach, ruszył w stronę szopy. Z każdym krokiem przez przemarznięte podwórze narastało w nim poczucie absurdu i upokorzenia, ale nie pozwalał sobie na bunt. Zacisnął zęby robiąc co mu kazała.
Sztywno, z oporem w nogach, ruszył w stronę szopy. Z każdym krokiem przez przemarznięte podwórze narastało w nim poczucie absurdu i upokorzenia, ale nie pozwalał sobie na bunt. Zacisnął zęby robiąc co mu kazała.
Wnętrze drewnianej szopy powitało go przytłumionym półmrokiem i zapachem starego drewna oraz suchej ziemi. Panował tam porządek, niemal ascetyczny, jakby każde narzędzie miało swoje miejsce. Przez moment poczuł ulgę – było nieco cieplej, ciszej, jakby ta przestrzeń dawała chwilowe schronienie. Rozejrzał się. Początkowo widział tylko zarysy, ale gdy jego wzrok przywykł do ciemności, dostrzegł coś, co wprawiło go w osłupienie.
W rogu stały solidne, ciężkie dyby. Ich wygląd nie pozostawiał wątpliwości – to nie była dekoracja. Drewno było świeżo olejowane, a żelazne zawiasy i obejmy błyszczały, gotowe do użycia. Konstrukcja wyglądała niemal identycznie jak ta, którą widzieli razem podczas nocnego zwiedzania zamku. Pamiętał, jak wtedy, dla żartu, zgłosiła go na ochotnika.
Podszedł bliżej. Wtedy je zauważył: dwa pejcze zawieszone na haczykach po bokach. Jeden – smukły, elegancki, z długimi, skórzanymi rzemieniami zakończonymi drobnymi supełkami. Drugi – krótszy, ale grubszy, z rozdwojoną końcówką. Zwisały nieruchomo, ale miał wrażenie, że niemal poruszają się pod wpływem jego wzroku. Jakby czekały.
Zadrżał. Nie wiedział, czy bardziej z chłodu, czy z emocji. Uciekł wzrokiem. Znalazł taczkę i skupił się na zadaniu.
W rogu stały solidne, ciężkie dyby. Ich wygląd nie pozostawiał wątpliwości – to nie była dekoracja. Drewno było świeżo olejowane, a żelazne zawiasy i obejmy błyszczały, gotowe do użycia. Konstrukcja wyglądała niemal identycznie jak ta, którą widzieli razem podczas nocnego zwiedzania zamku. Pamiętał, jak wtedy, dla żartu, zgłosiła go na ochotnika.
Podszedł bliżej. Wtedy je zauważył: dwa pejcze zawieszone na haczykach po bokach. Jeden – smukły, elegancki, z długimi, skórzanymi rzemieniami zakończonymi drobnymi supełkami. Drugi – krótszy, ale grubszy, z rozdwojoną końcówką. Zwisały nieruchomo, ale miał wrażenie, że niemal poruszają się pod wpływem jego wzroku. Jakby czekały.
Zadrżał. Nie wiedział, czy bardziej z chłodu, czy z emocji. Uciekł wzrokiem. Znalazł taczkę i skupił się na zadaniu.
Stos drewna był większy, niż zakładał. Kawałki akacji były grube, nierówne, każde z nich przesiąknięte zimnem i wilgocią. Gdy uniósł pierwszy, jego palce natychmiast zapiekły – dał o sobie znać brak rękawic ochronnych. Przesiąknięte mrozem drewno aż parzyło. Każdy chwyt był bolesny, a po kilku minutach dłonie zaczęły czerwienieć, puchnąć, tracić czucie. Szorstki materiał wbijał się w ciało przy każdym pochyleniu, drażniąc skórę. Mimo to pracował dalej. Podnosił, przenosił, układał z coraz większym wysiłkiem. Ruchy stawały się mniej precyzyjne, ale nie mógł sobie pozwolić na przerwę. Wiedział, że ona będzie oczekiwać sumienności i dokładności.
Taczka była przeładowana. Gdy próbował nią ruszyć, natychmiast ugrzęzła w rozmokłej ziemi. Zaparł się, próbując przepchnąć ją dalej, ale koło wpadło w zagłębienie. Zabrał się do rozładunku. Z bólem w palcach, układał drewno na bok, by zmniejszyć ciężar. Dopiero wtedy udało mu się ruszyć.
Gdy znalazł się w szopie, poukładał starannie przywiezione drewno. Dbał o linię, o symetrię, o to, by każdy klocek przylegał dokładnie. Choć nikt tego nie oceniał i nikt nie patrzył.
Kolejne kursy były coraz trudniejsze. Mięśnie paliły. Nadgarstki odmawiały posłuszeństwa. Na dłoniach pojawiły się pierwsze pęcherze. Skóra była zaczerwieniona, miejscami pęknięta. Oddychał ciężko, a para buchała mu z ust. Na czole – mimo zimna – miał pot. Dreszcze. Nie wiedział, czy z wysiłku, czy z emocji.
Nie zatrzymywał się. Każdy kawałek drewna traktował jak cegłę, którą układał dla niej – dla kobiety, która nie powiedziała „proszę” i nie musiała mówić „dziękuję”. Dla Pauliny, której rozkaz miał wartość absolutną. Z czasem myśli o chłodzie zeszły na dalszy plan. Rozgrzał się i skupił na zadaniu, na prostym celu: przetransportować wszystko, bez marudzenia. Bez oznak słabości. Zrobi swoje i wróci do domu. Zamelduje jej, że gotowe. Z każdym powrotem pod stos drewna czuł jednak, że jego ciało słabnie, choć determinacja rosła. Wiedział, że po wszystkim nie usłyszy pochwały. Może nie usłyszy nic. Byleby nie denerwowała się, tego się bał.
---
Jej dzień najczęściej zaczynał się od rytuału – świadomego, przemyślanego aktu komponowania siebie. Tak było i tym razem. Przy lustrze, w cichym, ciepłym świetle poranka, z precyzją godną artystki, zaczęła nakładać makijaż. Równomierna warstwa delikatnego podkładu stopiła się z jej skórą, nadając cerze aksamitny blask. Na powiekach pojawiła się subtelna kreska, podkreślająca kształt oczu. Rzęsy, wydłużone i podkręcone, rzucały cień na policzki. Usta pokryła różem o ciepłym, naturalnym odcieniu – tylko tyle, by zaakcentować ich kształt, bez przesady.
Kiedy makijaż był już gotowy, sięgnęła po czarną, koronkową bieliznę. Biustonosz idealnie obejmował jej piersi, podkreślając ich kształt, a stringi o misternym wzorze układały się na biodrach niczym ozdobny ornament. Rajstopy, które dobrała, były idealnie gładkie i połyskiwały miękko w świetle, gdy przesuwała nimi po skórze nóg. Wsunęła je powoli, z wprawą i kobiecą gracją. Następnie – skórzane spodnie. Miękka, elastyczna skóra idealnie opinająca uda i biodra, podkreślająca każdy ruch, każdy kontur jej figury. Ich lekki połysk kontrastował z czernią, jakby przyciągał wzrok do tego, co było zakryte. Do tego dobrała golf – dopasowany, ciepły, o głębokim odcieniu czerni, który nadawał całości dyskretnej elegancji. Połysk skóry i miękkość dzianiny – wszystko współgrało w doskonale wyważonym kontraście. Lubiła takie połączenie. W uszach zabłysły złote kolczyki – niewielkie, ale widoczne, z lekkim, szlachetnym połyskiem. Dodała je z zamysłem, by korespondowały z delikatnym akcentem na oprawkach okularów, które zamierzała założyć. Kozaki, które ubrała były natomiast arcydziełem rzemiosła – sięgające powyżej kolan, z gładkiej skóry, na płaskim obcasie. Ich linia przedłużała nogi i dodawała pewności krokom. Całość dopełnił płaszcz ze skóry, o dopasowanym kroju, z futrzanym kołnierzem i mankietami. Elegancki i surowy zarazem. Kobiecy, ale z dominującą nutą. Zanim wyszła, założyła jeszcze futrzaną czapkę i rękawiczki – czarne, gładkie, starannie dobrane. Na sam koniec sięgnęła po okulary przeciwsłoneczne. Ich duże szkła i złote detale lśniły dyskretnie, podkreślając luksus, który emanuje z niej w każdej sytuacji. Kiedy stanęła przy drzwiach, wiedziała, że wygląda tak, jak chciała – jak kobieta, którą się podziwia i której jest się posłusznym. Delikatnie uśmiechnęła się do siebie i ruszyła w stronę ogrodu. Z każdym krokiem czuła, jak buty miękko zatapiają się w lekko zmarzniętej ziemi. Minęła róg domu i w oddali dostrzegła jego sylwetkę. Był pochylony, pracował. Spocony, zmęczony, w drelichu. Patrzyła na niego przez moment, nie zdradzając swojej obecności. W kącikach ust pojawiło się rozbawienie, bo taki widok zawsze ją bawił. Mężczyzna w upokarzającym stroju, w pełni oddany jej poleceniom, bez słowa sprzeciwu. Nosił drewno, jakby to było jego życiowe powołanie.
Kiedy zbliżyła się do szopy, jej spojrzenie stężało. Obok był rozdeptany, zryty trawnik. Ślady taczki, błoto, koleiny, wgniecenia. Starannie utrzymany fragment ogrodu wyglądał, jakby przejechał po nim jakiś ciężki sprzęt. Zatrzymała się. Przestała się uśmiechać. Okulary przesunęła niżej na nos, by lepiej przyjrzeć się zniszczeniom.
– Łukasz – powiedziała cicho, ale ton głosu nie pozostawiał miejsca na żarty.
Drgnął. Odwrócił się powoli.
– Czy możesz mi wyjaśnić – kontynuowała – dlaczego mój trawnik wygląda tak, jakby przeszło po nim stado dzików?
Nie krzyczała. Nie podnosiła głosu. Nie musiała. Patrzyła na niego przez ciemne szkła, jakby czekała, aż sam pojmie powagę sytuacji. Stojąc tak – nieruchoma, elegancka, ubrana w skórę z futrem, w butach po kolana i rękawiczkach, które iskrzyły w porannym świetle – wyglądała jak sędzia i kat w jednej osobie.
– Paulinko, ja... nie wiedziałem, że... Taczka była za ciężka i... nie chciałem... Przepraszam, nie pomyślałem… – słowa wypadały z jego ust chaotycznie, jakby próbował nadrobić coś, co dawno wymknęło się spod kontroli. Ton głosu zdradzał narastający niepokój, podsycany świadomością, że nie ma dla siebie żadnego sensownego wytłumaczenia.
Przez dłuższą chwilę spoglądała w milczeniu na zryty trawnik. W tej ciszy było coś znacznie bardziej dotkliwego niż jakikolwiek krzyk. Gdy wreszcie odwróciła głowę i spojrzała na niego, chłód w jej oczach mógłby zamrozić powietrze.
– Naprawdę, Łukasz? Nie pomyślałeś? Jak zwykle. Jesteś bezużyteczny, kiedy tylko trzeba zrobić coś porządnie – jej słowa wchodziły w niego jak ostrza.
– Nie dość, że nie potrafisz poradzić sobie z kawałkami drewna, to jeszcze niszczysz coś, na co pracuję od dawna. Mój trawnik, moja przestrzeń. Kilka minut twojej nieudolności i wszystko poszło się walić – kontynuowała, jej ton był coraz bardziej ostry, jakby każde słowo miało za zadanie przycisnąć go do ziemi. Stał w miejscu, nieruchomy, z pochyloną głową. Każda próba obrony brzmiałaby teraz żałośnie. Spróbował jeszcze raz, ledwie szeptem:
– Łukasz – powiedziała cicho, ale ton głosu nie pozostawiał miejsca na żarty.
Drgnął. Odwrócił się powoli.
– Czy możesz mi wyjaśnić – kontynuowała – dlaczego mój trawnik wygląda tak, jakby przeszło po nim stado dzików?
Nie krzyczała. Nie podnosiła głosu. Nie musiała. Patrzyła na niego przez ciemne szkła, jakby czekała, aż sam pojmie powagę sytuacji. Stojąc tak – nieruchoma, elegancka, ubrana w skórę z futrem, w butach po kolana i rękawiczkach, które iskrzyły w porannym świetle – wyglądała jak sędzia i kat w jednej osobie.
– Paulinko, ja... nie wiedziałem, że... Taczka była za ciężka i... nie chciałem... Przepraszam, nie pomyślałem… – słowa wypadały z jego ust chaotycznie, jakby próbował nadrobić coś, co dawno wymknęło się spod kontroli. Ton głosu zdradzał narastający niepokój, podsycany świadomością, że nie ma dla siebie żadnego sensownego wytłumaczenia.
Przez dłuższą chwilę spoglądała w milczeniu na zryty trawnik. W tej ciszy było coś znacznie bardziej dotkliwego niż jakikolwiek krzyk. Gdy wreszcie odwróciła głowę i spojrzała na niego, chłód w jej oczach mógłby zamrozić powietrze.
– Naprawdę, Łukasz? Nie pomyślałeś? Jak zwykle. Jesteś bezużyteczny, kiedy tylko trzeba zrobić coś porządnie – jej słowa wchodziły w niego jak ostrza.
– Nie dość, że nie potrafisz poradzić sobie z kawałkami drewna, to jeszcze niszczysz coś, na co pracuję od dawna. Mój trawnik, moja przestrzeń. Kilka minut twojej nieudolności i wszystko poszło się walić – kontynuowała, jej ton był coraz bardziej ostry, jakby każde słowo miało za zadanie przycisnąć go do ziemi. Stał w miejscu, nieruchomy, z pochyloną głową. Każda próba obrony brzmiałaby teraz żałośnie. Spróbował jeszcze raz, ledwie szeptem:
– Przepraszam, Paulinko... naprawdę nie chciałem.
– Nie chciałeś? Nie chodzi o to, czego chciałeś bądź nie. Chodzi o to, co zrobiłeś. Zniszczyłeś coś, co jest moje, z własnej głupoty i nieporadności.
– Nie chciałeś? Nie chodzi o to, czego chciałeś bądź nie. Chodzi o to, co zrobiłeś. Zniszczyłeś coś, co jest moje, z własnej głupoty i nieporadności.
Podeszła bliżej, patrząc mu prosto w oczy. Wtedy nastąpił błysk – szybki, ostry ruch jej dłoni, dźwięk uderzenia, który rozciął powietrze. Poczuł, jak policzek pali od nagłego kontaktu z jej ręką.
– Do pracy – wysyczała. – A potem zajmiesz się trawnikiem. Nie chcę widzieć ani śladu tego, co tu zrobiłeś.
Odwróciła się, bez dalszych komentarzy, i ruszyła w stronę szopy. Wyszła, trzymając w dłoni znajomy już pejcz, ten o charakterystycznej, rozdwojonej końcówce. Usiadła na ławce. Rękawiczki trzeszczały cicho, gdy zaciskała palce na rękojeści, a jego końcówki leniwie uderzały o jej kozaki.
Płaszcz lekko się rozchylił, ukazując nogi otulone cholewkami butów, sięgającymi niemal połowy ud. Nie odzywała się, tylko patrzyła.
– Do pracy – wysyczała. – A potem zajmiesz się trawnikiem. Nie chcę widzieć ani śladu tego, co tu zrobiłeś.
Odwróciła się, bez dalszych komentarzy, i ruszyła w stronę szopy. Wyszła, trzymając w dłoni znajomy już pejcz, ten o charakterystycznej, rozdwojonej końcówce. Usiadła na ławce. Rękawiczki trzeszczały cicho, gdy zaciskała palce na rękojeści, a jego końcówki leniwie uderzały o jej kozaki.
Płaszcz lekko się rozchylił, ukazując nogi otulone cholewkami butów, sięgającymi niemal połowy ud. Nie odzywała się, tylko patrzyła.
Jego praca z każdą minutą stawała się coraz bardziej wyczerpująca. Taczka znowu była przeładowana i co rusz grzęzła w wilgotnej, podmokłej ziemi. Co chwilę musiał schylać się, by odciążyć jej zawartość, przenosić kawałki ręcznie. Materiał roboczego drelichu obcierał go w zgięciach łokci i kolan, a buty z twardego filcu nie chroniły stóp – te były już prawie odrętwiałe od chłodu i niewygody.
Wszystko bolało. Plecy, dłonie, nadgarstki, ramiona. Każde kolejne podniesienie drewna wydawało się ponad siły, ale mimo to – kontynuował.
Co pewien czas zerkał w jej stronę. Siedziała wciąż w tej samej pozie, obracając pejcz, który co chwilę uderzał cicho o jej buty. Jej mina nić nie zdradzała. Ani współczucia, ani cierpliwości. Jedynie nieubłaganą obserwację. Jakby czekała na to jedno, jedyne potknięcie.
Nie rozumiał, jak może wyglądać tak niewzruszenie piękna i jednocześnie tak odległa. Jak może być kobietą, którą chce się adorować – i bać – w tej samej chwili. Patrząc na nią, czuł się coraz bardziej jak ktoś obcy we własnym ciele. Niewolnik? Ukochany? Obiekt kaprysu? Narzędzie? Może wszystko naraz.
A ona? Przesunęła spojrzeniem po zniszczonym trawniku i jego czerwonych dłoniach. W jej oczach nie było najmniejszej litości.
Spojrzenie zza przeciwsłonecznych okularów, co chwila kierowane w jego stronę, pozostało niezmiennie chłodne – pełne wyższości, dystansu i niemal obojętnego nadzoru. Palce, skryte w czarnych rękawiczkach, bawiły się leniwie pejczem.
Tymczasem on, zmęczony, zmarznięty, z obolałymi dłońmi właśnie wtoczył ostatni kawałek drewna do szopy. Wysiłek odcisnął się na każdym centymetrze jego ciała – materiał drelichu przylegał do spoconej skóry, buty ugniatały zdrętwiałe stopy, a każdy mięsień pulsował wycieńczeniem. Kiedy na moment przystanął, pochylając się i opierając ręce na uchwycie taczki, próbując złapać oddech, jego chwilowy spokój został bezceremonialnie przerwany.
Usłyszał znajomy stukot – charakterystyczny dźwięk kozaków uderzających o kamienie ścieżki. Ten rytm był zapowiedzią. Gdy uniósł głowę, zobaczył ją – podchodzącą wolno, z lodowatym wyrazem twarzy. Zatrzymała się przed nim, nie wypowiadając ani słowa przez kilka sekund. A potem wskazała końcówką pejcza na gałęzie rozsypane wokół.
– Teraz to – rzuciła chłodno, bez cienia zniecierpliwienia w głosie, za to z tą specyficzną nutą niepodważalności, która nie dopuszczała pytań. – W szopie są worki. Zapakuj i wynieś.
Spojrzał na nią z niemym westchnieniem. W jego oczach odbiło się znużenie i cień zawahania, ale szybko opuścił wzrok i poszedł. Każdy krok zdawał się cięższy niż poprzedni, jakby nie tylko zmęczenie, ale i jej słowa ważyły więcej niż powinny.
Wewnątrz panował chłód i lekki półmrok. Zapach drewna mieszał się z wilgocią i kurzem. Worki leżały w kącie – grube, plastikowe, przeznaczone do ogrodu. Wziął jeden z nich i z trudem rozprostował zmarznięty materiał. Potem, zgarbiony, zaczął zbierać gałęzie – śliskie, poszarpane, pokryte ostrymi końcówkami, które wżynały się w jego obolałe dłonie. Każde podniesienie było próbą – fizyczną i psychiczną.
Kiedy zapakował pierwszą partię, zarzucił worek na ramię i poczuł, jak ciężar niemal go przygniata. Ruszył w stronę szopy, starając się nie patrzeć w jej stronę. Ale wiedział, że ona patrzy – czuł to niemal fizycznie, jak spojrzenie, które ważyło więcej niż drewno w worku.
Stała z boku, idealnie wyprostowana, jej sylwetka rysowała się jak figura z katalogu mody zimowej – płaszcz z futrzanym kołnierzem rozchylał się lekko, ukazując długie, lśniące kozaki i czarne skórzane spodnie. Nie wyglądała na kogoś, kto czuje zimno. Nie wyglądała na kogoś, kto mógłby się zmęczyć.
Kiedy mijał ją z ciężkim workiem, nagle stanęła mu na drodze zatrzymując go ruchem ręki. Jej głos był jak ostrze:
Wszystko bolało. Plecy, dłonie, nadgarstki, ramiona. Każde kolejne podniesienie drewna wydawało się ponad siły, ale mimo to – kontynuował.
Co pewien czas zerkał w jej stronę. Siedziała wciąż w tej samej pozie, obracając pejcz, który co chwilę uderzał cicho o jej buty. Jej mina nić nie zdradzała. Ani współczucia, ani cierpliwości. Jedynie nieubłaganą obserwację. Jakby czekała na to jedno, jedyne potknięcie.
Nie rozumiał, jak może wyglądać tak niewzruszenie piękna i jednocześnie tak odległa. Jak może być kobietą, którą chce się adorować – i bać – w tej samej chwili. Patrząc na nią, czuł się coraz bardziej jak ktoś obcy we własnym ciele. Niewolnik? Ukochany? Obiekt kaprysu? Narzędzie? Może wszystko naraz.
A ona? Przesunęła spojrzeniem po zniszczonym trawniku i jego czerwonych dłoniach. W jej oczach nie było najmniejszej litości.
Spojrzenie zza przeciwsłonecznych okularów, co chwila kierowane w jego stronę, pozostało niezmiennie chłodne – pełne wyższości, dystansu i niemal obojętnego nadzoru. Palce, skryte w czarnych rękawiczkach, bawiły się leniwie pejczem.
Tymczasem on, zmęczony, zmarznięty, z obolałymi dłońmi właśnie wtoczył ostatni kawałek drewna do szopy. Wysiłek odcisnął się na każdym centymetrze jego ciała – materiał drelichu przylegał do spoconej skóry, buty ugniatały zdrętwiałe stopy, a każdy mięsień pulsował wycieńczeniem. Kiedy na moment przystanął, pochylając się i opierając ręce na uchwycie taczki, próbując złapać oddech, jego chwilowy spokój został bezceremonialnie przerwany.
Usłyszał znajomy stukot – charakterystyczny dźwięk kozaków uderzających o kamienie ścieżki. Ten rytm był zapowiedzią. Gdy uniósł głowę, zobaczył ją – podchodzącą wolno, z lodowatym wyrazem twarzy. Zatrzymała się przed nim, nie wypowiadając ani słowa przez kilka sekund. A potem wskazała końcówką pejcza na gałęzie rozsypane wokół.
– Teraz to – rzuciła chłodno, bez cienia zniecierpliwienia w głosie, za to z tą specyficzną nutą niepodważalności, która nie dopuszczała pytań. – W szopie są worki. Zapakuj i wynieś.
Spojrzał na nią z niemym westchnieniem. W jego oczach odbiło się znużenie i cień zawahania, ale szybko opuścił wzrok i poszedł. Każdy krok zdawał się cięższy niż poprzedni, jakby nie tylko zmęczenie, ale i jej słowa ważyły więcej niż powinny.
Wewnątrz panował chłód i lekki półmrok. Zapach drewna mieszał się z wilgocią i kurzem. Worki leżały w kącie – grube, plastikowe, przeznaczone do ogrodu. Wziął jeden z nich i z trudem rozprostował zmarznięty materiał. Potem, zgarbiony, zaczął zbierać gałęzie – śliskie, poszarpane, pokryte ostrymi końcówkami, które wżynały się w jego obolałe dłonie. Każde podniesienie było próbą – fizyczną i psychiczną.
Kiedy zapakował pierwszą partię, zarzucił worek na ramię i poczuł, jak ciężar niemal go przygniata. Ruszył w stronę szopy, starając się nie patrzeć w jej stronę. Ale wiedział, że ona patrzy – czuł to niemal fizycznie, jak spojrzenie, które ważyło więcej niż drewno w worku.
Stała z boku, idealnie wyprostowana, jej sylwetka rysowała się jak figura z katalogu mody zimowej – płaszcz z futrzanym kołnierzem rozchylał się lekko, ukazując długie, lśniące kozaki i czarne skórzane spodnie. Nie wyglądała na kogoś, kto czuje zimno. Nie wyglądała na kogoś, kto mógłby się zmęczyć.
Kiedy mijał ją z ciężkim workiem, nagle stanęła mu na drodze zatrzymując go ruchem ręki. Jej głos był jak ostrze:
– Stój.
Wskazała palcem na rozpruty bok, przez który wystawały gałęzie.
– Co to ma być? – zapytała z lodowatym spokojem. – Wysyp to natychmiast i przepakuj.
Zerknął na uszkodzenie, a potem z powrotem na nią. Oczy miała chłodne, usta zaciśnięte w cienką linię. Nawet nie próbował niczego tłumaczyć. Zsunął worek na ziemię, drewno rozsypało się wokół niego z głuchym szelestem.
Wyciągnął nowy, rozłożył go i zaczął przekładać zawartość, jedna gałąź po drugiej, coraz wolniej, – dłonie już ledwo mu służyły. Nie spuszczała z niego wzroku. Każde jego niedociągnięcie notowała bez słowa, z tą samą chłodną uwagą, która bolała bardziej niż słowa.
Kiedy w końcu zebrał całość i ponownie zarzucił worek na plecy, czuł się jak wrak. Ale wciąż nie przerywał. Nie mógł. Mijał ją, ledwo trzymając się na nogach.
Nagle usłyszał świst pejcza przecinający powietrze, a zaraz potem poczuł ostre ukłucie na swoim pośladku. Ból przeszył go momentalnie, zmuszając do przyspieszenia kroku. Paulina rzuciła chłodno, ale z wyraźnym naciskiem:
Wskazała palcem na rozpruty bok, przez który wystawały gałęzie.
– Co to ma być? – zapytała z lodowatym spokojem. – Wysyp to natychmiast i przepakuj.
Zerknął na uszkodzenie, a potem z powrotem na nią. Oczy miała chłodne, usta zaciśnięte w cienką linię. Nawet nie próbował niczego tłumaczyć. Zsunął worek na ziemię, drewno rozsypało się wokół niego z głuchym szelestem.
Wyciągnął nowy, rozłożył go i zaczął przekładać zawartość, jedna gałąź po drugiej, coraz wolniej, – dłonie już ledwo mu służyły. Nie spuszczała z niego wzroku. Każde jego niedociągnięcie notowała bez słowa, z tą samą chłodną uwagą, która bolała bardziej niż słowa.
Kiedy w końcu zebrał całość i ponownie zarzucił worek na plecy, czuł się jak wrak. Ale wciąż nie przerywał. Nie mógł. Mijał ją, ledwo trzymając się na nogach.
Nagle usłyszał świst pejcza przecinający powietrze, a zaraz potem poczuł ostre ukłucie na swoim pośladku. Ból przeszył go momentalnie, zmuszając do przyspieszenia kroku. Paulina rzuciła chłodno, ale z wyraźnym naciskiem:
– Szybciej !
To słowo niosło w sobie ostrzeżenie, że jakiekolwiek opóźnienie lub nieposłuszeństwo będzie karane. Z bólem promieniującym od uderzenia, zmobilizował resztki sił, by przyspieszyć, choć każdy kolejny krok stawał się prawdziwą torturą. Wiedział, że nie ma miejsca na zwłokę; musiał spełnić oczekiwania swojej pani, niezależnie od swojego dyskomfortu.
Ledwo dysząc, z trudem zaniósł ostatni ładunek. Poczuł chwilową ulgę, ale ta szybko zniknęła, gdy usłyszał zimny, beznamiętny głos:
– Teraz idź po grabie i łopatę, masz wyrównać to, co zniszczyłeś. Szybko! Szybko!
W jej głosie nie było ani krzty ciepła. Gdy uniosła pejcz, Łukasz już niemal odruchowo rzucił się z powrotem w stronę szopy. Nie chciał dać jej okazji do kolejnej reprymendy, ani poczuć więcej bólu, który już i tak był trudny do zniesienia. Z bijącym sercem, zdeterminowany, by wykonać zadanie, wszedł do środka, szukając narzędzi, które miały pomóc mu naprawić zniszczenia.
W jej głosie nie było ani krzty ciepła. Gdy uniosła pejcz, Łukasz już niemal odruchowo rzucił się z powrotem w stronę szopy. Nie chciał dać jej okazji do kolejnej reprymendy, ani poczuć więcej bólu, który już i tak był trudny do zniesienia. Z bijącym sercem, zdeterminowany, by wykonać zadanie, wszedł do środka, szukając narzędzi, które miały pomóc mu naprawić zniszczenia.
Z każdym ruchem łopaty i grabi, starał się zniwelować ślady, które zostawiła taczka. Co jakiś czas zerkał w stronę Pauliny, która znowu siedziała spokojnie, wygodnie oparta, z pejczem w ręku.
Była tak piękna, niemal nieziemska w swoim eleganckim stroju, a jednak tak zimna i bezwzględna. Każdy jej gest, każde słowo przypominały mu, jak bardzo jest dla niej tylko narzędziem, kimś, kto ma wyłącznie spełniać jej rozkazy i zachcianki. Czuł żal w sercu, myśląc o tym, jak kiedyś marzył o miłości, czułości i bliskości z nutą dominacji. Teraz zamiast tego miał zimną, bezlitosną partnerkę, której obojętność i bezduszność bolały bardziej niż fizyczny ból, jaki od niej doznawał. Nie mógł pojąć tej nagłej zmiany. Wczoraj wieczorem, Paulina była taka szczęśliwa i zrelaksowana. Wydawało się, że spędzili naprawdę miły czas razem, pełen bliskości. Zadawała mu ból, to fakt ale było w tym tyle radości i zmysłowości. A teraz zachowywała się jak jakaś strażniczka w obozie.
Czuł, jak ciężar upokorzenia osiada na jego barkach wraz z tym szorstkim, niewygodnym strojem, który mu dała. To wszystko potęgowało w nim uczucie bezradności. Przez głowę przelatywały myśli o tym, jak bardzo jego życie zmieniło się pod wpływem tej pięknej kobiety, jak bardzo stracił kontrolę nad własnym losem. Tęsknił za czułością, ale teraz mógł tylko w milczeniu pracować, wciąż czując zimny, bezlitosny wzrok na sobie. Czuł też, jak w żołądku zaciska mu się węzeł niepokoju, kiedy podchodził do niej, aby zameldować, że skończył. Widział, jak jej oczy przesuwają się po trawniku.
Wstała i powiedziała oschle:
– Zejdź mi z drogi.
Przeszła obok niego, by ocenić efekty dotychczasowych wysiłków.
– Słabo, nie widzę dużej poprawy. Zostaniesz ukarany.
Te słowa przeszyły go. Usłyszał polecenie, by podejść do ławki i rozpiąć zamek. Z lekkim drżeniem rąk zrobił, co kazała. Gdy tylko szarpnęła za górną część kombinezonu, odsłaniając jego plecy, poczuł lodowaty powiew powietrza.
Te słowa przeszyły go. Usłyszał polecenie, by podejść do ławki i rozpiąć zamek. Z lekkim drżeniem rąk zrobił, co kazała. Gdy tylko szarpnęła za górną część kombinezonu, odsłaniając jego plecy, poczuł lodowaty powiew powietrza.
– Połóż dłonie na oparciu ławki!
Zrobił, co mu kazała, czekając na to, co miało nastąpić. Stanęła za nim.
– Licz!
Pierwsze uderzenie trafiło w sam środek pleców. Od razu poczuł palący ból, który przeszył ciało. Zacisnął zęby, ale wiedział, że musi liczyć, więc z trudem wydusił z siebie:
Pierwsze uderzenie trafiło w sam środek pleców. Od razu poczuł palący ból, który przeszył ciało. Zacisnął zęby, ale wiedział, że musi liczyć, więc z trudem wydusił z siebie:
– Jeden.
Nie czekała długo, aby wymierzyć kolejne uderzenie, a on nadal liczył. Za każdym razem, gdy pejcz opadał na jego plecy, ból stawał się intensywny, ale wiedział, że musi wytrwać. Z każdym wypowiedzianym liczebnikiem, jego głos stawał się bardziej chrapliwy, ale starał się być silny, wiedząc, że to kara, którą musi przyjąć.
W końcu, po dwudziestym uderzeniu, które odliczył już z wyraźnym wysiłkiem, Paulina zatrzymała się. Stała przez chwilę w ciszy, obserwując, jak uległy opiera się o ławkę, próbując złapać oddech.
Dotknęła delikatnie jego pleców, oceniając efekty swojej pracy. Skóra była pokryta równymi, podwójnymi śladami, a w jednym miejscu pojawił się nawet lekko krwawy ślad. Palce przez chwilę przesunęły się po jednej z ran, jakby badała reakcję jego ciała na ból, który mu zadała.
– Ubierz się! – powiedziała chłodno, nie okazując żadnych emocji.
Z trudem powstrzymując drżenie, posłusznie zaczął zapinać kombinezon, czując przy ból przy każdym ruchu.
Nie czekała długo, aby wymierzyć kolejne uderzenie, a on nadal liczył. Za każdym razem, gdy pejcz opadał na jego plecy, ból stawał się intensywny, ale wiedział, że musi wytrwać. Z każdym wypowiedzianym liczebnikiem, jego głos stawał się bardziej chrapliwy, ale starał się być silny, wiedząc, że to kara, którą musi przyjąć.
W końcu, po dwudziestym uderzeniu, które odliczył już z wyraźnym wysiłkiem, Paulina zatrzymała się. Stała przez chwilę w ciszy, obserwując, jak uległy opiera się o ławkę, próbując złapać oddech.
Dotknęła delikatnie jego pleców, oceniając efekty swojej pracy. Skóra była pokryta równymi, podwójnymi śladami, a w jednym miejscu pojawił się nawet lekko krwawy ślad. Palce przez chwilę przesunęły się po jednej z ran, jakby badała reakcję jego ciała na ból, który mu zadała.
– Ubierz się! – powiedziała chłodno, nie okazując żadnych emocji.
Z trudem powstrzymując drżenie, posłusznie zaczął zapinać kombinezon, czując przy ból przy każdym ruchu.
Wolnym krokiem poszła w stronę domu. Dogonił ją, ale szedł nieco z tyłu, bojąc się odezwać. Kiedy weszli do środka usiadła w fotelu.
– Zajmij się moimi butami, mają lśnić.
– Zajmij się moimi butami, mają lśnić.
Łukasz rozejrzał się bezradnie.
– Na co czekasz? Na kolana i bierz się do roboty, chyba nie chcesz, aby na moich kozakach zostało błoto?
Dopiero wtedy zrozumiał, że ma użyć swojego języka i nie mógł uwierzyć, że to rzeczywiście miało się wydarzyć. Podszedł ostrożnie, czując na sobie przenikliwe spojrzenie. Kozaki, wykonane z błyszczącej, czarnej skóry, były lekko pokryte śladami z ogrodu — cienką warstwą zaschniętej ziemi, drobnymi smugami wilgoci, pyłem, który osiadł wzdłuż szwów. Uklęknął i zbliżył twarz. Pierwszy kontakt był jak zderzenie z czymś obcym. Zapach wilgotnej gleby uderzył go natychmiast — ciężki, surowy. Gdy język dotknął skóry, poczuł ziarnistą strukturę brudu, mikroskopijne drobiny, które osiadały na podniebieniu. Smak był gorzki, metaliczny, z wyraźną nutą ziemi i kurzu. Odruch wymiotny podszedł mu do gardła. Z trudem go stłumił. Każdy ruch języka był dla niego próbą siły woli. Czuł, jak wilgoć miesza się z pyłem, tworząc w jego buzi nieprzyjemną, błotnistą warstwę. Świadomość tego, co robi, paliła go od środka bardziej niż sam smak. W głowie pulsowało jedno słowo: upokorzenie. Nie chodziło tylko o brud.
Paulina obserwowała go z góry, jej twarz nie wyrażała niczego poza lekkim uśmiechem satysfakcji.
Wewnątrz walczył ze sobą. Każda cząstka instynktu podpowiadała, by się cofnąć, by wytrzeć usta, by przerwać to wszystko. A jednak nie przestawał. Wiedział, że nie ma innego wyboru. Z każdym kolejnym ruchem czuł jednak, jak coś w nim pęka — nie tylko opór, ale i resztki dumy. Smak ziemi stał się wszechobecny. Osadzał się na języku, na wargach, w gardle. Miał wrażenie, że oddycha pyłem.
W końcu, po dłuższym czasie, buty powoli zaczynały lśnić, tak jak sobie tego życzyła. Skóra odzyskiwała głęboki, czarny połysk. Zgięty w pół, z twarzą wciąż blisko jej stóp, usłyszał jednak jej zimny ton, który odbił się echem w jego myślach.
— Dokładnie. Miejsce przy miejscu.
Każde słowo było jak kolejne przyciśnięcie do ziemi. Wiedział doskonale, co oznaczał ten chłodny ton — musiał wykonać wszystko perfekcyjnie. Nie było miejsca na pomyłkę. Gdy pochylał się nad drugim butem, język przesuwał się z jeszcze większą uważnością, szukając najmniejszego zanieczyszczenia, śladu, który mógłby zostać. Czuł na sobie jej spojrzenie — niewzruszone, analityczne. Jakby nie badała już tylko czystości butów, lecz stopień jego gotowości do całkowitego poddania się. A to bolało znacznie bardziej niż smak ziemi albo wcześniejsze baty.
W końcu, po dłuższym czasie, buty powoli zaczynały lśnić, tak jak sobie tego życzyła. Skóra odzyskiwała głęboki, czarny połysk. Zgięty w pół, z twarzą wciąż blisko jej stóp, usłyszał jednak jej zimny ton, który odbił się echem w jego myślach.
— Dokładnie. Miejsce przy miejscu.
Każde słowo było jak kolejne przyciśnięcie do ziemi. Wiedział doskonale, co oznaczał ten chłodny ton — musiał wykonać wszystko perfekcyjnie. Nie było miejsca na pomyłkę. Gdy pochylał się nad drugim butem, język przesuwał się z jeszcze większą uważnością, szukając najmniejszego zanieczyszczenia, śladu, który mógłby zostać. Czuł na sobie jej spojrzenie — niewzruszone, analityczne. Jakby nie badała już tylko czystości butów, lecz stopień jego gotowości do całkowitego poddania się. A to bolało znacznie bardziej niż smak ziemi albo wcześniejsze baty.
– Dobrze. Możesz wstać, rozbierz się i marsz do łazienki.
To były jedyne słowa, jakie usłyszał, zanim odwróciła wzrok. W jednej sekundzie jego obecność stała się zbędna, jak przedmiot, który właśnie spełnił swoją funkcję.
Wszedł pod prysznic. Gdy pierwsze strugi wody uderzyły o jego skórę, syknął z bólu. Każda kropla zdawała się być ostrzem – przemywała rany po pejczu, przenikając przez obolałe, zaczerwienione linie. Pieczenie nasilało się, ale nie odsunął się. Stał, pozwalając, by zimna woda obmywała jego zmęczone ciało, jakby sam ból był oczyszczeniem.
Po chwili, owinięty ręcznikiem, stanął przed lustrem. Spojrzał na odbicie – jego plecy pokrywała mozaika śladów: długie, ciemne pasy, miejscami z purpurowym załamaniem, jedna z linii pęknięta lekko, jeszcze świeża. Westchnął cicho. To była cena i przypomnienie.
Wyszedł z łazienki tylko w obroży i klatce. W salonie zastał ją na sofie – siedziała jak królowa, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Zawahał się, nie wiedząc, czy może się odezwać, aż jej ton przeciął powietrze:
– Co tak stoisz i patrzysz? Zdejmij mi buty i bierz się za obiad.
Natychmiast podszedł. Uklęknął i sięgnął do zamków jej kozaków. Zdjął je powoli, niemal z czcią, odkładając obok. Gdy skończył, podniósł się bez słowa i ruszył do kuchni.
Obiad był gotowy po niespełna godzinie. Gdy wrócił, by zaprosić ją do stołu, wstała bez słowa. Odsunął krzesło, pozwalając jej usiąść. Sam zajął miejsce naprzeciw. Jedli w ciszy. Jedynie dźwięki sztućców odbijały się echem od ścian.
W końcu odezwał się, łagodnym głosem:
– Paulinko, przepraszam za ten trawnik. Wiem, że już mnie ukarałaś, ale... naprawdę mi przykro. Nie chciałem sprawić ci kłopotu. Postaram się to jakoś naprawić.
Odłożyła widelec i spojrzała na niego. Spojrzenie było lodowate.
– Mi też jest przykro, że go zniszczyłeś – powiedziała powoli. – Ale „przepraszam” to nie jest jakieś magiczne słowo. Nie wystarczy. I nie zamierzam tego puszczać ci płazem.
Słuchał, czując jak jego serce kurczy się ze wstydu.
– Dziękuję za karę – wyszeptał. – Zasłużyłem. Naprawię wszystko, obiecuję.
Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. Nie był to uśmiech radości – raczej znak, że zrozumiał. Że wie, gdzie jego miejsce.
– Dobrze. Będziesz pracował w moim ogrodzie co jakiś czas, aż nie pozostanie żaden ślad po tym co zrobiłeś.
To były jedyne słowa, jakie usłyszał, zanim odwróciła wzrok. W jednej sekundzie jego obecność stała się zbędna, jak przedmiot, który właśnie spełnił swoją funkcję.
Wszedł pod prysznic. Gdy pierwsze strugi wody uderzyły o jego skórę, syknął z bólu. Każda kropla zdawała się być ostrzem – przemywała rany po pejczu, przenikając przez obolałe, zaczerwienione linie. Pieczenie nasilało się, ale nie odsunął się. Stał, pozwalając, by zimna woda obmywała jego zmęczone ciało, jakby sam ból był oczyszczeniem.
Po chwili, owinięty ręcznikiem, stanął przed lustrem. Spojrzał na odbicie – jego plecy pokrywała mozaika śladów: długie, ciemne pasy, miejscami z purpurowym załamaniem, jedna z linii pęknięta lekko, jeszcze świeża. Westchnął cicho. To była cena i przypomnienie.
Wyszedł z łazienki tylko w obroży i klatce. W salonie zastał ją na sofie – siedziała jak królowa, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Zawahał się, nie wiedząc, czy może się odezwać, aż jej ton przeciął powietrze:
– Co tak stoisz i patrzysz? Zdejmij mi buty i bierz się za obiad.
Natychmiast podszedł. Uklęknął i sięgnął do zamków jej kozaków. Zdjął je powoli, niemal z czcią, odkładając obok. Gdy skończył, podniósł się bez słowa i ruszył do kuchni.
Obiad był gotowy po niespełna godzinie. Gdy wrócił, by zaprosić ją do stołu, wstała bez słowa. Odsunął krzesło, pozwalając jej usiąść. Sam zajął miejsce naprzeciw. Jedli w ciszy. Jedynie dźwięki sztućców odbijały się echem od ścian.
W końcu odezwał się, łagodnym głosem:
– Paulinko, przepraszam za ten trawnik. Wiem, że już mnie ukarałaś, ale... naprawdę mi przykro. Nie chciałem sprawić ci kłopotu. Postaram się to jakoś naprawić.
Odłożyła widelec i spojrzała na niego. Spojrzenie było lodowate.
– Mi też jest przykro, że go zniszczyłeś – powiedziała powoli. – Ale „przepraszam” to nie jest jakieś magiczne słowo. Nie wystarczy. I nie zamierzam tego puszczać ci płazem.
Słuchał, czując jak jego serce kurczy się ze wstydu.
– Dziękuję za karę – wyszeptał. – Zasłużyłem. Naprawię wszystko, obiecuję.
Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. Nie był to uśmiech radości – raczej znak, że zrozumiał. Że wie, gdzie jego miejsce.
– Dobrze. Będziesz pracował w moim ogrodzie co jakiś czas, aż nie pozostanie żaden ślad po tym co zrobiłeś.
– Tak. Zrobię wszystko co trzeba.
Zamilkła. On spuścił wzrok. Po chwili podniósł go znów, niepewnie.
– Paulinko... zaproszenie od Anki i Michała na sobotę...
– A tak, dobrze, że mi przypomniałeś. Przyjedź do mnie już w piątek po pracy. Chcę iść do Teatru Muzycznego, zdobądź bilety.
Łukasz zawahał się ułamek sekundy.
– To może być trudne… Ostatnio wszystko jest wyprzedane. Ciężko z biletami.
Spojrzała na niego spokojnie, bez cienia emocji.
– Nie interesuje mnie, czy jest trudno. Masz je zdobyć. Możesz zadzwonić, poszukać kontaktów, sprawdzić czy są jakieś bilety zwrócone w ostatniej chwili. Zrób, co trzeba.
– Postaram się. Naprawdę. Zadzwonię jeszcze dziś, może przez znajomych… coś wymyślę.
– Nie „postaram się”. – Jej spojrzenie stało się chłodniejsze. – Masz być skuteczny.
Zapadła krótka cisza.
– Tak. Będę skuteczny – odpowiedział pokornie. – Obiecuję.
– Wierzę, że mnie nie zawiedziesz – dodała spokojnie. – Nie zniosę kolejnych rozczarowań.
Wiedział, że to nie była groźba wypowiedziana wprost. A jednak poczuł ją wyraźnie.
– Dziękuję. Postaram się, żeby wszystko było idealne.
Zapanowała chwila ciszy. Wziął głębszy oddech.
– W szopie... widziałem dyby.Podniosła się bez słowa i podeszła do niego. Zatrzymała się tuż przy jego twarzy.
– Ach, dyby... – mruknęła. – Przestraszyły cię? A może pobudziły twoją wyobraźnię?
Jej palce przesunęły się po obroży, aż do karku.
– Jeśli kiedykolwiek zapomnisz, kim jesteś, przypomnę ci o tym właśnie tam.
Przełknął ślinę.
Przełknął ślinę.
– Nie boję się.
– A ja myślę, że boisz się bardziej niż myślisz – szepnęła.
Dotknęła jego policzka, spojrzała głęboko w oczy. Po chwili odwróciła się i poszła do salonu. Lekki ruch bioder, miękki blask skóry na spodniach.
– Posprzątaj w kuchni – rzuciła przez ramię. – A potem chodź. Potrzebuję masażu stóp. Miałam ciężki dzień.
– A ja myślę, że boisz się bardziej niż myślisz – szepnęła.
Dotknęła jego policzka, spojrzała głęboko w oczy. Po chwili odwróciła się i poszła do salonu. Lekki ruch bioder, miękki blask skóry na spodniach.
– Posprzątaj w kuchni – rzuciła przez ramię. – A potem chodź. Potrzebuję masażu stóp. Miałam ciężki dzień.
Po masażu stóp wrócił do siebie. Po trzech dniach zadzwonił do aby powiedzieć, że ma bilety. Podziękowała mu, nazywając ,,dobrym chłopcem”. Odetchnął.
-----
Rozdział XXXVII
Teatr, dyby i stara szopa.
Gdynia - styczeń 2024
Łukasz przyjechał kilka minut przed umówioną godziną. Silnik jeszcze cicho pracował, gdy spojrzał w stronę drzwi wejściowych jej domu. Wieczór był chłodny, powietrze przejrzyste, z delikatną wilgocią unoszącą się nad podjazdem. Drzwi otworzyły się powoli. Paulina wyszła tak, jakby scena należała wyłącznie do niej. Miała na sobie ten sam co w ogrodzie, dopasowany, czarny skórzany płaszcz, który miękko opinał ją i podkreślał linię talii. Skóra była gładka, z subtelnym połyskiem. Na dłoniach — idealnie dopasowane, czarne skórzane rękawiczki. Szyję otulał ciemny, jedwabno-wełniany szal, ułożony z pozorną niedbałością. W dłoni trzymała elegancką, minimalistyczną torebkę na cienkim pasku. Czarne spodnie, dopasowane, o idealnie skrojonej linii, przechodziły płynnie w botki na cienkich obcasach, który stukały rytmicznie o kamienną nawierzchnię podjazdu. Wyglądała zjawiskowo, tak ja uwielbiał. Była perfekcyjna.
Wysiadł natychmiast. Zamknął drzwi i podszedł do niej.
– Dobry wieczór – powiedział ciszej niż zwykle.
Ujął jej dłoń i nachylił się, muskając ją ustami. Skóra była chłodna i gładka. Potem, zgodnie z rytuałem, lekko pocałował ją w policzek.
– Mam nadzieję, że nie zgubiłeś biletów?
– Pilnuję jak oka w głowie. Najlepsze, jakie udało się zdobyć.
Wysiadł natychmiast. Zamknął drzwi i podszedł do niej.
– Dobry wieczór – powiedział ciszej niż zwykle.
Ujął jej dłoń i nachylił się, muskając ją ustami. Skóra była chłodna i gładka. Potem, zgodnie z rytuałem, lekko pocałował ją w policzek.
– Mam nadzieję, że nie zgubiłeś biletów?
– Pilnuję jak oka w głowie. Najlepsze, jakie udało się zdobyć.
Skinęła tylko głową, jakby przyjęła to do wiadomości. W samochodzie usiadła z elegancją, poprawiając płaszcz i układając torebkę na kolanach. W czasie jazdy panowała cisza, przerywana jedynie cichą muzyką i odgłosem silnika. Zerkał na nią co jakiś czas. Bawiła się paskiem torebki, powoli przesuwając go między palcami. Skórzane rękawiczki delikatnie trzeszczały przy każdym ruchu. Światła miasta odbijały się na ich powierzchni, rysując na czerni subtelne refleksy. Patrzyła przed siebie, spokojna, jakby całkowicie świadoma jego spojrzeń.
Budynek teatru był oświetlony, przeszklona fasada odbijała złote światło lamp i sylwetki przybywających gości. W foyer było jasno i elegancko. Marmurowa posadzka, ciepłe światło, cichy szmer rozmów. Pomógł jej zdjąć płaszcz. Powoli zsunął go z ramion, odsłaniając dopasowaną, ciemną bluzkę pod spodem. Materiał miękko ułożył się w jego dłoniach. Oddał okrycie do szatni, odbierając numerek.
– Mam ochotę na wino.
To nie było pytanie.
– Oczywiście – odpowiedział nieco zbyt służalczo.
– Mam ochotę na wino.
To nie było pytanie.
– Oczywiście – odpowiedział nieco zbyt służalczo.
Skierowali się do baru w bocznej części. Lada była zrobiona z ciemnego drewna, za nią lśniły rzędy kieliszków. Zamówił dwa kieliszki Primitivo. Paulina oparła się lekko o blat. Kiedy podał jej kieliszek, spojrzała na niego uważnie.
– Widzisz? – powiedziała cicho. – Wystarczy tylko chcieć.
Uniósł swój w delikatnym geście. Uśmiechnęła się, jakby to był dopiero początek wieczoru, który — jak wszystko — miał przebiegać według jej planu.
Uniósł swój w delikatnym geście. Uśmiechnęła się, jakby to był dopiero początek wieczoru, który — jak wszystko — miał przebiegać według jej planu.
Spektakl był dynamiczny, pełen światła i muzyki. Już pierwsze sceny przyciągały uwagę rozmachem scenografii — ruchome dekoracje, gra świateł w odcieniach złota i granatu, muzyka brzmiąca czysto i donośnie spod sceny. Aktorzy poruszali się z lekkością, a kolejne numery muzyczne przeplatały się z dialogami, które wywoływały śmiech publiczności.
Siedziała wyprostowana, z nogą założoną na nogę. Czasem lekko przechylała głowę, czasem uśmiechała się, szczególnie przy bardziej zabawnych kwestiach. W jednym z żywszych numerów rytmicznie poruszała stopą w takt muzyki, widać było, że naprawdę dobrze się bawi.
Łukasz obserwował scenę, ale coraz częściej zerkał na nią. Spróbował ostrożnie przesunąć dłoń i dotknąć jej palców. Gest był niemal nieśmiały.
Zareagowała natychmiast. Odsunęła rękę, jakby kontakt był czymś zupełnie nie na miejscu. Spojrzała na niego krótko, chłodno. W tym jednym spojrzeniu było wyraźne napomnienie — nie teraz, nie tutaj. Nie powiedziała ani słowa. Odwróciła wzrok z powrotem ku scenie, jakby nic się nie wydarzyło.
Siedziała wyprostowana, z nogą założoną na nogę. Czasem lekko przechylała głowę, czasem uśmiechała się, szczególnie przy bardziej zabawnych kwestiach. W jednym z żywszych numerów rytmicznie poruszała stopą w takt muzyki, widać było, że naprawdę dobrze się bawi.
Łukasz obserwował scenę, ale coraz częściej zerkał na nią. Spróbował ostrożnie przesunąć dłoń i dotknąć jej palców. Gest był niemal nieśmiały.
Zareagowała natychmiast. Odsunęła rękę, jakby kontakt był czymś zupełnie nie na miejscu. Spojrzała na niego krótko, chłodno. W tym jednym spojrzeniu było wyraźne napomnienie — nie teraz, nie tutaj. Nie powiedziała ani słowa. Odwróciła wzrok z powrotem ku scenie, jakby nic się nie wydarzyło.
Po spektaklu tłum powoli wylewał się z budynku. W powietrzu unosił się jeszcze gwar rozmów, echo muzyki, zapach perfum i chłodnego, morskiego powietrza, które wdzierało się przez otwarte drzwi. Pomógł jej założyć płaszcz. Skóra miękko osiadła na jej ramionach.
— Podobało ci się? — zapytał, kiedy ruszyli w stronę parkingu.
Spojrzała przed siebie, jakby jeszcze przez moment była myślami na scenie.
— Tak — odpowiedziała spokojnie. — Było świetne. Jestem zadowolona. A ty jesteś zadowolony?
— Tak, rewelacja. Może przejdziemy się chwilę? Jest ładny wieczór.
— Dobrze. Ale tylko krótki spacer.
Poszli w stronę Mola Południowego. Noc nad Gdynią była chłodna, ale bezwietrzna. Latarnie rzucały długie, złote smugi światła na wilgotny chodnik. W oddali widać było Dar Młodzieży, którego maszty rysowały się ostro na tle ciemnego nieba. Minęli powoli majestatyczny żaglowiec. Paulina szła pewnym krokiem, obcasy jej butów wybijały równy rytm. Jedną dłonią trzymała torebkę, drugą wsunęła do kieszeni płaszcza. Im dalej od głównego deptaka, tym robiło się ciszej. Doszli niemal do końca, mijając Akwarium i pomnik Conrada. Fale uderzały miękko o nadbrzeże, z jednostajnym, uspokajającym szumem. Woda była czarna, tylko gdzieniegdzie przecinana drżeniem odbitych świateł portu. Zatrzymali się. Łukasz przez chwilę patrzył przed siebie, jakby zbierał się na odwagę. W końcu, ostrożnie, niemal niepewnie, objął ją ramieniem. Nie wyrwała się, ale też nie przylgnęła bliżej. Spojrzała na niego spod rzęs.
— Wiesz, na co sobie pozwalasz?
— Paulinko...
— Łukaszu, nie jestem osobą, u której można znaleźć łatwą czułość. Moja bliskość nigdy nie będzie oczywista, nie powinno cię to dziwić.
— Wiem, Paulinko, ja po prostu czasem… — urwał, jakby szukał właściwych słów. — Czasem tak bardzo cię pragnę, że trudno mi to w sobie utrzymać. A jednocześnie jestem przy tobie szczęśliwy. Nawet kiedy mnie odsuwasz, bijesz, upokarzasz.
Zamilkł na moment, wpatrując się w ciemną linię horyzontu.
— Przy tobie wszystko jest intensywniejsze. Wiem, że nie dostanę od ciebie tego, co inni nazywają czułością. Ale i tak chcę być obok. Nawet jeśli czasem boli.
Przez chwilę nic nie mówiła. Potem, powoli, przysunęła się o krok bliżej. Ruch był oszczędny, niemal niezauważalny — a jednak dla niego wyraźny. Uniosła dłoń i delikatnie dotknęła jego policzka. Przesunęła palcami po jego skórze, wzdłuż linii żuchwy, jakby sprawdzała temperaturę, napięcie mięśni, szczerość słów. Skóra rękawiczki lekko zaszeleściła.
Słuchała go uważnie. Bez przerywania. Bez ironii. Jej spojrzenie było skupione, ciemne, wnikliwe.
— To dobrze, że jesteś szczęśliwy — powiedziała w końcu cicho. — Szczęście bywa jednak ulotne. Trzeba je umieć utrzymać.
Palce zatrzymały się na policzku jeszcze przez sekundę dłużej, po czym powoli opadły. Łukasz ujął ostrożnie jej dłoń, jakby bał się, że cofnie ją w każdej chwili. Nachylił się i pocałował.
Paulina przyjęła to spokojnie. Wyprostowała palce, a potem poprawiła rękawiczkę, naciągając ją delikatnie przy nadgarstku, wygładzając mankiet szybkim ruchem, jakby przywracała idealny porządek.
— Chodźmy, robi się zimno.
W samochodzie przez chwilę panowała cisza. Silnik pracował równo, światła miasta przesuwały się po przedniej szybie w długich smugach. Paulina siedziała spokojnie, patrząc przed siebie. Łukasz zerknął na nią kątem oka.
— Paulinko… — zaczął ostrożnie. — Te dyby w szopie…
Nie odwróciła głowy.
— Co z nimi? Coś nie tak?
— Tak tylko... Nie mówiłaś, że masz coś takiego.
Spojrzała na niego powoli.
— Dlaczego mi o tym mówisz? Chcesz je wypróbować?
Zacisnął lekko dłonie na kierownicy.
— Nie chcę. Po prostu… ciekawi mnie.
— Ciekawi? — uniosła lekko brwi. — Więc może jednak chciałbyś je sprawdzić, tylko wstydzisz się zapytać wprost?
— Nie, to nie tak — zaprzeczył szybko. — Ja tylko pytam o nie.
— Łukaszu — jej głos stał się miękki, niemal aksamitny. — Zbyt dobrze cię znam. Kiedy coś tylko cię ciekawi, to znaczy, że myślisz o tym od jakiegoś czasu. Nie musisz się bronić. Gdybyś chciał spróbować, wystarczyłoby powiedzieć.
— Ja… nie powiedziałem, że chcę.
— Ale nie powiedziałeś też, że nie chcesz — odparła spokojnie.
Milczał przez chwilę, wyraźnie spięty.
— To nie jest kwestia chcenia — próbował wybrnąć. — Po prostu… rozmawiamy.
— Rozmawiamy — powtórzyła cicho. — O czymś, co wywołuje w tobie napięcie.
Zerknęła na jego dłonie.
— Ściskasz kierownicę mocniej niż zwykle.
Zorientował się i rozluźnił palce.
— Widzisz? — powiedziała z lekkim uśmiechem. — Już samo wspomnienie sprawia, że zaczynasz się miotać.
— Nie miotam się.
— Oczywiście, że się miotasz. Wyobrażasz to sobie i jednocześnie próbujesz przekonać siebie, że to tylko rozmowa.
— A jeśli nawet? — rzucił w końcu, jakby z nutą wyzwania.
Spojrzała na niego z boku, spokojnie.
— Wtedy nie ma w tym nic złego. O ile masz odwagę przyznać, że to twoje pragnienie.
Samochód zwolnił przed światłami. Milczał, coraz bardziej rozdarty między chęcią zaprzeczenia a świadomością, że każde kolejne słowo tylko potwierdzi jej intuicję.
Paulina poprawiła rękawiczkę, wygładzając skórę przy nadgarstku.
— Nie bój się swoich myśli — powiedziała cicho. — Przede mną i tak ich nie ukryjesz. Przekonamy się, czy dobrze pasują?
Zaskoczony pytaniem, spróbował się wymigać.
– Paulinko… myślałem, że po takim wieczorze moglibyśmy po prostu odpocząć. Miałem ciężki tydzień a po tym co było w ogrodzie, jeszcze nie doszedłem do siebie. Może zostawimy to na inny dzień?
– Czyżbyś się bał? Nie mów, że boisz się moich dybów. Myślałam, że jesteś bardziej odważny. Taki duży chłopiec, wstyd.
Milczał przez chwilę, po czym spojrzał na nią z powagą.
– To nie dybów się boję, tylko ciebie – powiedział w końcu cicho. – Twojej siły, bezwzględności, twojego sadyzmu.
Nie odpowiedziała od razu. Przez kilka sekund patrzyła na niego w milczeniu, jakby ważyła jego słowa. W świetle mijanych latarni jej twarz wydawała się niemal niewinna.
— Mnie? — powiedziała cicho, z udawanym zdziwieniem w głosie. — Łukaszu, przecież ja jestem taka delikatna.
Kącik jej ust uniósł się minimalnie.
— Bezbronna wręcz.
— Nie udawaj. Oboje doskonale wiemy jaka jesteś.
— Udaję? — odwróciła się lekko w jego stronę, opierając łokieć o drzwi. — Mówisz o mojej sile, bezwzględności, o sadyzmie. To bardzo poważne słowa. A ja tylko zapytałam, czy chcesz zobaczyć dyby. I wypróbować, czy pasują.
Jej ton był miękki. Niemal łagodny. Tylko w oczach pojawił się ten charakterystyczny błysk — subtelny, drapieżny.
— To właśnie robisz — powiedział spokojniej. — Zwodzisz mnie. Udajesz, że to nic takiego. A potem bijesz bez litości.
— A może to naprawdę nic takiego? — uniosła brwi. — Może to ty nadajesz temu zbyt wielkie znaczenie? Może ból jest tylko w twojej głowie?
Milczał.
— Mówisz, że boisz się mnie — ciągnęła ciszej. — Mojej siły. Mojej bezwzględności, a jednak wciąż tu jesteś.
To zdanie zawisło między nimi. Łukasz uśmiechnął się lekko, choć napięcie było wyraźne.
— Bo jesteś dla mnie kimś bardzo ważnym i kocham cię.
— Naprawdę? — jej uśmiech stał się subtelniejszy. — A czym jest miłość, jak nie gotowością do poświęceń?
— Paulinko, ja naprawdę jestem gotowy cierpieć dla ciebie.
Westchnęła teatralnie.
— Widzisz, sam sobie odpowiedziałeś, a próbowałeś mnie osądzać. Chcę tylko sprawdzić, czy jesteś odważny.
— Nie chodzi o odwagę.
— A o co?
— O to, że potrafisz sprawić, że człowiek sam zaczyna chcieć tego, czego jeszcze chwilę wcześniej się bał.
— To dobrze — powiedziała miękko. — Bo nie ma nic bardziej satysfakcjonującego, niż mężczyzna, który wie, że jego głównym celem jest sprawiać mi przyjemność.
Kącik jej ust uniósł się minimalnie.
— Bezbronna wręcz.
— Nie udawaj. Oboje doskonale wiemy jaka jesteś.
— Udaję? — odwróciła się lekko w jego stronę, opierając łokieć o drzwi. — Mówisz o mojej sile, bezwzględności, o sadyzmie. To bardzo poważne słowa. A ja tylko zapytałam, czy chcesz zobaczyć dyby. I wypróbować, czy pasują.
Jej ton był miękki. Niemal łagodny. Tylko w oczach pojawił się ten charakterystyczny błysk — subtelny, drapieżny.
— To właśnie robisz — powiedział spokojniej. — Zwodzisz mnie. Udajesz, że to nic takiego. A potem bijesz bez litości.
— A może to naprawdę nic takiego? — uniosła brwi. — Może to ty nadajesz temu zbyt wielkie znaczenie? Może ból jest tylko w twojej głowie?
Milczał.
— Mówisz, że boisz się mnie — ciągnęła ciszej. — Mojej siły. Mojej bezwzględności, a jednak wciąż tu jesteś.
To zdanie zawisło między nimi. Łukasz uśmiechnął się lekko, choć napięcie było wyraźne.
— Bo jesteś dla mnie kimś bardzo ważnym i kocham cię.
— Naprawdę? — jej uśmiech stał się subtelniejszy. — A czym jest miłość, jak nie gotowością do poświęceń?
— Paulinko, ja naprawdę jestem gotowy cierpieć dla ciebie.
Westchnęła teatralnie.
— Widzisz, sam sobie odpowiedziałeś, a próbowałeś mnie osądzać. Chcę tylko sprawdzić, czy jesteś odważny.
— Nie chodzi o odwagę.
— A o co?
— O to, że potrafisz sprawić, że człowiek sam zaczyna chcieć tego, czego jeszcze chwilę wcześniej się bał.
— To dobrze — powiedziała miękko. — Bo nie ma nic bardziej satysfakcjonującego, niż mężczyzna, który wie, że jego głównym celem jest sprawiać mi przyjemność.
Samochód zwolnił, skręcając w boczną, ciemniejszą ulicę prowadzącą w stronę jej domu. Czuł, że to już nie jest lekka gra słów. Że ona powoli, konsekwentnie, zawęża przestrzeń wyboru.
— Paulinko… — zaczął ostrożnie. — Mówiłem, że miałem ciężki tydzień.
— Wiem — odpowiedziała spokojnie. — Dlatego daję ci szansę zakończyć go w sposób, który spowoduje, że zapomnisz o pracy, o całym świecie, będziemy tylko my oboje.
Spojrzał na nią.
— Znowu to robisz.
— Co takiego?
— Manipulujesz. Uśmiechasz się, mówisz niskim zmysłowym głosem, a ja czuję, jak grunt usuwa mi się spod nóg.
— Łukaszu, nikt tobą nie manipuluje, ani nie zmusza cię do czegokolwiek. Możesz powiedzieć „nie”. W każdej chwili. Dosłownie w każdej, ale oboje wiemy, że jeśli odmówisz, będziesz o tym myślał. O tym, że zabrakło ci odwagi. Że nie potrafiłeś zrobić czegoś dla mnie i że tak głupio mnie straciłeś. Nie da ci to spokoju, więc zastanów się dokładnie, zanim cokolwiek zadecydujesz.
Zacisnął szczękę.
— To nie fair.
— Nie gram fair — odparła łagodnie. — Nigdy nie grałam. Ostrzegałam cię.
Zapadła cisza.
— Więc? — zapytała cicho.
Łukasz westchnął ciężko. Przez moment wahał się jeszcze, jakby szukał ostatniego argumentu, którego już nie było.
— Dobrze — powiedział w końcu. — Zrobię to.
Jej brwi uniosły się minimalnie.
— Dla kogo?
Uśmiechnął się krzywo.
— Dla ciebie. Dla mojej pięknej sadystki.
— Paulinko… — zaczął ostrożnie. — Mówiłem, że miałem ciężki tydzień.
— Wiem — odpowiedziała spokojnie. — Dlatego daję ci szansę zakończyć go w sposób, który spowoduje, że zapomnisz o pracy, o całym świecie, będziemy tylko my oboje.
Spojrzał na nią.
— Znowu to robisz.
— Co takiego?
— Manipulujesz. Uśmiechasz się, mówisz niskim zmysłowym głosem, a ja czuję, jak grunt usuwa mi się spod nóg.
— Łukaszu, nikt tobą nie manipuluje, ani nie zmusza cię do czegokolwiek. Możesz powiedzieć „nie”. W każdej chwili. Dosłownie w każdej, ale oboje wiemy, że jeśli odmówisz, będziesz o tym myślał. O tym, że zabrakło ci odwagi. Że nie potrafiłeś zrobić czegoś dla mnie i że tak głupio mnie straciłeś. Nie da ci to spokoju, więc zastanów się dokładnie, zanim cokolwiek zadecydujesz.
Zacisnął szczękę.
— To nie fair.
— Nie gram fair — odparła łagodnie. — Nigdy nie grałam. Ostrzegałam cię.
Zapadła cisza.
— Więc? — zapytała cicho.
Łukasz westchnął ciężko. Przez moment wahał się jeszcze, jakby szukał ostatniego argumentu, którego już nie było.
— Dobrze — powiedział w końcu. — Zrobię to.
Jej brwi uniosły się minimalnie.
— Dla kogo?
Uśmiechnął się krzywo.
— Dla ciebie. Dla mojej pięknej sadystki.
— To nie jest takie proste, jak ci się wydaje, musisz poprosić.
— Paulinko, ja...
— Poproś!
— Proszę.
— O co?
— O to... żebyś, zakuła mnie w dyby i... mogła zadawać mi ból.
Jej uśmiech rozkwitł powoli.
— Dobrze, zgadzam się.
Jej uśmiech rozkwitł powoli.
— Dobrze, zgadzam się.
Gdy zaparkował, wysiadła bez słowa i od razu ruszyła ścieżką prowadzącą do ogrodu. Lampy zamontowane wzdłuż kamiennego chodnika, rozświetlały im drogę słabym światłem. Szedł za nią bez słowa. W półmroku szopa wyglądała jeszcze bardziej złowieszczo niż za dnia. Otworzyła drzwi i zapaliła światło. Drewniane ściany rzucały chłodne refleksy, a dyby wyglądały dokładnie tak jak je zapamiętał – surowe i masywne. Odwróciła się powoli. W oczach miała coś twardego i chłodnego.
— Rozbierz się.
Ton w jakim to wypowiedziała, nie dopuszczał najmniejszej dyskusji. Zaczął powoli zdejmować kolejne warstwy ubrań. Każdy ruch wydawał się wystawiony na pokaz. Czuł, jak powietrze w pomieszczeniu, choć cieplejsze niż na zewnątrz, wżera się w skórę. Gdy stanął nagi, zawahał się. Wskazała palcem.
– Tam.
Podszedł do drewnianej konstrukcji. Wsunął szyję i ręce w otwory. Gdy się pochylił, poczuł na karku jej dłoń, która z nieoczekiwaną siłą zmusiła go do pełnego pochylenia.
– Głowa niżej, nogi szerzej – rozkazała chłodno.
Posłusznie rozstawił stopy, czując jak zimna podłoga odbiera mu ciepło. Wtem deski zaskoczyły z głuchym trzaskiem. Był uwięziony. Weszła w jego pole widzenia.
– Widzisz? Na razie nie jest tak źle – powiedziała z lekkim uśmiechem. – Postoisz sobie teraz chwilę, aby przyzwyczaić się.
Pochyliła się i zalotnie klepnęła go w pośladek.
– Baw się dobrze.
Zostawiła go. Zgrzyt zamykanych drzwi i odgłos oddalających się kroków były ostatnimi dźwiękami, zanim zapadła cisza. Został sam. Zimno przechodziło przez posadzkę w górę nóg, wbijając się w mięśnie i kości. Drewno, szorstkie i nieheblowane, ocierało się o skórę karku i nadgarstków. Mimo że z pozoru nic się nie działo – czuł, że dzieje się zbyt wiele.
Był uwięziony. Rozstawione szeroko nogi zaczynały drżeć. Plecy pulsowały tępym bólem. Oddech przyspieszył, nie z wysiłku, ale z narastającego napięcia. Zimno, niewygodna pozycja i bezruch sprawiały, że ciało zaczynało protestować.
– Po co mi to było? – przebiegło mu przez myśl. – Dlaczego ja w ogóle wspomniałem o tych cholernych dybach? Ona zawsze potrafi postawić na swoim, powinienem był przewidzieć jak skończy się z nią taka rozmowa.
Czuł frustrację, ale nie miał jak jej wyrazić. Przestrzeń szopy była cicha i obojętna. Z każdą minutą jego ciało odczuwało coraz większy dyskomfort.
— Rozbierz się.
Ton w jakim to wypowiedziała, nie dopuszczał najmniejszej dyskusji. Zaczął powoli zdejmować kolejne warstwy ubrań. Każdy ruch wydawał się wystawiony na pokaz. Czuł, jak powietrze w pomieszczeniu, choć cieplejsze niż na zewnątrz, wżera się w skórę. Gdy stanął nagi, zawahał się. Wskazała palcem.
– Tam.
Podszedł do drewnianej konstrukcji. Wsunął szyję i ręce w otwory. Gdy się pochylił, poczuł na karku jej dłoń, która z nieoczekiwaną siłą zmusiła go do pełnego pochylenia.
– Głowa niżej, nogi szerzej – rozkazała chłodno.
Posłusznie rozstawił stopy, czując jak zimna podłoga odbiera mu ciepło. Wtem deski zaskoczyły z głuchym trzaskiem. Był uwięziony. Weszła w jego pole widzenia.
– Widzisz? Na razie nie jest tak źle – powiedziała z lekkim uśmiechem. – Postoisz sobie teraz chwilę, aby przyzwyczaić się.
Pochyliła się i zalotnie klepnęła go w pośladek.
– Baw się dobrze.
Zostawiła go. Zgrzyt zamykanych drzwi i odgłos oddalających się kroków były ostatnimi dźwiękami, zanim zapadła cisza. Został sam. Zimno przechodziło przez posadzkę w górę nóg, wbijając się w mięśnie i kości. Drewno, szorstkie i nieheblowane, ocierało się o skórę karku i nadgarstków. Mimo że z pozoru nic się nie działo – czuł, że dzieje się zbyt wiele.
Był uwięziony. Rozstawione szeroko nogi zaczynały drżeć. Plecy pulsowały tępym bólem. Oddech przyspieszył, nie z wysiłku, ale z narastającego napięcia. Zimno, niewygodna pozycja i bezruch sprawiały, że ciało zaczynało protestować.
– Po co mi to było? – przebiegło mu przez myśl. – Dlaczego ja w ogóle wspomniałem o tych cholernych dybach? Ona zawsze potrafi postawić na swoim, powinienem był przewidzieć jak skończy się z nią taka rozmowa.
Czuł frustrację, ale nie miał jak jej wyrazić. Przestrzeń szopy była cicha i obojętna. Z każdą minutą jego ciało odczuwało coraz większy dyskomfort.
---
Zeszła po schodach do piwnicy. Gdy dotarła na dół, skierowała się do miejsca w którym wisiały na specjalnych haczykach różne narzędzia do bicia. Po chwili w jej dłoniach znalazły się trzy różne baty i dwie trzcinki. Przyglądała się swojemu arsenałowi.
Pierwszy bat, który wybrała to bullwhip. Był dość długi, z warkoczowym splotem biegnącym od rękojeści aż po końcówkę. Warkocz był ściśle spleciony, co nadawało mu odpowiedniej ciężkości i pozwalało na osiąganie dużych prędkości podczas uderzeń. Rękojeść była solidna, skórzana, zapewniała pewny chwyt, a jej wykończenie nadawało całości eleganckiego wyglądu.
Drugi bat to cat o'nine tails który składał się z eleganckiej rękojeści, do której przymocowanych było dziewięć cienkich, skórzanych rzemieni. Każdy z nich zakończony był małym supełkiem, który przy uderzeniu zwiększał siłę rażenia. Rzemienie były twarde i miały zdolność do zostawiania śladów na skórze, co dodawało im szczególnej grozy.
Ostatni z wybranych batów to single tail. Był to najprostszy i zarazem najbardziej niebezpieczny z narzędzi, jakie wybrała. Składał się z jednego, długiego rzemienia, który zwężał się ku końcowi. Był niezwykle precyzyjny i wymagał dużej wprawy w użyciu, ale przy odpowiednim zastosowaniu mógł powodować intensywny ból i zostawiać wyraźne ślady. Rzemień był dobrze nawilżony i elastyczny, gotowy do wydobycia krzyku z ofiary, gdy tylko Paulina postanowiła go użyć. Rękojeść była solidna, wyściełana miękką skórą, która zapewniała jej pewny i komfortowy chwyt.
Obok nich znalazły się dwie trzcinki – jedna długa i cienka, druga krótsza, ale grubsza, idealna do głębszych, bardziej dotkliwych uderzeń. Obie trzcinki były gładkie i perfekcyjnie proste.
Wyszła z domu i ruszyła niespiesznym krokiem w stronę szopy. Z lekkim uśmiechem na ustach, otworzyła drzwi a następnie weszła do środka, przygotowana na dalszy ciąg zabawy. Łukasz poczuł na swoim nagim ciele zimny powiew powietrza, gdy drzwi do szopy otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Jego serce zamarło, gdy zobaczył wchodzącą Paulinę. W jednej ręce trzymała kilka batów i dwie trzcinki. Patrzył na to wszystko z przerażeniem.
Stanęła tuż przed nim, a jej twarz rozjaśnił delikatny, ale chłodny uśmiech. Uniosła rękę, i zbliżyła dłoń do jego twarzy, a zimny dotyk rękawiczki przeszył jego skórę, wywołując dreszcz, który przebiegł przez jego ciało.
Czuł, jak delikatna, chłodna skóra rękawiczki ociera się o jego policzek, zostawiając po sobie ledwie wyczuwalny ślad. Jej dotyk był jednocześnie miękki i niepokojący, jak pieszczota jedwabiu, ale z chłodem, który przypominał o jej sile. Zapach skórzanej rękawiczki wypełnił jego nozdrza, intensywny i bogaty, z subtelną nutą perfum. Był to zapach dominacji i kontroli, mieszanka, która działała na niego w sposób, którego nie mógł zignorować.
– Łukasz – szepnęła zmysłowo, a jej głos przenikał jego świadomość jak hipnotyczne zaklęcie. – Nawet nie wiesz, jak bardzo uwielbiam te momenty, kiedy jesteś taki bezbronny, taki mój. Tylko mój.
Dłoń przesunęła się powoli po policzku, schodząc wzdłuż linii szczęki, zatrzymując się na chwilę, by unieść twarz do góry, zmuszając go, by spojrzał jej prosto w oczy. Nic nie powiedziała już.
Podeszła do stolika i sięgnęła po bullwhip. Przez chwilę bawiła się nim w dłoni, obracając rączkę z wprawą kogoś, kto dobrze zna swoje narzędzie Podeszła bliżej, uniosła rękę i kilkakrotnie mocno uderzyła go otwartą dłonią po pośladkach. Każdy cios wywoływał głuchy odgłos, a Łukasz z trudem powstrzymywał się od wykrzywienia twarzy w bólu.
– No proszę, jeszcze tyle zabawy przed nami, a ciebie już tak boli - powiedziała z drwiną w głosie. – Zobaczymy, zatem jak długo wytrzymasz. I radzę ci, aby było to jak najdłużej.
Stanęła za nim, uniosła bat i patrząc z chłodnym uśmiechem, rzuciła rozkaz:
– Licz głośno, każde uderzenie.
Łukasz poczuł, jak serce zaczyna bić mu szybciej. Wiedział, że nie ma odwrotu. Skupił się na tym, by przygotować się na ból, który miał za chwilę nadejść. Zamknął oczy.
Pierwsze uderzenie dosięgnęło jego pleców z sykiem, zostawiając za sobą płonącą linię bólu. Z trudem powstrzymał krzyk.
– Jeden...
Nie dała mu chwili wytchnienia. Kolejne uderzenie spadło równie szybko, równie mocno.
– Dwa...
Ból zaczął się kumulować, każdy kolejny raz był jak rozdzierająca fala, która rozchodziła się po jego ciele.
Przy trzecim uderzeniu poczuł, jakby jego skóra miała pęknąć, a mięśnie napięły się w bolesnym skurczu. Mimo to zmusił się do wypowiedzenia drżącym głosem:
– Trzy...
Kontynuowała, nie okazując żadnego współczucia. Jej ruchy były precyzyjne, pełne surowej dyscypliny. Każde uderzenie było wymierzone dokładnie tam gdzie chciała, z pełną kontrolą. Gdy dotarli do piątego, zaczął tracić oddech.
– Pięć...
Każde uderzenie było gorsze od poprzedniego, ale Łukasz, choć z trudem, wciąż liczył.
– Sześć... siedem... osiem...
Gdy dotarli do dziesiątego uderzenia miał wrażenie, że jego ciało jest na granicy wytrzymałości.
– Dziesięć – wydusił z siebie, ledwo trzymając się na nogach. Paulina zatrzymała się, patrząc na swoje dzieło z wyraźnym zadowoleniem. Zbliżyła się dotykając delikatnie jego pleców. Poczuł ból gdy przesunęła dłonią po czerwonych, nabrzmiałych śladach, które zostawił bat. Uśmiechnęła się zimno.
– Piękne ślady – powiedziała z satysfakcją w głosie. – Idealne linie, równomiernie rozłożone. Twoje plecy będą teraz długo przypominać ci o tej chwili.
– Licz głośno, każde uderzenie.
Łukasz poczuł, jak serce zaczyna bić mu szybciej. Wiedział, że nie ma odwrotu. Skupił się na tym, by przygotować się na ból, który miał za chwilę nadejść. Zamknął oczy.
Pierwsze uderzenie dosięgnęło jego pleców z sykiem, zostawiając za sobą płonącą linię bólu. Z trudem powstrzymał krzyk.
– Jeden...
Nie dała mu chwili wytchnienia. Kolejne uderzenie spadło równie szybko, równie mocno.
– Dwa...
Ból zaczął się kumulować, każdy kolejny raz był jak rozdzierająca fala, która rozchodziła się po jego ciele.
Przy trzecim uderzeniu poczuł, jakby jego skóra miała pęknąć, a mięśnie napięły się w bolesnym skurczu. Mimo to zmusił się do wypowiedzenia drżącym głosem:
– Trzy...
Kontynuowała, nie okazując żadnego współczucia. Jej ruchy były precyzyjne, pełne surowej dyscypliny. Każde uderzenie było wymierzone dokładnie tam gdzie chciała, z pełną kontrolą. Gdy dotarli do piątego, zaczął tracić oddech.
– Pięć...
Każde uderzenie było gorsze od poprzedniego, ale Łukasz, choć z trudem, wciąż liczył.
– Sześć... siedem... osiem...
Gdy dotarli do dziesiątego uderzenia miał wrażenie, że jego ciało jest na granicy wytrzymałości.
– Dziesięć – wydusił z siebie, ledwo trzymając się na nogach. Paulina zatrzymała się, patrząc na swoje dzieło z wyraźnym zadowoleniem. Zbliżyła się dotykając delikatnie jego pleców. Poczuł ból gdy przesunęła dłonią po czerwonych, nabrzmiałych śladach, które zostawił bat. Uśmiechnęła się zimno.
– Piękne ślady – powiedziała z satysfakcją w głosie. – Idealne linie, równomiernie rozłożone. Twoje plecy będą teraz długo przypominać ci o tej chwili.
Głos był chłodny, jakby mówiła o czymś zupełnie banalnym, a nie o bólu, który mu zadała.
– Każde uderzenie zostawiło na tobie mój znak – kontynuowała, przesuwając palcami po szczególnie głębokich śladach.
– Niektóre miejsca są już lekko opuchnięte, a tutaj... ojej – wskazała palcem na jedno miejsce – zdaje się, że pojawia się mały ślad krwi. A to dopiero początek, dopiero początek.
Wzięła do ręki cat o'nine tails, przeszła kilka kroków przed Łukaszem, bawiąc się nim, jakby prezentowała wyjątkowy okaz.
– To jest cat o'nine tails Łukaszu, ale Polsce nazywamy go czasem kańczugiem. Okropna nazwa, co? To narzędzie ma długą i bolesną historię. Każdy z tych dziewięciu rzemieni może zadać ból w sposób, który zapamiętasz na długo.
Głos był jednocześnie spokojny i zmysłowy, jakby nie opowiadała mu o narzędziu tortur. Patrzył na nią, czując, jak w jego sercu rośnie jeszcze większe przerażenie. Te słowa były pełne chłodnej satysfakcji. Nie chodziło nawet o sam ból — raczej o moment, w którym widziała, jak narasta w nim napięcie. Uniósł wzrok i przez chwilę po prostu na nią patrzył. Stała przed nim w eleganckim, skórzanym płaszczu. Materiał układał się idealnie, podkreślając linię ramion i talii. W dłoni trzymała bat, jakby był tylko dodatkiem do stroju, nie narzędziem. Była piękna. I zimna. Ta mieszanka działała na niego silniej niż cokolwiek innego.
— Paulinko… może nie musimy aż tak — spróbował jeszcze. — Może krócej. Albo lżej.
Spojrzała na niego bez emocji.
— Próbujesz negocjować?
Milczał.
— Możesz wyjść jeśli chcesz. Drzwi są tam. Nikt cię tu nie trzyma... no, może poza dybami ale mogę jego otworzyć. Więc? Chcesz iść?
— Nie Paulinko...
—Więc nie próbuj mnie zmiękczać — dodała chłodno. — To nic nie da, a tylko niepotrzebnie mnie denerwuje.
Stanęła bliżej, rzemienie lekko musnęły jego plecy. Poczuł, jak miesza się w nim strach i coś jeszcze — podziw, fascynacja, pragnienie bycia pod jej kontrolą. Patrzył na nią i wiedział, że mógłby odejść. A jednak nie odchodził.
—Więc nie próbuj mnie zmiękczać — dodała chłodno. — To nic nie da, a tylko niepotrzebnie mnie denerwuje.
Stanęła bliżej, rzemienie lekko musnęły jego plecy. Poczuł, jak miesza się w nim strach i coś jeszcze — podziw, fascynacja, pragnienie bycia pod jej kontrolą. Patrzył na nią i wiedział, że mógłby odejść. A jednak nie odchodził.
Stanęła za nim i delikatnie przeciągnęła rzemieniami po jego plecach, jakby chciała go przygotować na to, co miało nadejść. Były twarde i szorstkie. Wzięła zamach. Pierwsze uderzenie spadło na plecy z siłą, która wyrwała mu z ust stłumiony jęk. Rzemienie uderzyły między łopatki, rozchodząc się jak płomienie, które paliły skórę. Każdy zdawał się wbijać głęboko, zostawiając za sobą piekące ślady.
– Jeden – wyszeptał, próbując opanować drżenie głosu.
Nie pozwoliła mu na długą przerwę, kolejne uderzenie spadło szybko, a potem następne. Czuł, jak jego skóra pęka, a ból rozlewa się po całym ciele.
– Dwa... trzy... – liczył dalej, walcząc z bólem, który coraz bardziej przytłaczał jego zmysły.
Jej uśmiech stawał się coraz szerszy, a oczy błyszczały z sadystycznej radości.
– Pięć... sześć... – szeptał, czując, jak ból z każdym uderzeniem staje się coraz bardziej nie do zniesienia. Rzemienie wciąż biły skórę, tworząc gęstą sieć poprzecznych czerwonych linii.
– Dziewięć... – łzy zaczęły napływać mu do oczu, ale nadal starał się liczyć. Ból był niemal obezwładniający, ale wiedział, że musi to znieść.
– Dziesięć – powiedział na koniec, ledwo słyszalnie, jego głos drżał od bólu. Całe jego ciało było napięte, jakby każda komórka jego ciała reagowała na ból, który mu zadano.
Odsunęła się, patrząc na swoje dzieło z zadowoleniem.
– Łukaszu, muszę przyznać, że dobrze sobie dziś radzisz z bólem. Widzisz, a już chciałeś uciekać. Może masz w sobie więcej siły, niż sądziłam. Może. Muszę to dziś sprawdzić. Koniecznie.
Czuł, jak drży pod jej spojrzeniem, a umysł próbuje zrozumieć, co się właśnie stało. Dla niej była to tylko gra, kolejna zabawa, w której jego cierpienie było narzędziem jej rozkoszy. Stał tam, cały czas czując ból palący plecy, łzy płynęły po mu policzkach. Szlochał cicho. Widząc to, podeszła powolnym krokiem. Położyła bat na stole obok, a następnie zdjęła jedną z rękawiczek. Dotknęła jego policzka, gładząc z niespodziewaną czułością. Czuł, jak jej ciepłe palce przesuwają się po skórze, uspokajając go w sposób, który wydawał się niemal surrealistyczny po tym, co przed chwilą przeszedł. Delikatnie odgarnęła mu włosy z czoła i dalej głaskała go, palec śledził ścieżkę łez, które spływały z oczu.
– Już dobrze – wyszeptała cicho. – Wiem, że to bolało. Ale widzisz, czasem ból jest częścią nauki, częścią oddania. Zrobimy teraz małą przerwę.
Palce wciąż sunęły po twarzy, delikatnie łagodząc ból i emocje, które czuł w tej chwili. To był kontrast, który wywoływał w nim zamęt – od chłosty i tortur, do tej chwili czułości, która zdawała się go uspokajać. Nachyliła się lekko, by spojrzeć mu prosto w oczy.
– Naprawdę całkiem dobrze sobie poradziłeś. Te baty były wredne, ale wiesz co? Kolejny będzie jeszcze gorszy – powiedziała z uśmiechem.
– Już dobrze – wyszeptała cicho. – Wiem, że to bolało. Ale widzisz, czasem ból jest częścią nauki, częścią oddania. Zrobimy teraz małą przerwę.
Palce wciąż sunęły po twarzy, delikatnie łagodząc ból i emocje, które czuł w tej chwili. To był kontrast, który wywoływał w nim zamęt – od chłosty i tortur, do tej chwili czułości, która zdawała się go uspokajać. Nachyliła się lekko, by spojrzeć mu prosto w oczy.
– Naprawdę całkiem dobrze sobie poradziłeś. Te baty były wredne, ale wiesz co? Kolejny będzie jeszcze gorszy – powiedziała z uśmiechem.
Sięgnęła po single tail. Jego wygląd był surowy i prosty, ale każdy, kto miał z nim do czynienia, wiedział, że potrafił zadawać najdotkliwsze cierpienie. Widział, jak zwija się w jej dłoni, jakby żył własnym życiem.
Pierwsze uderzenie przeszyło powietrze i zadało mu ból, jakiego do tej pory nie zaznał. Plecy napięły się w spazmie, a usta wydały z siebie głośny jęk. Drugi raz sprawił, że jego ciało zapłonęło jeszcze bardziej intensywnym bólem, a przy trzecim ciosie zaczął rozpaczliwie krzyczeć:
– Nie dam rady! Paulinko, nie dam rady! Proszę...
Jego głos wypełnił całą szopę, a echo odbijało się w ciszy, która zapadła. Krzyki były pełne desperacji, błagania o litość, jakiej spodziewał się po tym, co właśnie przeżył.
Zrobiła krok bliżej, odkładając na moment bat, i spojrzała mu głęboko w oczy. Spojrzenie miała jak stal – zimne i skoncentrowane.
– Łukasz – zaczęła powoli, jej głos był spokojny, jakby chciała uśpić jego obawy. – Dziś nie karzę cię. Teraz robisz to dla mnie. Ten ból, to cierpienie, to wszystko pokazuje, jak bardzo jesteś mi oddany, jak bardzo pragniesz mnie zadowolić. Czy nie na tym ci zależy? Aby być moim, całkowicie i bezgranicznie? Tyle razy mówiłeś mi, jakie to dla ciebie ważne, te słowa nie znaczyły nic?
To co mówiła było hipnotyzujące, wciągające go głębiej w stan poddania. W jej głosie była troska, a jednocześnie używała bólu jako narzędzia, by utrzymać go w tej roli, w której chciała go widzieć.
– Pomyśl o tym – kontynuowała, palce delikatnie muskały jego policzek, jakby chciała złagodzić strach.
– Każde uderzenie, które wytrzymasz, to dowód twojej miłości do mnie. A ja doceniam każdy taki dowód. Jestem kobietą, która tego potrzebuje.
Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, z powrotem wzięła w dłoń bat i wycelowała. Uderzyła znowu, ale tym razem robiła to wolniej.
Czwarty raz spadł na jego plecy, a ból był ostry i przenikliwy, jednak powstrzymał się od błagania. Z każdą chwilą, z każdym uderzeniem, ciało, napięte jak struna, z trudem utrzymywało się w ryzach, ale przestał protestować. Piąty, szósty, siódmy... Każde kolejne były jak gromy, uderzające z niesłabnącą siłą. Ostatnie trzy były najgorsze. Zadane z precyzją, niemalże celebrowane. Robiła między nimi przerwy, pozwalając, by ból narastał, rozchodził się, a Łukasz musiał czekać na to, co wiedział, że nieuchronnie nadchodzi.
Dziewiąty cios był tak ostry, że ledwo utrzymał się na nogach wydając ostry krzyk. Gdyby nie dyby upadł by. Ostatni, dziesiąty, przyszedł powoli, jakby chciała, by zapamiętał go na długo. Kiedy w końcu uderzyła, jego krzyk wypełnił szopę. Czuł się, jakby całe jego ciało było jednym wielkim, pulsującym bólem.
Podeszła bliżej, cicho stukając obcasami o zimną, betonową podłogę szopy. Zatrzymała się tuż za nim, niemal czując ciepło bijące od zmaltretowanego ciała. Plecy były teraz poprzecinane licznymi, czerwonymi pręgami, z niektórych miejsc zaczynała sączyć się krew. Był to widok, który dla wielu byłby przerażający, ale w jej oczach pojawiła się iskra sadystycznej satysfakcji. Dotknęła jednego z głębszych śladów, a palec przesunął się po ranie, sprawiając, że zadrżał z bólu. Delikatnie przesuwała dłonią po jego poranionych plecach. Wciąż pojękiwał z bólu, ciężko szlochając.
– Czy naprawdę aż tak cię bolało? – zapytała, udając troskę, choć jej spojrzenie zdradzało zupełnie co innego.
Łukasz starał się opanować drżenie w głosie.
– Tak, Paulinko... bardzo – przyznał z trudem.
Przysunęła się bliżej, oddech muskał jego ucho, gdy szepnęła:
– Aż tak? Ojej, byłam przekonana że jesteś jednak silniejszy, cóż...
Delikatnie się uśmiechnęła, sięgając po jedną z trzcinek, którą obracała w dłoni, jakby zastanawiała się, jak jej użyć, by wywołać największe wrażenie.
– Twoje plecy mają na razie dosyć. Ale, na pewno wiesz co to jest six of the best? – zapytała, unosząc trzcinkę w jego kierunku i machając nią kilka razy w powietrzu.
– Nie… Paulinko – odpowiedział cicho, w głosie wyczuwalny był cień strachu i rezygnacja.
Nachyliła się nieco bliżej.
– To proste. Sześć uderzeń, jedno po drugim. Każde z nich dokładnie wymierzone. Jesteś gotowy?
– Nie dam rady! Paulinko, nie dam rady! Proszę...
Jego głos wypełnił całą szopę, a echo odbijało się w ciszy, która zapadła. Krzyki były pełne desperacji, błagania o litość, jakiej spodziewał się po tym, co właśnie przeżył.
Zrobiła krok bliżej, odkładając na moment bat, i spojrzała mu głęboko w oczy. Spojrzenie miała jak stal – zimne i skoncentrowane.
– Łukasz – zaczęła powoli, jej głos był spokojny, jakby chciała uśpić jego obawy. – Dziś nie karzę cię. Teraz robisz to dla mnie. Ten ból, to cierpienie, to wszystko pokazuje, jak bardzo jesteś mi oddany, jak bardzo pragniesz mnie zadowolić. Czy nie na tym ci zależy? Aby być moim, całkowicie i bezgranicznie? Tyle razy mówiłeś mi, jakie to dla ciebie ważne, te słowa nie znaczyły nic?
To co mówiła było hipnotyzujące, wciągające go głębiej w stan poddania. W jej głosie była troska, a jednocześnie używała bólu jako narzędzia, by utrzymać go w tej roli, w której chciała go widzieć.
– Pomyśl o tym – kontynuowała, palce delikatnie muskały jego policzek, jakby chciała złagodzić strach.
– Każde uderzenie, które wytrzymasz, to dowód twojej miłości do mnie. A ja doceniam każdy taki dowód. Jestem kobietą, która tego potrzebuje.
Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, z powrotem wzięła w dłoń bat i wycelowała. Uderzyła znowu, ale tym razem robiła to wolniej.
Czwarty raz spadł na jego plecy, a ból był ostry i przenikliwy, jednak powstrzymał się od błagania. Z każdą chwilą, z każdym uderzeniem, ciało, napięte jak struna, z trudem utrzymywało się w ryzach, ale przestał protestować. Piąty, szósty, siódmy... Każde kolejne były jak gromy, uderzające z niesłabnącą siłą. Ostatnie trzy były najgorsze. Zadane z precyzją, niemalże celebrowane. Robiła między nimi przerwy, pozwalając, by ból narastał, rozchodził się, a Łukasz musiał czekać na to, co wiedział, że nieuchronnie nadchodzi.
Dziewiąty cios był tak ostry, że ledwo utrzymał się na nogach wydając ostry krzyk. Gdyby nie dyby upadł by. Ostatni, dziesiąty, przyszedł powoli, jakby chciała, by zapamiętał go na długo. Kiedy w końcu uderzyła, jego krzyk wypełnił szopę. Czuł się, jakby całe jego ciało było jednym wielkim, pulsującym bólem.
Podeszła bliżej, cicho stukając obcasami o zimną, betonową podłogę szopy. Zatrzymała się tuż za nim, niemal czując ciepło bijące od zmaltretowanego ciała. Plecy były teraz poprzecinane licznymi, czerwonymi pręgami, z niektórych miejsc zaczynała sączyć się krew. Był to widok, który dla wielu byłby przerażający, ale w jej oczach pojawiła się iskra sadystycznej satysfakcji. Dotknęła jednego z głębszych śladów, a palec przesunął się po ranie, sprawiając, że zadrżał z bólu. Delikatnie przesuwała dłonią po jego poranionych plecach. Wciąż pojękiwał z bólu, ciężko szlochając.
– Czy naprawdę aż tak cię bolało? – zapytała, udając troskę, choć jej spojrzenie zdradzało zupełnie co innego.
Łukasz starał się opanować drżenie w głosie.
– Tak, Paulinko... bardzo – przyznał z trudem.
Przysunęła się bliżej, oddech muskał jego ucho, gdy szepnęła:
– Aż tak? Ojej, byłam przekonana że jesteś jednak silniejszy, cóż...
Delikatnie się uśmiechnęła, sięgając po jedną z trzcinek, którą obracała w dłoni, jakby zastanawiała się, jak jej użyć, by wywołać największe wrażenie.
– Twoje plecy mają na razie dosyć. Ale, na pewno wiesz co to jest six of the best? – zapytała, unosząc trzcinkę w jego kierunku i machając nią kilka razy w powietrzu.
– Nie… Paulinko – odpowiedział cicho, w głosie wyczuwalny był cień strachu i rezygnacja.
Nachyliła się nieco bliżej.
– To proste. Sześć uderzeń, jedno po drugim. Każde z nich dokładnie wymierzone. Jesteś gotowy?
Z trudem łapiąc oddech, zaczął błagać:
– Nie, Paulinko, proszę… nie dam już rady. Błagam, wystarczy… Przesadzasz, ja nie jestem masochistą, nie wytrzymam więcej.
– Nie, Paulinko, proszę… nie dam już rady. Błagam, wystarczy… Przesadzasz, ja nie jestem masochistą, nie wytrzymam więcej.
Głos mu drżał, w oczach pojawiły się łzy. Był wyczerpany, ramiona opadły, oddech rwał się nierówno.
Paulina skrzywiła się lekko, niemal teatralnie.
– Wiem, że nie jesteś. Na szczęście.
Przeszła powoli przed nim, poprawiając mankiet skórzanego płaszcza.
– Wiesz, przyznam ci się do czegoś. Nie lubię masochistów. Z nimi nigdy nie ma dobrej zabawy. Nie, zdecydowanie nie ma. Nuda. Bijesz takiego, a jemu się to podoba. Gdzie w tym sens? Gdzie zabawa?
Zatrzymała się tuż przed nim.
– A ja nie mam ochoty nikomu sprawiać przyjemności. Nikomu.
Ostatnie słowo wypowiedziała ciszej, była już bardzo blisko. Sięgnęła ręką i pociągnęła go lekko za ucho, zmuszając, by podniósł głowę.
– Rozumiesz różnicę?
Puściła go i klepnęła w policzek. Na tyle mocno, by poczuł wyraźne pieczenie i upokorzenie.
– Bierzmy się do roboty.
Wykonała kilka zamachów w powietrzu. Cienki świst przeciął ciszę pomieszczenia. Delikatnie uniosła trzcinkę, a potem zamaszystym ruchem skierowała ją na jego pośladki. Usłyszał świst, a potem ból, jakby przez skórę przebiegały płomienie. Zostawiła po sobie cienką, czerwoną linię, która natychmiast zaczęła piec i ciemnieć.– Jeden – wydusił z siebie, drżąc na całym ciele. Ból był bardzo intensywny.
Paulina skrzywiła się lekko, niemal teatralnie.
– Wiem, że nie jesteś. Na szczęście.
Przeszła powoli przed nim, poprawiając mankiet skórzanego płaszcza.
– Wiesz, przyznam ci się do czegoś. Nie lubię masochistów. Z nimi nigdy nie ma dobrej zabawy. Nie, zdecydowanie nie ma. Nuda. Bijesz takiego, a jemu się to podoba. Gdzie w tym sens? Gdzie zabawa?
Zatrzymała się tuż przed nim.
– A ja nie mam ochoty nikomu sprawiać przyjemności. Nikomu.
Ostatnie słowo wypowiedziała ciszej, była już bardzo blisko. Sięgnęła ręką i pociągnęła go lekko za ucho, zmuszając, by podniósł głowę.
– Rozumiesz różnicę?
Puściła go i klepnęła w policzek. Na tyle mocno, by poczuł wyraźne pieczenie i upokorzenie.
– Bierzmy się do roboty.
Wykonała kilka zamachów w powietrzu. Cienki świst przeciął ciszę pomieszczenia. Delikatnie uniosła trzcinkę, a potem zamaszystym ruchem skierowała ją na jego pośladki. Usłyszał świst, a potem ból, jakby przez skórę przebiegały płomienie. Zostawiła po sobie cienką, czerwoną linię, która natychmiast zaczęła piec i ciemnieć.– Jeden – wydusił z siebie, drżąc na całym ciele. Ból był bardzo intensywny.
Widząc reakcję, uśmiechnęła się, zadowolona z efektu. Bez pośpiechu uniosła trzcinkę ponownie i zadała kolejne uderzenie, celując nieco wyżej. Łukasz znowu poczuł rozdzierający ból, który zmusił go do zaciskania zębów, aby nie krzyknąć z całej siły.
– Dwa – powiedział, choć jego głos się łamał.
– Poza tym Łukaszu, w tym wszystkim nie chodzi o to, co ty chcesz. Chodzi o to, czego ja chcę. I chcę, żebyś pamiętał, że robisz to dla mnie. Czy potrafisz zrobić ten ostatni krok, właśnie dla mnie? Jeśli wytrzymasz obiecuję, że do końca tego pobytu w Polsce, nic już nie zrobię ci.
Te słowa były jak hipnotyzujące zaklęcie, które mieszało się z bólem i zmęczeniem. Czuł, jak jego umysł walczy między poddaniem się a pragnieniem spełnienia jej oczekiwań. W końcu, nie mając już sił, po prostu skinął głową, zgadzając się.
Te słowa były jak hipnotyzujące zaklęcie, które mieszało się z bólem i zmęczeniem. Czuł, jak jego umysł walczy między poddaniem się a pragnieniem spełnienia jej oczekiwań. W końcu, nie mając już sił, po prostu skinął głową, zgadzając się.
Każde kolejne uderzenie było zadawane z tym samym zamachem, a ból przenikał głęboko przez ciało, sprawiając, że każde słowo, które wypowiadał, stawało się coraz trudniejsze do wykrztuszenia. Jednak wytrwał, licząc posłusznie kolejne uderzenia.
Podeszła do niego i tym razem delikatnie pogłaskała po policzku.
– Było aż tak źle? – zapytała głosem pełnym zmysłowej ironii. W jej oczach pojawiła się nuta satysfakcji, gdy obserwowała, jak zmaga się z bólem, który mu zadała.
Nie czekając na odpowiedź, sięgnęła po drugą trzcinkę.
– Chcesz mnie o coś poprosić? – powiedziała cicho, ale stanowczo. – Może o litość?
Poczuł iskierkę nadziei. Z trudem przełknął ślinę, jego ciało było na granicy wytrzymałości.
– Proszę, Paulinko – wyszeptał z desperacją w głosie. – Błagam, zlituj się... przepraszam... ja nie dam rady.
Jej uśmiech poszerzył się.
– Jeszcze raz i głośniej.
– Proszę, Paulinko, oszczędź mnie... proszę cię o litość.
Gdy jego błagania całkowicie wypełniły przestrzeń, przestała bawić się trzcinką i nachyliła się ku niemu, by powiedzieć
– Nie, nie okażę ci litości – powiedziała, jej głos brzmiał zaskakująco delikatnie, prawie jakby współczuła mu, lecz w oczach miała chłodny błysk.
– Dla mnie to, co robisz, to dowód twojego oddania. Przecież to mi właśnie obiecałeś, prawda? By służyć mi bez względu na ból. Jeszcze raz pytam, twoje obietnice nic nie znaczą? To były puste słowa? Teraz, mój drogi, zakończymy to, co zaczęliśmy.
Po tych słowach nie mógł już dłużej powstrzymywać swoich emocji. Kolejne łzy, szybko spłynęły po policzkach. Wybuchł płaczem, szlochając głęboko i rozpaczliwie. Każdy oddech był ciężki, przerywany łkaniem, a jego słowa stały się chaotycznym strumieniem błagań.
– Proszę, Paulina, proszę... błagam Cię o litość... Nie mogę już... to naprawdę za dużo... – łkał, głos był pełen desperacji, a ciało zdawało się zapadać pod ciężarem nie tylko bólu fizycznego, ale i upokorzenia. Czuł, jak jego siły wyczerpują się, jakby cały jego świat skurczył się do tej jednej chwili, do tej jednej osoby, która mogła zakończyć jego cierpienie.
Stała przed nim niewzruszona, patrząc z chłodną ciekawością. Przez moment wydawało się, że rozważa jeszcze jego błagania, ale wyraz twarzy nie zmienił się ani na chwilę. Z oczu biła mieszanka rozbawienia i satysfakcji. Pochyliła się i delikatnie, niemal czułym gestem, dotknęła jego policzka, ocierając kilka łez, a następnie, z wyczuwalnym sarkazmem w głosie, zapytała:
– Skończyłeś już?
– Proszę, Paulina... naprawdę nie dam rady... to za dużo... proszę...
Próbował poruszyć się, wyrwać, ale każde szarpnięcie tylko potęgowało otarcia na jego skórze. Szarpał się gwałtownie, najpierw próbując podnieść głowę, a potem naprężyć ramiona, żeby wysunąć dłonie z drewnianych uchwytów, ale twarde deski nie dawały żadnej swobody. Zaczynał coraz bardziej panikować. Próbował naprężyć mięśnie nóg, żeby wysunąć stopy z dolnych uchwytów, ale im mocniej się starał, tym bardziej czuł, jak drewno wrzyna się w jego ciało. Każde kolejne szarpnięcie sprawiało, że skóra była coraz bardziej podrażniona, a ból promieniował z miejsc, w których krępowały go dyby. Próbował znaleźć choć odrobinę przestrzeni, która mogłaby mu pomóc się wydostać, ale wszystko na próżno. Łzy znowu płynęły mu po policzkach, gdy wreszcie zdał sobie sprawę z beznadziejności swojej sytuacji. Każde szarpnięcie było bolesne i nie dawało żadnej ulgi – wręcz przeciwnie, tylko pogarszało jego stan.
W tym momencie usłyszał cichy śmiech Pauliny, która obserwowała te zmagania z wyraźnym rozbawieniem. Poczuł, jak dłoń w rękawiczce dotknęła jego pośladka wywołując dreszcz przechodzący przez całe ciało.
– Naprawdę myślałeś, że się uwolnisz? – zapytała z kpiną w głosie, patrząc na jego bezskuteczne próby. – Jesteś taki zabawny.
Jej oczy błyszczały z rozbawienia, podczas gdy Łukasz dalej próbował się oswobodzić, mimo że z każdą sekundą czuł się coraz bardziej zmęczony. W jego głosie pojawił się desperacki ton, kiedy krzyknął:
– Dosyć, dosyć, wypuść mnie!
Zmieniła wyraz twarzy. Uśmiech zniknął. W jej oczach pojawiło się coś ostrzejszego.
Podeszła szybko, chwyciła go za twarz. Jej palce mocno ścisnęły jego policzki od dołu, unieruchamiając głowę.
– Dobrze. Otworzę dyby – powiedziała spokojnie. – Ale nie będziesz miał już czego u mnie szukać.
Popatrzył na nią z mieszaniną bólu i desperacji.
– Jesteś okrutna… – wyszeptał. – Nie możesz być aż tak nieczuła na moje cierpienie.
Jej brwi uniosły się lekko.
– Dlaczego nie mogę? – zapytała chłodno. – Mogę wszystko.
Puściła jego twarz i cofnęła się o krok.
– Więc jak? Chcesz wracać do domu?
Podeszła do dybów i położyła na nich dłoń. Drewno skrzypnęło cicho pod naciskiem.
– Kiedy rozepnę zamek, nie będzie odwrotu.
Łukasz przełknął ślinę.
– Jak możesz być taka zła… taka zimna. Nawet nie wiesz, jak to wszystko bolało.
Spojrzała na niego uważnie.
– Wiem, jak bolało, to znaczy domyślam się – odpowiedziała rozbawiona. – I wiem, że dasz jeszcze radę.
– Paulinko, ja…
Przerwała mu ruchem dłoni.
– Mam otworzyć? – zapytała. – Czy wracamy do bicia? Ostatnia trzcinka.
W powietrzu zawisła cisza. Zamknął oczy na moment. Potem otworzył je i tylko skinął głową — zrezygnowany, świadomy wyboru, który znów należał do niego.
– Więc ma być spokój, bo zostaniesz ukarany dodatkowymi razami – syknęła, patrząc mu prosto w oczy i wymierzając kilka silnych policzków.
Wstrząśnięty próbował opanować się, ale strach i ból były zbyt silne. Czuł, jakby jego świat się zawalił. Cierpienie fizyczne było przytłaczające, ale to psychiczne jeszcze bardziej go dobijało. Paulina, którą tak uwielbiał, okazała się być bardziej bezwzględna i okrutna, niż kiedykolwiek mógł sobie wyobrazić. W jego myślach krążyły pytania, czy to, co się dzieje, to naprawdę miłość, czy raczej przemoc, której nie potrafił powstrzymać. Załamał się wewnętrznie, a jego poczucie własnej wartości zostało zniszczone. Był przestraszony, zagubiony, przepełniony strachem, wątpliwościami i bezradnością wobec kobiety, która, choć była dla niego wszystkim, teraz stała się najbardziej przerażającym koszmarem.
Przez głowę przeszła mu nawet myśl, czy ona jest zrównoważona psychicznie, czy to, co o niej usłyszał, nie znajduje potwierdzenia w tej przerażającej rzeczywistości. Choć wcześniej był przekonany, że jej dominacja i sadystyczne skłonności to po prostu część ich wspólnej gry, zabawy, teraz miał już poważne wątpliwości. Nie miał świadomości, co jest ukryte pod fasadą tej inteligentnej i bardzo atrakcyjnej kobiety. Myślał o tym, czy przypadkiem nie przekroczył pewnej granicy, angażując się w tę relację, czy nie stał się ofiarą czegoś, co wymknęło się spod kontroli.
Stanęła za nim, trzymając w ręku drugą trzcinkę. Próbował przygotować się na to, co miało nastąpić, ale wiedział, że ból, który zaraz poczuje, będzie niemal nie do zniesienia.
Pierwsze uderzenie przecięło powietrze z przerażającym świstem, a trzcinka z całej siły uderzyła w jego pośladki, rozlewając falę bólu przez całe ciało. Zadrżał, zaciskając zęby, próbując stłumić krzyk, ale nie był w stanie powstrzymać przeciągłego jęku, który wyrwał się z jego ust.
Drugie uderzenie było jeszcze silniejsze, jakby Paulina chciała wycisnąć z niego ostatnią kroplę uległości. Ból był rozrywający, jak gdyby skóra była palona żywym ogniem. Poczuł, jak po twarzy znowu zaczynają spływać łzy.
Trzecie, czwarte, piąte uderzenie – każde kolejne było jak ostry nóż przecinający ciało, sprawiając, że każdy nerw błagał o litość. Ale litość nie przyszła.
Szóste i ostatnie uderzenie było najgorsze ze wszystkich. Trzcinka z hukiem uderzyła w jego spuchniętą skórę, a on poczuł, jak cały świat się zatrzymuje. Ciało odmówiło posłuszeństwa, a umysł pogrążył się w mroku bólu. Przez chwilę nie mógł złapać oddechu, jakby całe powietrze zostało wyssane z jego płuc.
Widząc to cierpienie, odsunęła się powoli, pozwalając mu poczuć ciężar bólu, który zadała. Odłożyła narzędzie na bok i podeszła. Położyła rękę na jego policzku. Po chwili, jakby chcąc go lepiej poczuć, zsunęła rękawiczkę z dłoni, odsłaniając swoją ciepłą, miękką skórę. Jej palce powoli przesunęły się po jego twarzy, aż dotarły do linii szczęki.
– Już po wszystkim – szeptała cicho, jakby chciała go uspokoić. Nie było w tym ani pochwały, ani czułości, które mogłyby złagodzić cierpienie. Dotyk był uspokajający, ale pozbawiony prawdziwego współczucia. Przesunęła dłonią, jakby próbowała zatrzeć ślady łez, które wciąż spływały mu po policzkach.
– Już po wszystkim – powtórzyła, oblizując palce.
Łukasz jednak milczał. Czuł jej dłoń na swojej skórze, ale nie potrafił się odprężyć. W jego oczach pojawił się cień wyrzutu, coś, czego nie był w stanie ukryć.
– Co to za obrażona minka? Zrozumiesz kiedyś... albo i nie... choć lepiej dla ciebie abyś jednak zrozumiał.
Delikatnie przekręciła mechanizm zamka dybów, a drewno z cichym trzaskiem się otworzyło. Łukasz, z trudem opierając się na zmarzniętej podłodze, powoli wyprostował się, próbując odzyskać równowagę. Jego ciało było obolałe, mięśnie napięte od długiego unieruchomienia, a skóra na nadgarstkach i kostkach poobcierana od kontaktu z szorstkim drewnem. Każdy ruch sprawiał mu ból, a plecy i pośladki pulsowały od śladów po chłoście. Nogi, niemal zdrętwiałe, ledwo go utrzymywały. Powoli przesunął ręce, próbując rozprostować zesztywniałe palce. Świadomość tego, co właśnie się wydarzyło, jeszcze bardziej go przytłaczała. Jego oczy były zamglone od łez i bólu, a wzrok nie mógł się skupić na niczym konkretnym. Czuł się jak wrak człowieka.
– Powoli, nie musisz się spieszyć – powiedziała.
Nie oglądając się za siebie, wyszła z szopy na świeże, mroźne powietrze styczniowej nocy. Delikatnie stąpała po pokrytej lekkim szronem ścieżce. Obolały i wyczerpany, szedł za nią z trudem, trzymając w rękach swoje ubranie i buty. Każdy krok wymagał od niego ogromnego wysiłku. Chłód otoczył go niczym lodowaty uścisk, przenikając w głąb ciała.
Po wejściu do domu od razu poleciła mu wziąć prysznic.
– Idź się umyj. Nie chcę, żebyś śmierdział mi tu krwią i potem – powiedziała chłodno, zdejmując z siebie płaszcz i rzucając go niedbale na wieszak.
Wszedł do kabiny, starając się jak najmniej dotykać zranionych miejsc. Gdy ciepła woda spłynęła po ciele, poczuł natychmiastowe szczypanie tam, gdzie był najbardziej poraniony. Każdy kontakt wody z ranami wywoływał nieprzyjemne uczucie, które niemal go paraliżowało. Spojrzał w dół i zobaczył, jak woda w brodziku zaczyna nabierać delikatnego czerwonego odcienia, mieszając się z krwią spływającą z pleców. Oddychał płytko, z trudem, czując, jak woda miesza się z potęgą jego bólu i wstydu.
Po zakończonym prysznicu, stanął przed lustrem, drżąc na widok tego, co zobaczył. Plecy były pokryte licznymi czerwonymi pręgami od bullwhipa, biegnącymi wzdłuż całej ich długości, każda z tych linii była głęboka i wyraźna. Między łopatkami widniały ślady po cat o’nine tails – gęsto rozmieszczone, równoległe nacięcia, które pozostawiły charakterystyczne, rozgałęzione ślady. W niektórych miejscach, gdzie baty uderzały najmocniej, skóra była lekko rozcięta.
Najgorsze były jednak ślady na pośladkach po trzcince. Były to równoległe, głębokie pręgi – od koloru purpury do fioletu – tam, gdzie skóra była najbardziej delikatna i podatna na uszkodzenia.
Zatrzymał wzrok na odbiciu w lustrze. Patrzył na siebie, ledwo rozpoznając mężczyznę, który jeszcze kilka godzin wcześniej liczył na udany wieczór. Teraz stał poraniony, zmęczony, z poczuciem, że przekroczyła granice, których nie powinna była przekraczać. Ale jednocześnie wiedział, że sam te drzwi jej otworzył. Sam poprosił. Sam spojrzał na dyby.
Gdy chciał wyjść z łazienki, niemal wpadł na nią. Stała przed nim z apteczką w ręku.
– Stań przy ścianie i oprzyj dłonie.
Wyjęła z apteczki parę lateksowych rękawiczek i założyła je ze spokojem i rutyną, jak pielęgniarka przed zabiegiem. Sięgnęła po spray dezynfekujący i bez ostrzeżenia zaczęła aplikować go na rany. Zimna mgiełka wywołała natychmiastowe pieczenie. Wzdrygnął się, jego ciało instynktownie próbowało się cofnąć.
– Nie ruszaj się, muszę to zdezynfekować. Chyba nie chcesz, żeby się zainfekowały?
Jej ręce pracowały metodycznie, a każdy ruch powodował nową falę bólu. Naklejała plasterki na najgłębsze zranienia, zaciskała taśmy opatrunkowe. Skończywszy zdjęła jednym, szybkim ruchem rękawiczki i rzuciła je na podłogę. Lateks upadł obok zużytych gazików.
– Posprzątaj – powiedziała oschle, nawet na niego nie patrząc. Odwróciła się na pięcie i wyszła z łazienki, kierując się do salonu.
Przez chwilę stał bez ruchu, wciąż czując pieczenie na plecach. Bez słowa zaczął zbierać porozrzucane na podłodze kompresy i rękawiczki.
---
Paulina leżała na sofie, z nogami niedbale zarzuconymi na podłokietnik. Przeglądała coś w telefonie. Kiedy wszedł, zatrzymał się w progu, nie wiedząc, czy może podejść.
– Tak? – zapytała zimno, nie podnosząc wzroku.
– Paulinko… chciałbym… muszę… chcę jechać już do domu – powiedział cicho, z pochyloną głową.
Spojrzała na niego bez emocji. Milczała przez moment, a potem wzruszyła ramionami.
– Jak chcesz. Widzę, że masz focha.
– To nie foch, po prostu… to było zbyt intensywne. Muszę to sobie poukładać.
Głos miał cichy, zmęczony. Nie było w nim już buntu ani próśb — tylko wyczerpanie. Stał w progu jak ktoś, kto nie wie, czy jeszcze jest mile widziany.
Odłożyła telefon na bok, ale nie zmieniła pozycji. Jedna noga wciąż spoczywała niedbale na podłokietniku. Przyglądała mu się przez chwilę bez wyrazu.
– Intensywne – powtórzyła spokojnie. – Takie miało być. Ale mam wrażenie, że zbyt pieścisz się ze sobą.
– Rozbiło mnie to trochę.
Nie odpowiedziała od razu. W jej spojrzeniu nie było ani współczucia, ani irytacji. Raczej chłodna ocena sytuacji.
– Jesteś dorosły – powiedziała w końcu. – Wiedziałeś, na co się zgadzasz i o co prosisz.
Te słowa nie były oskarżeniem. Były faktem.
Podniósł na nią wzrok.
– Wiem. I nie żałuję. Tylko… potrzebuję chwili. Dystansu.
Westchnęła lekko, jakby temat był dla niej już zamknięty.
– W porządku. Jeśli chcesz jechać, jedź.
Nie próbowała go zatrzymać. Nie podeszła. Nie zapytała, czy sobie poradzi. Ta obojętność uderzyła go mocniej niż wcześniejsze słowa.
– Nic więcej nie powiesz? – zapytał cicho.
Uniósł się cień uśmiechu na jej ustach.
– A czego oczekujesz? Że będę cię przekonywać, żebyś został? – Pokręciła głową. – Łukaszu, nie jestem od tego.
Wstała w końcu powoli z sofy, podeszła kilka kroków bliżej, ale zatrzymała się w bezpiecznej odległości.
– Jeśli coś cię rozbiło, to znaczy, że dotknęliśmy czegoś prawdziwego. To nie jest powód do ucieczki. Ale decyzja należy do ciebie.
Patrzył na nią jeszcze chwilę. Była spokojna. Niewzruszona. Jakby to, co dla niego było burzą, dla niej było tylko kolejnym wieczorem.
– Dobrze – powiedział w końcu cicho. – To jadę.
Skinęła głową.
– Odezwij się kiedy ci przejdzie – powiedziała znudzonym tonem, siadając z powrotem na sofie.
– Paulinko… chciałbym… muszę… chcę jechać już do domu – powiedział cicho, z pochyloną głową.
Spojrzała na niego bez emocji. Milczała przez moment, a potem wzruszyła ramionami.
– Jak chcesz. Widzę, że masz focha.
– To nie foch, po prostu… to było zbyt intensywne. Muszę to sobie poukładać.
Głos miał cichy, zmęczony. Nie było w nim już buntu ani próśb — tylko wyczerpanie. Stał w progu jak ktoś, kto nie wie, czy jeszcze jest mile widziany.
Odłożyła telefon na bok, ale nie zmieniła pozycji. Jedna noga wciąż spoczywała niedbale na podłokietniku. Przyglądała mu się przez chwilę bez wyrazu.
– Intensywne – powtórzyła spokojnie. – Takie miało być. Ale mam wrażenie, że zbyt pieścisz się ze sobą.
– Rozbiło mnie to trochę.
Nie odpowiedziała od razu. W jej spojrzeniu nie było ani współczucia, ani irytacji. Raczej chłodna ocena sytuacji.
– Jesteś dorosły – powiedziała w końcu. – Wiedziałeś, na co się zgadzasz i o co prosisz.
Te słowa nie były oskarżeniem. Były faktem.
Podniósł na nią wzrok.
– Wiem. I nie żałuję. Tylko… potrzebuję chwili. Dystansu.
Westchnęła lekko, jakby temat był dla niej już zamknięty.
– W porządku. Jeśli chcesz jechać, jedź.
Nie próbowała go zatrzymać. Nie podeszła. Nie zapytała, czy sobie poradzi. Ta obojętność uderzyła go mocniej niż wcześniejsze słowa.
– Nic więcej nie powiesz? – zapytał cicho.
Uniósł się cień uśmiechu na jej ustach.
– A czego oczekujesz? Że będę cię przekonywać, żebyś został? – Pokręciła głową. – Łukaszu, nie jestem od tego.
Wstała w końcu powoli z sofy, podeszła kilka kroków bliżej, ale zatrzymała się w bezpiecznej odległości.
– Jeśli coś cię rozbiło, to znaczy, że dotknęliśmy czegoś prawdziwego. To nie jest powód do ucieczki. Ale decyzja należy do ciebie.
Patrzył na nią jeszcze chwilę. Była spokojna. Niewzruszona. Jakby to, co dla niego było burzą, dla niej było tylko kolejnym wieczorem.
– Dobrze – powiedział w końcu cicho. – To jadę.
Skinęła głową.
– Odezwij się kiedy ci przejdzie – powiedziała znudzonym tonem, siadając z powrotem na sofie.
Odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Przez moment miał wrażenie, że naprawdę chciałby, żeby go zatrzymała. Żeby powiedziała coś miłego, choć jedno zdanie. Albo chociaż pozwoliła się pocałować na pożegnanie.
– Do zobaczenia, Paulinko… – rzucił nieśmiało.
Podniosła wzrok tylko na chwilę.
– Coś jeszcze chcesz?
– Nie, Paulinko. Do zobaczenia.
Nie odpowiedziała. Z powrotem skupiła się na telefonie. Wyszedł bez słowa, trochę zbyt mocno zamykając za sobą drzwi.
Przez chwilę siedziała w milczeniu. W końcu powoli podniosła się z sofy, podeszła do drzwi i przekręciła zamek. Spojrzała na puste miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stał.
– Głupi gówniarz – mruknęła bez emocji. Potem westchnęła, zrzuciła ubranie i poszła do łazienki.
---
Łukasz prowadził przez nocne miasto. Ulice były niemal puste, a jedynie sporadyczne latarnie rzucały blade światło na drogę. Czuł się zupełnie rozstrojony. Każdy skręt kierownicą, każdy ruch przypominał mu o bólu, który pulsował w jego plecach i pośladkach. Jednak fizyczne cierpienie było niczym w porównaniu z ciężarem, jaki czuł w sercu. Jego myśli krążyły wokół tego, co wydarzyło się u Pauliny. Zastanawiał się, jak doszło do tego, że kobieta, którą kochał, którą podziwiał, mogła być tak okrutna. Czuł się nie tylko upokorzony, ale i głęboko zraniony emocjonalnie. Z każdym mijanym kilometrem narastało w nim poczucie zagubienia i bezradności. To, co jeszcze niedawno wydawało się fascynującą grą, teraz zaczynało go przerastać, a każdy wspomniany moment z ostatnich godzin wypełniał go bólem i rozczarowaniem. Poczuł, jak jego oczy zaczynają się szklić, a chwilę później łzy spływały po jego policzkach. Nie próbował ich powstrzymywać, pozwolił, by smutek i frustracja znalazły ujście. To był już któryś raz tego wieczoru, kiedy nie mógł zapanować nad emocjami. Czuł, jakby cały świat zawalił mu się na głowę, a on nie miał siły, by cokolwiek z tym zrobić. Nie wiedział, jak dalej sobie z tym wszystkim poradzić.
Gdy wrócił do domu, od razu położył się do łóżka. Jego ciało bolało a myśli wciąż krążyły wokół wydarzeń z ostatnich godzin. Z ciężkim sercem sięgnął po telefon i napisał krótką wiadomość, tylko jedno słowo:
Przepraszam.
Zamknął oczy, czując, jak ciężar dnia opada na jego barki. Szybko zasnął, nie oczekując już niczego więcej. Noc była prawdziwym wyzwaniem. Leżał na brzuchu, starając się znaleźć pozycję, która przyniosłaby mu choć odrobinę ulgi. Każdy ruch, nawet najmniejszy, powodował nową falę bólu, która przechodziła przez całe ciało. W głowie przewijały się obrazy i słowa, które nie dawały mu spokoju. Przez większość nocy czuł się uwięziony we własnym ciele, z trudem walcząc o sen, który przyniósłby mu choć chwilę wytchnienia. Zdołał zasnąć dopiero nad ranem, płytko, z niespokojnymi obrazami przed oczami. Kiedy obudził się około południa, pierwsze, co zrobił, to sięgnął po telefon, ale ekran nie wyświetlał żadnej odpowiedzi od Pauliny. Z uczuciem rozczarowania i niepokoju, powoli wstał z łóżka, czując przy każdym ruchu, jak ból promieniuje z jego pleców i pośladków.
Chwycił za telefon i drżącymi palcami napisał:
Przepraszam, ale nie dam rady pojechać dzisiaj na imprezę do Anki i Michała. Źle się czuję.
Wysłał wiadomość, a potem usiadł ciężko na łóżku, patrząc bezwiednie na ekran telefonu, jakby w nadziei na natychmiastową odpowiedź, która mogłaby przynieść mu choć odrobinę ulgi. Jednak w głębi duszy czuł, że ta sytuacja nie rozwiąże się tak łatwo. Odpowiedź od Pauliny, przyszła po dobrej godzinie:
To za to przepraszałeś mnie w nocy?
Łukasz przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. W końcu zaczął pisać:
Nie, Paulinko, nie za to.
Po chwili odpowiedziała:
A za co?
Z trudem szukał słów, wiedząc, że to, co teraz napisze, może wiele zmienić. Przez chwilę wpatrywał się w ekran. W końcu, po kilku głębokich oddechach, zaczął pisać:
Przepraszam za to, że zawiodłem Twoje oczekiwania. Za to, że nie sprostałem temu, co chciałaś mi przekazać. Wiem, że muszę jeszcze wiele się nauczyć, by w pełni zrozumieć, czego ode mnie wymagasz. Proszę tylko o czas i cierpliwość.
Zawahał się na chwilę, ale w końcu nacisnął: "Wyślij".
I za co jeszcze?
Za to, że byłem słaby... że nie zniosłem tego, co mi dałaś.
Czyli przepraszasz za to, że jesteś słaby?
Przepraszam, że Cię zawiodłem, Paulinko. Chcę być dla Ciebie silniejszy... ale to wszystko było dla mnie za dużo.
A za swoje zachowanie przed wyjściem nie zamierzasz mnie przeprosić?
Masz rację, Paulinko. Przepraszam za to, że miałem focha i za to, że ignorowałem Cię, kiedy powinienem być przy Tobie. To było dziecinne z mojej strony. Nie zasłużyłaś na to, żeby tak Cię potraktować.
Widzisz, to nie jest tylko kwestia fizycznego bólu, który musisz znieść. Chodzi o Twoje nastawienie, Twoją gotowość do bycia w pełni oddanym. Jeśli coś jest nie tak, nie możesz uciekać w milczenie czy fochy. To był ten moment, kiedy powinieneś przede mną uklęknąć, podziękować. Dostałbyś trochę przestrzeni aby opowiedzieć mi o wszystkim, ale wolałeś pojechać do domu,
Rozumiem, Paulinko. Obiecuję, że więcej się to nie powtórzy. Chcę być przy Tobie, zawsze gotowy i pełen oddania.
Pamiętaj, że nie toleruję słabości ani ignorowania moich potrzeb. Nie jestem tu, żeby Cię niańczyć.
Chcę być gotowy, Paulino. Chcę być dla Ciebie wszystkim, czego potrzebujesz...
Wyjeżdżam we wtorek do Berlina. Jeśli wytrzymasz w klatce pozwolę Ci przeprosić mnie osobiście.
Zrobię wszystko, żeby wytrzymać. Obiecuję, że Cię nie zawiodę.
Dobrze. Cieszę się, że rozumiesz, czego od Ciebie oczekuję. Kiedy wrócę, masz być gotowy, by przeprosić mnie osobiście. A teraz odpocznij i przemyśl na spokojnie swoje zachowanie.
Tak jest Paulinko.
Czuł, jak emocje kotłują się w jego głowie. Z jednej strony przeżył coś, co przekroczyło jego granice, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Z drugiej strony, teraz miał wrażenie, że Paulina odwraca sytuację tak, aby to on czuł się winny. Zamiast wsparcia i zrozumienia, spotkał się z manipulacją, surowością i wymaganiami. Zaczął mieć wątpliwości czy powinien odpisywać na jej wiadomości, pisząc tylko to co chciała przeczytać. Myśli krążyły wokół tego, jak bardzo próbowała wpłynąć na jego poczucie winy, pomimo że to on został ukarany, zarówno w sensie fizycznym, jak i emocjonalnym. Teraz miał przepraszać, jakby całe to cierpienie było czymś, co sam na siebie ściągnął. Poczuł się zagubiony i osamotniony, próbując zrozumieć, gdzie leży prawdziwa granica między oddaniem a manipulacją, którą Paulina tak umiejętnie stosowała. To wszystko sprawiało, że czuł się jeszcze bardziej zdezorientowany i zniechęcony, ale jednocześnie nie potrafił oderwać się od jej wpływu. To, co miało być wyrazem oddania, teraz wydawało się być pułapką, z której nie mógł się uwolnić.
Zastanawiał się, jak doszło do tego, że pozwolił Paulinie na założenie klatki bez prawa ulgi. Kiedyś wydawało mu się to ekscytującym wyrazem jego uległości i miłości. Chciał być blisko niej, spełniać jej oczekiwania, być idealnym partnerem, który nie tylko dba o jej potrzeby, ale także podporządkowuje się w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczył. Ale teraz, po wszystkim, co się wydarzyło, zaczął podważać, dlaczego w ogóle się na to zgodził. Czuł się coraz bardziej uwięziony nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie, jakby ta klatka była symbolem całkowitej utraty wolności. Zamiast być wyrazem miłości, zaczęła symbolizować coś mroczniejszego – jego uległość, która była bezwzględnie wykorzystywana przez nią. Z każdym dniem coraz trudniej było mu zrozumieć, dlaczego wciąż pozwala na to wszystko, dlaczego nie potrafi się uwolnić. Ale każda próba sprzeciwu kończyła się tym samym – manipulacją, która sprawiała, że wracał do punktu wyjścia, przekonany, że to on musi przeprosić, że to jego wina.
---
Paulina zaczęła przygotowania do wieczornej imprezy. Chciała wyglądać zmysłowo, ale jednocześnie elegancko.
Wybrała delikatną, a zarazem zmysłową bieliznę, która doskonale współgrała z resztą stylizacji. Komplet wykonany był z czarnej, francuskiej koronki. Miękki biustonosz, pozbawiony usztywnień, nadawał całości subtelną elegancję, a jednocześnie dobrze podtrzymywał jej niewielkie piersi, podkreślając ich naturalny kształt. Misterny wzór koronki miękko przylegał do ciała, pozostawiając w kilku miejscach zmysłowe prześwity. Majtki były skrojone tak, by podkreślać linię bioder i pośladków, a ich wykończenie było równie finezyjne jak w przypadku biustonosza. Na szyi zawiesiła swój ulubiony łańcuszek — subtelny, złoty, z maleńkim kluczykiem, który spoczął lekko na jej dekolcie. W uszach znalazły się złote kolczyki w kształcie obręczy: eleganckie, a jednocześnie minimalistyczne. Idealnie dopełniały całość, dodając delikatnego blasku, nie odciągając uwagi od kluczyka.
Następnie założyła cieliste, półprzezroczyste rajstopy. Jedwabiste w dotyku, miękko otulały nogi, zapewniając jej komfort. Na koniec zapięła na nadgarstku cienką złotą bransoletkę, która przy każdym ruchu wydawała ledwie słyszalny dźwięk. Makijaż, który zrobiła, był wyrazisty, ale z klasą. Oczy podkreśliła ciemnym cieniem, dodając im głębi, a linia rzęs została pogrubiona eyelinerem. Na usta nałożyła głęboki odcień czerwieni, który doskonale kontrastował z jej porcelanową cerą. Zdecydowała się na klasyczne upięcie włosów w niski kok, który odsłaniał szyję. Następnie ubrała skórzane spodnie, które były eleganckie, ale niezbyt obcisłe, dając jej swobodę ruchu. Ich wewnętrzna część była wykończona satynową podszewką, co dodawało luksusowego charakteru i sprawiało, że każdemu krokowi towarzyszyło delikatne, zmysłowe uczucie. Na górę założyła czarny top z lekkiej, półprzezroczystej dzianiny, który subtelnie eksponował ramiona i plecy. Był ponadto dopasowany w talii, podkreślając sylwetkę, a jednocześnie dodawał nieco tajemniczości dzięki przezroczystym wstawkom na rękawach i plecach.
Następnie założyła cieliste, półprzezroczyste rajstopy. Jedwabiste w dotyku, miękko otulały nogi, zapewniając jej komfort. Na koniec zapięła na nadgarstku cienką złotą bransoletkę, która przy każdym ruchu wydawała ledwie słyszalny dźwięk. Makijaż, który zrobiła, był wyrazisty, ale z klasą. Oczy podkreśliła ciemnym cieniem, dodając im głębi, a linia rzęs została pogrubiona eyelinerem. Na usta nałożyła głęboki odcień czerwieni, który doskonale kontrastował z jej porcelanową cerą. Zdecydowała się na klasyczne upięcie włosów w niski kok, który odsłaniał szyję. Następnie ubrała skórzane spodnie, które były eleganckie, ale niezbyt obcisłe, dając jej swobodę ruchu. Ich wewnętrzna część była wykończona satynową podszewką, co dodawało luksusowego charakteru i sprawiało, że każdemu krokowi towarzyszyło delikatne, zmysłowe uczucie. Na górę założyła czarny top z lekkiej, półprzezroczystej dzianiny, który subtelnie eksponował ramiona i plecy. Był ponadto dopasowany w talii, podkreślając sylwetkę, a jednocześnie dodawał nieco tajemniczości dzięki przezroczystym wstawkom na rękawach i plecach.
Na nogi włożyła czarne, lakierowane szpilki z czerwoną podeszwą, które były jednym z jej ulubionych dodatków. Wysoki obcas dodawał jej brakujących centymetrów.
Przed wyjściem sięgnęła po swój ulubiony skórzany płaszcz, który był długi i dopasowany, sięgający do połowy łydek. Idealnie przylegał do ciała, a futrzane wykończenie rękawów i kołnierza dodawało mu luksusowego charakteru. Jeszcze raz spojrzała na siebie w lustrze, upewniając się, że każdy detal jej stroju jest perfekcyjny. Zadowolona z efektu, który zobaczyła w odbiciu, sięgnęła po elegancką kopertówkę – klasyczną, prostą, ale z charakterem – która dopełniała całości. Obok niej stała mała walizeczka na kółkach, starannie spakowana z myślą o noclegu, który Michał zaproponował im ze względu na odległość.
Na moment przystanęła i pomyślała o Łukaszu. Zastanawiała się, jak radzi sobie po ostatnim wieczorze. Przypomniała sobie jego plecy, naznaczone śladami batów, i poczuła w sobie mieszankę zadowolenia ale i – ku swojemu zaskoczeniu – lekkiej troski. Ciekawe, jak się trzyma... – przemknęło jej przez myśl.
Z tą myślą jeszcze raz poprawiła włosy i delikatnie uśmiechnęła się do swojego odbicia. Włączyła alarm i wyszła z domu.
Wsiadła do swojego białego Audi RS4. W samochodzie pachniało wciąż nowością, chociaż miała go już od kilku miesięcy. Zapięła pas bezpieczeństwa, po czym nacisnęła przycisk start. W odpowiedzi usłyszała niski, głęboki dźwięk silnika, który wypełnił wnętrze. Moc drzemiąca pod maską była wyczuwalna od pierwszej chwili, a Paulina z lekkim uśmiechem nacisnęła pedał gazu, czując, jak pojazd płynnie rusza do przodu. Wiedziała, że czeka ją około 90-minutowa jazda, która w tak komfortowych warunkach i z taką mocą pod stopą nie będzie w najmniejszym stopniu uciążliwa. Wyjeżdżając lokalną drogą, jechała spokojnie i powoli. Kiedy w końcu wjechała na trasę szybkiego ruchu, poczuła ekscytację. Nacisnęła mocniej pedał gazu, a Audi zareagowało natychmiast, przyspieszając z mocą i pewnością, jakiej oczekiwała od tego sportowego kombi. Każde wyprzedzenie innych pojazdów było płynne i bez wysiłku. Samochód stabilnie trzymał się trasy. Zasłoniła twarz okularami przeciwsłonecznymi, chroniąc oczy przed blaskiem zachodzącego słońca, które odbijało się od nawierzchni. Nie jechała z dużą prędkością, zachowując całkowity spokój i pewność siebie. Każdy kilometr tej drogi był dla niej nie tylko podróżą, ale również swoistą przyjemnością, którą czerpała z posiadania takiego auta.
Włączyła Black Sabbath. Głos Ronniego Jamesa Dio zaczął wypełniać wnętrze auta, doskonale komponując się z jazdą. Jechała lewym pasem, minimalnie przekraczając dozwoloną prędkość i wyprzedzając kolumnę wolniej jadących samochodów.
Myślami znów wróciła do Łukasza. Ciekawe, jak jego plecy... Uśmiechnęła się.
W pewnym momencie zauważyła w lusterku mruganie długimi światłami – znak, że ktoś chciał ją wyprzedzić. Zjechała na prawy pas, robiąc miejsce siedzącej jej na zderzaku Toyocie...
-----
Rozdział XXXVIII
Marek
Trójmiasto / Bydgoszcz - styczeń 2024
Marek wyszedł z siłowni kilka minut przed piętnastą. Powietrze było chłodne i rześkie, przyjemnie kontrastowało z ciepłem rozgrzanego treningiem ciała. Przez chwilę stał na parkingu, przeciągając się lekko, jakby chciał zatrzymać w mięśniach to przyjemne zmęczenie. Zdążył jeszcze wziąć szybki prysznic. Nic skomplikowanego — rutyna, która pozwalała mu poczuć się znowu sobą. Włosy wysuszył niedbale ręcznikiem, a potem ułożył je kilkoma ruchami dłoni. Jasny blond, lekko opadająca grzywka, trochę żelu — nie za dużo. Tyle, ile trzeba. Nie był jednym z tych wieśniaków, którzy przesadzają z kosmetykami i potem świecą się jak witryna salonu fryzjerskiego.
Założył jeansy, dobrze dopasowaną koszulę i granatową marynarkę. Strój był w miarę swobodny, ale przemyślany — taki, który sprawia wrażenie niewymuszonej elegancji. Na parkingu kilka osób jeszcze wychodziło z budynku, jakaś dziewczyna rzuciła mu krótkie „cześć”. Odpowiedział uśmiechem..
Był wysoki, dobrze zbudowany. Lekki zarost podkreślał linię szczęki.
Założył jeansy, dobrze dopasowaną koszulę i granatową marynarkę. Strój był w miarę swobodny, ale przemyślany — taki, który sprawia wrażenie niewymuszonej elegancji. Na parkingu kilka osób jeszcze wychodziło z budynku, jakaś dziewczyna rzuciła mu krótkie „cześć”. Odpowiedział uśmiechem..
Był wysoki, dobrze zbudowany. Lekki zarost podkreślał linię szczęki.
Wsiadł do swojej służbowej Toyoty Camry. Samochód był wygodny, świetny na dłuższe trasy. Nie idealny — Marek miał do niego kilka zastrzeżeń. Skrzynia bezstopniowa potrafiła być lekko irytująca przy dynamicznej jeździe, a ogranicznik prędkości, który ktoś uznał za konieczny w aucie tej klasy, uważał za pomysł wyjątkowo chybiony. Silnik zamruczał miękko po automatycznym przełączeniu z trybu hybrydowego.
Wyjechał z parkingu i już po kilkunastu minutach włączył się w ruch na Obwodnicy Trójmiasta. Ruch był niewielki, samochody płynęły równym strumieniem. Prowadził pewnie, jedną ręką trzymając kierownicę, drugą opierając na tunelu środkowym. Znał tę trasę dobrze. Minął węzeł, potem bramki.
Przed nim otworzyła się prosta linia autostrady. Silnik pracował równo, tempomat ustabilizował prędkość. W kabinie słychać było już tylko nieco zbyt głośny szum powietrza i muzykę z radia. Miał przed sobą nieco ponad godzinę drogi. Uśmiechnął się lekko, jak ktoś, kto lubi takie momenty.
Popołudniowe światło było jeszcze dość jasne, choć słońce zdążyło zejść niżej, chowając się za koronami drzew. Autostrada przed Markiem była szeroka i przejrzysta, a ruch — jak to w weekendy o tej porze — płynny i niezbyt gęsty. Jechał szybko i pewnie. Samochód sunął stabilnie, a kolejne auta znikały za nim jedno po drugim. Wyprzedzał sprawnie, zdecydowanie, czasem mrugając światłami jakiemuś maruderowi, który zbyt długo zastanawiał się nad powrotem na prawy pas. Na chwilę zerknął na wskaźniki. Rezerwa.
– No zajebiście… – mruknął pod nosem.
Tego też nie lubił w tej Toyocie. Duży samochód, spory silnik, a zbiornik paliwa jakby projektował ktoś, kto nigdy nie wyjechał poza Tokio.
– Geniusze z Japonii – skomentował półgłosem.
Przed nim kolejne samochody zaczęły grzecznie uciekać na prawy pas. Jedni szybciej, inni trochę mniej chętnie, ale ogólnie ruch układał się tak, jak powinien. I wtedy zobaczył białe Audi. Jechało na lewym pasie jak przyklejone, tempem raczej spacerowym jak na autostradę.
Mrugnął światłami. Audi nie zareagowało. Spokojnie wyprzedzało kolejne auta na prawym pasie, jakby świat wokół nie istniał.
– No rusz się, ja pierdolę... – westchnął z irytacją.
Podjechał bliżej. Jeszcze bliżej. Spojrzał na tablicę rejestracyjną. Niemiecka. Berlin. Parsknął cicho.
– Po chuj Helmucie kupujesz RS-a, żeby potem jechać jak pizda.
Mrugnął jeszcze raz światłami. Audi w końcu zjechało na prawy pas.
– No, brawo.
Wcisnął gaz. Camry zareagowała natychmiast, choć w swój charakterystyczny sposób. Skrzynia bezstopniowa podniosła obroty silnika długim, jednostajnym wyciem, które brzmiało trochę jak startujący odkurzacz klasy premium. Samochód przyspieszył. Zrównał się z Audi i odruchowo spojrzał w bok, chcąc zobaczyć tego asa kierownicy zza Odry i wtedy lekko uniósł brwi. Za kierownicą nie siedział żaden Helmut. Była tam blondynka w markowych okularach przeciwsłonecznych.
– No proszę…
Przez sekundę patrzył jeszcze, jak Audi sunie spokojnie swoim tempem.
– Głupia ,,enerdówa”, pewnie nawet nie wie jaki ma model. Blondyna z Berlina — zarysował z lekkim rozbawieniem.
W tym samym momencie kątem oka zauważył znak. Stacja paliw za tysiąc metrów.
– O, i to jest dobra wiadomość.
Zjechał dynamicznie na prawy pas, a potem na zjazd. Camry płynnie wytraciła prędkość i chwilę później wjechała między dystrybutory.
---
Czarna Toyota Camry, z małym logo jednego z banków na tylnej klapie, wyprzedziła ją, a następnie zjechała na ten sam pas.
– Co za idiota – pomyślała, kiedy chwilę po wyprzedzeniu, zaczął hamować i skręcił na stację. Spojrzała w jej kierunku i nie zastanawiając się długo, postanowiła pojechać za nią. Również zjechała na stację i zatrzymała się blisko dystrybutora, przy którym już stała Toyota. Mężczyzna, który prowadził samochód, wysiadł i zaczął tankować. Był to wysoki blondyn z modnie zaczesanymi włosami, grzywką i lekkim zarostem. Uchyliła okno, zdjęła okulary, a następnie, przybierając najbardziej uprzejmy ton, zapytała:
– Przepraszam, czy coś się stało?
Mężczyzna odwrócił się w jej kierunku, wyraźnie zaskoczony, ale szybko odwzajemnił uprzejmość lekkim uśmiechem.
– Zadałam panu pytanie. Mrugał pan światłami, czy coś mi odpadło z samochodu? Mam się czymś niepokoić? Koło? Tablica rejestracyjna? Dymi mi z rury?
Wyglądał na nieco zakłopotanego, ale po chwili uśmiechnął się szerzej i odpowiedział, nieco uspokajającym tonem:
– Nie, nie, nic takiego. Wszystko w porządku z pani autem, proszę się nie martwić. Mrugałem, bo po prostu chciałem wyprzedzić.
– Wyprzedzić? I uważa pan to za normalne zachowanie na drodze?
Jego uśmiech nieco przygasł.
– Cóż, nie chciałem sprawiać kłopotów. Może nie było to najlepsze zachowanie, przepraszam, jeśli poczuła się pani zaniepokojona – odpowiedział, starając się złagodzić sytuację.
Wciąż patrząc na niego z chłodnym spokojem, powiedziała:
– Nazwijmy to zatem po imieniu, pana zachowanie było co najmniej chamskie.
Następnie zamknęła okno, nie czekając na odpowiedź, i odjechała, zostawiając go przy dystrybutorze z wyraźnym zakłopotaniem na twarzy.
Stał zaskoczony, starając się przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. Wszystko potoczyło się tak szybko – od wyprzedzenia na drodze do nagłego spotkania na stacji. Był zaskoczony tym, że chciało jej się zwracać mu uwagę w taki sposób, choć jak sam przyznał, był on inteligentny i lekko złośliwy. Tym razem zdołał przyjrzeć jej się nieco dłużej. Była atrakcyjna, nawet bardzo atrakcyjna... ech... szkoda, że odjechała. Blondyna z Berlina. Trudno. Już za około godzinę spotka starego przyjaciela i podzieli się z nim tą przygodą. Te ich szowinistyczne męskie rozmowy, ciągle je lubili w czasach wszechobecnej poprawność politycznej. Blondyna z Berlina... nie wypuściłby jej z sypialni przez kilka dni. Szkoda, że odjechała... Mógł coś wymyślić ale zaskoczyła go. I mówiła całkiem dobrze po polsku, Właściwie to bez akcentu. Więc Polka, żadna ,,enerdówa”. Z resztą, jakie ma to teraz znaczenie... Samochód miała fajny.
– Co za idiota – pomyślała, kiedy chwilę po wyprzedzeniu, zaczął hamować i skręcił na stację. Spojrzała w jej kierunku i nie zastanawiając się długo, postanowiła pojechać za nią. Również zjechała na stację i zatrzymała się blisko dystrybutora, przy którym już stała Toyota. Mężczyzna, który prowadził samochód, wysiadł i zaczął tankować. Był to wysoki blondyn z modnie zaczesanymi włosami, grzywką i lekkim zarostem. Uchyliła okno, zdjęła okulary, a następnie, przybierając najbardziej uprzejmy ton, zapytała:
– Przepraszam, czy coś się stało?
Mężczyzna odwrócił się w jej kierunku, wyraźnie zaskoczony, ale szybko odwzajemnił uprzejmość lekkim uśmiechem.
– Zadałam panu pytanie. Mrugał pan światłami, czy coś mi odpadło z samochodu? Mam się czymś niepokoić? Koło? Tablica rejestracyjna? Dymi mi z rury?
Wyglądał na nieco zakłopotanego, ale po chwili uśmiechnął się szerzej i odpowiedział, nieco uspokajającym tonem:
– Nie, nie, nic takiego. Wszystko w porządku z pani autem, proszę się nie martwić. Mrugałem, bo po prostu chciałem wyprzedzić.
– Wyprzedzić? I uważa pan to za normalne zachowanie na drodze?
Jego uśmiech nieco przygasł.
– Cóż, nie chciałem sprawiać kłopotów. Może nie było to najlepsze zachowanie, przepraszam, jeśli poczuła się pani zaniepokojona – odpowiedział, starając się złagodzić sytuację.
Wciąż patrząc na niego z chłodnym spokojem, powiedziała:
– Nazwijmy to zatem po imieniu, pana zachowanie było co najmniej chamskie.
Następnie zamknęła okno, nie czekając na odpowiedź, i odjechała, zostawiając go przy dystrybutorze z wyraźnym zakłopotaniem na twarzy.
Stał zaskoczony, starając się przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. Wszystko potoczyło się tak szybko – od wyprzedzenia na drodze do nagłego spotkania na stacji. Był zaskoczony tym, że chciało jej się zwracać mu uwagę w taki sposób, choć jak sam przyznał, był on inteligentny i lekko złośliwy. Tym razem zdołał przyjrzeć jej się nieco dłużej. Była atrakcyjna, nawet bardzo atrakcyjna... ech... szkoda, że odjechała. Blondyna z Berlina. Trudno. Już za około godzinę spotka starego przyjaciela i podzieli się z nim tą przygodą. Te ich szowinistyczne męskie rozmowy, ciągle je lubili w czasach wszechobecnej poprawność politycznej. Blondyna z Berlina... nie wypuściłby jej z sypialni przez kilka dni. Szkoda, że odjechała... Mógł coś wymyślić ale zaskoczyła go. I mówiła całkiem dobrze po polsku, Właściwie to bez akcentu. Więc Polka, żadna ,,enerdówa”. Z resztą, jakie ma to teraz znaczenie... Samochód miała fajny.
---
Bydgoszcz, styczeń 2024
W domu Ani i Michała zaczęli pojawiać się pierwsi goście. Atmosfera była przyjemna, a w powietrzu unosił się zapach świeżo upieczonego ciasta. Gospodyni, ubrana w elegancką, ale wygodną sukienkę, krzątała się po salonie, witając każdego z uśmiechem i dbając o to, aby wszyscy czuli się swobodnie. Michał, stojąc nieopodal, rozlewał pierwsze drinki, rozmawiając z przybyłymi i upewniając się, że wszyscy mają co pić. Mimo że utrzymywał wesoły nastrój i angażował się w rozmowy, co jakiś czas zerkał nerwowo w stronę drzwi wejściowych. Jego myśli krążyły wokół Pauliny. Z niecierpliwością czekał na moment, kiedy w końcu zobaczy ją w progu. Podeszła do niego żona, delikatnie dotykając ramienia, aby zwrócić na siebie uwagę.
– Rozmawiałam z Pauliną, będzie za kilkanaście minut. Jeszcze tylko ona i Marek, i mamy komplet.
Skinął głową.
– Rozmawiałam z Pauliną, będzie za kilkanaście minut. Jeszcze tylko ona i Marek, i mamy komplet.
Skinął głową.
---
Paulina, zgodnie z zapowiedzią, pojawiła się po kilkunastu minutach. Michał, który tym razem wyglądał dyskretnie przez okno, zauważył ją, gdy tylko podjechała pod dom. Kiedy wysiadała z auta, zobaczył jej filigranową sylwetkę w eleganckim, czarnym płaszczu ze skóry. Gdy weszła, od razu podeszła do Anki, aby złożyć jej życzenia urodzinowe i wręczyć mały prezent. Pocałowała ją w policzek.
– Wszystkiego najlepszego, Aniu. Dużo sukcesów, radości i pociechy z męża – powiedziała ciepłym, lecz nieco oficjalnym tonem wskazując na Michała.
Michał zbliżył się. Pocałował ją w policzek i z lekkim zawahaniem w dłoń, z lekko szelmowskim uśmiechem.
– Paulina, a co z Łukaszem? Miał przecież być z tobą, prawda?
Spojrzała na niego chłodno, ucinając rozmowę jednym zdaniem:
– Nie będę się za niego tłumaczyła. Jeśli go nie ma, to widocznie tak zdecydował, jest dorosły.
Jej ton nie pozostawiał miejsca na dalsze pytania i sprawił, że poczuł się trochę nieswojo. Pomógł jej zdjąć płaszcz. Kiedy zsunął go z jej ramion, jego wzrok zatrzymał się na chwilę dłużej, niż wypadało. Skórzane spodnie idealnie opinały jej ciało — gładka, lekko połyskująca skóra podkreślała linię bioder i pośladków. Gdy zrobiła krok w stronę wieszaka, materiał napiął się jeszcze wyraźniej. Michał mimowolnie przesunął wzrokiem niżej. Na nogach miała eleganckie, czarne szpilki o smukłym obcasie, które dodawały jej ruchom tej charakterystycznej pewności.
Cholera… — przemknęło mu przez myśl.
Poczuł, jak w jego ciele pojawia się znajome napięcie. Wzwód był szybki, niemal automatyczny, jakby ciało wyprzedziło rozsądek. Starał się zachować spokój, ale przez moment miał wrażenie, że wszystko w nim koncentruje tylko na niej. Odwróciła się lekko, poprawiając włosy. Na sekundę ich spojrzenia się spotkały. Szybko odwrócił wzrok, jak ktoś przyłapany na czymś, czego nie planował tak otwarcie zdradzić.
---
Marek, mocno spóźniony i zdenerwowany w końcu wjechał do Bydgoszczy. Droga nie układała się tak jak oczekiwał. Najpierw zmagał się z kolejką na stacji, bo przecież każdy musiał kupić swojego hot doga, dogłębnie analizując smak i skład sosów. Potem miał problem z kartą flotową, którą zablokował przez błędne podanie PIN-u. Na domiar złego, ta nawiedzona ,,Blondi”, która specjalnie zjechała za nim na stację, by zwrócić mu uwagę, jeszcze bardziej popsuła mu nastrój. Nawet nie samą uwagą, może miała nawet trochę racji ale tym, że nie zdążył zripostować, pociągnąć tematu, przejść do ofensywy, zaproponować jej kawę, choćby na Orlenie.
– Wydaje jej się, że jest w Niemczech. A tu jest Polska, tu się zapierdala – roześmiał się. Zadzwonił jeszcze szybko do swojego kolegi Adasia mówiąc, że na siłownię, może iść dopiero jutro późnym popołudniem. Dziś ma zamiar popić, tu zawsze dają świetną whisky. Ale ta ,,Blondi”... nie mogła wyjść mu z głowy... fajna była no... Blondyna z Belina. Spodobał mu się ten rym, pochwalił w myślach własną kreatywność.
– Wydaje jej się, że jest w Niemczech. A tu jest Polska, tu się zapierdala – roześmiał się. Zadzwonił jeszcze szybko do swojego kolegi Adasia mówiąc, że na siłownię, może iść dopiero jutro późnym popołudniem. Dziś ma zamiar popić, tu zawsze dają świetną whisky. Ale ta ,,Blondi”... nie mogła wyjść mu z głowy... fajna była no... Blondyna z Belina. Spodobał mu się ten rym, pochwalił w myślach własną kreatywność.
Gdy podjechał pod dom, jego wzrok natychmiast zatrzymał się na białym Audi i rejestracji którą zdążył zapamiętać: B LF666. Poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
– Ja pierdole, to się nie dzieje… – pomyślał z przerażeniem, przypominając sobie wcześniejsze wydarzenia. Co innego fantazjować, a co innego stanąć twarzą w twarz. Ciekawe skąd zna Ankę i Michała. Skąd oni ją znają? Skąd Michał ją zna? Kurwa, co tu się odjebało?
– Ja pierdole, to się nie dzieje… – pomyślał z przerażeniem, przypominając sobie wcześniejsze wydarzenia. Co innego fantazjować, a co innego stanąć twarzą w twarz. Ciekawe skąd zna Ankę i Michała. Skąd oni ją znają? Skąd Michał ją zna? Kurwa, co tu się odjebało?
Wszedł czując lekkie zdenerwowanie. Przywitał się z gospodynią, składając jej życzenia urodzinowe, po czym podchodził do pozostałych gości – część już znał, a resztę Michał, w roli gospodarza, chętnie mu przedstawiał. Wszystko przebiegało gładko, dopóki nie zauważył kobiety, stojącej nieco na uboczu, z telefonem w dłoni. Właśnie kończyła rozmowę, chowając urządzenie do eleganckiej, czarnej torebki. Na chwilę zaniemówił. Wyglądała zjawiskowo. Czarne, lakierowane szpilki wydłużały jej zgrabne nogi. Skórzane spodnie luźno opadały na biodrach, kontrastując z lekko prześwitującym topem, który subtelnie odsłaniał plecy.
Michał, nieświadomy wcześniejszych wydarzeń, podszedł z uśmiechem.
– Paulina, pozwól, że przedstawię ci mojego dobrego kolegę, Marka...
– Mieliśmy już... przyjemność – wtrącił tamten, maskując podenerwowanie uroczym uśmiechem.
Spojrzała na niego chłodno, lekko rozbawiona.
– Przyjemność? – zapytała z ironią.
– Ehm, tak... no... mieliśmy... przyjemność spotkać się po drodze – dodał nerwowo, próbując się uśmiechnąć.
Z lekkim uśmieszkiem, który nie wróżył niczego dobrego, uniosła brew i poprawiła torebkę na ramieniu.
– Och, bardzo zależało ci żeby nie spóźnić się na imprezę, z marnym skutkiem jak widać – rzuciła sarkastycznie, patrząc mu prosto w oczy.
Michał spojrzał na nich zdezorientowany.
– Ale o co chodzi? Coś się stało po drodze?
– Nie, nie... To tylko... hmm, drobne nieporozumienie – odparł Marek, krzywiąc się i starając nie pogłębiać tematu.
Paulina uśmiechnęła się do Michała uprzejmie, choć w jej głosie wyczuć można było chłód.
– Nieporozumienie? Można to tak ująć. Twój kolega miał dość nietypowe podejście do wyprzedzania, ale już to sobie wyjaśniliśmy, prawda?
Skinął głową, nie znajdując słów. Miała coś w sobie co wywoływało w nim uczucie, którego dawno nie doświadczał. Zazwyczaj to on miał kontrolę. To inni czuli się niekomfortowo w jego obecności. Tymczasem jej wzrok – zimny, pewny siebie – sprawiał, że poczuł się mały. A przecież był dyrektorem w banku, miał pod sobą ludzi. To on zawsze rozdawał karty.
Gospodarz, widząc napięcie, szybko wkroczył do akcji.
– Dobrze, dobrze. Ważne, że wszyscy dotarliście na miejsce. Chodźmy się czegoś napić, zapomnijmy już o tych drogowych perypetiach.
– No właśnie, Michale – przypomniała z błyskiem w oku – obiecałeś mi kiedyś degustację whisky.
– Tak, pamiętam! Chodźmy, mam specjalny gabinet. Znajdziemy tam coś wyjątkowego.
Marek, czując się nieco wykluczony, wtrącił:
– Ale chyba mogę iść z wami?
Paulina odwróciła się w jego stronę, wyraźnie rozbawiona.
– Może mam cię puścić przodem? – zapytała z przekąsem, bawiąc się jego niepewnością. – Chcesz poświecić mi latarką telefonu po plecach?
Spuścił wzrok, niepewny jak zareagować na te zaczepki i poszedł za nimi.
Gabinet urządzony był z niezwykłym smakiem, łącząc nowoczesny design z klasyczną elegancją. Ciemne drewniane panele na ścianach nadawały wnętrzu szlachetności, a starannie poukładane książki na półkach świadczyły o erudycji gospodarza. Wokół niskiego stolika stały cztery masywne, skórzane fotele i lampka o przyjemnym świetle. Na niewielkim barku połyskiwały kryształowe karafki i szklanki, a na ścianach wisiały różne certyfikaty i pamiątkowe zdjęcia. Michał sięgnął do szafki i wyjął butelkę japońskiej whisky.
– To wyjątkowy trunek, prosto z Hokkaido – zaczął, nalewając bursztynowy płyn do szklanek. – Japończycy tworzą whisky z niesamowitą pasją ale i precyzją. Wyczujesz tu nuty dymu, owoców, delikatnych przypraw, bardzo wyrafinowany profil.
Uniósł szklankę i spojrzał na pozostałych.
– Za spotkanie.
Po chwili milczenia, Marek – wyraźnie wciąż nieco spięty po wcześniejszym incydencie – odchrząknął i odwrócił się w jej stronę.
– Chciałem cię przeprosić za moje dzisiejsze zachowanie na drodze – powiedział cicho.
Spojrzała na niego chłodno, jakby ważyła wartość jego słów. Nie odpowiedziała od razu, uniosła jedynie szklankę do ust i wzięła łyk. Dopiero po chwili uśmiechnęła się, dając do zrozumienia, że przeprosiny zostały zauważone – choć niekoniecznie przyjęte.
Michał w tym czasie sięgnął po kolejną butelkę, tym razem whisky o nieco mocniejszym profilu.
– Ta ma więcej mocy i idealnie rozgrzewa – rzucił, ponownie nalewając trunek do szklanek.
Paulina trzymała swoją szklankę delikatnie, jakby była czymś znacznie bardziej subtelnym niż ciężki kryształ. Smukłe, wypielęgnowane dłonie, czerwony lakier na paznokciach. Wydawała się zrelaksowana. Marek, choć wciąż nieco spięty, również zaczynał się odprężać.
– Nigdy wcześniej nie piłem japońskiej whisky, ale muszę przyznać, że ma swój charakter. A swoją drogą, zawsze imponowała mi twoja kolekcja i wiedza.
– To tylko część. Mam też coś specjalnego ze Szkocji i Irlandii, ale to może później.
Rozmowa powoli nabierała swobodniejszego tonu. Michał zaczął opowiadać anegdoty z podróży po destylarniach, a oni słuchali z zainteresowaniem. Paulina od czasu do czasu zerkała w stronę Marka – jakby badając, czy jego skrucha rzeczywiście była szczera. Paznokciami delikatnie stukała o szkło, wydając rytmiczny, niemal hipnotyzujący dźwięk. Przesunęła palcami po krawędzi szklanki. Nie potrzebowała słów – jej obecność mówiła wszystko.
Michał właśnie kończył opowieść, gdy w jej torebce rozbrzmiał dźwięk telefonu. Odebrała szybko, odzywając się po niemiecku, po czym bez słowa wyszła, zostawiając ich samych.
Marek poprawił się w fotelu. Wciąż niepewny, ale wyraźnie próbujący wysondować grunt, pochylił się nieco w stronę gospodarza.
– Jezu stary, skąd ty ją wytrząsnąłeś? Kto to w ogóle jest? – zapytał z niedowierzaniem, kręcąc głową.
Kolega uśmiechnął się tajemniczo, wpatrując się przez moment w szklankę, jakby próbował znaleźć odpowiedź na jej dnie.
– Paulina... Cóż, znamy się od kilku tygodni. Pamiętasz jak ci mówiłem, że jedziemy z Anką do Lidzbarka? Poznaliśmy ją tam. Przyznaj – jest w niej coś innego, prawda?
– Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek ktoś tak na mnie od razu podziałał. Ma w sobie coś groźnego, ale zarazem cholernie fascynującego – przyznał z lekkim niedowierzaniem Marek.
– Zgadza się. Ona jest wyjątkowa.
– Ma męża? Bo nie zauważyłem obrączki.
– Partnera. Łukasza. W sumie chuj wie, kim on dla niej jest tak naprawdę. Miał być dziś tu z nią, ale podobno źle się poczuł. Ale powiem ci jedno, uważaj. To niebezpieczna kobieta. A widzę, że już jej raz podpadłeś.
Marek parsknął cicho.
– Femme fatale. Takie lubię najbardziej.
W tym samym momencie drzwi otworzyły się ponownie. Paulina weszła do gabinetu i oznajmiła rzeczowym tonem:
– Anka prosi, żebyśmy już usiedli do stołu.
Michał spojrzał na nią, po czym rzucił w stronę Marka:
– Jeszcze po jednej, zanim pójdziemy.
Skinęła lekko, biorąc szklankę do ręki i stukając paznokciami o szkło, zanim uniosła je do ust. Czuła już jak alkohol zaczyna lekko uderzać do głowy.
Wznosząc toast, Marek jeszcze raz spojrzał w jej stronę. Była niewzruszona – tak samo piękna, jak onieśmielająca. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz czuł się onieśmielony.
Kiedy zeszli do salonu, z lekko prowokacyjnym uśmiechem usiadł obok niej. Nie mógł wyrzucić z głowy tego, jak działała na niego.
– Paulina, naprawdę, mam nadzieję, że nie gniewasz się już za to nasze nieporozumienie? Przepraszam jeszcze raz.
Spojrzała chłodno.
– Nie ma o czym mówić.
Siedząc przy stole próbował ją zagadywać, ona jednak odpowiadała głównie półsłówkami, wyraźnie zbywając rozmowę. Dopiero pytanie o berlińską rejestrację samochodu sprawiło, że coś się w niej zmieniło. Oderwała wzrok od talerza. Na ustach pojawił się subtelny uśmiech.
– Tak, mieszkam i pracuję w Berlinie.
Michał, nieświadomy wcześniejszych wydarzeń, podszedł z uśmiechem.
– Paulina, pozwól, że przedstawię ci mojego dobrego kolegę, Marka...
– Mieliśmy już... przyjemność – wtrącił tamten, maskując podenerwowanie uroczym uśmiechem.
Spojrzała na niego chłodno, lekko rozbawiona.
– Przyjemność? – zapytała z ironią.
– Ehm, tak... no... mieliśmy... przyjemność spotkać się po drodze – dodał nerwowo, próbując się uśmiechnąć.
Z lekkim uśmieszkiem, który nie wróżył niczego dobrego, uniosła brew i poprawiła torebkę na ramieniu.
– Och, bardzo zależało ci żeby nie spóźnić się na imprezę, z marnym skutkiem jak widać – rzuciła sarkastycznie, patrząc mu prosto w oczy.
Michał spojrzał na nich zdezorientowany.
– Ale o co chodzi? Coś się stało po drodze?
– Nie, nie... To tylko... hmm, drobne nieporozumienie – odparł Marek, krzywiąc się i starając nie pogłębiać tematu.
Paulina uśmiechnęła się do Michała uprzejmie, choć w jej głosie wyczuć można było chłód.
– Nieporozumienie? Można to tak ująć. Twój kolega miał dość nietypowe podejście do wyprzedzania, ale już to sobie wyjaśniliśmy, prawda?
Skinął głową, nie znajdując słów. Miała coś w sobie co wywoływało w nim uczucie, którego dawno nie doświadczał. Zazwyczaj to on miał kontrolę. To inni czuli się niekomfortowo w jego obecności. Tymczasem jej wzrok – zimny, pewny siebie – sprawiał, że poczuł się mały. A przecież był dyrektorem w banku, miał pod sobą ludzi. To on zawsze rozdawał karty.
Gospodarz, widząc napięcie, szybko wkroczył do akcji.
– Dobrze, dobrze. Ważne, że wszyscy dotarliście na miejsce. Chodźmy się czegoś napić, zapomnijmy już o tych drogowych perypetiach.
– No właśnie, Michale – przypomniała z błyskiem w oku – obiecałeś mi kiedyś degustację whisky.
– Tak, pamiętam! Chodźmy, mam specjalny gabinet. Znajdziemy tam coś wyjątkowego.
Marek, czując się nieco wykluczony, wtrącił:
– Ale chyba mogę iść z wami?
Paulina odwróciła się w jego stronę, wyraźnie rozbawiona.
– Może mam cię puścić przodem? – zapytała z przekąsem, bawiąc się jego niepewnością. – Chcesz poświecić mi latarką telefonu po plecach?
Spuścił wzrok, niepewny jak zareagować na te zaczepki i poszedł za nimi.
Gabinet urządzony był z niezwykłym smakiem, łącząc nowoczesny design z klasyczną elegancją. Ciemne drewniane panele na ścianach nadawały wnętrzu szlachetności, a starannie poukładane książki na półkach świadczyły o erudycji gospodarza. Wokół niskiego stolika stały cztery masywne, skórzane fotele i lampka o przyjemnym świetle. Na niewielkim barku połyskiwały kryształowe karafki i szklanki, a na ścianach wisiały różne certyfikaty i pamiątkowe zdjęcia. Michał sięgnął do szafki i wyjął butelkę japońskiej whisky.
– To wyjątkowy trunek, prosto z Hokkaido – zaczął, nalewając bursztynowy płyn do szklanek. – Japończycy tworzą whisky z niesamowitą pasją ale i precyzją. Wyczujesz tu nuty dymu, owoców, delikatnych przypraw, bardzo wyrafinowany profil.
Uniósł szklankę i spojrzał na pozostałych.
– Za spotkanie.
Po chwili milczenia, Marek – wyraźnie wciąż nieco spięty po wcześniejszym incydencie – odchrząknął i odwrócił się w jej stronę.
– Chciałem cię przeprosić za moje dzisiejsze zachowanie na drodze – powiedział cicho.
Spojrzała na niego chłodno, jakby ważyła wartość jego słów. Nie odpowiedziała od razu, uniosła jedynie szklankę do ust i wzięła łyk. Dopiero po chwili uśmiechnęła się, dając do zrozumienia, że przeprosiny zostały zauważone – choć niekoniecznie przyjęte.
Michał w tym czasie sięgnął po kolejną butelkę, tym razem whisky o nieco mocniejszym profilu.
– Ta ma więcej mocy i idealnie rozgrzewa – rzucił, ponownie nalewając trunek do szklanek.
Paulina trzymała swoją szklankę delikatnie, jakby była czymś znacznie bardziej subtelnym niż ciężki kryształ. Smukłe, wypielęgnowane dłonie, czerwony lakier na paznokciach. Wydawała się zrelaksowana. Marek, choć wciąż nieco spięty, również zaczynał się odprężać.
– Nigdy wcześniej nie piłem japońskiej whisky, ale muszę przyznać, że ma swój charakter. A swoją drogą, zawsze imponowała mi twoja kolekcja i wiedza.
– To tylko część. Mam też coś specjalnego ze Szkocji i Irlandii, ale to może później.
Rozmowa powoli nabierała swobodniejszego tonu. Michał zaczął opowiadać anegdoty z podróży po destylarniach, a oni słuchali z zainteresowaniem. Paulina od czasu do czasu zerkała w stronę Marka – jakby badając, czy jego skrucha rzeczywiście była szczera. Paznokciami delikatnie stukała o szkło, wydając rytmiczny, niemal hipnotyzujący dźwięk. Przesunęła palcami po krawędzi szklanki. Nie potrzebowała słów – jej obecność mówiła wszystko.
Michał właśnie kończył opowieść, gdy w jej torebce rozbrzmiał dźwięk telefonu. Odebrała szybko, odzywając się po niemiecku, po czym bez słowa wyszła, zostawiając ich samych.
Marek poprawił się w fotelu. Wciąż niepewny, ale wyraźnie próbujący wysondować grunt, pochylił się nieco w stronę gospodarza.
– Jezu stary, skąd ty ją wytrząsnąłeś? Kto to w ogóle jest? – zapytał z niedowierzaniem, kręcąc głową.
Kolega uśmiechnął się tajemniczo, wpatrując się przez moment w szklankę, jakby próbował znaleźć odpowiedź na jej dnie.
– Paulina... Cóż, znamy się od kilku tygodni. Pamiętasz jak ci mówiłem, że jedziemy z Anką do Lidzbarka? Poznaliśmy ją tam. Przyznaj – jest w niej coś innego, prawda?
– Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek ktoś tak na mnie od razu podziałał. Ma w sobie coś groźnego, ale zarazem cholernie fascynującego – przyznał z lekkim niedowierzaniem Marek.
– Zgadza się. Ona jest wyjątkowa.
– Ma męża? Bo nie zauważyłem obrączki.
– Partnera. Łukasza. W sumie chuj wie, kim on dla niej jest tak naprawdę. Miał być dziś tu z nią, ale podobno źle się poczuł. Ale powiem ci jedno, uważaj. To niebezpieczna kobieta. A widzę, że już jej raz podpadłeś.
Marek parsknął cicho.
– Femme fatale. Takie lubię najbardziej.
W tym samym momencie drzwi otworzyły się ponownie. Paulina weszła do gabinetu i oznajmiła rzeczowym tonem:
– Anka prosi, żebyśmy już usiedli do stołu.
Michał spojrzał na nią, po czym rzucił w stronę Marka:
– Jeszcze po jednej, zanim pójdziemy.
Skinęła lekko, biorąc szklankę do ręki i stukając paznokciami o szkło, zanim uniosła je do ust. Czuła już jak alkohol zaczyna lekko uderzać do głowy.
Wznosząc toast, Marek jeszcze raz spojrzał w jej stronę. Była niewzruszona – tak samo piękna, jak onieśmielająca. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz czuł się onieśmielony.
Kiedy zeszli do salonu, z lekko prowokacyjnym uśmiechem usiadł obok niej. Nie mógł wyrzucić z głowy tego, jak działała na niego.
– Paulina, naprawdę, mam nadzieję, że nie gniewasz się już za to nasze nieporozumienie? Przepraszam jeszcze raz.
Spojrzała chłodno.
– Nie ma o czym mówić.
Siedząc przy stole próbował ją zagadywać, ona jednak odpowiadała głównie półsłówkami, wyraźnie zbywając rozmowę. Dopiero pytanie o berlińską rejestrację samochodu sprawiło, że coś się w niej zmieniło. Oderwała wzrok od talerza. Na ustach pojawił się subtelny uśmiech.
– Tak, mieszkam i pracuję w Berlinie.
– Ale co tam dokładnie robisz?
Przewróciła oczami i odpowiedziała:
– Pracuję w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Humboldta.
– Pani psycholog? – zapytał z wyraźnym ożywieniem. – I jak to jest pracować jako psycholog w Berlinie? Czym się dokładnie zajmujesz?
Przez chwilę patrzyła na niego, jakby zastanawiała się, nad odpowiedzią.
– Moja praca jest trochę nietypowa. Pomagam ludziom zaglądać w głąb siebie. Odkrywać pragnienia, które zwykle są dobrze ukryte. I radzić sobie z nimi. A poza tym prowadzę zajęcia ze studentami.
Przez chwilę patrzyła na niego, jakby zastanawiała się, nad odpowiedzią.
– Moja praca jest trochę nietypowa. Pomagam ludziom zaglądać w głąb siebie. Odkrywać pragnienia, które zwykle są dobrze ukryte. I radzić sobie z nimi. A poza tym prowadzę zajęcia ze studentami.
– A jak Ci się żyje w Berlinie? Byłem tam kiedyś i podobało mi się.
– Większość czasu spędzam właśnie tam. To miasto daje mi przestrzeń, zawodowo i prywatnie. Uwielbiam jego klimat i tę wolność, której tam doświadczam.
– A twój chłopak, mieszka tam razem z tobą?
Przerwała na moment. Jej wzrok spoczął na nim uważnie.
– Nie. Łukasz mieszka w Polsce, ale nie jest moim chłopakiem. Spotykamy się od czasu do czasu. Dziś nie mógł przyjechać, był niedysponowany.
– Niedysponowany? Mam nadzieję, że nic poważnego? – zapytał z uprzejmym zainteresowaniem Marek.
Uśmiechnęła się lekko, ale jej spojrzenie pozostało chłodne.
– Nie, nic, czym warto by się martwić – odparła tonem, który wyraźnie zamykał temat. Sięgnęła po szklankę z wodą i upiła mały łyk.
– Ta praca w Berlinie... wygląda na to, że nieźle ci się powodzi. Twoje Audi to przecież nie jest zwykły model, prawda?
Zerknęła na niego z cieniem rozbawienia w oczach.
– Mówisz o moim RS4? Cóż, lubię szybkie samochody. Może trochę na przekór temu, co wydarzyło się dziś po drodze. A to auto? Po prostu dobrze się prowadzi i jest praktyczne. Podobało mi się, więc kupiłam.
– Nieźle – powiedział z uznaniem. – Musiało kosztować fortunę.
Paulina wzruszyła ramionami, jakby to nie miało dla niej większego znaczenia.
– Lubię wydawać na to, co sprawia mi przyjemność.
Właśnie otwierał usta, by odpowiedzieć, kiedy podszedł Michał, uśmiechając się szeroko:
– Mówiłem ci, Marek, żebyś nie męczył Pauliny – rzucił z przymrużeniem oka, klepiąc go po ramieniu.
– Nie martw się – odparła Paulina, spoglądając na gospodarza z lekkim uśmiechem. – Marek jest już całkiem znośny. Widzę pewną poprawę.
Ten zaśmiał się cicho, choć w jego głosie było lekkie zaskoczenie.
– No dobrze, dobrze, już przestaję drążyć – rzucił zerkając w jej stronę.
W tym momencie rozległ się cichy dźwięk powiadomienia z telefonu. Paulina bez pośpiechu wyjęła go z torebki. Gdy spojrzała na ekran, jej twarz momentalnie spoważniała.
– Przepraszam na chwilę – powiedziała chłodno i bez dalszych wyjaśnień wstała od stołu, po czym oddaliła się szybkim krokiem.
– A twój chłopak, mieszka tam razem z tobą?
Przerwała na moment. Jej wzrok spoczął na nim uważnie.
– Nie. Łukasz mieszka w Polsce, ale nie jest moim chłopakiem. Spotykamy się od czasu do czasu. Dziś nie mógł przyjechać, był niedysponowany.
– Niedysponowany? Mam nadzieję, że nic poważnego? – zapytał z uprzejmym zainteresowaniem Marek.
Uśmiechnęła się lekko, ale jej spojrzenie pozostało chłodne.
– Nie, nic, czym warto by się martwić – odparła tonem, który wyraźnie zamykał temat. Sięgnęła po szklankę z wodą i upiła mały łyk.
– Ta praca w Berlinie... wygląda na to, że nieźle ci się powodzi. Twoje Audi to przecież nie jest zwykły model, prawda?
Zerknęła na niego z cieniem rozbawienia w oczach.
– Mówisz o moim RS4? Cóż, lubię szybkie samochody. Może trochę na przekór temu, co wydarzyło się dziś po drodze. A to auto? Po prostu dobrze się prowadzi i jest praktyczne. Podobało mi się, więc kupiłam.
– Nieźle – powiedział z uznaniem. – Musiało kosztować fortunę.
Paulina wzruszyła ramionami, jakby to nie miało dla niej większego znaczenia.
– Lubię wydawać na to, co sprawia mi przyjemność.
Właśnie otwierał usta, by odpowiedzieć, kiedy podszedł Michał, uśmiechając się szeroko:
– Mówiłem ci, Marek, żebyś nie męczył Pauliny – rzucił z przymrużeniem oka, klepiąc go po ramieniu.
– Nie martw się – odparła Paulina, spoglądając na gospodarza z lekkim uśmiechem. – Marek jest już całkiem znośny. Widzę pewną poprawę.
Ten zaśmiał się cicho, choć w jego głosie było lekkie zaskoczenie.
– No dobrze, dobrze, już przestaję drążyć – rzucił zerkając w jej stronę.
W tym momencie rozległ się cichy dźwięk powiadomienia z telefonu. Paulina bez pośpiechu wyjęła go z torebki. Gdy spojrzała na ekran, jej twarz momentalnie spoważniała.
– Przepraszam na chwilę – powiedziała chłodno i bez dalszych wyjaśnień wstała od stołu, po czym oddaliła się szybkim krokiem.
---
Trójmiasto, styczeń 2024 – tego samego dnia.
Łukasz, wciąż obolały, czuł się jak zbity pies. Wszelkie próby znalezienia sobie zajęcia spełzały na niczym. Czuł, jakby ból, zarówno fizyczny, jak i psychiczny, rozlewał się po całym ciele, uniemożliwiając mu jakiekolwiek normalne funkcjonowanie. Próbował czytać, ale litery rozmywały mu się przed oczami. Włączył telewizor, jednak żaden program nie potrafił przyciągnąć jego uwagi na dłużej niż kilka minut. Myśli nieustannie krążyły wokół Pauliny i tego, co się stało. Był zagubiony i rozbity. Chodził bez celu po mieszkaniu, z każdym krokiem czując palący ból na plecach i pośladkach, przypominający mu o brutalnym spotkaniu z jej batami i trzcinkami. Zastanawiał się, dlaczego pozwolił na to, by sprawy zaszły tak daleko.
Każde wspomnienie jej chłodnej, bezwzględnej postawy mieszało się z obrazami tej samej kobiety, którą uważał za swoją boginię, której oddał swoje serce. Ta sprzeczność sprawiała, że czuł się jeszcze bardziej zagubiony. Poczuł impuls, wziął telefon i napisał wiadomość:
Każde wspomnienie jej chłodnej, bezwzględnej postawy mieszało się z obrazami tej samej kobiety, którą uważał za swoją boginię, której oddał swoje serce. Ta sprzeczność sprawiała, że czuł się jeszcze bardziej zagubiony. Poczuł impuls, wziął telefon i napisał wiadomość:
Hej, co słychać?
Odpowiedź przyszła szybko:
Ooo, Łukasz, fajnie, że napisałeś! Właśnie myślałam o Tobie, bo jestem w Trójmieście.
Poczuł, jak jego serce przyspiesza.
Naprawdę? I nic nie dałaś znać? Super, może kawa?
Kilka chwil później przyszła odpowiedź:
No właśnie dałam ;-) Jasne! A co powiesz na dziś? Mam czas wieczorem, 19?
Uśmiechnął się, czując, że to może być dokładnie to, czego potrzebuje.
19 brzmi świetnie. Może spotkamy się na Monte Cassino, przy kościele?
Idealnie. Do zobaczenia :-)
Wstał z sofy, wciąż odczuwając ból. Jednak myśl o nadchodzącym spotkaniu sprawiła, że poczuł się nieco lepiej. Wiedział, że potrzebuje tego wyjścia, by choć na chwilę oderwać się od myśli o Paulinie. Podszedł do szafy i zaczął przeglądać ubrania. Wybrał ciemne jeansy i granatowy sweter – casualowy, ale elegancki zestaw, który zawsze dobrze na nim leżał. Następnie spojrzał w lustro, widząc w odbiciu zmęczoną twarz. Szybki prysznic pomógł mu się trochę rozluźnić, choć woda na jego plecach wciąż powodowała nieprzyjemne uczucie szczypania. Po prysznicu nałożył odrobinę balsamu na podrażnione miejsca, starając się nie myśleć już o tym, co się wydarzyło. Przynajmniej na ten wieczór chciał odciąć się od trudnych myśli. Spojrzał jeszcze raz w swoje odbicie, poprawił włosy, a następnie założył elegancki zegarek, który podarowała mu Paulina. Gotowy do wyjścia, wziął klucze, telefon i portfel, po czym opuścił mieszkanie.
Czekał przed kościołem, próbując opanować nerwy. Wciąż odczuwał tępy ból w plecach i pośladkach, ale starał się o tym nie myśleć. Skupił wzrok na placu przed wejściem, gdzie ludzie powoli zbierali się w małe grupki. W pewnym momencie dostrzegł znajomą sylwetkę wyłaniającą się z tłumu.
Zosia była wysoka, a jej włosy miały ten trudny do nazwania odcień — ani blond, ani brąz. Łukasz nigdy nie potrafił tego dokładnie określić. Najbliżej było mu zawsze do ciemnego blondu, choć nawet to nie oddawało w pełni ich koloru. W świetle wyglądały jaśniej, w cieniu przybierały głębszy, ciemniejszy ton. Opadały swobodnie na ramiona, lekko poruszając się przy każdym kroku. Miała na sobie ciepłą, puchową kurtkę, jeansy i trekkingowe buty — dokładnie taki strój, jaki zawsze do niej pasował. Swobodny, praktyczny, nie pretendujący do elegancji, a jednak w jej przypadku wyglądał zupełnie naturalnie. Kiedy go dostrzegła, jej twarz rozświetlił uśmiech. Podeszła energicznym krokiem, jak zawsze pełna życia. Objęła go serdecznie, całując w policzek.
Zareagował odruchowo, lekko wzdrygając się, gdy dotknęła pleców. Ból przeszył go na chwilę, przypominając o wciąż świeżych ranach.
– Wszystko w porządku? – zapytała z lekkim zaniepokojeniem, zauważywszy jego reakcję.
– Tak, wszystko dobrze – odpowiedział, starając się uśmiechnąć i zbagatelizować sytuację. – Po prostu... ostatnio ostro wziąłem się za siebie i jestem trochę poobijany po ostatnim treningu. Wróciłem do judo. Spojrzała na niego lekko podejrzliwie, ale szybko odpuściła, nadal uśmiechając się ciepło.
– Cieszę się, że się spotykamy. Dawno się nie widzieliśmy! – powiedziała, chwytając go za ramię i delikatnie przyciągając do siebie.
– Opowiadaj, co u ciebie, Zosiu?
Westchnęła, jakby zastanawiając się, od czego zacząć.
– Wiesz, pracuję wciąż w dziale IT. To całkiem niezła praca, choć bywa stresująca. Ale najlepsze jest to, że teraz mogę pracować zdalnie. Dzięki temu sporo czasu spędzam w Trójmieście. Uwielbiam tu być, czuję, że to ciągle moje miejsce na ziemi.
Uśmiechnął się, słuchając jej słów.
– To brzmi świetnie. Trójmiasto to rzeczywiście fantastyczne miejsce do życia.
Przytaknęła z uśmiechem, ale po chwili jej wyraz twarzy stał się nieco bardziej poważny.
– Nie wiem, czy mówiłam ci, rok temu rozstałam się z chłopakiem. To była trudna decyzja, ale myślę, że słuszna. Po prostu zrozumiałam, że nasze drogi się rozeszły. Teraz jestem sama i staram się cieszyć tym, co mam. Czasami samotność jest nawet odświeżająca, pozwala na skupienie się na sobie, na tym, co naprawdę ważne.
Łukasz spojrzał na nią ze zrozumieniem w oczach.
– Nie wiedziałem, na pewno nie było to łatwe, ale dobrze, że masz sposób, żeby odnaleźć się na nowo. Powrót nad morze to idealny sposób na taki restart.
Uśmiechnęła się z wdzięcznością.
– Tak, dokładnie. Przebywanie tutaj, daje mi dużo spokoju. Często chodzę na spacery po plaży, żeby oczyścić myśli. A praca, choć bywa wymagająca, daje mi poczucie stabilności. Mam nadzieję, że teraz już wszystko będzie dobrze. Kupiłam nawet małe mieszkanie w Oliwie, przecież nie będę siedziała rodzicom na głowie.
Skinął głową, czując, jak jej opowieść go porusza.
Zosia zawsze była jego najbliższą przyjaciółką. Kiedyś mieszkali na tym samym osiedlu, chodzili razem do przedszkola, potem do tej samej podstawówki i liceum. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu — wspólne powroty ze szkoły, długie rozmowy, wakacyjne włóczęgi po okolicy. Nawet razem studiowali w Warszawie. On wrócił do Trójmiasta, ona została. A jednak nigdy nie byli razem. Ich relacja przez wszystkie te lata pozostawała gdzieś pomiędzy przyjaźnią a czymś, czego żadne z nich nigdy nie spróbowało nazwać ani sprawdzić. Przez chwilę szli w milczeniu, delektując się spokojem chwili, zanim ponownie się odezwała:
– A co u ciebie, Łukasz? Jak życie?
Uśmiechnął się, choć w jego oczach można było dostrzec cień smutku. Zastanowił się przez chwilę, jak najlepiej odpowiedzieć, by nie zdradzić zbyt wiele, ale jednocześnie dać do zrozumienia, że jego życie nie jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać.
– Cóż, życie bywa skomplikowane – zaczął, spoglądając przed siebie. – Mam wrażenie, że czasem podejmuję decyzje, które niekoniecznie są dla mnie dobre. Nie zawsze jestem szczęśliwy, choć staram się, żeby wszystko wyglądało normalnie.
Spojrzała na niego z troską, wyczuwając, że za jego słowami kryje się więcej, niż mówił.
– Łukasz, jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać, wiesz, że jestem tutaj dla ciebie, prawda?
Przytaknął, czując ulgę, że wyczuła jego nastrój.
– Dzięki, Zosiu. To wiele dla mnie znaczy. Czasem po prostu czuję się trochę zagubiony.
Lekko ścisnęła jego ramię w geście wsparcia, nie naciskając na więcej słów. Czuła, że Łukasz zmaga się z czymś, co wymaga czasu, by mógł to z siebie wyrzucić.
– Wiesz, każdemu zdarzają się trudniejsze momenty. Ważne, żebyś wiedział, że nie musisz przez to przechodzić sam.
– Dzięki. To dobrze wiedzieć, że mam kogoś, na kogo mogę liczyć... po prostu... czasem wydaje mi się, że całe życie goniłem za czymś, co wydawało mi się idealne, czymś, co miało przynieść szczęście. A kiedy już to osiągnąłem, okazało się, że te marzenia zamieniły się w koszmar. To uczucie, gdy spełniasz swoje pragnienia, tylko po to, żeby zdać sobie sprawę, że może lepiej byłoby nigdy ich nie spełniać.
Milczała przez chwilę, zastanawiając się nad jego słowami.
– Łukasz, to brzmi naprawdę ciężko. Wiem, że niełatwo jest o tym mówić, ale cieszę się, że mi to powiedziałeś. Czasem to, czego najbardziej pragniemy, nie jest tym, co naprawdę potrzebujemy.
– Masz rację. Czasem to, co wydaje się piękne z daleka, z bliska okazuje się czymś zupełnie innym.
– Ale pamiętaj, Łukasz – Zosia ścisnęła jego dłoń – że zawsze można coś zmienić. Masz prawo do szczęścia, nawet jeśli oznacza to przewartościowanie tego, co myślałeś, że jest dla ciebie ważne.
– Dzięki, Zosiu. Twoje słowa naprawdę mi pomagają...
Objął ją delikatnie, a następnie pocałował w policzek. Jej bliskość i ciepło dodały mu otuchy, której tak bardzo potrzebował w tej chwili. Czuł, jak napięcie, które narastało w nim od wielu dni, zaczyna powoli się rozpraszać. Zosia odwzajemniła uścisk, a jej uśmiech był pełen ciepła i wsparcia.
Wspólnie weszli na sopockie molo, gdzie chłodny wiatr od morza lekko szarpał ich włosy. Światła latarni migotały nad nimi, a fale spokojnie uderzały o drewniane pale, tworząc kojący szum. Łukasz czuł, jakby ten spacer był czymś więcej niż tylko chwilą wytchnienia. Był jak początek czegoś nowego, jak powrót do czegoś, co kiedyś było dla niego ważne, a co stracił z oczu w pogoni za marzeniami, które okazały się nie tym, czego naprawdę pragnął. Zosia, idąc obok niego, wydawała się być mostem do tego, co utracił.
– Nie widzieliśmy się sporo czasu, a czuję, jakby to było wczoraj – powiedział, spoglądając na nią z lekkim uśmiechem.
Odwzajemniła uśmiech, patrząc na niego z ciepłem w oczach.
– Czasem z niektórymi osobami tak właśnie jest. Niezależnie od tego, ile minie czasu, zawsze czujesz się przy nich tak samo swobodnie.
– Ja też. Ostatnio praca pochłonęła mnie całkowicie – odpowiedziała, spoglądając na lekko falujące morze.
– Czasami trzeba na chwilę zwolnić i spotkać się z kimś, kto przypomni, co naprawdę jest ważne.
– Masz rację – zgodziła się, chwytając go za rękę. – Cieszę się, że spędzimy ten czas razem.
Jej dłoń była zimna, więc Łukasz delikatnie pocałował ją w knykcie, a następnie, trzymając mocno, schował ich splecione dłonie do swojej kieszeni.
– To było miłe, Łukasz, dziękuję – powiedziała Zosia, uśmiechając się ciepło. – Chodźmy gdzieś usiąść – dodała.
Uświadomił sobie, jak bardzo brakowało mu zwykłego kobiecego ciepła. Przy Zosi, z jej ciepłem i szczerością, czuł się spokojny i bezpieczny. W przeciwieństwie do Pauliny, która ze swoim zimnym wyrachowaniem nieustannie prowadziła z nim swoje gierki, Zosia wydawała się być oazą normalności, której tak bardzo potrzebował. Poczuł ulgę, jakby na chwilę uwolnił się od ciężaru, który nosił na co dzień.
Weszli do pubu, zdjęli kurtki, poszedł do baru. Po chwili wrócił do stolika z dwoma piwami i usiadł naprzeciwko. Rozmawiali swobodnie, o życiu, pracy, dawnych wspomnieniach. W miarę jak rozmowa się toczyła, przyglądał się jej – wciąż była na swój sposób urocza, z tymi swoimi ciepłymi oczami i łagodnym uśmiechem, ale mimo to... coś w niej nigdy do końca go nie pociągało. Była wspaniałą przyjaciółką, przeżyli razem wiele momentów, w tym swój pierwszy raz – niezręczny, ale pełen emocji, pod namiotem, na obozie sportowym. Była czuła, lojalna, zawsze obok, kiedy jej potrzebował. Ale zawsze istniało to „coś”, co ostatecznie go odpychało. Była idealna jako przyjaciółka, ale nigdy jako partnerka. Patrząc na nią teraz, nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ich relacja – choć pełna ciepła – nigdy nie była tym, czego szukał w związku. Popatrzył na nią, zastanawiając się, czy to właśnie teraz nadszedł ten czas, by spojrzeć inaczej. Może lata, które minęły, coś zmieniły? Może to, czego kiedyś brakowało, teraz już nie miało znaczenia?
Wieczór upływał całkiem przyjemnie. Siedzieli naprzeciwko siebie, sącząc kolejne piwo i śmiejąc się przy wspomnieniach z dawnych lat. Co jakiś czas któreś z nich przywoływało historię z młodości, a drugie wybuchało śmiechem – jakby znów byli nastolatkami, dla których życie było proste.
– Pamiętasz tamten wyjazd nad jezioro? Jak padało non stop, a namiot przeciekał? – zaśmiała się, kręcąc głową z niedowierzaniem.
– Jak mógłbym zapomnieć? Całą noc siedzieliśmy w środku, a ty uparłaś się, że to fajna przygoda – odparł z uśmiechem, choć gdzieś z tyłu głowy wciąż tliły się wspomnienia ostatnich dni z Pauliną.
Wzięła łyk piwa i spojrzała na niego z ciepłym, życzliwym uśmiechem.
– Dobrze, że możemy tak po prostu usiąść i porozmawiać. Czasem czuję, że tracimy kontakt z ludźmi, którzy naprawdę się dla nas liczą.
– Masz rację. Brakuje mi tych prostych chwil. Ostatnio wszystko zrobiło się zbyt skomplikowane – westchnął, odstawiając szklankę.
Patrzyła na niego uważnie.
– Mam wrażenie, że coś cię trapi. Chcesz o tym pogadać? Powiesz mi, kto jest przyczyną tych twoich rozterek?
Zawahał się, obracając szkło w dłoniach. Wiedział, że przy niej może być szczery, ale wciąż nie chciał powiedzieć zbyt wiele.
– Wiesz, życie czasem potrafi nieźle dać w kość. Myślisz, że idziesz w dobrym kierunku, a potem okazuje się, że to, czego pragnąłeś, wcale nie daje tego, czego potrzebujesz. Może nawet więcej odbiera niż daje. Mam wrażenie, że ostatnio podejmuję decyzje, które mnie wyniszczają – dodał cicho. – I nie potrafię się z nich wyplątać. To trudne.
Delikatnie chwyciła jego dłoń.
– Nie owijaj w bawełnę, Łukasz. Wiesz, że możesz powiedzieć mi wszystko.
Przez chwilę milczał, patrząc w swoje dłonie. Potem westchnął.
– Pamiętasz, jak dawno temu rozmawialiśmy, jeszcze w liceum, kto nam się podoba?
Zosia uśmiechnęła się od razu.
– Oczywiście, że pamiętam. Strasznie wtedy kręciłeś, zanim w końcu coś z siebie wydusiłeś.
– Ty też długo nie chciałaś powiedzieć.
– Bo to było takie banalne – zaśmiała się lekko. – Wszystkie dziewczyny kochały się w Rafale. Tym koszykarzu.
– No tak.
– Ale zapomniałam kto się tobie wtedy podobał.
– Paulina. Z biol-chemu.
– Czekaj, czekaj… – zmrużyła oczy. – Faktycznie byłam wtedy zaskoczona. To był taki nieoczywisty wybór. Ale miała coś w sobie, dopiero jak mi powiedziałeś zauważyłam, że była naprawdę ładna.
Przyjrzała mu się uważniej.
– Spotykasz się z nią?
Skinął głową.
– Zaraz, zaraz… a to nie ona kiedyś pobiła jakiegoś chłopaka ze swojej klasy?
Łukasz parsknął cicho.
– Tak, to ona.
– No właśnie! – klasnęła lekko w dłonie. – Wszyscy mówili, że to furiatka. A potem podobno spotykała się z „moim” Rafałem.
Spojrzała na niego uważnie.
– To przez nią masz tę dramę?
Przez chwilę milczał, a potem powoli skinął głową.
– Zawsze o niej marzyłem – powiedział cicho. – A teraz… sam już nie wiem.
– Co to znaczy?
– Paulina jest… trudna. Specyficzna. Bardzo apodyktyczna. Wszystko musi być tak, jak sobie tego zażyczy. Nie daje mi przestrzeni, a właściwie to nawet odbiera ją.
– Brzmi jak ktoś, kto lubi mieć kontrolę.
– Lubi to mało powiedziane – uśmiechnął się gorzko. – Z jednej strony jej pragnę. Naprawdę. Jest piękna, inteligentna, ma w sobie coś hipnotyzującego.
Zawahał się.
– A z drugiej?
– A z drugiej mam wrażenie, że wysysa ze mnie całą energię.
Zosia patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu.
– Łukasz… – powiedziała w końcu łagodnie, chwytając jego dłoń. – Jeśli coś cię niszczy, to może powinieneś to po prostu odpuścić.
– Nie potrafię.
– Bo ją kochasz?
– Nie wiem, czy to miłość – odpowiedział po chwili. – Ale wiem, że strasznie mi się podoba. I że kiedy jestem przy niej, wszystko jest intensywniejsze. Więc tak, to chyba miłość.
– Intensywne nie zawsze znaczy dobre. Posłuchaj mnie, jeśli ktoś nie daje ci przestrzeni do oddychania, to prędzej czy później się w tym udusisz. Nieważne, jak bardzo jest piękny lub fascynujący.
Łukasz milczał.
– Nie mówię, żebyś od razu wszystko kończył – dodała po chwili. – Ale przynajmniej sprawdź, czy ona w ogóle chce cię w swoim życiu, czy tylko lubi mieć cię obok.
Spojrzał na nią z wdzięcznością.
– Zawsze byłaś rozsądniejsza ode mnie.
Zapadła krótka cisza, ale nie była niezręczna. Wciąż trzymała jego dłoń, a on czuł, że przy niej może choć na chwilę zapomnieć o ciężarze, który nosił.
– Wiesz, czasem po prostu potrzebuję, żeby ktoś mnie przytulił. Brakuje mi zwykłej bliskości. Bez gier, bez maskowania się, bez chłodu – powiedział, prawie szeptem.
Spojrzała na niego czule, jakby rozumiała to lepiej niż ktokolwiek inny. Bez słowa wstała i przesiadła się obok. Położyła dłoń na jego ramieniu, po czym objęła go mocno.
– Jestem tu dla ciebie – powiedziała cicho.
Zamknął oczy i pozwolił sobie na chwilę odpłynąć. Jej objęcie przynosiło ukojenie, którego tak bardzo potrzebował. Choć w jego życiu panował chaos, tutaj mógł się zatrzymać.
– Dziękuję – szepnął.
Nie odpowiedziała. Tylko przytuliła go jeszcze mocniej.
Spojrzała mu w oczy z czułością.
– A może – odezwał się nagle, z nutą niepewności, ale i nadziei – pojedziemy do mnie? Co będziemy tu tak siedzieli w tym gwarze? Co ty na to?
Przez chwilę milczała, jakby chciała się upewnić, że dobrze go rozumie.
– Do ciebie? – powtórzyła spokojnie, bez zaskoczenia. – Myślę, że mogłabym się zgodzić jeśli obiecasz, że nie będziesz już tak się zadręczał.
– Obiecuję. Po prostu, dobrze byłoby mieć cię obok, choćby na chwilę.
Uśmiechnęła się szeroko i skinęła głową.
– Dobrze. Chodźmy.
– Jak mógłbym zapomnieć? Całą noc siedzieliśmy w środku, a ty uparłaś się, że to fajna przygoda – odparł z uśmiechem, choć gdzieś z tyłu głowy wciąż tliły się wspomnienia ostatnich dni z Pauliną.
Wzięła łyk piwa i spojrzała na niego z ciepłym, życzliwym uśmiechem.
– Dobrze, że możemy tak po prostu usiąść i porozmawiać. Czasem czuję, że tracimy kontakt z ludźmi, którzy naprawdę się dla nas liczą.
– Masz rację. Brakuje mi tych prostych chwil. Ostatnio wszystko zrobiło się zbyt skomplikowane – westchnął, odstawiając szklankę.
Patrzyła na niego uważnie.
– Mam wrażenie, że coś cię trapi. Chcesz o tym pogadać? Powiesz mi, kto jest przyczyną tych twoich rozterek?
Zawahał się, obracając szkło w dłoniach. Wiedział, że przy niej może być szczery, ale wciąż nie chciał powiedzieć zbyt wiele.
– Wiesz, życie czasem potrafi nieźle dać w kość. Myślisz, że idziesz w dobrym kierunku, a potem okazuje się, że to, czego pragnąłeś, wcale nie daje tego, czego potrzebujesz. Może nawet więcej odbiera niż daje. Mam wrażenie, że ostatnio podejmuję decyzje, które mnie wyniszczają – dodał cicho. – I nie potrafię się z nich wyplątać. To trudne.
Delikatnie chwyciła jego dłoń.
– Nie owijaj w bawełnę, Łukasz. Wiesz, że możesz powiedzieć mi wszystko.
Przez chwilę milczał, patrząc w swoje dłonie. Potem westchnął.
– Pamiętasz, jak dawno temu rozmawialiśmy, jeszcze w liceum, kto nam się podoba?
Zosia uśmiechnęła się od razu.
– Oczywiście, że pamiętam. Strasznie wtedy kręciłeś, zanim w końcu coś z siebie wydusiłeś.
– Ty też długo nie chciałaś powiedzieć.
– Bo to było takie banalne – zaśmiała się lekko. – Wszystkie dziewczyny kochały się w Rafale. Tym koszykarzu.
– No tak.
– Ale zapomniałam kto się tobie wtedy podobał.
– Paulina. Z biol-chemu.
– Czekaj, czekaj… – zmrużyła oczy. – Faktycznie byłam wtedy zaskoczona. To był taki nieoczywisty wybór. Ale miała coś w sobie, dopiero jak mi powiedziałeś zauważyłam, że była naprawdę ładna.
Przyjrzała mu się uważniej.
– Spotykasz się z nią?
Skinął głową.
– Zaraz, zaraz… a to nie ona kiedyś pobiła jakiegoś chłopaka ze swojej klasy?
Łukasz parsknął cicho.
– Tak, to ona.
– No właśnie! – klasnęła lekko w dłonie. – Wszyscy mówili, że to furiatka. A potem podobno spotykała się z „moim” Rafałem.
Spojrzała na niego uważnie.
– To przez nią masz tę dramę?
Przez chwilę milczał, a potem powoli skinął głową.
– Zawsze o niej marzyłem – powiedział cicho. – A teraz… sam już nie wiem.
– Co to znaczy?
– Paulina jest… trudna. Specyficzna. Bardzo apodyktyczna. Wszystko musi być tak, jak sobie tego zażyczy. Nie daje mi przestrzeni, a właściwie to nawet odbiera ją.
– Brzmi jak ktoś, kto lubi mieć kontrolę.
– Lubi to mało powiedziane – uśmiechnął się gorzko. – Z jednej strony jej pragnę. Naprawdę. Jest piękna, inteligentna, ma w sobie coś hipnotyzującego.
Zawahał się.
– A z drugiej?
– A z drugiej mam wrażenie, że wysysa ze mnie całą energię.
Zosia patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu.
– Łukasz… – powiedziała w końcu łagodnie, chwytając jego dłoń. – Jeśli coś cię niszczy, to może powinieneś to po prostu odpuścić.
– Nie potrafię.
– Bo ją kochasz?
– Nie wiem, czy to miłość – odpowiedział po chwili. – Ale wiem, że strasznie mi się podoba. I że kiedy jestem przy niej, wszystko jest intensywniejsze. Więc tak, to chyba miłość.
– Intensywne nie zawsze znaczy dobre. Posłuchaj mnie, jeśli ktoś nie daje ci przestrzeni do oddychania, to prędzej czy później się w tym udusisz. Nieważne, jak bardzo jest piękny lub fascynujący.
Łukasz milczał.
– Nie mówię, żebyś od razu wszystko kończył – dodała po chwili. – Ale przynajmniej sprawdź, czy ona w ogóle chce cię w swoim życiu, czy tylko lubi mieć cię obok.
Spojrzał na nią z wdzięcznością.
– Zawsze byłaś rozsądniejsza ode mnie.
Zapadła krótka cisza, ale nie była niezręczna. Wciąż trzymała jego dłoń, a on czuł, że przy niej może choć na chwilę zapomnieć o ciężarze, który nosił.
– Wiesz, czasem po prostu potrzebuję, żeby ktoś mnie przytulił. Brakuje mi zwykłej bliskości. Bez gier, bez maskowania się, bez chłodu – powiedział, prawie szeptem.
Spojrzała na niego czule, jakby rozumiała to lepiej niż ktokolwiek inny. Bez słowa wstała i przesiadła się obok. Położyła dłoń na jego ramieniu, po czym objęła go mocno.
– Jestem tu dla ciebie – powiedziała cicho.
Zamknął oczy i pozwolił sobie na chwilę odpłynąć. Jej objęcie przynosiło ukojenie, którego tak bardzo potrzebował. Choć w jego życiu panował chaos, tutaj mógł się zatrzymać.
– Dziękuję – szepnął.
Nie odpowiedziała. Tylko przytuliła go jeszcze mocniej.
Spojrzała mu w oczy z czułością.
– A może – odezwał się nagle, z nutą niepewności, ale i nadziei – pojedziemy do mnie? Co będziemy tu tak siedzieli w tym gwarze? Co ty na to?
Przez chwilę milczała, jakby chciała się upewnić, że dobrze go rozumie.
– Do ciebie? – powtórzyła spokojnie, bez zaskoczenia. – Myślę, że mogłabym się zgodzić jeśli obiecasz, że nie będziesz już tak się zadręczał.
– Obiecuję. Po prostu, dobrze byłoby mieć cię obok, choćby na chwilę.
Uśmiechnęła się szeroko i skinęła głową.
– Dobrze. Chodźmy.
Zamówili Ubera. Zosia opierała głowę o szybę, rozluźniona, natomiast Łukasz wciąż nie potrafił się wyciszyć. Tym razem w głowie miał tylko jedno: jak do cholery pozbyć się tej klatki zanim będzie za późno. Metal ściskał go nieznośnie, przypominając o jego poddaństwie. Wyobrażenie, że Zosia mogłaby odkryć jego sekret, było wręcz paraliżujące a Paulina założyła mu w dodatku kłódkę. ,,Wredna suka” – pomyślał.
– Wszystko w porządku? – zapytała nagle, zerkając na niego z troską.
– Tak, jasne... – odparł z wymuszonym uśmiechem, próbując brzmieć naturalnie. Ale myśli nie dawały mu spokoju.
– Wszystko w porządku? – zapytała nagle, zerkając na niego z troską.
– Tak, jasne... – odparł z wymuszonym uśmiechem, próbując brzmieć naturalnie. Ale myśli nie dawały mu spokoju.
Gdy weszli do mieszkania, niemal automatycznie nalał jej drinka.
– Proszę, coś dla ciebie. A ja tylko szybko się odświeżę, dobrze?
– Jasne, nie spiesz się – odpowiedziała, siadając wygodnie na kanapie.
Zamknął się w łazience i błyskawicznie otworzył skrzynkę z narzędziami, którą trzymał w schowku pod umywalką. Śrubokręt, kombinerki, dwa kluczyki od czegoś innego – wszystko, co mogłoby pomóc. Odkręcił wodę pod prysznicem, żeby zagłuszyć hałasy.
– No dalej… – mruknął do siebie, wpychając cienki śrubokręt w zamek.
Bez efektu. Spróbował w drugą stronę. Nic. Zamek ani drgnął. Złapał kombinerki i ścisnął metalowy mechanizm. Narzędzie ześlizgnęło się i z hukiem uderzyło o kafelki.
– Kurwa mać – syknął, ocierając pot z czoła. Czuł, jak ciśnienie rośnie. Czas uciekał. Zosia zaraz domyśli się, że coś jest nie tak, a on tu walczył, jak złodziej samochodów.
Przed oczami pojawił się czarny scenariusz: „Łukasz, wszystko ok?” – zapukałaby do drzwi, a on – spocony, z narzędziami w dłoniach i klatką na miejscu – próbowałby wyjaśnić sytuację.
Spróbował jeszcze raz. Powoli, precyzyjnie. Klik.
– Ooo jest... Jezuuu... – wyszeptał, jakby właśnie rozbroił bombę.
Kłódka puściła. Z ulgą pozbył się chastity, schował narzędzia i wskoczył pod prysznic. Ciepła woda uderzyła w plecy, znowu przypominając o śladach, które Paulina zostawiła na jego skórze. Zacisnął zęby i szybko się opłukał, potem narzucił świeży t-shirt i jeansy.
Gdy wrócił do salonu, Zosia wciąż siedziała spokojnie z drinkiem, zupełnie nieświadoma jego dramatycznej operacji.
– Wszystko w porządku? – zapytała, spoglądając na niego z ciepłym uśmiechem.
– Tak, tak... musiałem tylko... ochłonąć po intensywnym dniu – odparł, siadając obok i starając się wyglądać na zrelaksowanego.
Tylko skinęła głową i podała mu szklankę.
– To na rozluźnienie.
Uśmiechnął się, biorąc łyk. Tak, zdecydowanie zasłużył.
Poklepała miejsce obok siebie na kanapie.
– Chodź bliżej. Nie gryzę przecież.
Gdy przesiadł się, przytuliła się od razu, opierając mu głowę na ramieniu. Wreszcie poczuł ten spokój, którego tak bardzo mu brakowało. Zwyczajna chwila – bez napięcia, bez gier. Dwoje dawnych przyjaciół, po prostu razem.
– Wiesz... naprawdę dobrze mi teraz z tobą – powiedział cicho, spoglądając na jej włosy opadające na ramię.
– Mi też. Czasem takie proste chwile są najważniejsze – odpowiedziała, unosząc głowę i patrząc mu w oczy.
Spojrzenie było ciepłe, pełne zrozumienia – jakby wyczuwała jego potrzebę bliskości. Ich twarze zbliżyły się powoli. Dotknęli ust, delikatnie, ostrożnie. Pocałunek był czuły, spokojny – bez pośpiechu. To nie była namiętność. To była prawdziwa bliskość.
Przytuliła się do niego jeszcze mocniej. Napięcie, które nosił w sobie od wielu dni, zaczęło znikać. Wszystko, czego teraz potrzebował, było tu – w tej chwili. Uśmiechnęła się i spojrzała mu prosto w oczy. Palcem zaczęła rozsuwać jego pasek.
– Zaraz sprawdzę, czy na pewno dobrze się umyłeś.
– No, zobaczymy, czy przejdę twoją kontrolę.
Serce zaczęło bić mu szybciej. Jej dłonie były delikatne, ciepłe. Rozpięła mu spodnie, dotknęła go lekko i spojrzała w oczy z rozbawieniem.
– Czysty jak łza... i całkiem duży. Zawsze go lubiłam.
Objął ją, a ich spojrzenia znowu się spotkały. Nie było już potrzeby mówić czegokolwiek. Powoli zaczął zsuwać z niej sweter, czując ciepło ciała.
Gdy zaczęła go rozbierać, przez jego ciało przeszedł nagły impuls niepokoju. Przypomniał sobie ślady. Trzcinka. Plecy. Pośladki. Ból i rumieńce wstydu.
Szybko przywarł do oparcia kanapy. Popatrzyła na niego z rozbawieniem, nie zauważając jego spięcia.
– Co tak szybko? – zażartowała, siadając mu na kolanach.
Ich ciała dopasowały się naturalnie, a oddechy przyspieszyły. Delikatnie poruszyła się na nim. Ich bliskość stała się jeszcze bardziej wyczuwalna. Pocałunki stawały się dłuższe, głębsze, pełne pragnienia, ale w tym wszystkim było coś więcej niż pożądanie. Był spokój i zgoda na to, że choć każde z nich dźwigało swój bagaż, teraz mogą po prostu być razem.
Zosia delikatnie, ale pewnie poprowadziła ich dalej. Czuł, jak ruchy stapiają się w jeden rytm – zgodny, naturalny, instynktowny. Jej dłonie trzymały go mocno, a on pozwalał sobie zatracić się w tym, co się działo. Każdy dotyk, każda zmiana tempa niosła w sobie troskę i czułość, ale i narastającą pasję. To nie było tylko fizyczne zbliżenie – było w tym coś więcej. Spokój. Ukojenie. Potrzeba bycia blisko drugiego człowieka. Napięcie w nim rosło gwałtownie. Zbyt gwałtownie. Poczuł, jak szybko traci kontrolę – za szybko, zbyt intensywnie. Długi czas w chastity zrobił swoje mimo ulgi na jaką pozwoliła mu Paulina, przerywając jednak jego orgazm boleśnie uderzając w jądra. Westchnął głęboko, nieco zawstydzony, gdy wszystko zakończyło się szybciej, niż się spodziewał.
Zosia zamarła na chwilę, lekko zaskoczona. Spojrzała na niego z uśmiechem – subtelnym, ciepłym, jakby chciała powiedzieć, że wszystko jest w porządku. W jej oczach pojawił się cień rozbawienia i coś, co można by nazwać satysfakcją.
– Nic się nie stało – powiedziała spokojnie, kładąc dłoń na jego policzku. – Czasem to po prostu tak działa.
Westchnął, próbując zebrać myśli.
– Zosiu... przepraszam. Chyba... no, wiesz...
Pokręciła głową i przerwała mu.
– Naprawdę, nie ma sprawy. Możemy to nadrobić – dodała z lekkim żartem w głosie.
I nadrobili. Tym razem wytrzymał dłużej dając jej potężny orgazm. Dokończyła ustami. Dawno nie czuł się tak rozpieszczony, tak w centrum uwagi.
– Czysty jak łza... i całkiem duży. Zawsze go lubiłam.
Objął ją, a ich spojrzenia znowu się spotkały. Nie było już potrzeby mówić czegokolwiek. Powoli zaczął zsuwać z niej sweter, czując ciepło ciała.
Gdy zaczęła go rozbierać, przez jego ciało przeszedł nagły impuls niepokoju. Przypomniał sobie ślady. Trzcinka. Plecy. Pośladki. Ból i rumieńce wstydu.
Szybko przywarł do oparcia kanapy. Popatrzyła na niego z rozbawieniem, nie zauważając jego spięcia.
– Co tak szybko? – zażartowała, siadając mu na kolanach.
Ich ciała dopasowały się naturalnie, a oddechy przyspieszyły. Delikatnie poruszyła się na nim. Ich bliskość stała się jeszcze bardziej wyczuwalna. Pocałunki stawały się dłuższe, głębsze, pełne pragnienia, ale w tym wszystkim było coś więcej niż pożądanie. Był spokój i zgoda na to, że choć każde z nich dźwigało swój bagaż, teraz mogą po prostu być razem.
Zosia delikatnie, ale pewnie poprowadziła ich dalej. Czuł, jak ruchy stapiają się w jeden rytm – zgodny, naturalny, instynktowny. Jej dłonie trzymały go mocno, a on pozwalał sobie zatracić się w tym, co się działo. Każdy dotyk, każda zmiana tempa niosła w sobie troskę i czułość, ale i narastającą pasję. To nie było tylko fizyczne zbliżenie – było w tym coś więcej. Spokój. Ukojenie. Potrzeba bycia blisko drugiego człowieka. Napięcie w nim rosło gwałtownie. Zbyt gwałtownie. Poczuł, jak szybko traci kontrolę – za szybko, zbyt intensywnie. Długi czas w chastity zrobił swoje mimo ulgi na jaką pozwoliła mu Paulina, przerywając jednak jego orgazm boleśnie uderzając w jądra. Westchnął głęboko, nieco zawstydzony, gdy wszystko zakończyło się szybciej, niż się spodziewał.
Zosia zamarła na chwilę, lekko zaskoczona. Spojrzała na niego z uśmiechem – subtelnym, ciepłym, jakby chciała powiedzieć, że wszystko jest w porządku. W jej oczach pojawił się cień rozbawienia i coś, co można by nazwać satysfakcją.
– Nic się nie stało – powiedziała spokojnie, kładąc dłoń na jego policzku. – Czasem to po prostu tak działa.
Westchnął, próbując zebrać myśli.
– Zosiu... przepraszam. Chyba... no, wiesz...
Pokręciła głową i przerwała mu.
– Naprawdę, nie ma sprawy. Możemy to nadrobić – dodała z lekkim żartem w głosie.
I nadrobili. Tym razem wytrzymał dłużej dając jej potężny orgazm. Dokończyła ustami. Dawno nie czuł się tak rozpieszczony, tak w centrum uwagi.
Zasnęli wtuleni w siebie. Jej oddech był spokojny, równy. Jego – pierwszy raz od dawna – wolny od ciężaru, który nosił w sobie zbyt długo. Czuł się spełniony. I wreszcie bezpieczny.
---
Bydgoszcz – tego samego dnia
Paulina wstała od stołu, lekko wzburzona, i wyszła z pokoju, kierując się do sąsiedniego pomieszczenia.
– Wszystko u niej w porządku? – zapytał Marek nieco niepewnie, spoglądając w stronę drzwi.
Michał wzruszył ramionami. Przez chwilę rozmawiali o błahostkach, ale jego myśli były gdzie indziej. Wziął łyk whisky i powiedział:
– Poczekaj chwilę, zaraz do niej zajrzę.
Zostawił kolegę i ruszył w stronę pokoju. Zapukał delikatnie, a potem uchylił drzwi. Stała przy oknie, wpatrzona w ciemność.
– Paulina? Wszystko w porządku?
Nie odwracając się, westchnęła.
– Nic wielkiego. Po prostu coś mnie zdenerwowało.
Michał podszedł bliżej.
– Coś z Łukaszem?
Przez chwilę milczała, potem lekko skinęła głową.
– Znając ciebie, nie chciałbym być teraz na jego miejscu – powiedział cicho.
Odwróciła się z lekkim uśmiechem.
– Nie zrobił nic, czego konsekwencji nie mógłby przewidzieć. Sam wybrał swoją drogę.
– Nie pytam o szczegóły, ale domyślam się, że kiedy się wkurzasz, nikt nie wychodzi z tego cało.
– Konsekwencje są naturalne. Będzie musiał zapłacić. Bólem.
– Cóż, domyślam się, że czeka go ciężka przeprawa z tobą – odparł. – Gdybyś potrzebowała pogadać o tym jestem obok.
– Aaa, tu jesteście! Szukamy was. Tort czeka!
Michał skinął głową.
– Już wracamy.
– Wszystko u niej w porządku? – zapytał Marek nieco niepewnie, spoglądając w stronę drzwi.
Michał wzruszył ramionami. Przez chwilę rozmawiali o błahostkach, ale jego myśli były gdzie indziej. Wziął łyk whisky i powiedział:
– Poczekaj chwilę, zaraz do niej zajrzę.
Zostawił kolegę i ruszył w stronę pokoju. Zapukał delikatnie, a potem uchylił drzwi. Stała przy oknie, wpatrzona w ciemność.
– Paulina? Wszystko w porządku?
Nie odwracając się, westchnęła.
– Nic wielkiego. Po prostu coś mnie zdenerwowało.
Michał podszedł bliżej.
– Coś z Łukaszem?
Przez chwilę milczała, potem lekko skinęła głową.
– Znając ciebie, nie chciałbym być teraz na jego miejscu – powiedział cicho.
Odwróciła się z lekkim uśmiechem.
– Nie zrobił nic, czego konsekwencji nie mógłby przewidzieć. Sam wybrał swoją drogę.
– Nie pytam o szczegóły, ale domyślam się, że kiedy się wkurzasz, nikt nie wychodzi z tego cało.
– Konsekwencje są naturalne. Będzie musiał zapłacić. Bólem.
– Cóż, domyślam się, że czeka go ciężka przeprawa z tobą – odparł. – Gdybyś potrzebowała pogadać o tym jestem obok.
Gdy się odwracał, jej głos zatrzymał go w pół kroku.
– A ty, Michał? Jesteś gotowy na swoją sesję?
Spojrzał na nią z lekkim niepokojem, który starał się ukryć pod spokojnym wyrazem twarzy.
– Prawie. Myślę, że dam radę.
– Myślisz… czy wiesz? – zapytała spokojnie. – Znasz zasady. Będziesz w dobrych rękach. Nie będą delikatne, ale na pewno dobre.
– Może będziesz dla mnie odrobinę łagodniejsza? Tak po starej znajomości… – rzucił pół żartem.
Spojrzała na niego z lekkim niedowierzaniem.
– Michał… naprawdę?
Uśmiechnął się krzywo.
– Czasem warto spróbować. Może liczyłem na specjalne traktowanie.
– A może wręcz przeciwnie – odpowiedziała spokojnie. – Może sprawię, że pożałujesz, że w ogóle o to zapytałeś.
Zrobiła krok w jego stronę. Zatrzymała się bardzo blisko, niemal dotykając jego ramienia.
– Podczas sesji łagodność nie jest czymś, czego powinieneś się spodziewać – powiedziała ciszej. – Myślisz, że jak ładnie poprosisz, to ci odpuszczę? Nie ma mowy.
Wzruszył lekko ramionami.
– Warto było mieć nadzieję, chociaż przez chwilę.
Pokręciła głową z cieniem uśmiechu.
– Nie lubię, kiedy ktoś mnie o to prosi. Przekonasz się na własnej skórze, że strach potrafi być bardzo stymulujący.
– Teraz naprawdę nie wiem, czego się spodziewać.
– I bardzo dobrze. Sesja zaczęła się już teraz. W twojej głowie.
Zaśmiała się cicho i musnęła czubkiem palca jego skroń.
– No, nie bój się tak. Jesteś dużym chłopcem, prawda?
– Cóż… od czegoś trzeba zacząć.
Cofnęła się o krok, przyglądając mu się uważnie.
– Poza tym wybrałeś intro – powiedziała z rozbawieniem. – Tchórz.
– I może właśnie dlatego dam radę – odpowiedział.
Uśmiechnęła się lekko.
– Spokojnie. Dostaniesz dokładnie to, na co zasłużyłeś.
Zrobiła krótką pauzę.
– A może nawet trochę więcej.
– A ty, Michał? Jesteś gotowy na swoją sesję?
Spojrzał na nią z lekkim niepokojem, który starał się ukryć pod spokojnym wyrazem twarzy.
– Prawie. Myślę, że dam radę.
– Myślisz… czy wiesz? – zapytała spokojnie. – Znasz zasady. Będziesz w dobrych rękach. Nie będą delikatne, ale na pewno dobre.
– Może będziesz dla mnie odrobinę łagodniejsza? Tak po starej znajomości… – rzucił pół żartem.
Spojrzała na niego z lekkim niedowierzaniem.
– Michał… naprawdę?
Uśmiechnął się krzywo.
– Czasem warto spróbować. Może liczyłem na specjalne traktowanie.
– A może wręcz przeciwnie – odpowiedziała spokojnie. – Może sprawię, że pożałujesz, że w ogóle o to zapytałeś.
Zrobiła krok w jego stronę. Zatrzymała się bardzo blisko, niemal dotykając jego ramienia.
– Podczas sesji łagodność nie jest czymś, czego powinieneś się spodziewać – powiedziała ciszej. – Myślisz, że jak ładnie poprosisz, to ci odpuszczę? Nie ma mowy.
Wzruszył lekko ramionami.
– Warto było mieć nadzieję, chociaż przez chwilę.
Pokręciła głową z cieniem uśmiechu.
– Nie lubię, kiedy ktoś mnie o to prosi. Przekonasz się na własnej skórze, że strach potrafi być bardzo stymulujący.
– Teraz naprawdę nie wiem, czego się spodziewać.
– I bardzo dobrze. Sesja zaczęła się już teraz. W twojej głowie.
Zaśmiała się cicho i musnęła czubkiem palca jego skroń.
– No, nie bój się tak. Jesteś dużym chłopcem, prawda?
– Cóż… od czegoś trzeba zacząć.
Cofnęła się o krok, przyglądając mu się uważnie.
– Poza tym wybrałeś intro – powiedziała z rozbawieniem. – Tchórz.
– I może właśnie dlatego dam radę – odpowiedział.
Uśmiechnęła się lekko.
– Spokojnie. Dostaniesz dokładnie to, na co zasłużyłeś.
Zrobiła krótką pauzę.
– A może nawet trochę więcej.
– Aaa, tu jesteście! Szukamy was. Tort czeka!
Michał skinął głową.
– Już wracamy.
Marek nie mógł oderwać wzroku od Pauliny, gdy szła kilka kroków przed nim. Skórzane spodnie opinały jej pośladki, a smukłe szpilki nadawały każdemu krokowi pewnej, niemal demonstracyjnej elegancji. Poruszała się spokojnie, bez pośpiechu, jak ktoś przyzwyczajony do tego, że przyciąga spojrzenia. Była zjawiskowa — ale nie tylko przez wygląd. W jej postawie było coś jeszcze: naturalna pewność siebie, która sprawiała, że cała przestrzeń wokół niej jakby się porządkowała. Lubił takie kobiety. Silne, świadome swojej wartości, dobrze ubrane. Spotykał je często — na firmowych eventach, konferencjach, imprezach, czasem na siłowni. Kobiety, które na pierwszy rzut oka wydawały się niedostępne, chłodne, a nawet trochę wyniosłe. Z doświadczenia wiedział jednak, że to tylko pierwsza warstwa. Kiedy znikała publiczna scena i zostawali sami, wiele z nich zupełnie zmieniało się. Z tej pozornej twardości zostawało niewiele. Pokazywały miękkość, delikatność, potrzebę uwagi, zwykłą kobiecość, którą wcześniej tak starannie ukrywały.
,,Blondi” wyglądała na twardszy przypadek. Jedną z tych kobiet, które nie oddają kontroli łatwo.
Marek obserwował ją z lekkim uśmiechem.
Ale nie z takimi „gwiazdami” już sobie radził.
---
Późnym wieczorem goście zaczęli się powoli żegnać. Dom, który jeszcze chwilę wcześniej tętnił rozmowami i śmiechem, stopniowo cichł. Paulina i Marek mieli zostać na noc, więc gdy ostatni goście wyszli, Anka zaprowadziła ich na górę i pokazała przygotowane pokoje.
– Macie wszystko? – zapytała, zatrzymując się w drzwiach.
Paulina skinęła tylko głową. Po chwili zniknęła w łazience.
Gdy wróciła, wyglądała już zupełnie inaczej niż jeszcze kilka godzin wcześniej. Zamiast eleganckiego stroju miała na sobie prostą, szarą bluzę i czarne legginsy. Była bez makijażu, z rozpuszczonymi włosami opadającymi swobodnie na ramiona. Szła boso.
Marek nie mógł oderwać od niej wzroku. W tej swobodnej, domowej wersji była równie pociągająca jak wcześniej — może nawet bardziej. Bez elegancji i formalności, które nosiła na sobie podczas kolacji, jej obecność wydawała się jeszcze bardziej naturalna, a przez to dziwnie hipnotyzująca. Usiadła na sofie, podciągając nogi pod siebie. Na moment zatrzymał wzrok na jej stopach. Były zadbane, drobne, o delikatnych palcach i pomalowanych na czerwono paznokciach.
Po chwili sięgnęła do kieszeni bluzy i wyciągnęła parę skarpetek. Zakładała je powoli, jeden ruch po drugim, jakby była zupełnie pochłonięta tą drobną czynnością, ale jednocześnie świadoma, że ktoś może na nią patrzeć. I rzeczywiście, Marek obserwował to niemal bezwiednie, starając się nie zdradzić zbyt wyraźnie swojego zainteresowania. Było w tym coś zwyczajnego, a jednocześnie dziwnie intymnego.
– Macie wszystko? – zapytała, zatrzymując się w drzwiach.
Paulina skinęła tylko głową. Po chwili zniknęła w łazience.
Gdy wróciła, wyglądała już zupełnie inaczej niż jeszcze kilka godzin wcześniej. Zamiast eleganckiego stroju miała na sobie prostą, szarą bluzę i czarne legginsy. Była bez makijażu, z rozpuszczonymi włosami opadającymi swobodnie na ramiona. Szła boso.
Marek nie mógł oderwać od niej wzroku. W tej swobodnej, domowej wersji była równie pociągająca jak wcześniej — może nawet bardziej. Bez elegancji i formalności, które nosiła na sobie podczas kolacji, jej obecność wydawała się jeszcze bardziej naturalna, a przez to dziwnie hipnotyzująca. Usiadła na sofie, podciągając nogi pod siebie. Na moment zatrzymał wzrok na jej stopach. Były zadbane, drobne, o delikatnych palcach i pomalowanych na czerwono paznokciach.
Po chwili sięgnęła do kieszeni bluzy i wyciągnęła parę skarpetek. Zakładała je powoli, jeden ruch po drugim, jakby była zupełnie pochłonięta tą drobną czynnością, ale jednocześnie świadoma, że ktoś może na nią patrzeć. I rzeczywiście, Marek obserwował to niemal bezwiednie, starając się nie zdradzić zbyt wyraźnie swojego zainteresowania. Było w tym coś zwyczajnego, a jednocześnie dziwnie intymnego.
Rozmowy przeciągnęły się jeszcze długo. Dom był już cichy, a oni siedzieli w salonie, rozmawiając coraz spokojniej, jak to bywa późno w nocy, gdy atmosfera robi się bardziej swobodna, a słowa płyną wolniej.
Michał, jak zwykle, przejął rolę głównego gawędziarza. Opowiadał jedną historię za drugą — niektóre tak barwne i nieprawdopodobne, że gdyby nie żona, która siedziała obok i z powagą kiwała głową, nikt rozsądny by w nie nie uwierzył. Co jakiś czas jednak nie wytrzymywała.
– Michał… – mówiła z lekkim uśmiechem. – To było trochę inaczej.
I wtedy spokojnie przedstawiała swoją wersję wydarzeń, zazwyczaj znacznie bardziej przyziemną, choć wcale nie mniej zabawną. Michał protestował, próbował odzyskać kontrolę nad narracją, ale Anka znała te historie równie dobrze jak on — a czasem nawet lepiej.
Marek włączał się od czasu do czasu, opowiadając o swojej pracy. Mówił o klientach, którzy potrafili godzinami negocjować każdy przecinek w umowie, jakby od tego zależał los świata. Jednego z nich wspominał szczególnie obrazowo — człowieka, który przez trzy dni potrafił dyskutować o jednym zdaniu w kontrakcie, tylko po to, by ostatecznie wrócić do pierwotnej wersji.
– I wtedy mówi: „No dobrze, zostawmy jak było” – zakończył z rozbawieniem. – A ja miałem ochotę zapytać, czy naprawdę musieliśmy na to poświęcić pół tygodnia życia.
Nawet Paulina, która na początku wieczoru była raczej milcząca, z czasem zaczęła opowiadać własne historie z uczelni. Jej głos był spokojny, ale w opowieściach pojawiał się charakterystyczny, lekko ironiczny humor.
Najwięcej śmiechu wywołała historia o Florianie — studencie pierwszego roku, który przed pierwszymi zajęciami pomylił ją z koleżanką i obiecał zająć miejsce obok siebie na sali.
– Poszłam jeszcze na chwilę do łazienki, a gdy weszłam i przedstawiłam się jako prowadząca zajęcia jego twarz była bielsza od śniegu – mówiła z lekkim uśmiechem.
Czas płynął niepostrzeżenie. Rozmowy stawały się coraz wolniejsze, pauzy między nimi coraz dłuższe. W końcu ktoś spojrzał na zegarek i okazało się, że jest już prawie świt. Poszli spać niemal nad ranem...
Michał, jak zwykle, przejął rolę głównego gawędziarza. Opowiadał jedną historię za drugą — niektóre tak barwne i nieprawdopodobne, że gdyby nie żona, która siedziała obok i z powagą kiwała głową, nikt rozsądny by w nie nie uwierzył. Co jakiś czas jednak nie wytrzymywała.
– Michał… – mówiła z lekkim uśmiechem. – To było trochę inaczej.
I wtedy spokojnie przedstawiała swoją wersję wydarzeń, zazwyczaj znacznie bardziej przyziemną, choć wcale nie mniej zabawną. Michał protestował, próbował odzyskać kontrolę nad narracją, ale Anka znała te historie równie dobrze jak on — a czasem nawet lepiej.
Marek włączał się od czasu do czasu, opowiadając o swojej pracy. Mówił o klientach, którzy potrafili godzinami negocjować każdy przecinek w umowie, jakby od tego zależał los świata. Jednego z nich wspominał szczególnie obrazowo — człowieka, który przez trzy dni potrafił dyskutować o jednym zdaniu w kontrakcie, tylko po to, by ostatecznie wrócić do pierwotnej wersji.
– I wtedy mówi: „No dobrze, zostawmy jak było” – zakończył z rozbawieniem. – A ja miałem ochotę zapytać, czy naprawdę musieliśmy na to poświęcić pół tygodnia życia.
Nawet Paulina, która na początku wieczoru była raczej milcząca, z czasem zaczęła opowiadać własne historie z uczelni. Jej głos był spokojny, ale w opowieściach pojawiał się charakterystyczny, lekko ironiczny humor.
Najwięcej śmiechu wywołała historia o Florianie — studencie pierwszego roku, który przed pierwszymi zajęciami pomylił ją z koleżanką i obiecał zająć miejsce obok siebie na sali.
– Poszłam jeszcze na chwilę do łazienki, a gdy weszłam i przedstawiłam się jako prowadząca zajęcia jego twarz była bielsza od śniegu – mówiła z lekkim uśmiechem.
Czas płynął niepostrzeżenie. Rozmowy stawały się coraz wolniejsze, pauzy między nimi coraz dłuższe. W końcu ktoś spojrzał na zegarek i okazało się, że jest już prawie świt. Poszli spać niemal nad ranem...
-----
Rozdział XXXIX
50 dni pokuty Łukasza
Trójmiasto, styczeń 2024
Poranek w domu Łukasza nadszedł spokojnie. Obudził się obok Zosi, której cichy, równy oddech wypełniał przestrzeń. Przez chwilę wpatrywał się w sufit, próbując zebrać myśli po wczorajszym wieczorze. Było mu dobrze. Zaskakująco dobrze. Spojrzał na nią. Jej ciepło, troska, sposób, w jaki na niego patrzyła i jak się do niego odnosiła – to wszystko dawało mu poczucie bliskości, którego tak bardzo mu brakowało. Delikatnie wysunął się spod kołdry, nie chcąc jej obudzić, i poszedł do kuchni. Zosia wstała chwilę później i poszła pod prysznic. On został w kuchni. Otworzył lodówkę, wyciągnął kilka warzyw i zaczął je kroić, potem rozgrzał patelnię i wbił jajka. Kuchnia szybko wypełniła się zapachem smażonej cebuli i masła.
Czy możesz mi to jakoś wyjaśnić?
Poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. Wiedział, że nie są to puste słowa.
I kolejna:
Widzę, że nie odpowiadasz. Czekam zatem, aż zmądrzejesz i oby to było coś poważnego Łukaszu. Ale pamiętaj, konsekwencje cię i tak nie miną.
Gdy wróciła, ubrana w jego dresowe spodnie i luźny T-shirt, uniósł wzrok i uśmiechnął się pod nosem. Nogawki spodni był dla niej trochę za krótkie, rękawy koszulki z kolei lekko opadały z ramion. Wyglądała w tym swobodnie, niemal domowo. Była wysoka, wyrazista, ciepła. Miała zupełnie inną sylwetkę niż Paulina — bardziej kobiecą, bardziej realną. Paulina była niemal eteryczna, choć jednocześnie zaskakująco umięśniona i absolutnie dominująca. Przy niej często czuł się jak marionetka, ktoś, kto porusza się w rytmie wyznaczanym przez kogoś innego. Zosia była inna. Przy niej nie było napięcia ani gry o kontrolę. Dawała mu przestrzeń. I właśnie to teraz czuł — coś, czego dawno nie doświadczał.
Wolność.
Patrzył, jak siada do stołu.
– Wygląda pysznie. Zawsze byłeś dobry w te klocki – rzuciła z uśmiechem, rozkładając talerze.
Podszedł do niej od tyłu. Położył dłonie na ramionach, lekko je ściskając.
– Tylko w te klocki? – zapytał z lekkim uśmiechem.
Zosia odwróciła głowę i spojrzała na niego z rozbawieniem.
– W tamte też całkiem dobrze ci poszło, mimo lekkiego falstartu.
Uśmiechnęła się szerzej, jakby przypomniała sobie wczorajszy wieczór.
– Ale ostatecznie się rozkręciłeś.
Patrzył na nią uważnie. Może to był znak? Może z nią mogłoby być inaczej? Nigdy nie pociągała go jakoś szczególnie. Znali się od dziecka, a on zawsze doszukiwał się w jej urodzie jakiegoś mankamentu – za wysoka, za duża, za duże stopy, zbyt sportowy ubiór. Ale dziś, dziś wydawała mu się na swój sposób naprawdę atrakcyjna.
– Wiesz, Zosiu, może moglibyśmy częściej się spotykać? – zaczął ostrożnie. – Tak na luzie, ale może spróbujmy w końcu czegoś więcej? Zawsze dobrze się dogadywaliśmy, a wczoraj było naprawdę fajnie.
Zamarła. Jej twarz straciła ten swobodny wyraz, który miała jeszcze chwilę wcześniej. Nie zauważył tego – wciąż snuł plany, wpatrzony w nią z nadzieją.
– Może jakiś wypad razem? Zwariowany weekend w jakimś hotelu ze SPA, wiesz, morze, spacery, my...
Westchnęła.
– Łukasz... – zaczęła cicho. – To, co się wczoraj wydarzyło, było naprawdę piękne, ale...
– Ale co, Zosiu? – zapytał zaskoczony. – Myślałem, że może to coś znaczyło.
Dotknęła jego dłoni.
– Zrobiliśmy to, czego oboje potrzebowaliśmy w tamtym momencie. Bliskość, ciepło, ale nie jestem teraz gotowa na coś więcej. Chcę, żebyśmy byli nadal bliskimi przyjaciółmi. Tylko tyle. Aż tyle.
Te słowa uderzyły go jak cios. Cofnął się delikatnie, nie dowierzając.
– Myślałem, że...
– Rozumiem – przerwała łagodnie. – Ale ja nie mogę ci dać tego, czego szukasz. I naprawdę uważam, że powinieneś wrócić do swojej dziewczyny.
– Wrócić...? Do Pauliny?
Zosia skinęła głową z lekkim uśmiechem.
– Tak. Przeproś ją, jeśli trzeba. Nie wiem, jaka jest wasza relacja, ale to z nią powinieneś być. Nie ze mną. To o niej marzyłeś tyle lat, nie zmarnuj tego.
Westchnął ciężko, nie mogąc ukryć zawodu. Stał przez chwilę w ciszy.
– Zosiu... – szepnął.
Przytuliła go mocno.
– Wszystko się ułoży, Łukasz. Zobaczysz. To tylko kwestia czasu.
– Dzięki... – powiedział cicho. – Naprawdę.
– Pamiętaj, że jestem. Zawsze. Jako przyjaciółka.
Po tych słowach zniknęła za drzwiami sypialni. Szybko przebrała się i pożegnała. Został sam. Wziął telefon. Kilka nieodebranych wiadomości. Wszystkie od Pauliny.
Pierwsza: zrzut ekranu z aplikacji do zarządzania chastity. Powiadomienie: klatka została zdjęta.
– Wygląda pysznie. Zawsze byłeś dobry w te klocki – rzuciła z uśmiechem, rozkładając talerze.
Podszedł do niej od tyłu. Położył dłonie na ramionach, lekko je ściskając.
– Tylko w te klocki? – zapytał z lekkim uśmiechem.
Zosia odwróciła głowę i spojrzała na niego z rozbawieniem.
– W tamte też całkiem dobrze ci poszło, mimo lekkiego falstartu.
Uśmiechnęła się szerzej, jakby przypomniała sobie wczorajszy wieczór.
– Ale ostatecznie się rozkręciłeś.
Patrzył na nią uważnie. Może to był znak? Może z nią mogłoby być inaczej? Nigdy nie pociągała go jakoś szczególnie. Znali się od dziecka, a on zawsze doszukiwał się w jej urodzie jakiegoś mankamentu – za wysoka, za duża, za duże stopy, zbyt sportowy ubiór. Ale dziś, dziś wydawała mu się na swój sposób naprawdę atrakcyjna.
– Wiesz, Zosiu, może moglibyśmy częściej się spotykać? – zaczął ostrożnie. – Tak na luzie, ale może spróbujmy w końcu czegoś więcej? Zawsze dobrze się dogadywaliśmy, a wczoraj było naprawdę fajnie.
Zamarła. Jej twarz straciła ten swobodny wyraz, który miała jeszcze chwilę wcześniej. Nie zauważył tego – wciąż snuł plany, wpatrzony w nią z nadzieją.
– Może jakiś wypad razem? Zwariowany weekend w jakimś hotelu ze SPA, wiesz, morze, spacery, my...
Westchnęła.
– Łukasz... – zaczęła cicho. – To, co się wczoraj wydarzyło, było naprawdę piękne, ale...
– Ale co, Zosiu? – zapytał zaskoczony. – Myślałem, że może to coś znaczyło.
Dotknęła jego dłoni.
– Zrobiliśmy to, czego oboje potrzebowaliśmy w tamtym momencie. Bliskość, ciepło, ale nie jestem teraz gotowa na coś więcej. Chcę, żebyśmy byli nadal bliskimi przyjaciółmi. Tylko tyle. Aż tyle.
Te słowa uderzyły go jak cios. Cofnął się delikatnie, nie dowierzając.
– Myślałem, że...
– Rozumiem – przerwała łagodnie. – Ale ja nie mogę ci dać tego, czego szukasz. I naprawdę uważam, że powinieneś wrócić do swojej dziewczyny.
– Wrócić...? Do Pauliny?
Zosia skinęła głową z lekkim uśmiechem.
– Tak. Przeproś ją, jeśli trzeba. Nie wiem, jaka jest wasza relacja, ale to z nią powinieneś być. Nie ze mną. To o niej marzyłeś tyle lat, nie zmarnuj tego.
Westchnął ciężko, nie mogąc ukryć zawodu. Stał przez chwilę w ciszy.
– Zosiu... – szepnął.
Przytuliła go mocno.
– Wszystko się ułoży, Łukasz. Zobaczysz. To tylko kwestia czasu.
– Dzięki... – powiedział cicho. – Naprawdę.
– Pamiętaj, że jestem. Zawsze. Jako przyjaciółka.
Po tych słowach zniknęła za drzwiami sypialni. Szybko przebrała się i pożegnała. Został sam. Wziął telefon. Kilka nieodebranych wiadomości. Wszystkie od Pauliny.
Pierwsza: zrzut ekranu z aplikacji do zarządzania chastity. Powiadomienie: klatka została zdjęta.
Warnung: Unautorisierter Zugriff auf das Schloss festgestellt.
Pod spodem:
Czy możesz mi to jakoś wyjaśnić?
Zamarł. Palce drżały. Przetłumaczył w Google translate te słowa ale domyślał się co znaczyły. Ostrzeżenie: Wykryto nieautoryzowany dostęp do zamka.
Kolejna wiadomość:
Kolejna wiadomość:
Mam nadzieję, że masz dobre wytłumaczenie, bo jeśli nie, będziesz tego bardzo żałował.
Poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. Wiedział, że nie są to puste słowa.
I kolejna:
Widzę, że nie odpowiadasz. Czekam zatem, aż zmądrzejesz i oby to było coś poważnego Łukaszu. Ale pamiętaj, konsekwencje cię i tak nie miną.
Odłożył telefon.
– Ja pierdolę... ale narobiłem...
– Ja pierdolę... ale narobiłem...
---
Bydgoszcz, styczeń 2024
Paulina, jak zawsze, obudziła się wcześnie. Gdy reszta domowników jeszcze spała, zeszła do salonu z laptopem pod pachą. Usiadła na skraju kanapy, zawinęła nogi pod siebie i w bezruchu wpatrywała się w ekran. Jej twarz pozostawała skupiona, a palce bezszelestnie przesuwały się po klawiaturze. Ciszę przerwał dźwięk kroków. Nie podnosząc od razu wzroku, zdążyła zidentyfikować je. Dopiero po chwili spojrzała znad laptopa, chłodno i bez uśmiechu. W progu stał Marek – jego włosy nie były tak idealnie zaczesane jak wczoraj, był w samych bokserkach.
– Widzę, że twoje pojęcie o granicach jest dość elastyczne – powiedziała sucho, mierząc go wzrokiem.
Próbując zachować lekki ton, wzruszył ramionami.
– Widzę, że twoje pojęcie o granicach jest dość elastyczne – powiedziała sucho, mierząc go wzrokiem.
Próbując zachować lekki ton, wzruszył ramionami.
– Cóż, skoro jestem wśród znajomych...
– Jesteś tu gościem, nie performerem – odparła chłodno, jakby analizowała jego obecność z klinicznym dystansem. – Ale rozumiem. Niektórzy budzą się z nadmiarem pewności siebie. Często to maska.
Nieco zbity z tropu, ale wciąż z uśmiechem, podszedł bliżej.
– Jesteś tu gościem, nie performerem – odparła chłodno, jakby analizowała jego obecność z klinicznym dystansem. – Ale rozumiem. Niektórzy budzą się z nadmiarem pewności siebie. Często to maska.
Nieco zbity z tropu, ale wciąż z uśmiechem, podszedł bliżej.
– Pewność siebie to podstawa. Zwłaszcza gdy się wie, czego się chce.
Paulina nie drgnęła. Jej spojrzenie było nieprzeniknione, jakby próbowała zrozumieć jego mechanizmy, nie reagując na nie.
Paulina nie drgnęła. Jej spojrzenie było nieprzeniknione, jakby próbowała zrozumieć jego mechanizmy, nie reagując na nie.
– Odwaga bez rozeznania bywa głupotą, Marek. Ale to nie moja sprawa. Jeszcze spory kawałek drogi przed tobą, zanim mnie to zainteresuje.
Usiadł na fotelu naprzeciw niej.
Usiadł na fotelu naprzeciw niej.
– W porządku. Czasem lepiej iść bez planu, niż stać w miejscu.
– Tak mówią ci, którzy rzeczywiście nie mają planu. Ale dobrze. Jeśli chcesz się wykazać, możesz zrobić mi kawę. Latte, najlepiej na mleku migdałowym, Anka miała gdzieś w lodówce – dodała, wracając wzrokiem do laptopa, dając mu jasno do zrozumienia, że rozmowa została zawieszona.
– Tak mówią ci, którzy rzeczywiście nie mają planu. Ale dobrze. Jeśli chcesz się wykazać, możesz zrobić mi kawę. Latte, najlepiej na mleku migdałowym, Anka miała gdzieś w lodówce – dodała, wracając wzrokiem do laptopa, dając mu jasno do zrozumienia, że rozmowa została zawieszona.
Wrócił z kubkami, podał jej kawę, po czym usiadł z powrotem. Siedzieli w ciszy przez moment, aż wreszcie odezwał się z prowokacyjnym uśmiechem:
– Jako psycholog, co powiesz o chodzeniu po domu w samych bokserkach?
– Jako psycholog? Może to być przejaw nadmiernej potrzeby potwierdzenia własnej wartości. Albo nieumiejętność rozpoznania, kiedy przekracza się cudze granice lub po prostu próba wymuszenia reakcji. Której, nawiasem mówiąc, nie dostaniesz.
Marek parsknął cicho.
– Jako psycholog, co powiesz o chodzeniu po domu w samych bokserkach?
– Jako psycholog? Może to być przejaw nadmiernej potrzeby potwierdzenia własnej wartości. Albo nieumiejętność rozpoznania, kiedy przekracza się cudze granice lub po prostu próba wymuszenia reakcji. Której, nawiasem mówiąc, nie dostaniesz.
Marek parsknął cicho.
– A jeśli to tylko swoboda?
– Swoboda? – powtórzyła, przyglądając mu się z wyraźną rezerwą. – Prawdziwa swoboda nie wymaga demonstracji. Nie jest hałaśliwa. Ty zaś jesteś raczej demonstracyjny.
Usiadł bliżej.
– Swoboda? – powtórzyła, przyglądając mu się z wyraźną rezerwą. – Prawdziwa swoboda nie wymaga demonstracji. Nie jest hałaśliwa. Ty zaś jesteś raczej demonstracyjny.
Usiadł bliżej.
– Może więc jakieś kameralne spotkanie?
– Marek, naprawdę myślisz, że jestem kobietą, którą można zainteresować pytaniem: „może spotkamy się w cztery oczy”? – zapytała, powoli, z perfekcyjnie odmierzonym chłodem.
– Marek, naprawdę myślisz, że jestem kobietą, którą można zainteresować pytaniem: „może spotkamy się w cztery oczy”? – zapytała, powoli, z perfekcyjnie odmierzonym chłodem.
– To nie flirt. To nuda.
– Czyli – mruknął, próbując ratować sytuację – uważasz, że jestem nudny?
Lekko wzruszyła ramionami.
– Czyli – mruknął, próbując ratować sytuację – uważasz, że jestem nudny?
Lekko wzruszyła ramionami.
– Jeszcze cię nie oceniam. Ale póki co, w twojej narracji nie ma ani zaskoczenia, ani głębi. A wygląd? – Uniosła kubek, patrząc na niego znad mlecznej piany. – Powiedzmy, że nie przeszkadza ci, może nawet jest twoim sprzymierzeńcem.
Uśmiechnął się, próbując zachować rezon.
Uśmiechnął się, próbując zachować rezon.
– Może przekonam cię czymś więcej.
– Może. Ale pytanie brzmi: czy rozumiesz, co mnie w ogóle przekonuje? Bo wiesz, Marek... ja nie jestem ani grzeczna, ani łagodna, ani święta. I nie interesują mnie mężczyźni, którzy lubią, gdy kobieta się do nich uśmiecha tylko dlatego, że nie chce robić im przykrości.
Zapadła cisza. Tym razem to Paulina patrzyła długo. Chłodno. Uważnie.
– Zastanów się, czy na pewno wiesz, w co chcesz się wpakować – dodała cicho.
Sięgnęła znowu po kawę i powoli uniosła ją do ust, nie odrywając od niego wzroku.
– Fascynacja to dobry początek – powiedziała chłodno, z ledwie wyczuwalną ironią. – Ale tylko początek. Wielu mężczyzn najpierw się fascynuje... bo fajnie wyglądam, ładnie się ubieram, potrafię mówić pełnymi zdaniami. A potem nagle przychodzi refleksja, że nie są gotowi na to, co ich naprawdę pociąga.
Marek przełknął ślinę. Wiedział, że nie wolno mu okazać zawahania, ale coś w jej tonie – ten pełen pewności spokój, to doskonale kontrolowane tempo – sprawiało, że każdy jego oddech stawał się nieco cięższy.
– Może jestem gotów, tylko... jeszcze o tym nie wiem – odpowiedział, siląc się na lekkość, choć głęboko czuł, że to Paulina steruje każdą nutą tej rozmowy.
– Może, ale to nie ty będziesz o tym decydował.
Zamilkła na moment, a cisza, która zapadła, była jak echo jej słów – nieprzyjemne, obezwładniające. Poczuł, że jej milczenie mówi więcej niż niejeden monolog. Patrzyła na niego z wyraźnym spokojem, który nie zapraszał – on badał. Obserwował.
– Widzisz, Marek – kontynuowała cicho – jesteś typem mężczyzny, który lubi mieć kontrolę. To się czuje. Twój sposób mówienia, to, jak siadasz, jak próbujesz przejąć inicjatywę. To zabawne, bo wchodząc tutaj z tą całą swoją pewnością siebie, nie zauważyłeś, że oddałeś mi ją w pierwszej minucie.
– Mówiąc szczerze – dodała, prostując plecy i splatając dłonie – nie lubię mężczyzn, którzy próbują zaimponować mi własną wersją siebie. Wolę, kiedy przestają udawać. Wtedy rozmowa zaczyna być naprawdę ciekawa.
Wziął głębszy oddech, starając się wrócić do równowagi, ale jego głos już nie miał tej samej lekkości.
– A jeśli to nie maska? – zapytał, cicho. – A jeśli właśnie taki jestem?
Paulina zmrużyła oczy i przez dłuższą chwilę nie odpowiadała. Wreszcie pochyliła się nieco w jego stronę.
– Wtedy byłoby mi cię szkoda – wyszeptała. – Bo nie miałbyś pojęcia, co stracisz.
Po tych słowach wyprostowała się, jakby definitywnie kończyła rozmowę. Spojrzała na zegarek, potem znów na niego. Uśmiech – ledwie dostrzegalny – pojawił się na jej twarzy.
– Możemy uznać to za pierwszy test, Marku – powiedziała sucho. – Na razie średnio ci idzie chociaż... nie odwróciłeś wzroku. Jeszcze.
Znów spojrzała do laptopa, wracając do przerwanej pracy – jakby nic się nie wydarzyło, jakby on już nie istniał. Jej twarz pozostawała skupiona, jak zawsze, chłodna i nieprzystępna. Nagle podniosła wzrok i powiedziała:
– Muszę iść po kabel.
Podniosła się z kanapy, nie zamykając urządzenia.
Marek – który wciąż był w samych bokserkach – odruchowo wstał, jakby chciał zachować się jak dżentelmen. Był wysportowany, jego tors napięty, mięśnie wyraźnie zarysowane. Choć zwykle pewny siebie, teraz czuł coś zupełnie nowego. Podeszła do niego wolno, nie odrywając wzroku od jego twarzy. Gdy stanęła tuż przed nim, wyciągnęła dłoń i położyła mu ją na torsie. Jej palce były chłodne, niemal lodowate. Przesunęła dłonią po jego klatce piersiowej leniwie, obojętnie, z niemal medyczną precyzją. Poczuł, jak napięcie rośnie w całym ciele. Był gotów na wszystko – ale nie na to, co nastąpiło chwilę później.
Bez słowa, bez ostrzeżenia, zacisnęła paznokcie na jego sutku. Ostro i bezlitośnie. Jej paznokcie były długie i idealnie wypielęgnowane – wystarczająco ostre, by wywołać ból, który przeszył go jak impuls elektryczny.
– Aagh... – jęknął krótko, pochylając się automatycznie pod wpływem bólu.
Paulina uniosła się na palcach i zbliża usta do jego ucha. Jej głos był cichy, ale wyraźny, lodowaty i spokojny.
– Jestem tą kobietą, przed którą ostrzegała cię mama. Ode mnie nie dostaniesz nic, chyba że będziesz o to błagał na kolanach. A i to nie gwarantuje sukcesu.
Zacisnęła palce jeszcze mocniej, a potem nagle puściła, zostawiając na jego ciele czerwony, piekący ślad. Odwróciła się i ruszyła w stronę korytarza bez słowa więcej, jakby nic się nie wydarzyło. Po chwili wróciła do salonu z kablem w dłoni. Podeszła do stołu, podłączyła zasilacz i usiadła ponownie na sofie, nie rzucając ani jednego zbędnego spojrzenia w stronę Marka, który wciąż nie zdążył się ubrać. Stał jeszcze przez moment, czując na swojej skórze niedawne uszczypnięcie. Postanowił nie wracać już do tamtej chwili – przynajmniej nie teraz.
Ich milczenie przerwało nagłe wejście Michała. Wkroczył do salonu z rozbudzonym uśmiechem na twarzy, przeciągając się i ziewając lekko.
– O, zastaję was razem – rzucił z rozbawieniem. – Co tu się knuje?
Marek uśmiechnął się półgębkiem, choć wciąż czuł, jak echo poprzedniego spięcia rezonuje gdzieś w nim.
– Może. Ale pytanie brzmi: czy rozumiesz, co mnie w ogóle przekonuje? Bo wiesz, Marek... ja nie jestem ani grzeczna, ani łagodna, ani święta. I nie interesują mnie mężczyźni, którzy lubią, gdy kobieta się do nich uśmiecha tylko dlatego, że nie chce robić im przykrości.
Zapadła cisza. Tym razem to Paulina patrzyła długo. Chłodno. Uważnie.
– Zastanów się, czy na pewno wiesz, w co chcesz się wpakować – dodała cicho.
Sięgnęła znowu po kawę i powoli uniosła ją do ust, nie odrywając od niego wzroku.
– Fascynacja to dobry początek – powiedziała chłodno, z ledwie wyczuwalną ironią. – Ale tylko początek. Wielu mężczyzn najpierw się fascynuje... bo fajnie wyglądam, ładnie się ubieram, potrafię mówić pełnymi zdaniami. A potem nagle przychodzi refleksja, że nie są gotowi na to, co ich naprawdę pociąga.
Marek przełknął ślinę. Wiedział, że nie wolno mu okazać zawahania, ale coś w jej tonie – ten pełen pewności spokój, to doskonale kontrolowane tempo – sprawiało, że każdy jego oddech stawał się nieco cięższy.
– Może jestem gotów, tylko... jeszcze o tym nie wiem – odpowiedział, siląc się na lekkość, choć głęboko czuł, że to Paulina steruje każdą nutą tej rozmowy.
– Może, ale to nie ty będziesz o tym decydował.
Zamilkła na moment, a cisza, która zapadła, była jak echo jej słów – nieprzyjemne, obezwładniające. Poczuł, że jej milczenie mówi więcej niż niejeden monolog. Patrzyła na niego z wyraźnym spokojem, który nie zapraszał – on badał. Obserwował.
– Widzisz, Marek – kontynuowała cicho – jesteś typem mężczyzny, który lubi mieć kontrolę. To się czuje. Twój sposób mówienia, to, jak siadasz, jak próbujesz przejąć inicjatywę. To zabawne, bo wchodząc tutaj z tą całą swoją pewnością siebie, nie zauważyłeś, że oddałeś mi ją w pierwszej minucie.
– Mówiąc szczerze – dodała, prostując plecy i splatając dłonie – nie lubię mężczyzn, którzy próbują zaimponować mi własną wersją siebie. Wolę, kiedy przestają udawać. Wtedy rozmowa zaczyna być naprawdę ciekawa.
Wziął głębszy oddech, starając się wrócić do równowagi, ale jego głos już nie miał tej samej lekkości.
– A jeśli to nie maska? – zapytał, cicho. – A jeśli właśnie taki jestem?
Paulina zmrużyła oczy i przez dłuższą chwilę nie odpowiadała. Wreszcie pochyliła się nieco w jego stronę.
– Wtedy byłoby mi cię szkoda – wyszeptała. – Bo nie miałbyś pojęcia, co stracisz.
Po tych słowach wyprostowała się, jakby definitywnie kończyła rozmowę. Spojrzała na zegarek, potem znów na niego. Uśmiech – ledwie dostrzegalny – pojawił się na jej twarzy.
– Możemy uznać to za pierwszy test, Marku – powiedziała sucho. – Na razie średnio ci idzie chociaż... nie odwróciłeś wzroku. Jeszcze.
Znów spojrzała do laptopa, wracając do przerwanej pracy – jakby nic się nie wydarzyło, jakby on już nie istniał. Jej twarz pozostawała skupiona, jak zawsze, chłodna i nieprzystępna. Nagle podniosła wzrok i powiedziała:
– Muszę iść po kabel.
Podniosła się z kanapy, nie zamykając urządzenia.
Marek – który wciąż był w samych bokserkach – odruchowo wstał, jakby chciał zachować się jak dżentelmen. Był wysportowany, jego tors napięty, mięśnie wyraźnie zarysowane. Choć zwykle pewny siebie, teraz czuł coś zupełnie nowego. Podeszła do niego wolno, nie odrywając wzroku od jego twarzy. Gdy stanęła tuż przed nim, wyciągnęła dłoń i położyła mu ją na torsie. Jej palce były chłodne, niemal lodowate. Przesunęła dłonią po jego klatce piersiowej leniwie, obojętnie, z niemal medyczną precyzją. Poczuł, jak napięcie rośnie w całym ciele. Był gotów na wszystko – ale nie na to, co nastąpiło chwilę później.
Bez słowa, bez ostrzeżenia, zacisnęła paznokcie na jego sutku. Ostro i bezlitośnie. Jej paznokcie były długie i idealnie wypielęgnowane – wystarczająco ostre, by wywołać ból, który przeszył go jak impuls elektryczny.
– Aagh... – jęknął krótko, pochylając się automatycznie pod wpływem bólu.
Paulina uniosła się na palcach i zbliża usta do jego ucha. Jej głos był cichy, ale wyraźny, lodowaty i spokojny.
– Jestem tą kobietą, przed którą ostrzegała cię mama. Ode mnie nie dostaniesz nic, chyba że będziesz o to błagał na kolanach. A i to nie gwarantuje sukcesu.
Zacisnęła palce jeszcze mocniej, a potem nagle puściła, zostawiając na jego ciele czerwony, piekący ślad. Odwróciła się i ruszyła w stronę korytarza bez słowa więcej, jakby nic się nie wydarzyło. Po chwili wróciła do salonu z kablem w dłoni. Podeszła do stołu, podłączyła zasilacz i usiadła ponownie na sofie, nie rzucając ani jednego zbędnego spojrzenia w stronę Marka, który wciąż nie zdążył się ubrać. Stał jeszcze przez moment, czując na swojej skórze niedawne uszczypnięcie. Postanowił nie wracać już do tamtej chwili – przynajmniej nie teraz.
Ich milczenie przerwało nagłe wejście Michała. Wkroczył do salonu z rozbudzonym uśmiechem na twarzy, przeciągając się i ziewając lekko.
– O, zastaję was razem – rzucił z rozbawieniem. – Co tu się knuje?
Marek uśmiechnął się półgębkiem, choć wciąż czuł, jak echo poprzedniego spięcia rezonuje gdzieś w nim.
– Nic szczególnego. Kawa i poranne rozmowy – odpowiedział, starając się nadać sytuacji lekkości i dotykając wciąż piekącego sutka.
– To dobrze – mruknął Michał, rzucając okiem w stronę kuchni. – Anka zaraz robi śniadanie. Zdecydowanie warto się obudzić dla jej omletów.
Paulina spojrzała na niego ostrym wzrokiem, bez uśmiechu.
– To dobrze – mruknął Michał, rzucając okiem w stronę kuchni. – Anka zaraz robi śniadanie. Zdecydowanie warto się obudzić dla jej omletów.
Paulina spojrzała na niego ostrym wzrokiem, bez uśmiechu.
– A dlaczego to Anka ma robić śniadanie? Czemu wyręczasz się nią?
Ton jej głosu był z pozoru swobodny, ale w słowach słychać było charakterystyczną nutę ironii – wyraźną i chłodną. Spojrzał na nią z lekkim zaskoczeniem, po czym zaśmiał się, próbując rozładować napięcie.
Ton jej głosu był z pozoru swobodny, ale w słowach słychać było charakterystyczną nutę ironii – wyraźną i chłodną. Spojrzał na nią z lekkim zaskoczeniem, po czym zaśmiał się, próbując rozładować napięcie.
– Cóż... bo Anka robi najlepsze śniadania?
Przyglądała się mu przez dłuższą chwilę, jakby oceniała nie jego odpowiedź, a cały system wartości.
– To nie usprawiedliwia tego, że pozwalasz jej się wyręczać – powiedziała cicho, tonem, który brzmiał jak sądowy wyrok. – Może to ty powinieneś wstać i zrobić śniadanie dla niej?
Westchnął i uśmiechnął się z rezygnacją. – No, no. Widzę, że nie ma co dyskutować. Dobrze, Paulina. Przekonałaś mnie. Omlet po mistrzowsku w drodze.
Zwrócił się do kolegi:
Przyglądała się mu przez dłuższą chwilę, jakby oceniała nie jego odpowiedź, a cały system wartości.
– To nie usprawiedliwia tego, że pozwalasz jej się wyręczać – powiedziała cicho, tonem, który brzmiał jak sądowy wyrok. – Może to ty powinieneś wstać i zrobić śniadanie dla niej?
Westchnął i uśmiechnął się z rezygnacją. – No, no. Widzę, że nie ma co dyskutować. Dobrze, Paulina. Przekonałaś mnie. Omlet po mistrzowsku w drodze.
Zwrócił się do kolegi:
– Chodź, nie wygramy z nią.
Marek skinął głową i dodał z przekąsem: – Coś o tym wiem. Wygląda na to, że nie mamy wyboru.
– Właśnie o to chodzi – odpowiedziała spokojnie, opadając wygodnie na sofę i splatając dłonie na kolanach. – Czasem warto wam przypomnieć, kto tu naprawdę rządzi.
Obaj mężczyźni ruszyli w stronę kuchni, chichocząc cicho. Została sama w salonie – wyniosła, chłodna, spokojna. Sięgnęła po filiżankę z kawą i upiła drobny łyk, obserwując ich z wyraźną satysfakcją.
W tym momencie weszła Anka, przecierając oczy, wciąż w szlafroku. Zatrzymała się w progu, zdziwiona widokiem mężczyzn krzątających się przy blacie.
– Co wam się stało? Nigdy nie widziałam was w kuchni – rzuciła z uśmiechem.
Paulina, nie odwracając głowy, odpowiedziała spokojnie: – Postanowiłam, że dziś to oni się wykażą. Zasługujesz, Aniu, na dzień wolny od kuchni.
– No proszę, proszę... jacy posłuszni.
Michał rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie znad patelni.
Marek skinął głową i dodał z przekąsem: – Coś o tym wiem. Wygląda na to, że nie mamy wyboru.
– Właśnie o to chodzi – odpowiedziała spokojnie, opadając wygodnie na sofę i splatając dłonie na kolanach. – Czasem warto wam przypomnieć, kto tu naprawdę rządzi.
Obaj mężczyźni ruszyli w stronę kuchni, chichocząc cicho. Została sama w salonie – wyniosła, chłodna, spokojna. Sięgnęła po filiżankę z kawą i upiła drobny łyk, obserwując ich z wyraźną satysfakcją.
W tym momencie weszła Anka, przecierając oczy, wciąż w szlafroku. Zatrzymała się w progu, zdziwiona widokiem mężczyzn krzątających się przy blacie.
– Co wam się stało? Nigdy nie widziałam was w kuchni – rzuciła z uśmiechem.
Paulina, nie odwracając głowy, odpowiedziała spokojnie: – Postanowiłam, że dziś to oni się wykażą. Zasługujesz, Aniu, na dzień wolny od kuchni.
– No proszę, proszę... jacy posłuszni.
Michał rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie znad patelni.
– Nie mieliśmy wyboru, kochanie. Paulina postawiła sprawę jasno, dziś my gotujemy.
– Jesteśmy na służbie – dodał Marek z udawaną powagą, odstawiając talerze na blat.
– W takim razie chętnie zobaczę efekty tego eksperymentu – odparła Anka, siadając przy stole. – Mam tylko nadzieję, że nie będzie pożaru.
– Jesteśmy na służbie – dodał Marek z udawaną powagą, odstawiając talerze na blat.
– W takim razie chętnie zobaczę efekty tego eksperymentu – odparła Anka, siadając przy stole. – Mam tylko nadzieję, że nie będzie pożaru.
Śniadanie okazało się zaskakująco smaczne a atmosfera rozluźniła się.
– Muszę przyznać, że spisaliście się całkiem nieźle – powiedziała Anka, sięgając po kolejną porcję. – Nie sądziłam, że potraficie zrobić coś więcej niż kanapki.
– Dokładnie – dodała Paulina z lodowatym uśmiechem. – Byłam mile zaskoczona. Myślę, że od teraz możecie przejąć część kuchennych obowiązków.
Marek zaśmiał się i spojrzał na Michała. – Przy takiej motywacji, kto wie. Może to wejdzie nam w nawyk?
Michał westchnął teatralnie, a potem spojrzał na Paulinę.
– Jak mówiłem... Paulinie trudno odmówić.
– Muszę przyznać, że spisaliście się całkiem nieźle – powiedziała Anka, sięgając po kolejną porcję. – Nie sądziłam, że potraficie zrobić coś więcej niż kanapki.
– Dokładnie – dodała Paulina z lodowatym uśmiechem. – Byłam mile zaskoczona. Myślę, że od teraz możecie przejąć część kuchennych obowiązków.
Marek zaśmiał się i spojrzał na Michała. – Przy takiej motywacji, kto wie. Może to wejdzie nam w nawyk?
Michał westchnął teatralnie, a potem spojrzał na Paulinę.
– Jak mówiłem... Paulinie trudno odmówić.
Kobiety wymieniły spojrzenia i roześmiały się.
---
Po południu Paulina i Marek byli już gotowi do wyjazdu. Pożegnali się z gospodarzami i wyszli na zewnątrz. Chłodne, zimowe powietrze owiewało twarze, a słońce przebijało się przez chmury, rozlewając matowe światło na mokrą betonową kostkę. Spoglądał na nią, gdy w skupieniu pakowała walizkę do bagażnika. Chwilę milczał, po czym zdecydował się odezwać.
– Przekonam cię jakoś do spotkania? – zapytał, cicho, ale bez skrępowania.
Zamknęła bagażnik bez słowa. Powoli odwróciła się do niego.
– Nie jestem pewna, Marek – powiedziała w końcu. – Może kiedyś. Jeśli naprawdę będziesz miał coś ciekawego do zaproponowania.
Zrobiła krok w jego stronę.
– Numer telefonu masz u Michała. Jeśli uznasz, że warto się odezwać, spróbuj. Ale nie spodziewaj się, że będę czekać – dodała, odwracając się bez cienia kokieterii.
Stał w miejscu, obserwując, jak podchodzi do auta i otwiera drzwi kierowcy. Nie zdążył już nic dodać. Wsiadła, zapięła pas i uruchomiła silnik. Niskie brzmienie RS4 wypełniło przestrzeń przed domem. Patrzył, jak włącza D, jak światło odbija się od połyskującej maski. Białe Audi było perfekcyjne – dokładnie tak jak ona.
Gdy ruszyła, dźwięk silnika zmienił się w niski, głęboki pomruk, doskonale dopasowany do dynamicznego przyspieszania. Sportowe kombi reagowało natychmiast na każde jej polecenie, płynnie przechodząc przez kolejne biegi. Został jeszcze chwilę, czując, jak cichy dźwięk silnika powoli gaśnie w uszach. Został tylko zapach spalin i wrażenie obecności kobiety, która – choć właśnie odjechała – wciąż była gdzieś bardzo blisko. W głowie.
Nie wiedział jeszcze nawet, czy się odezwie, ale był pewien, że nigdy wcześniej nie spotkał nikogo takiego. A poznał wiele kobiet. Blisko. Dogłębnie.
– Przekonam cię jakoś do spotkania? – zapytał, cicho, ale bez skrępowania.
Zamknęła bagażnik bez słowa. Powoli odwróciła się do niego.
– Nie jestem pewna, Marek – powiedziała w końcu. – Może kiedyś. Jeśli naprawdę będziesz miał coś ciekawego do zaproponowania.
Zrobiła krok w jego stronę.
– Numer telefonu masz u Michała. Jeśli uznasz, że warto się odezwać, spróbuj. Ale nie spodziewaj się, że będę czekać – dodała, odwracając się bez cienia kokieterii.
Stał w miejscu, obserwując, jak podchodzi do auta i otwiera drzwi kierowcy. Nie zdążył już nic dodać. Wsiadła, zapięła pas i uruchomiła silnik. Niskie brzmienie RS4 wypełniło przestrzeń przed domem. Patrzył, jak włącza D, jak światło odbija się od połyskującej maski. Białe Audi było perfekcyjne – dokładnie tak jak ona.
Gdy ruszyła, dźwięk silnika zmienił się w niski, głęboki pomruk, doskonale dopasowany do dynamicznego przyspieszania. Sportowe kombi reagowało natychmiast na każde jej polecenie, płynnie przechodząc przez kolejne biegi. Został jeszcze chwilę, czując, jak cichy dźwięk silnika powoli gaśnie w uszach. Został tylko zapach spalin i wrażenie obecności kobiety, która – choć właśnie odjechała – wciąż była gdzieś bardzo blisko. W głowie.
Nie wiedział jeszcze nawet, czy się odezwie, ale był pewien, że nigdy wcześniej nie spotkał nikogo takiego. A poznał wiele kobiet. Blisko. Dogłębnie.
---
Wjechała na drogę ekspresową. Audi rozpędzało się bez najmniejszego problemu. To była moc, którą czuła pod stopą, idealna mieszanka elegancji i surowej siły. Uśmiechnęła się, doceniając technologię, która pozwalała jej na pełną kontrolę nad tym potężnym autem. Skórzane fotele doskonale dopasowywały się do jej ciała, ich miękkość i jednocześnie sportowy charakter sprawiały, że siedziała wygodnie, a jednocześnie pewnie – dokładnie tak, jak lubiła. Fotel idealnie wspierał jej plecy, a zimne, skórzane wykończenie dawało przyjemne uczucie luksusu. Wnętrze auta było jak osobista strefa, idealnie dopasowana do jej stylu życia. System audio wypełniał kabinę krystalicznie czystym dźwiękiem, a każdy ton utworu był odtwarzany z niesamowitą precyzją. Cichy szum z zewnątrz był tłumiony przez doskonałe wygłuszenie, dzięki czemu mogła w pełni zatopić się w muzyce, a jednocześnie czuć absolutną kontrolę nad potężną maszyną, którą prowadziła.
Po powrocie będzie musiała zająć się Łukaszem.... Po niespełna dwóch godzinach dynamicznej jazdy, wjechała na podjazd swojego domu w Orłowie. Zatrzymała samochód, wyłączyła silnik. Spojrzała na telefon leżący obok i przesunęła palcem po ekranie.
Napisała:
O 19 u mnie.
Bez pozdrowień. Bez emotek. Bez emocji
---
Łukasz od rana nie mógł znaleźć sobie miejsca. Próbował zająć się czymś konkretnym, ale wszystko, co zaczynał, szybko go irytowało. Jego myśli nieustannie krążyły wokół dwóch kobiet: Zosi i Pauliny. Z jednej strony Zosia – pełna ciepła, szczerości i prostoty, która dała mu wczoraj poczucie bliskości, którego tak bardzo mu brakowało, a potem się odwróciła. Z drugiej Paulina – piękna, zmysłowa, dominująca, budząca w nim skrajne emocje, których nie potrafił zignorować. Obie tak różne. I przez obie cierpiał.
Nagle jego telefon zabrzęczał, przerywając chaotyczny ciąg myśli. Sięgnął po urządzenie, a serce mu zadrżało, kiedy zobaczył nadawcę. Otworzył wiadomość, na ekranie widniało tylko jedno zdanie:
O 19 u mnie.
Proste, pozbawione zbędnych słów, ale wystarczyło, by poczuł mieszankę ulgi i niepokoju. Paulina w swoim stylu nie zostawiała miejsca na wątpliwości. Wezwanie, które musiał zaakceptować. Znał to – cokolwiek miała w planach, nie będzie to łatwe. Czuł, że każda chwila teraz była odliczaniem do tego spotkania, a pod powierzchnią pojawiała się nuta strachu, ale również coś, co go zawsze do niej przyciągało. Zacisnął dłoń na telefonie, wiedząc, że nie ma odwrotu.
Jadąc do niej, nie mógł przestać myśleć o tym, co go czeka. Pamiętał ostatnie chwile, kiedy oddał pełną kontrolę – to, jak bezbronny się czuł. Cokolwiek by się działo tego wieczora, postanowił, że nie pozwoli ponownie na całkowitą dominację. Nie tym razem. Przez moment nawet rozważał, że wygarnie jej wszystko, co leży mu na sercu – jak wykańczała go ta emocjonalna gra, jak niszczy go jej chłodna kontrola. Może to była chwila, żeby wyjawić prawdę, postawić granice.
Kiedy zatrzymał się na światłach, spojrzał w stronę kwiaciarni.
– Na wszelki wypadek… – pomyślał, skręcając i parkując. Chociaż miał zamiar być bardziej stanowczy, coś podpowiadało mu, że to może pomóc.
Wysiadł z samochodu i kupił duży bukiet róż – czerwonych, intensywnie pachnących. Wiedział, że Paulina lubi kwiaty i choć bukiet nie rozwiąże wszystkiego, może zmiękczy atmosferę.
– Na wszelki wypadek… – pomyślał, skręcając i parkując. Chociaż miał zamiar być bardziej stanowczy, coś podpowiadało mu, że to może pomóc.
Wysiadł z samochodu i kupił duży bukiet róż – czerwonych, intensywnie pachnących. Wiedział, że Paulina lubi kwiaty i choć bukiet nie rozwiąże wszystkiego, może zmiękczy atmosferę.
Zaparkował punktualnie o dziewiętnastej. Serce biło mu szybciej, a dłoń nerwowo zaciskała się na łodygach. Wysiadł z samochodu i podszedł do furtki próbując zebrać myśli. Była otwarta. Gdy zapukał do drzwi, niemal natychmiast usłyszał kroki. Otworzyła bez słowa, jej twarz nie zdradzała żadnych emocji.
Spojrzała chłodnym, oceniającym wzrokiem, po czym wyciągnęła rękę po bukiet, nie mówiąc ani słowa. Lekko zaskoczony tym milczeniem, podał kwiaty. Przyjęła je, odwracając się bez słowa podziękowania. Zamknęła drzwi i stanęła naprzeciwko niego, rzucając bukiet na szafkę obok. Miał nadzieję, że kwiaty złagodzą jej nastrój, ale wyglądała, jakby nie robiły na niej najmniejszego wrażenia.
– Paulinko, ja chciałbym wyjaśnić...
Spojrzała chłodnym, oceniającym wzrokiem, po czym wyciągnęła rękę po bukiet, nie mówiąc ani słowa. Lekko zaskoczony tym milczeniem, podał kwiaty. Przyjęła je, odwracając się bez słowa podziękowania. Zamknęła drzwi i stanęła naprzeciwko niego, rzucając bukiet na szafkę obok. Miał nadzieję, że kwiaty złagodzą jej nastrój, ale wyglądała, jakby nie robiły na niej najmniejszego wrażenia.
– Paulinko, ja chciałbym wyjaśnić...
– Zdejmij spodnie i majtki – powiedziała spokojnie, zupełnie ignorując jego słowa.
Poczuł, jakby czas się zatrzymał. Miał inne plany, chciał z nią przede wszystkim porozmawiać, ale polecenie było jednoznaczne.
Otworzyła szufladę i wyjęła pudełko z medycznymi, lateksowymi rękawiczkami. Rozdarła opakowanie i zaczęła je wkładać. Napięły się ciasno na jej smukłych palcach, wydając cichy, suchy trzask.
– Nie mam ochoty cię dotykać gołymi rękami – powiedziała chłodno, bez emocji. – To powinno dać ci sporo do myślenia.
Poczuł, jakby czas się zatrzymał. Miał inne plany, chciał z nią przede wszystkim porozmawiać, ale polecenie było jednoznaczne.
Otworzyła szufladę i wyjęła pudełko z medycznymi, lateksowymi rękawiczkami. Rozdarła opakowanie i zaczęła je wkładać. Napięły się ciasno na jej smukłych palcach, wydając cichy, suchy trzask.
– Nie mam ochoty cię dotykać gołymi rękami – powiedziała chłodno, bez emocji. – To powinno dać ci sporo do myślenia.
Poprawiła rękawiczki na nadgarstkach i usiadła wygodnie w fotelu. W dłoni trzymała coś, co natychmiast przykuło jego wzrok – nową klatkę chastity. Była zupełnie inna od tej, którą nosił dotychczas. Zamiast gładkiej formy, miała konstrukcję z grubych, solidnych metalowych prętów. Metal był ciemny, lekko połyskujący w świetle lampy. Całość sprawiała wrażenie cięższej, bardziej bezkompromisowej. Była też wyraźnie mniejsza – ciasna, zaprojektowana tak, by pozostawić jeszcze mniej miejsca i swobody niż poprzednia. Surowa funkcjonalność była tu ważniejsza niż estetyka.
– Tym razem – powiedziała cicho, niemal zmysłowo – będzie ci trudniej.
Uniosła klatkę lekko, jakby chciała, żeby dokładnie się jej przyjrzał.
– Ta nie da ci nawet chwili wytchnienia. Gwarantuję to.
Powoli pochyliła się w jego stronę, wciąż siedząc, kazała mu zbliżyć się. Najpierw ostrożnie, ale zdecydowanie umieściła pierścień wokół nasady członka, dokładnie dopasowując go do ciała. Uczucie było natychmiastowe – mocniejszy ucisk niż przy poprzednim modelu, niemal duszący.
Następnie sięgnęła po samą klatkę. Metal, chłodny w dotyku, w kontakcie ze skórą wywoływał dreszcz. Z niemal mechaniczną precyzją umieściła ją na właściwym miejscu. Dopasowała się szczelnie, a ciasna konstrukcja sprawiła, że każdy ruch wywoływał nieprzyjemne napięcie.
Na końcu, jak zwykle, zatrzasnęła zamek. Cichy klik oznaczał ostateczne zamknięcie. Spojrzała na Łukasza z wyraźnym zadowoleniem.
– Teraz jesteś gotowy.
Sięgnęła po jego telefon, nie odrywając od niego wzroku. Otworzyła aplikację, aktywując kod klatki, który połączył się urządzeniem. Telefon natychmiast przesłał dane do aplikacji w jej telefonie – mogła na bieżąco monitorować status.
– Ubieraj się. Jesteś wolny. Tej klatki nie będziesz musiał zdejmować aby się umyć – rzuciła chłodno.
Łukasz zamarł, zaskoczony. Spodziewał się czegoś innego – dalszych poleceń, konfrontacji ale nie tego.
– Nie chcę cię widzieć dłużej – powiedziała sucho. – Spotkamy się za pięćdziesiąt dni. Do tego czasu masz przemyśleć swoje zachowanie i wszystko, co się wydarzyło.
– Paulinko, proszę pozwól mi...
– Tym razem – powiedziała cicho, niemal zmysłowo – będzie ci trudniej.
Uniosła klatkę lekko, jakby chciała, żeby dokładnie się jej przyjrzał.
– Ta nie da ci nawet chwili wytchnienia. Gwarantuję to.
Powoli pochyliła się w jego stronę, wciąż siedząc, kazała mu zbliżyć się. Najpierw ostrożnie, ale zdecydowanie umieściła pierścień wokół nasady członka, dokładnie dopasowując go do ciała. Uczucie było natychmiastowe – mocniejszy ucisk niż przy poprzednim modelu, niemal duszący.
Następnie sięgnęła po samą klatkę. Metal, chłodny w dotyku, w kontakcie ze skórą wywoływał dreszcz. Z niemal mechaniczną precyzją umieściła ją na właściwym miejscu. Dopasowała się szczelnie, a ciasna konstrukcja sprawiła, że każdy ruch wywoływał nieprzyjemne napięcie.
Na końcu, jak zwykle, zatrzasnęła zamek. Cichy klik oznaczał ostateczne zamknięcie. Spojrzała na Łukasza z wyraźnym zadowoleniem.
– Teraz jesteś gotowy.
Sięgnęła po jego telefon, nie odrywając od niego wzroku. Otworzyła aplikację, aktywując kod klatki, który połączył się urządzeniem. Telefon natychmiast przesłał dane do aplikacji w jej telefonie – mogła na bieżąco monitorować status.
– Ubieraj się. Jesteś wolny. Tej klatki nie będziesz musiał zdejmować aby się umyć – rzuciła chłodno.
Łukasz zamarł, zaskoczony. Spodziewał się czegoś innego – dalszych poleceń, konfrontacji ale nie tego.
– Nie chcę cię widzieć dłużej – powiedziała sucho. – Spotkamy się za pięćdziesiąt dni. Do tego czasu masz przemyśleć swoje zachowanie i wszystko, co się wydarzyło.
– Paulinko, proszę pozwól mi...
– Nie, widzimy się za pięćdziesiąt dni, a teraz wyjdź proszę.
– Pięćdziesiąt dni...? – zapytał półgłosem.
– Idź już – powtórzyła. – Masz czas, żeby się zastanowić, czy naprawdę rozumiesz, co znaczy oddanie mi.
Bez słowa zaczął się ubierać. Wiedział, że cokolwiek by powiedział, nie miałoby teraz znaczenia.
Wyszedł. Bez słowa zamknęła za nim drzwi. Jej twarz nie drgnęła nawet, jakby cała ta scena nie miała na nią żadnego wpływu. Kwiaty, które wcześniej dostała, wciąż leżały na szafce w korytarzu. Chwyciła je i poszła do salonu. Podeszła do kominka, spojrzała na róże. Wrzuciła bukiet do ognia. Płatki zwijały się od gorąca, łodygi pękały z trzaskiem.
Patrzyła, jak płoną. Jej wzrok był spokojny. Po chwili usiadła na sofie, otulona blaskiem ognia.
– Idź już – powtórzyła. – Masz czas, żeby się zastanowić, czy naprawdę rozumiesz, co znaczy oddanie mi.
Bez słowa zaczął się ubierać. Wiedział, że cokolwiek by powiedział, nie miałoby teraz znaczenia.
Wyszedł. Bez słowa zamknęła za nim drzwi. Jej twarz nie drgnęła nawet, jakby cała ta scena nie miała na nią żadnego wpływu. Kwiaty, które wcześniej dostała, wciąż leżały na szafce w korytarzu. Chwyciła je i poszła do salonu. Podeszła do kominka, spojrzała na róże. Wrzuciła bukiet do ognia. Płatki zwijały się od gorąca, łodygi pękały z trzaskiem.
Patrzyła, jak płoną. Jej wzrok był spokojny. Po chwili usiadła na sofie, otulona blaskiem ognia.
Jutro wracała do Berlina.
---
Łukasz jechał do siebie, a w jego głowie panował chaos. Wspomnienia ostatnich chwil u Pauliny mieszały się z rozczarowaniem i frustracją. Wszystko działo się tak szybko, a jednak pozostawiło go z pustką. Jej chłodne słowa, polecenia, a potem to zaskakujące zakończenie. ,,Spotkamy się za 50 dni." Jak miał sobie z tym poradzić? Tyle czasu w niepewności, z klatką, która była dla niego symbolem jej kontroli. Zawsze czuł, że Paulina rządzi, ale tym razem coś się zmieniło.
Przez chwilę rozważał, co mógł zrobić inaczej. Może powinien się zbuntować, powiedzieć jej, co naprawdę czuje? Ale w rzeczywistości nigdy nie mógł tego zrobić. Jej władza nad nim była nie tylko fizyczna, ale i emocjonalna. Miał świadomość, że nawet jeśli próbowałby się sprzeciwić, wciąż wracałby do niej. To było silniejsze niż on.
– Co jest ze mną nie tak?
Przez całą drogę jego myśli krążyły wokół tej niepewności – z jednej strony czuł złość na Paulinę, na jej kontrolę, na to co mu robiła, ale z drugiej strony ciągle coś go do niej przyciągało, coś, czego nie potrafił racjonalnie wyjaśnić.
-----
Rozdział XL
Cesarz i stare nagranie
Bydgoszcz / Berlin, luty 2024
Zbliżał się dzień, na który Michał czekał od dłuższego czasu. Początkowo myśl o nim była ekscytująca — niemal elektryzująca. Jednak im bliżej było tej daty, tym wyraźniej zaczynał odczuwać narastające napięcie. To miała być jego pierwsza sesja w Dominia Studio Berlin i to z legendarną Lady Fenriss a dla niego po prostu Pauliną.
Jeszcze kilka tygodni wcześniej sama wizja tego spotkania działała na niego jak silny impuls. Teraz jednak pojawiło się coś nowego: mieszanka fascynacji, niepewności i stresu. Wiedział, że przekroczy pewną granicę, za którą nie będzie już tylko obserwatorem czy fantazjującym klientem, lecz uczestnikiem czegoś znacznie bardziej intensywnego. Dlatego też, gdy napięcie zaczęło rosnąć, podjął decyzję, by wyjechać wcześniej. Potrzebował czasu, żeby się przygotować, ochłonąć i zebrać myśli. Nie chciał jechać do Berlina w ostatniej chwili, w pośpiechu. Tłumaczył sobie, że to rozsądna decyzja — że w jego sytuacji lepiej mieć zapas, spokojnie dotrzeć na miejsce, przespać się i dopiero następnego dnia stawić się w Dominii.
Kilka dni wcześniej wspomniał Ance, że czeka go kolejny służbowy wyjazd do Niemiec. Nie było w tym nic niezwykłego. Prowadził firmę i takie podróże zdarzały się regularnie — dzień, czasem dwa poza domem, spotkania, rozmowy, powrót. Żona od dawna przywykła do tego rytmu.
– Kiedy planujesz powrót? – zapytała tylko.
– Pewnie za dwa, trzy dni… ale jeszcze dam znać – odpowiedział, starając się brzmieć naturalnie, choć w środku czuł napięcie. Nie było to jednak napięcie związane z kłamstwem. Raczej z tym, co naprawdę czekało go po drugiej stronie granicy. Ania kiwnęła głową, jakby przyjęła to do wiadomości bez większego zastanowienia. Pochylił się i pocałował ją w policzek na pożegnanie.
Gdy zamknął za sobą drzwi domu i stanął na podjeździe, poczuł coś dziwnego — jakby zrobił pierwszy krok w kierunku zupełnie innej rzeczywistości. Takiej, która rządzi się własnymi zasadami i w której codzienne role nagle przestają mieć znaczenie.
Wsiadł do samochodu. Silnik zapalił miękko, a nawigacja wyświetliła trasę prowadzącą w stronę punktu docelowego. Ruszył powoli z podjazdu, a gdy kilka minut później wjechał na drogę ekspresową prowadzącą w stronę Poznania, poczuł, że z każdym kilometrem oddala się od codzienności. Porsche Panamera sunęło gładko, silnik mruczał nisko, niemal hipnotyzująco. Siedział za kierownicą, czując, jak samochód doskonale wchodzi w każdy zakręt, a potężna moc pod maską była gotowa do działania na każde żądanie. Zwykle uwielbiał te chwile, gdy mógł skupić się na prowadzeniu, odcinając się od wszystkiego innego, ale dzisiaj nie potrafił wyciszyć swoich myśli.
Paulina, Lady Fenriss – jej obraz wracał do niego raz za razem, jakby nie pozwalał się od niej uwolnić.
Każdy kilometr przybliżał go do czegoś, co miało być zupełnie nowym doświadczeniem.
Dotarł na miejsce późnym popołudniem. Zameldował się w hotelu i po szybkim odświeżeniu w pokoju, postanowił zejść na kolację. Hotelowa restauracja była elegancka, ale nie przesadnie formalna, co idealnie odpowiadało jego nastrojowi. Zjadł coś lekkiego, starając się odgonić myśli o jutrzejszej sesji, choć sam przed sobą przyznał, że było to trudne. Po powrocie do pokoju rzucił się na chwilę w wir pracy – przeglądał służbową pocztę, odpowiadał na zaległe maile, ale wszystko wydawało się mechaniczne, jakby działał na autopilocie. Nerwy wciąż nie dawały mu spokoju, więc zdecydował, że zasłużył na chwilę relaksu. Zszedł do hotelowego baru i zamówił whisky. Bar był przytulny, a jego atmosfera sprzyjała rozmowom i wyciszeniu. Barman, słysząc akcent Michała, zapytał go po polsku.
– Skąd pan jest? – zapytał z uprzejmym uśmiechem.
– Z Bydgoszczy - odpowiedział Michał, unosząc szklankę whisky
– Miło spotkać, ja z Kielc.
Rozmowa szybko przeszła na temat alkoholu. Michał, który z racji pracy, miał niezwykle szeroką wiedzę o luksusowych trunkach, był w swoim żywiole, a barman wydawał się być naprawdę zaintrygowany. Przerzucali się nazwami rzadkich roczników i technik destylacji.
– Czuję, że rozmawiam z prawdziwym ekspertem – rzucił z uznaniem, gdy Michał opowiadał o jednej z limitowanych edycji japońskiej whisky.
– Taka praca – odparł z uśmiechem. – Ale nie ukrywam, że to także moja pasja.
Alkohol powoli rozgrzewał go od środka, a rozmowa pozwoliła na chwilę zapomnieć o jutrzejszej sesji. Gdzieś jednak z tyłu głowy myśl o Lady Fenriss cały czas cicho się czaiła, przypominając o tym co miało nadejść.
Położył się spać późno wieczorem, myśląc, że nie zaśnie tak łatwo ale ku swojemu zaskoczeniu udało mu się to niemal od razu. Obudził się wypoczęty przed ósmą, miał jeszcze sporo czasu do spotkania z Pauliną, które zaplanowane było dopiero na czternastą. Po szybkim prysznicu zszedł na śniadanie. Sala była przestronna, a zapach świeżo mielonej kawy od razu wprawił go w lepszy nastrój. Bufet wyglądał apetycznie, ale zdecydował się wyłącznie na coś lekkiego – croissant, świeże owoce i filiżankę mocnej, czarnej kawy. Usiadł przy oknie, skąd miał widok na powoli budzące się do życia miasto. Na chwilę udało mu się skupić na jedzeniu.
Po śniadaniu wrócił do pokoju, gdzie spędził chwilę na przeglądaniu maili i dopinaniu kilku spraw służbowych. Praca pomogła mu oderwać myśli od stresu. Czas płynął wolno, a on nie chciał się spieszyć – miał jeszcze kilka godzin do spotkania.
Około jedenastej wymeldował się z hotelu, wrzucił torbę do bagażnika i spojrzał na zegarek. Pozostały czas postanowił wykorzystać na spacer po Berlinie, który wciąż pozostawał dla niego mało znanym miastem. Ruszył niespiesznie wzdłuż szerokich ulic, podziwiając po drodze architekturę. Powietrze było rześkie, idealne na małą wycieczkę. Miasto żyło swoim rytmem – przejeżdżające autobusy, ludzie spieszący do pracy, gwar ulicy. To wszystko tworzyło przyjemny kontrast z jego wewnętrznym napięciem. W pewnym momencie zatrzymał się przy kawiarni i zamówił kawę na wynos. Siorbiąc gorzki napój, ruszył dalej, nie mogąc oprzeć się myślom o tym, co go czeka. Spacer pozwalał mu się wyciszyć, ale wciąż miał świadomość, że to tylko chwilowy spokój przed tym, co nadchodzi.
---
Koło południa Paulina była już gotowa do wyjścia. Ubrana jak zawsze elegancko aczkolwiek z lekką nutą casualu – ciemne jeansy, czarne lśniące oficerki, krótki granatowy płaszcz ze złotymi guzikami, które dodawały całości wyrafinowanego charakteru. Na szyi miała elegancki szal, który idealnie komponował się z resztą stroju, a rękawiczki lśniły delikatnie w świetle garażowych lamp.
Wsiadając do samochodu położyła swoją torebkę na fotelu pasażera. Był to starannie dobrany dodatek z zeszłorocznej kolekcji Hermesa, w kolorze głębokiego granatu, idealnie współgrający z płaszczem. Założyła okulary przeciwsłoneczne i nacisnęła przycisk start. Silnik zareagował natychmiast, wydając swój charakterystyczny, niski pomruk, który uwielbiała. O tej porze dnia, kiedy minął poranny szczyt, drogi były znowu spokojne. Wyjechała z podziemnego garażu i skręciła w stronę Spandau.
Gdy dotarła na miejsce, wysiadła i weszła do studia. Przywitała ją Laura, ubrana w swój standardowy, czarny strój.
– Dzień dobry, Lady Fenriss - powiedziała z szacunkiem, skłaniając lekko głowę, jak to miała w zwyczaju.
Paulina skinęła, uśmiechając się lekko.
– Wszystko gotowe do dzisiejszych sesji? – zapytała rzeczowym tonem, patrząc na dziewczynę, jakby oczekiwała perfekcji w każdym szczególe.
– Oczywiście, Lady Fenriss. Wszystko zostało przygotowane zgodnie z planem i pani poleceniami. Przyszła do pani niewielka przesyłka, położyłam ją w pani garderobie.
Weszła do pomieszczenia pełnego różnorodnych ubrań, dodatków i starannie posegregowanych akcesoriów. Każda rzecz miała swoje miejsce – począwszy od wyrafinowanych skórzanych gorsetów i catsuitów, a skończywszy na eleganckich sukniach. Na stoliku leżała szara koperta bąbelkowa. Nie była duża, ale wyglądała na starannie przygotowaną — adres napisany odręcznie, bez nadawcy. Paulina zauważyła ją od razu, gdy tylko weszła do pomieszczenia. Podniosła powoli, przez chwilę obracając w dłoniach, jakby ważyła jej znaczenie. Potem rozcięła brzeg nożyczkami, które były w jednej z szuflad. W środku znajdowała się złożona kartka i pendrive.
Najpierw wyjęła kartkę. Papier był dobrej jakości, lekko kremowy. Rozłożyła go i zaczęła czytać.
List był napisany po polsku:
Szanowna Lady Fenriss!
Podczas naszego ostatniego spotkania powiedziałem, że mam wrażenie, iż skądś Panią znam. Długo nie mogłem sobie przypomnieć skąd, ale mam dobrą pamięć do twarzy. W końcu w mojej głowie otworzyła się odpowiednia przegródka i upewniłem się, że miałem rację.
Czy to naprawdę Pani? Jestem prawie pewien, że tak. Proszę poświęcić chwilę czasu i obejrzeć to co jest na dysku.
Wiem, że nigdy nie namówię Pani na wywiad, a tym bardziej na udział w moim programie. Proszę się jednak nie niepokoić – zapewniam stuprocentową dyskrecję i liczę na to samo z Pani strony.
Jak Pani zobaczy, nie jestem osobą anonimową. Wręcz przeciwnie. W Polsce mówi się na to „celebryta”, choć ja wolę określenie „Cesarz talk show”. Taka gra słów, bo mam też tak na nazwisko. Sama Pani rozumie, gdyby moje wizyty w Dominii wydały się, byłby niezły huczek w naszym małym warszawskim kociołku.
Pozdrawiam,
Robert
Paulina przez chwilę patrzyła na pendrive, obracając go powoli w palcach. Potem podniosła się bez słowa i poszła w stronę recepcji.
– Laura, czy ktoś jest teraz w pokoju montażowym?
– Nie, Lady Fenriss.
Wzięła klucz od dziewczyny i zjechała windą na pierwsze piętro, do części, której większość klientów Dominia Studio Berlin nigdy nie widziała na oczy. Za ciężkimi drzwiami znajdowało się niewielkie pomieszczenie – serce produkcyjnej części DSB. Na jednej ścianie wisiał duży ekran referencyjny, pod nim rząd monitorów, mikser wideo i dwa potężne komputery z kartami do obróbki obrazu. Na półkach stały obiektywy, mikrofony, lampy studyjne, a w rogu – czarne skrzynie z kablami i statywami. Domina Studio Berlin słynęło ze swoich produkcji filmowych. Perfekcyjnie zrealizowane materiały trafiały do sieci pod logo DSB i miały wierną publiczność na całym świecie. Paulina nigdy w nich nie występowała, nie przeszkadzało jej to jednak czerpać z nich znaczących zysków. Usiadła przy stanowisku i włożyła pendrive do portu. Ekran rozbłysnął. Po chwili pojawiła się dynamiczna czołówka programu. Metaliczny napis przesunął się przez ekran: „Rozmowy z Cesarzem”.
Szybkie ujęcia, światła, aplauz publiczności. Następne cięcie – szeroki plan. Nowoczesne studio telewizyjne, półokrągła scena, rzędy widzów siedzących na trybunach. Światła reflektorów odbijały się w błyszczącej podłodze. Przy wejściu dwie hostessy – wysokie, eleganckie, w dopasowanych sukienkach. Publiczność klaskała. Głos z offu zapowiadający prowadzącego. Z bocznego wejścia wyszedł Robert. Paulina od razu go rozpoznała. Szedł pewnym krokiem przez studio, uśmiechając się szeroko. Po drodze przybijał piątki z widzami w pierwszym rzędzie, zatrzymał się przy jednej z hostess, objął ją w pasie, a ona zaśmiała się do kamery. Publiczność wyła z zachwytu.
Usiadł w swoim fotelu – niskim, designerskim, ustawionym naprzeciw drugiego miejsca dla gościa.
– Dobry wieczór państwu! – powiedział z charakterystyczną energią. – Witam w „Rozmowach z Cesarzem!” A ja oczywiście jestem Robert Cesarz.
Brawa.
– Dziś moim gościem jest człowiek, którego chyba nie trzeba nikomu przedstawiać: biznesmen, wokalista, gitarzysta, lider zespołu Silver Mirage, juror, słowem prawdziwy człowiek renesansu.
Zrobił pauzę.
– Staszek „Śmigło” Śmigielski!
Publiczność eksplodowała. Na scenę wszedł wysoki mężczyzna o długich włosach. Uśmiechnięty, pewny siebie, ubrany w dopasowaną czarną koszulę i jeansy. Paulina nachyliła się lekko do ekranu. Rozpoznała go natychmiast. Jej dawny znajomy. Ten sam, z którym kiedyś grała w Wolfensteinie. Otworzyła lekko usta ze zdumienia. Rozmowa rozwijała się szybko. Robert prowadził ją z charakterystyczną lekkością – inteligentne żarty, drobne prowokacje, szybkie riposty Staszka. Śmigło opowiadał o nowej płycie, o trasie koncertowej, o tym, jak radzi sobie z popularnością. Potem rozmowa przeszła na samochody, gość chwalił się nowym modelem BMW M5. Publiczność śmiała się, klaskała gdy sobie docinali.
W pewnym momencie prowadzący uniósł rękę.
– Drodzy państwo, czy chcecie zobaczyć coś ciekawego?
Publiczność odpowiedziała gromkim:
– TAAAK!
Uśmiechnął się szeroko.
– Dostałem od żony Staszka pewien materiał, którego nikt nigdy nie widział.
Śmigło spojrzał na niego z udawanym przerażeniem.
– Robert, nie…
Publiczność już się śmiała.
– Chcecie zobaczyć, jak Śmigło zaczynał?
– TAAAK!
Na ekranie pojawił się film. Jakość była słaba. Obraz ziarnisty, kamera drżała. Jakiś studencki klub. Niskie światła. Dym. Ludzie stojący blisko sceny. Na scenie zespół. Śmigło – dużo młodszy – grał na gitarze. Długie włosy związane z tyłu, koszula w kratkę, jeansy i ciężkie glany. Grał agresywny, szybki riff w ciężkim metalowym utworze. Paulina poczuła, jak jej serce przyspiesza. Rozpoznała scenę. Rozpoznała ludzi. W tle pojawili się jej bracia. I wtedy kamera przesunęła się dalej. Za Staszkiem, w głębi sceny basistka. Blondynka. Gitara basowa przewieszona nisko. Czarny top i spodnie ze skóry.
Obraz nagle się zatrzymał. Jakby ktoś nacisnął pauzę. Kadr zaczął się powiększać. Twarz blondynki coraz bliżej. Jeszcze bliżej, aż piksele zaczęły się rozpadać. I nagle obraz się urwał. Na ekranie pojawił się Robert. Nagranie wyglądało na zrobione w domu. Kamera ustawiona na biurku. Z tyłu za nim był cały regał wypełnionymi różnymi statuetkami i nagrodami.
Patrzył prosto w obiektyw.
– Śmigło nie chciał powiedzieć, kto to jest – zaczął spokojnie. – Ale ja wiem, że to pani.
Uśmiechnął się lekko.
– Mam podobno bardzo mocno rozwiniętą część mózgu odpowiedzialną za pamięć twarzy, hipokamp, czy jakoś tak mówią uczeni.
Machnął ręką.
– W każdym razie… zapamiętuję twarze, wystarczy najmniejszy detal.
Nachylił się bliżej kamery.
– Tak jak napisałem w liście – nie szukam taniej sensacji. Ja też mam wiele do stracenia, potrzebuję chyba tylko potwierdzenia, że nie pomyliłem się. Zaspokojenie mojej próżności i dziennikarskiej dociekliwości.
Krótka pauza.
– Pozdrawiam, Lady Fenriss.
Obraz wrócił do studia.
Śmigło śmiał się.
– No tak… to prehistoria – powiedział. – Graliśmy wtedy po klubach, moja ówczesna dziewczyna a od wielu lat żona, nagrywała na kamerę DVD, pożyczoną od swojego taty.
Zaczął opowiadać o początkach zespołu, o czasach Wolfensteina, o pierwszych koncertach.
Prowadzący spróbował jeszcze zagaić.
– A ta zjawiskowa basistka? – zapytał z uśmiechem.
Śmigło wzruszył ramionami.
– Dawne czasy. Urwał nam się kontakt wiele lat temu.
Zrobił krótką pauzę.
– Wiem tylko, że mieszka w Niemczech i już nie gra. A szkoda. Miała talent i była pracowita. No i z taką dziewczyną w składzie mieliśmy wrażenie, że część publiczności przychodzi wyłącznie dla niej.
Cesarz próbował jeszcze dopytywać o dziewczynę ale, gdy Śmigło poprosił go, żeby nie drążył, rozmowa zeszła na inne tematy. Paulina zatrzymała odtwarzanie. Obraz zamarł. Przez chwilę w pomieszczeniu panowała absolutna cisza. Oddychała ciężko.
---
Krótko przed czternastą Michał zaparkował pod studiem. Miejsce było już mu dobrze znane – jakiś czas temu zabierał stąd Paulinę na ich wieczorne spotkanie. Jej samochód, znajome białe Audi, stał już na parkingu. Uśmiechnął się pod nosem. Wszedł do budynku. Wnętrze było industrialne – surowe ściany z betonu, metalowe wykończenia, wszystko utrzymane w minimalistycznym, ale wyrafinowanym stylu. Skierował się w stronę windy. Kiedy wszedł, jego wzrok przykuło małe logo – wizerunek wilka i skrót „DSB” obok przycisku. To było to miejsce. Kiedy wjechał na drugie piętro, stanął przed wejściem wyposażonym w videodomofon. Nacisnął dzwonek i po chwili usłyszał cichy dźwięk zamka. Pchnął je. Tuż za progiem zobaczył średniego wzrostu rudowłosą dziewczynę. Miała na sobie obcisłe, czarne spodnie i czarny t-shirt.
Przywitała go po niemiecku:
– Dzień dobry, jestem Laura. Zapraszam do środka – jej głos był profesjonalny, a ton uprzejmy, choć bardzo formalny.
Skinął głową i odpowiedział:
– Dzień dobry, mam umówione spotkanie z Lady Fenriss
Uśmiechnęła się i wskazała dłonią korytarz.
– Proszę za mną.
Podeszli do recepcji. Spojrzała na ekran komputera. Kilka kliknięć i zapytała, czy woli zapłacić kartą czy gotówką.
– Kartą – odpowiedział spokojnie, choć jego ręka delikatnie zadrżała, gdy sięgnął do portfela.
Podała mu terminal. Zbliżył kartę, a chwilę później na ekranie pojawiło się potwierdzenie transakcji.
– Dziękuję – powiedziała, uśmiechając się.
Wyszła zza recepcji i gestem zaprosiła go, by poszedł za nią. Przeszli korytarzem, który prowadził do niewielkiego pomieszczenia wyglądającego jak szatnia. Było minimalistycznie urządzone, ale czyste i funkcjonalne – metalowa szafka, prysznic z przesuwanymi drzwiami i ławka, na których można było usiąść.
– To pana szafka – powiedziała, wskazując na jedną z nich. Potem podała mu ręcznik i jednorazową szczoteczkę do zębów a następnie dodała:
– Prysznic jest tutaj. Proszę się wykąpać, a kiedy pan skończy, wystarczy nacisnąć ten przycisk na ścianie.
Skinął głową, przyjął ręcznik. ,,To naprawdę się dzieje", pomyślał, wiedząc, że każde kolejne działanie przybliża go do spotkania. Recepcjonistka wyszła zamykając za sobą drzwi i pozostawiając go samego w tym niewielkim, sterylnym pokoju.
Rozebrał się, starannie układając swoje ubrania, po czym wszedł do kabiny. Woda była ciepła, co przyniosło mu chwilowe ukojenie, jednak świadomość tego, co miało nadejść, nie pozwalała mu się w pełni odprężyć. Kiedy skończył, sięgnął po ręcznik. Następnie umył dokładnie zęby i nacisnął przycisk na ścianie, jak mu polecono, czekając na dalsze instrukcje.
Po kilku minutach oczekiwania, drzwi szatni otworzyły się ponownie, a do środka weszła dziewczyna, trzymając w dłoni niewielki plastikowy pojemnik.
– Teraz przygotuję pana do sesji, zgodnie ze wskazówkami Lady Ferniss – powiedziała spokojnie. Założyła lateksowe rękawiczki, które cicho zatrzeszczały, dopasowując się do dłoni. Sięgnęła do pojemnika i wyjęła z niego silikonowe chastity – proste, ale dobrze zaprojektowane, gładkie, matowe, o ergonomicznym kształcie. Michał czuł rosnące napięcie, obserwując jej spokojne, precyzyjne ruchy.
– To chastity – wyjaśniła, pokazując mu przedmiot – zostało wybrane specjalnie na dzisiejszą sesję. Lady Ferniss dba o każdy szczegół. Jej słowa były rzeczowe, niemal mechaniczne, co tylko potęgowało buzujące w nim emocje.
Po założeniu klatki, sięgnęła z powrotem do pojemnika, wyjmując z niego skórzane pasy na przeguby rąk i nóg. Ich solidna, czarna skóra kontrastowała z chłodnym wnętrzem szatni, a metalowe sprzączki połyskiwały w świetle.
– To konieczne – powiedziała spokojnie, kontynuując przygotowywanie Michała do sesji.
Wprawnym ruchem założyła pasy na jego nadgarstki, starannie dopasowując je, a następnie zapinając i zabezpieczając małymi kłódkami. Następnie to samo zrobiła z jego kostkami, upewniając się, że wszystkie pasy dobrze przylegają i są odpowiednio zabezpieczone.
Kiedy skończyła, odsunęła się na chwilę, sprawdzając swoje dzieło.
– Gotowe – powiedziała cicho, choć w jej głosie wciąż nie było cienia emocji.
Zaprowadziła go do kolejnego, nieco większego pomieszczenia. Wnętrze było zaskakująco stylowe — przy ścianie stał elegancki, skórzany fotel, a obok niego sofa i niewielki stolik z kilkoma drobiazgami. Na ścianach wisiały grafiki, przedstawiające sceny femdom, subtelnie wkomponowane w atmosferę pokoju. Ich zmysłowy charakter przypominał mu, dokąd trafił oraz w jakiej sytuacji się znajdował.
Laura zatrzymała się na środku pokoju i spojrzała na niego beznamiętnie.
– Proszę uklęknąć tutaj – powiedziała, wskazując na miejsce na środku pokoju. Michał, mimo narastających emocji, posłuchał bez słowa. Klęknął tam, gdzie mu wskazała, czując chłód podłogi pod kolanami.
– Proszę czekać teraz na Lady Fenriss. Nie wolno się Panu ruszać z miejsca – dodała, odwracając się bez dalszych wyjaśnień i wychodząc z pomieszczenia, pozostawiając go sam na sam z jego myślami i walącym jak młot sercem.
---
Paulina odłożyła telefon. Rozmowa z Robertem ją uspokoiła. Okazał się niezwykle taktowny, przepraszając ją za swoją ciekawość, zrzucając to na ADHD połączone z dziennikarską krwią. Zgodziła się nawet wybrać z nim któregoś dnia na kolację i obiecała koniecznie dać znać, gdy będzie w Polsce.
Mogła skupić się już tylko na nadchodzącej sesji. Michał miał pewne sugestie co do stroju, ale ona zawsze zaznaczała, że uległy nie ma prawa niczego żądać – może jedynie pokornie prosić. Dla niej różnica była kluczowa, jednak w jego sugestiach nie było nic zbyt wymyślnego. Chciał, by podczas sesji miała na sobie coś skórzanego, do tego wysokie kozaki i rękawiczki. To była prośba, z którą nie miała problemów, bo tak ubrana czuła się komfortowo. Swoje przygotowania zaczęła z niemal rytualną dokładnością.
Najpierw zajęła się makijażem. Usiadła przed lustrem w garderobie, w którym odbijało się ciepłe, miękkie światło. Nałożyła lekką bazę na skórę, wyrównując jej koloryt. Podkład rozprowadziła równomiernie, aż cera stała się gładka jak porcelana, chociaż wciąż wyglądała naturalnie. Następnie sięgnęła po kontur, delikatnie modelując linie twarzy – wyostrzyła kości policzkowe, dodając im głębi, a podbródek i linia szczęki nabrały wyrazistości. Oczy były kluczowym elementem. Wybrała dymne cienie, które powoli nakładała na powieki. Czerń przechodziła w głęboką szarość, tworząc dramatyczny efekt, który nadawał spojrzeniu głębi i intensywności. Tusz wydłużył i podkreślił rzęsy, nadając im zmysłowej objętości. Na koniec, sięgnęła po eyeliner, rysując idealnie precyzyjną kreskę, która podkreślała kształt oczu. Usta musiały być wyraziste, ale nie przesadzone. Wybrała szminkę w kolorze głębokiej czerwieni, która idealnie kontrastowała z resztą makijażu. Pomadka była matowa, ale o aksamitnej teksturze, nadając wargom klasyczny, elegancki wygląd. Lekko oblizała usta.
Na nogi założyła cienkie, czarne rajstopy. Następnie z garderoby wyciągnęła skórzaną sukienkę, którą wybrała jeszcze wczoraj. Miała miękką i lśniącą powierzchnię, przylegającą do ciała w sposób, który podkreślał jej sylwetkę. Wsunęła ją powoli, czując, jak skóra dopasowuje się do ciała. Zapięła zamek, który biegł od dekoltu aż do połowy uda, nadając kreacji zarówno elegancji, jak i odważnego charakteru. Potem sięgnęła po wysokie, sięgające za kolano skórzane kozaki na szpilce. Ich cholewki idealnie przylegały do nóg, podkreślając ich smukłość i dodając całości dominującego akcentu. Zapięła je upewniając się, że wszystko jest na swoim miejscu. Na koniec nałożyła na dłonie długie, czarne rękawiczki z miękkiej skóry, które sięgały aż do łokci. Ich dotyk był chłodny i aksamitny, a jednocześnie dodawał surowej elegancji. Włosy, starannie ułożone, opadały luźno na ramiona, tworząc naturalne fale. Były starannie wypielęgnowane, błyszczące, ale zarazem subtelne – idealnie kontrastowały z surowym strojem.
Spojrzała na swoje odbicie w lustrze, oceniając końcowy efekt. Jej wygląd był perfekcyjny, każdy detal dopracowany, każda część stroju i makijażu współgrały ze sobą, tworząc obraz kobiety silnej, niepodważalnie dominującej, ale jednocześnie zmysłowej i eleganckiej. Gotowa na spotkanie z Michałem, wiedziała, że zrobi na nim piorunujące wrażenie.
Usłyszała ciche pukanie do drzwi, które przerwało jej moment kontemplacji przed lustrem. W progu stanęła Laura.
– Uległy jest już gotowy i czeka na panią, Lady Fenriss.
Skinęła głową, nie odzywając się. Sięgnęła po smukłą, czarną szpicrutę. Wzięła także skórzaną obrożę i maskę.
Spojrzała jeszcze raz na swoje odbicie, uśmiechając się z wyraźnym zadowoleniem. Każdy element jej stroju był perfekcyjnie dopracowany. Była w bojowym nastroju, Michał nie będzie miał z nią lekko...
----- Koniec części 4 -----
Komentarze
Prześlij komentarz